พรมแดนของโลกมายา - แฟ็ตส์ โดมิโน และเพื่อน | คมชัดลึก

 แฟ็ตส์ โดมิโน เปิดเวทีด้วยเพลงในจังหวะร็อกแอนด์โรลล์แม่บท ด้วยเสียงเปียโนของเขา ในเพลง The Fat Man นักดนตรีประกอบวงนอกจากกลุ่มริธิ่มเซ็กชั่นและกีตาร์ ยังมีกลุ่มเครื่องเป่าทองเหลืองอีก 5 คน บทบาทในการโซโล่หลักอยู่ในกลุ่มนี้ เพลงต่อมา Walking To New Orleans ในจังหวะสโลว์ร็อก นักดนตรีเป็นคนผิวดำทั้งหมด (แฟ็ตส์ โดมิโน เองก็เป็นคนเมืองนี้) ตามด้วย Blueberry Hill แฟนเพลงของเอลวิส คงคุ้นหูเพลงนี้ดี สังเกตเห็นอากัปกิริยาของผู้ชมด้านล่าง อย่างมากก็โยกตัวไปตามจังหวะ เพลง Shake ร้อนแรงขึ้นมาอีกนิด ผู้ชมปรบมือตามจังหวะ แม้จะมีนักกีตาร์ถึง 2 คน แต่บทบาทของการโซโล่ยังตกอยู่กับแซกโซโฟนตามยุคสมัย ไม่ว่าจะเล่นเพลง Rattle & Roll, C.C. Rider และจบลงด้วย Sentimental Journey

 เจอร์รี่ ลี ลิวอีส ขึ้นเวทีเป็นคนถัดมา นักดนตรีของเขาส่วนใหญ่เป็นคนผิวเดียวกันคือผิวขาว เจอร์รี่เล่นเปียโนในจังหวะหนักแน่นในเพลง I Am What I Am รอน วู้ด ปรากฏตัวร่วมแจมด้วย เพลง Great Balls Of Fire จังหวะเร็วและหนักแน่น ลีลาการเล่นเปียโนของเจอร์รี่มีอิทธิพลต่อนักเปียโนร็อกรุ่นเก๋าในบ้านเราไม่น้อยทีเดียว รอน วู้ด โชว์ฝีมือโซโล่กีตาร์สำเนียงร็อกรุ่นโบราณ เพลง Whole Lotta Shakin’ Going On นักกีตาร์อีกหลายคนขึ้นไปร่วมแจม เจอร์รี่เองก็มันในอารมณ์ถึงขนาดปีนขึ้นไปร้องเพลงบนหลังเปียโน และเอาก้นกระแทกแป้นคีย์บอร์ด ช่วงต่อมา สตีฟ จอร์แดน กับ พอล แชฟเฟอร์ ร้องเพลง I’ve Got A Woman ร่วมกัน พอลเชิญ เรย์ ชาร์ลส์ ขึ้นมาร่วมแจมอีกคนหนึ่ง เขาเล่นและร้อง Drown in My Own Tears ได้ซึ้งจริงๆ

 เพลง The Lewis Boogie เรย์ ชาร์ลส์ เปลี่ยนไปเล่นคีย์บอร์ด เจอร์รี่เล่นเปียโนไฟฟ้าและร้องนำ ไม่รู้ว่าเมาหรือเปล่ายกเท้าขึ้นมาเคาะแป้นคีย์บอร์ด แฟ็ตส์ โดมิโน ตามหลังขึ้นมาร้องเมดเล่ย์ต่อในเพลงเก่าของ แฮง วิลเลี่ยมส์ Jambalaya (On The Bayou) พวกเขาผลัดเปลี่ยนกันร้องคนละท่อน ตามด้วย Swanee River Rock (Talkin’ Bout That River) คอนเสิร์ตที่โลกเกือบลืมครั้งนี้จบลงอย่างมีความสุข แม้พวกเขา 3 คนจากโลกนี้ไปแล้ว แต่โลกดนตรียังไม่ลืมพวกเขาแน่นอน เชื่อแน่ว่ายังมีคนรุ่นหลังอีกไม่น้อยย้อนติดตามศึกษางานเพลง และการแสดงของพวกเขา

"วีระศักดิ์ สุนทรศรี"