"มิคา"เข็นอัลบั้มชุดที่สอง "The Boy Who Knew Too Much" เอาใจแฟนเพลง | คมชัดลึก

 ที่เพิ่งออกมาวางแผงให้แฟนๆ หายคิดถึงหลังจากออกอัลบั้มแรก "Life In Cartoon Motion" เมื่อสองปีก่อน หลังจากโด่งดังเป็นพลุแตกจากเพลงมันๆ อย่าง "Grace Kelly" และ "Love Today" มิคา ไม่รอช้ารีบส่งซิงเกิ้ลแรก "We Are Golden" จากอัลบั้มล่าสุดออกมาเคลมตำแหน่งบนชาร์ตเพลง แฟนเพลงเดนตายที่คุ้นเคยกับ มิคา มาตั้งแต่แรกอาจจะงุนงงเล็กน้อยกับความเปลี่ยนแปลงของหนุ่มน้อย ที่บัดนี้กำลังก้าวเข้าสู่ความสับสนและจริงจังแบบผู้ใหญ่

 ที่มาที่ไปอัลบัมนี้เป็นอย่างไร หนุ่มหน้ามนแถลงไขให้หายสงสัยในบทสัมภาษณ์ด้านล่างนี้

อัลบั้มนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากอะไร
 มาจากมุมมองของผมเมื่อมองย้อนกลับไปในวัยเด็ก เพราะอัลบั้มแรกส่วนใหญ่จะพูดถึงวัยเด็กของผม แต่ยังไงก็ดีเราต้องใช้ชีวิตผ่านจุดๆ หนึ่งไปก่อนจึงจะสามารถเข้าใจสิ่งที่ผ่านมาในอดีตได้ หรือแม้กระทั่งด้านมืดของชีวิตวัยเด็ก อัลบัมนี้ผมเลยมุ่งไปที่ชีวิตวัยรุ่นและวัยหนุ่มสาวที่กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่เสียมากกว่าครับ

เล่าถึงที่มาซิงเกิ้ลแรก "We Are Golden" หน่อยสิ
 ตอนที่ผมเขียนเพลงนี้ ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะเอามันใส่ในอัลบั้ม แต่พอเกร็กได้ฟังเขาบอกผมว่า มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการเล่าเรื่องต่อๆ มาในอัลบั้ม สำหรับผมมันคือความรู้สึกที่ผมมีตอนเป็นวัยรุ่น ไม่ว่าจะรู้สึกแย่กับอะไร ผมจะหันเข้าหาดนตรี ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นได้เสมอครับ

เขียนเพลงและเตรียมวัตถุดิบนานไหม
 ผมใช้เวลาเขียนเพลง 6 เดือนในลอนดอน  แล้วก็ใช้เวลาอีก 6 เดือนกับ เกร็ก เวลส์ โปรดิวเซอร์ที่ผมเคยทำงานด้วยตั้งแต่อัลบั้มแรก ขั้นตอนนั้นอยู่ที่ลอสแองเจลิสครับ ผมไม่ค่อยถนัดเขียนเพลงในแอลเอเลย ต้องเขียนที่บ้านให้เสร็จแล้วนำเพลงมาที่สตูดิโอของเกร็กอีกที เขาเป็นโปรดิวเซอร์ที่เก่งมาก และเป็นนักดนตรีที่มีความสามารถมากด้วย เขาเอาไอเดียเพี้ยนๆ ในหัวผมออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้

อัลบั้มนี้ต่างจากอัลบั้มแรกอย่างไร
 กับอัลบั้มนี้ผมรู้สึกสะดวกใจที่จะเขียนเพลงป๊อปในแบบของผม และไม่รู้สึกผิดหรือรู้สึกว่าต้องขอโทษใคร ผมได้ปลดวางความลำบากใจบางอย่างทิ้งไปด้วยกับอัลบั้มนี้ มันเหมือนแถลงการณ์ที่ประกาศว่าผมได้มายืนจุดนี้แล้ว เพราะผมเชื่อในสิ่งที่ทำ และผมยังจะทำมันต่อไป

เพลงในอัลบั้มฟังดูหม่นๆ นะ
 ผมว่าผมชอบเพลงเนื้อหาหม่นๆ เศร้าๆ มาใส่ในเพลงจังหวะสนุกสนานครับ เนื้อหาแบบนี้มันจริงจังและซีเรียสมาก แต่พอเอามาใส่เมโลดี้สนุกๆ มันทำให้ได้อารมณ์และการตีความที่แปลกไป ผมว่าสไตล์นี้เป็นเอกลักษณ์ของผมเลยล่ะ

อาร์ตเวิร์กในอัลบั้มนี้ก็ต่างไปด้วย
 เรื่องงานศิลปะเป็นอะไรที่สำคัญกับผมมากครับ ผมทำกับพี่สาวและ ริชาร์ด ฮอก ในห้องนั่งเล่น เรียกตัวการ์ตูนในปกอัลบั้มว่าพวก มัมบินส์ ที่คล้ายๆ ตัวตุ๊กตาที่อยากจะไปออกรายการ เทเลทับบี้ส์ แต่ไม่ผ่านเทสต์หน้ากล้องอะไรทำนองนั้น เจ้าพวกนี้มันเป็นตัวแทนช่วงเวลาเพี้ยนๆ และแย่ๆ ในช่วงวัยรุ่นของผม

ตอนวัยรุ่นคุณเพี้ยนขนาดไหนเนี่ย
 จำได้ว่าตอนนั้นอายุ 16 และออกไปเที่ยวคลับกับเพื่อนในลอนดอน เพลงของ บรอนสกี้ บีท ไม่เพลง "Small Town Boy" หรือ "Tell Me Why" นี่แหละดังขึ้นมาและผมก็เริ่มเต้น ตอนนั้นตีสองและผมก็ยืนเต้นอยู่คนเดียว สำหรับเด็กอายุขนาดนั้นมันเป็นเรื่องใหญ่มากที่ไปเต้นคนเดียวกลางคลับ ผมปล่อยตัวไปกับเสียงเพลงและมันเป็นความรู้สึกสุดยอดจริงๆ แม้บางคนจะมองว่าเพี้ยนก็เถอะ!

เรื่อง: มันตา คลังบุญครอง