ศิลป์แห่งแผ่นดิน - เด็กปั้นดิน | คมชัดลึก

 โดยมีประติมากรสาวที่ผมรู้จักเธอในนาม “องุ่น” เป็นผู้ติดต่อประสาน ทั้งตัวเธอเองก็ร่วมเดินทางมากับเด็กๆ ด้วย มาเป็นวิทยากรสอนเด็กๆ ปั้นดิน

 เธอได้ดินเหนียวคุณภาพดีมาจากเชียงใหม่ ผมลองขยำขยี้ดูรับรู้ได้ถึงความละเอียดเนียน มองดูเด็กๆ ปั้นรูป “คนนอน” กันสนุกสนานอยู่บนลานปูนใต้ร่มไม้ ณ ลานข่อย “บ้านสวนนิวัฒนา” แล้วก็อดรนทนไม่ไหวต้องควักดินมานวดมาทุบ มาขยำจนหนำมือ ก่อนจะปลุกจะปั้นเป็นรูปเป็นร่างอย่างใจต้องการ นั่นคือ รูปใบหน้าของตนเอง ปั้น Self-portrait ว่างั้นเถอะ ผมรู้จักประติมากรหญิงนาม “องุ่น” เมื่อไม่นานมานี้ จากการแนะนำของเพื่อนหญิง (ผู้มีบุคลิกภาพพิเศษ) คนหนึ่ง รู้สึกยินดีที่ได้รู้จักผู้หญิงที่ชอบปั้นดิน

 ผู้หญิงปั้นรูปผู้หญิงด้วยดิน เธอมีเตาเผาขนาดเล็กๆ ของเธอเอง งานบางชิ้นนำไปทำแบบหล่อเป็นโลหะ ผมได้ชมผลงานบางชิ้นของเธอ และได้เห็นจากภาพถ่ายชุดใหญ่ รู้สึกประทับใจในตัวงานที่อ่อนหวาน แต่ก็แฝงด้วยอารมณ์เร้นลับ

 ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอบ่อยนัก แต่มีโอกาสได้ทำงานร่วมกัน ก็เมื่อมีผู้ประสานให้ช่างภาพฝีมือดีของประเทศท่านหนึ่ง ถ่ายภาพงานชุดหนึ่งของเธอแล้ว ส่งมาให้ผมแปล และตีความเป็น “บทกวี” ซึ่งผมยินดีร่วมงานอย่างเต็มอกเต็มใจ ต้นฉบับของผมเสร็จภายใน 15 วัน ตั้งชื่อหนังสือบทกวี ประติมากรรมชุดนี้ว่า “หลงรักชั่วชีวิต”

 วันรุ่งขึ้นผมพาเด็กๆ ลูกแม่ติ๋ว แห่งบ้านโฮมฮักไปชม “หอศิลป์ฦๅสาย” ซึ่งมีคุณพ่อผมเป็นประธาน มีน้องสาวผมเป็นภัณฑารักษ์ อยู่ในพื้นที่ของโรงเรียนนิมิตศึกษา อ.ไพศาลี เด็กๆ ได้ชมผลงานภาพเขียนของศิลปิน อาทิ จ่าง แซ่ตั้ง โชคชัย ตักโพธิ์ ภาพสีน้ำของอาจารย์อารี สุทธิพันธ์ เป็นต้น โดยผลงานกว่า 50 ชิ้นที่แสดงได้มาจากความเอื้อเฟื้อของศิลปินแต่ละท่าน

 สองคืนสองวัน “องุ่น” และผมทำหน้าที่ครูสอนเด็กๆ ปั้น และเขียนรูปกันสนุกสนาน มี “แม่ติ๋ว” ที่ร่างกายอิดโรย อ่อนล้า ทว่าจิตใจแจ่มใสเบิกบาน คอยดูแลลูกๆ อยู่ใกล้ๆ ทั้งยังร่วมปั้นดินและวาดรูปกับเด็กๆ ด้วย

 ท่านอาจารย์สุวัฒนา ผู้เป็นเจ้าของบ้านได้ให้ความเอื้อเฟื้อเรื่องที่พักอาศัย เพื่อนบ้านของผม พ่อเบี้ยว แม่เรียม และย่าแอ๋ว ดูแลเรื่องอาหาร เช้า-เย็น ท่านนายก อบต. ชำนาญ รักศรี แวะมาเยี่ยมเยือนดูแลด้วย

 ผมเขียนถึงเด็กๆ บ้านโฮมฮัก ก็เพราะรู้สึกรักพวกเขา เด็กที่ต้องต่อสู้ชีวิตอย่างหนักหน่วงกว่าเด็กปกติทั่วไป แต่พวกเขาก็แข็งแกร่งเสมอ ดูช่างคิด ช่างฝัน มีสมาธิดี นิ่ง และจริงจัง ตั้งใจฟัง ตั้งใจทำ งานปั้นดินของเด็กๆ สวยงามมาก เป็นรูปคนนอนในอิริยาบถต่างๆ บ้างนอนราบ บ้างนอนไขว่ห้าง บ้างนอนลืมตา บ้างหลับตา บางชิ้นเหมือนนอนเล่น บางชิ้นเหมือนนอนหลับ บางชิ้นเหมือนนอนตาย

 ขอบคุณ (บุคลากร) หอศิลป์ฦๅสายที่ดูแลเด็กๆ มีอาหารกลางวันให้กิน ขับร้องเพลงให้ฟัง พาชมผลงานศิลปะในหอศิลป์ ขอบคุณเด็กๆ โรงเรียนนิมิตศึกษาที่ดูแลเพื่อนต่างถิ่นเป็นอย่างดี ขอบคุณเด็กๆ บ้านโฮมฮัก ที่นำความรู้สึกดีๆ มาให้ มีโอกาสจะไปเยือนถึงยโสธรครับ

"ศักดิ์สิริ มีสมสืบ"