ศิลป์แห่งแผ่นดิน - แกลเลอรีในฮานอย | คมชัดลึก

 ผมอยู่ฮานอย 3 วัน กินเฝอทุกวัน กินผัก และผลไม้ อย่างรื่นรมย์ สาลี่ผลใหญ่สดใหม่ สะอาดปลอดภัย หวานฉ่ำ เนื้อแน่น แอปเปิ้ลหวานมาก ลูกแพร์ พุทรา ...ซื้อแล้วเดินกัดกินได้เลย โดยไม่ต้องปอกเปลือก สาวเวียดนาม ผิวสวย หุ่นดี เพราะนิสัยการกินผัก และคนเวียดนามทำงานหนัก ขยัน

 ถนนหนทางในฮานอยคลาคล่ำไปด้วย “โมโต” รถราขวักไขว่ แต่ไม่ติดขัด ลื่นไหลไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยปรัชญาง่ายๆ คือ “เราจะไม่ไปชนใคร ใครก็จะไม่มาชนเรา”

 มาฮานอยเพื่อจะเดินทางต่อไปเมืองซาปา เมืองเล็กๆ ในหุบเขาตอนเหนือของประเทศ

 พักอยู่โรงแรมย่านเมืองเก่าของฮานอย นอกจากชมสถานที่สำคัญ ทั้งพิพิธภัณฑ์ วัดต่างๆ แล้วก็ตระเวนเดินตามตรอกซอกซอย หาของอร่อยๆ กิน 3 วันยังไม่เจอร้านหนังสือใหญ่ๆ เจอแต่แผงหนังสือเล็กๆ มีแกลเลอรีอยู่มากมายหลายแห่ง นอกจาก “งานตลาดๆ” ที่มีอยู่ดาษดื่น จิตรกรเวียดนามที่ฝีมือดีๆ ก็มีอยู่ ไม่มีเวลาหารายละเอียด ชื่อเสียงเรียงนาม

 ภาพเขียนสวยๆ จำพวกภาพทิวทัศน์ สถานที่สำคัญ แหล่งท่องเที่ยวต่างๆ เขียนด้วยสีน้ำมัน สีอะคริลิก

 ที่เห็นมากคือ ภาพปักด้วยด้ายหลากสี ละเอียด ประณีต มีทั้งระดับ “งานฝีมือ” และงานที่รังสรรค์อย่างวิจิตรระดับ “ศิลปิน” เดินดูภาพเขียนตามแกลเลอรีต่างๆ กว่า 20 แห่ง รู้สึกคึกคัก คันไม้คันมือ กลับถึงบ้านตั้งจิตไว้จะเขียนรูป “วาดเวียด” สักชุดหนึ่ง ประทับใจทั้งฮานอยและซาปา ส่วน “ฮาลองเบย์” นั้นผมไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ สู้พังงา กระบี่เราไม่ได้

 วันสุดท้ายก่อนกลับไทย ได้กินอาหารเวียดนามมื้อใหญ่ หลงจากกิน “เฝอ” มาทบทุกวันจนเบื่อ ร้านลิตาเติลฮานอย อาหารอร่อย ตามราคาที่ (ค่อนข้าง) แพง เป็นร้านที่อยู่ในอาคารเก่าแก่สมัยสงคราม ตกแต่งภายในแบบย้อนยุค เก้าอี้ โต๊ะ นาฬิกาเรือนใหญ่ พอๆ กับตู้หลังหนึ่ง ผนังตกแต่งด้วยภาพเขียนทิวทัศน์ ฮานอย เขียนด้วยสีน้ำ มีงานวาดเส้นอีหลายภาพ

 ที่น่าสนใจอีกอย่างคือ การใช้วัสดุ เช่น ผงสี ผงทราย หินและแก้ว โรยลงบนพื้นที่ต้องการโดยมีน้ำกาวใส ทำให้ติดแน่น ภาพส่วนใหญ่เป็นภาพทิวทัศน์ที่เป็นจุดเด่นของสถานที่ท่องเที่ยวสถาปัตยกรรมสำคัญของชาติ เป็นต้น

 ส่วนภาพเขียนสีน้ำมัน กว่าครึ่งเป็นภาพ “ทำซ้ำ” แต่ก็มีบางแกลเลอรีที่มีภาพเขียนของจิตรกรฝีมือดี

 แกลเลอรีส่วนใหญ่ ไม่ยินยอมให้เราถ่ายภาพ ถ้าเราถ่ายโดยไม่ขออนุญาต เขาจะมาห้ามปรามต่อว่าต่อขาน ไม่ถึงกับโมโห โกรธา แต่เขาพูดว่า “คนไทยชอบก๊อบปี้” ซึ่งผมเองไม่ถือเป็นอารมณ์ เพราะภาพเขียนส่วนใหญ่ในแกลเลอรี แต่ละแห่งก็ “ก๊อบปี้” กันทั้งนั้น ยิ่งภาพอ่าวฮาลองเบย์ “เกาะน้อย" สองเกาะที่ดูเหมือนลูกไก่ นั้น ผมว่ามีไม่ต่ำกว่าห้าร้อยรูปทั่วเมืองฮานอย

 ส่วนภาพของศิลปิน ที่ผมชื่นชอบ ราคาแพงมากครับ รูปขนาด 45x60 ซม. คิดเป็นเงินไทยประมาณ 2 หมื่นบาท ไม่อยากได้ภาพเขียนหรอกครับ แต่อยากรู้จักจิตรกรผู้วาด สอบถามชื่อเสียงเรียงนามแล้ว แต่ก็จำไม่ได้หรอกครับ

"ศักดิ์สิริ มีสมสืบ"