
มองผ่านเลนส์คม - เคียนซาแห่งความหลัง
ความใฝ่ฝันที่จะเดินทางย้อนรอยครูเพลงต่างๆของผมบังเกิดเป็นความจริงขึ้นมา อย่างน้อย สามเพลงแล้วสำหรับเพลงในภาคใต้
ชุมทางเขาชุมทอง คือเพลงที่ประทับใจตั้งแต่เด็กๆ และดั้นด้นว่าจะต้องเดินทางมาดูสถานีรถไฟเล็กๆ ที่ในเพลงบอกว่า “เป็นชุมน้ำใจ ชุมรักทุกเส้นทาง” ให้จนได้
คนอื่นอาจจะไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับสถานีรถไฟเล็กๆ เก่าแก่ แต่ผมได้สัมผัสย้อนยุคถึงความรักที่จบด้วยความเศร้าที่ครูสุชาติ เทียนทอง คนแต่งจินตนาการไว้ว่า “แต่เส้นชีวิตแยกทางให้เราต้องห่างกันไกล” และมีฉากรถไฟเคลื่อนจากรางออกไปทิ้งให้อีกฝ่ายน้ำตานองหน้า
เพลงต่อมาที่ผมได้ไปถึงที่ คือ นิราศรักพุมเรียง ที่กล่าวถึง หนุ่มชุมพรเร่ร่อนไปหลงรักสาวบ้านพุมเรียง อ.ไชยา สุราษฎร์ธานี เป็นความรักต่างศาสนาที่จบลงด้วยความเศร้า
ฉากรักในเพลงนี้ช่างรัญจวนใจเหลือเกินตรงที่ว่า “…แฝงกายใต้สน มืดมนสลัวเลือน จูบรับขวัญเหมือนกั้นรั้วเขื่อน กันเพื่อนจูบซ้ำรอยเรา...”
วันหยุดที่ผ่านมานี้ ผมได้ไปสัมผัสสถานที่อีกแห่งหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ
“...ยามดึกวังเวง ได้ยินเสียงเพลงจั๊กจั่นเรไร
จวนรุ่งอโนทัย ถึงเคียนซาเห็นหน้าบังอร....”
เพลงนี้ชื่อ หนุ่มล่องซุง ที่ครูจูเลี่ยม กิ่งทองเขียนให้ลูกสาว คือสาลิกา กิ่งทองขับร้องไว้ ซึ่งเป็นเพลงโปรดของผม แว่วอยู่ในหูขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ตอนเด็กๆ ได้ยินเพลงนี้ สงสัยมานานว่า คำว่าเคียนซา แปลว่าอะไร จนมาทราบ ว่าเป็นชื่ออำเภอในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ผมได้เห็นต้นยางสูงยืนทะนงรายรอบตัว สาวเคียนซาหน้าตาสวยคมแบบธรรมชาติไม่ต้องเสิรมแต่งขายกาแฟแบบใช้ถุงต้มชงแบบโบราณอยู่ในหมู่บ้าน
ที่น่าตื่นเต้นคือ ได้เห็นเด็กๆ เล่นทอยลูกแก้วอยู่กลางลานสวนยาง หลายสิบปีแล้วที่ไม่เคยเห็นเด็กๆ เล่นลูกแก้ว เพราะชีวิตวันนี้เจอแต่เด็กรุ่นใหม่ที่บริหารนิ้วมือกับคีย์บอร์ดหน้าจอคอมพิวเตอร์เล่นเกมกันวันละหลายชั่วโมงต่อวัน
ความเจริญต่างๆ เป็นตัวทำลายชีวิตความเป็นอยู่แบบดั้งเดิม อย่างที่ครูชลธี ธารทอง เขียนไว้ในเพลง เพลงรักบ้านทุ่ง ว่าสายไฟไปที่ไหน เครื่องใช้ไฟฟ้าสินค้าเงินผ่อนก็วิ่งตามสายไฟไป
บทเพลงต่างๆ ในอดีต ครูเพลงใช้จินตนาการหรือชีวิตจริงเขียนขึ้นมา ทำให้ผู้ฟังอย่างผมได้ขยันค้นหา ผิดกับเพลงยุคนี้ที่ใช้ความรู้สึกกับสิ่งใกล้ตัว เขียนเป็นบทเพลง เราจึงมีแต่เพลงเกี่ยวกับโทรศัพท์มือถือเต็มไปหมด
แต่ผมไม่ได้ปฏิเสธความเจริญก้าวหน้าของเทคโนโลยี เพราะด้วยระบบเครือข่ายโทรศัพท์ที่มีอินเทอร์เน็ตพ่วงด้วย ทำให้ผมสามารถส่งข้อเขียนชิ้นนี้ ข้ามทะลุทลวงผ่านสวนยางที่เคียนซา มาให้คุณอ่านกันจนได้
"นคร ศรีเพชร"



