กะรัตรัก Diamond LoverEp.24
"เยี่ยฉี” ยอมแม้กระทั่งทำร้ายตัวเอง เพราะต้องการแย่ง “เซี่ยวเลี่ยง” มาจาก “เหม่ยลี่”
ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 05.00 น. / 23.10 น. ทางช่อง NOW26
Diamond LoverEp.24
เหม่ยลี่นำงานและผ้าคลุมมาคืนให้เยี่ยฉี
“คุณเยี่ย นี่คือแผนการถ่ายภาพวันพรุ่งนี้ค่ะ”
เยี่ยฉีว่า “วางไว้”
“เอ่อ แล้วก็..ผ้าคลุมไหล่”
“ฉันยกให้”
“เอ่ออย่าเลยค่ะคือ..”
เยี่ยฉีสวน“งั้นทิ้งไป”
“ไม่ดีมั้งคะ เอ่อ คุณเยี่ยวางไว้ตรงนี้นะคะพอดีว่าฉันมีนัด”
เยี่ยฉีถามสวน “กับคุณเซี่ยวใช่มั้ย”
เหม่ยลี่ไม่ตอบ “ขอบคุณค่ะ”
เหม่ยลี่จะออกไป เยี่ยฉีร้องขึ้น “โอ้ย”
เหม่ยลี่หันมา “เป็นไรคะ”
“เอาสำลีกับแอลกอฮอล์มาให้หน่อย”
เหม่ยลี่รับคำ “ค่ะ”
อี้หมิงตัดสินใจที่จะคบกับเกาเหวิน เพื่อที่จะได้ลืมเหม่ยลี่ให้ได้ เขาพาเกาเหวินไปที่งานประกาศรางวัล เสียงคนร้องเรียกเกาเหวินดังลั่น
เกาเหวินกระซิบถามอี้หมิง “คนมากมายขนาดนี้ คุณกล้าเดินต่อไปพร้อมฉันมั้ย”
“แน่นอน ไปกันเถอะ”
ทั้งสองเดินมาหยุดตรงกลาง เกาเหวินถามอี้หมิงว่า
“คำถามนั้นคุณคิดได้หรือยังว่าจะตอบยังไง”
อี้หมิงไม่ตอบกลับถามว่า “หนาวมั้ย?”
“นิดหน่อย”
อี้หมิงถอดเสื้อสวมให้ เกาเหวินอึ้ง แล้วอึ้งหนักเมื่ออี้หมิงจูบเธอท่ามกลางสายตาทุกคน
“แบบนี้หายหนาวรึยัง”
ซือหยวนเข้ามาหาเยี่ยฉี เธอแปลกใจ
“นักออกแบบหลิวคุณมาได้ยังไง”
“คุณเยี่ย ข้อมูลที่คุณให้ฉันหาค่ะ”
“อ้อ ขอบคุณค่ะ”
“เป็นอะไรเหรอคะ”
“เมื่อกี้ถูกมีดบาดนิดหน่อยน่ะ” เยี่ยฉีว่า
“ไปค่ะฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล
เยี่ยฉีปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก”
“ไมได้หรอกไปเถอะค่ะ”ซือหยวนพาเยี่ยฉีลุกขึ้น
“ขอบคุณมาก”
“คุณเยี่ย”เหม่ยลี่เอายามาให้
“ไม่ต้องแล้วไปกันเถอะ”ซือหยวนมองเหม่ยลี่แล้วรีบพาเยี่ยฉีออกไป
หญิงสาวสองหคนเข้ามาทักทายเกาเหวิน เกาเหวินหันมาบอกอี้หมิงว่า
“จากวันนี้ไปคุณต้องยอมรับการถูกจับตามองนะคุณทำได้มั้ย”
“ผมจะพยายาม” เกาเหวินยิ้มพอใจ
เจสันเข้ามาหาเกาเหวิน “ที่รักฉันฉันยุ่งจนหัวหมุนแล้วเลยไม่ได้ไปรับเธอเอ๊ะเสียงกรี๊ดข้างนอกเมื่อกี้เพราะเธอเหรอ”
“เพราะฉันแน่นอนสิสาเหตุสำคัญคือเราสองคนประกาศว่าเป็นแฟนกันแล้ว”
เจสันไม่พอใจ “เธอ..เธอเพิ่งกลับมาทำไมถึง”
อี้หมิงตัดบท “เอาล่ะๆๆอย่าตื่นเต้นค่อยๆพูด”
เจสันพูดสะบัด “เอามือออกไปแล้วฉันจะอธิบายกับนักข่าวยังไงฉัน..เอ๊ะรังแกกันขนาดนี้เชียวเหรอสกปรกสกปรกเกินไปแล้ว”
เกาเหวินว่า “ไม่ยอมรับความจริงล่ะสิ”
“สกปรกเหรอมาใส่เสื้อคลุมซะเดี๋ยวจะเป็นไข้โอเค” อี้หมิงว่า
เหม่ยลี่เห็นข่าวอี้หมิงกับเกาเหวิน เธอเดินคิดกลับเข้าบ้านมา
“จบนี้แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะเกาเหวินกับเหลยอี้หมิงเขาสองคนคบกันเหมาะสมกันมากเพราะฉันกับเหลยอี้หมิงเราต่างต้องเติบโตมีความรักจากนั้น..ก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเองการจากลาเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องเจอไม่ใช่เหรอสู้ๆเหลยอี้หมิง”
ที่โทรทัศน์ นักข่าวรายงานภาพของอี้หมิงกับเกาเหวินว่า
“คืนนี้ดาราสาวชื่อดังเกาเหวินควงชายหนุ่มปริศนาเข้าร่วมในงานการกุศลประจำปีผู้ชายคนนี้ได้บรรจงจูบเกาเหวินต่อหน้ากล้องของนักข่าวเพื่อประกาศความสัมพันธ์ต่อกัน”
ซือหยวนเรียก “ท่านรองหลิน”
“อืมนั่งสิผมมีเรื่องอยากถามคุณพอดีคุณกับมี่โตะค่อนข้างสนิทกันใช่มั้ยดูผู้ชายที่อยู่ในทีวีสิคุณรู้จักมั้ย?”
ซือหยวนมอง “ทำไมเป็นเขาอีกแล้ว”
“ทำไมคุณเคยเจอเขาเหรอคนที่อยู่กับมี่โตะใช่มั้ย”
“เปล่าค่ะฉันแค่เห็นมี่โตะตอนที่เห็นข่าวของเขามีท่าทางกังวลมากท่านรองคะเขากับมี่โตะมีความสัมพันธ์กันเหรอ”
“มีความสัมพันธ์แน่นอนอยู่กับมี่โตะตั้งแต่เริ่มแรกต่อมาไปรู้จักกับเกาเหวินเกาเหวินเป็นแฟนเก่าของเซี่ยวเลี่ยงความสัมพันธ์ของเขาสี่คนน่าสนใจจริงๆ”
ที่สตูดิโอ เยี่ยฉีคุยกับช่างภาพ เจสันกำลังคุยกับซือหยวนมีเหม่ยลี่ยืนอยู่ด้วย
“นักออกแบบหลิวผมว่าคุณอย่าเข้มงวดได้รึเปล่าผ่อนคลายหน่อยสิแล้วก็ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ปลดปล่อยใช่มั้ยผมจะแนะนำผลิตภัณฑ์นี้ให้คุณโฟมล้างเครื่องสำอางที่ใช้ดีมากเกาเหวินของเราใช้บ่อยๆดูสิผมจะบอกให้โฟมล้างหน้าชาขาวยี่ห้อนี้ใช้ดีมากเป็นที่นิยมมากในอินเตอร์เน็ตด้วยคุณ-ผ่อนคลายหน่อยหน่อยน่าอย่าซีเรียสเกินไปได้มั้ยขวดนี้ผมให้คุณแล้วกันนะฮิๆๆ”
ซือหยวนรับมาดู “ขอบคุณนะคะ”
“เอ๊ะที่รักเตรียมพร้อมเลยนะ” เจสันทักเกาเหวินที่เดินมา
เยี่ยฉีหันมาทัก “คุณเกา”
เกาเหวินเดินเลยมาหาเหม่ยลี่ “นักออกแบบมี่ก็อยู่เหรอ”
“วันนี้เป็นโปรเจคของคุณฉันต้องมาแน่นอนอ้อจริงสิฉันเห็นข่าวของเธอกับคุณหมอเหลยแล้วยินดีด้วยนะ” เหม่ยลี่ยิ้ม
เกาเหวินยิ้ม “วันนี้เขาก็มากับฉันด้วยหล่อมากใช่มั้ยฮิๆๆ”
อี้หมิงเดินเข้ามายืนข้างเกาเหวิน “ยินดีด้วยนะคุณหมอเหลยในที่สุดก็ได้คบกับเกาเหวินแล้ว”
อี้หมิงยิ้มนิด “อืมขอบคุณ”
เจสันบอกเกาเหวิน “ที่รักรีบไปแต่งตัวเถอะ”
เกาเหวินบอกอี้หมิง “อืมเอามือถือให้ฉัน”
อี้หมิงว่า “เอ่อจริงสิเมื่อกี้ที่โรงพยาบาลโทรมาผมออกไปแป๊บนึงนะ”
อี้หมิงเดินออกไป เกาเหวินหันมาคุยกับเหม่ยลี่ “เขาหล่อกว่าในทีวีใช่มั้ยฮิๆๆเดี๋ยวฉันค่อยกลับมาหาเธอนะ”
เกาเหวินเดินไป เหม่ยลี่บอกเจสันกับซือหยวนว่า “ฉันขอไปเข้าห้องน้ำนะคะ”
เหม่ยลี่เดินออกไป ซือหยวนรีบตามไปทันที
อี้หมิงเดินออกมา เหม่ยลี่รีบตามมา
“คุณหมอเหลยยินดีด้วยนะในที่สุดก็ได้คบกับคนที่ชอบ”
อี้หมิงหน้านิ่งมาก “คำนี้เมื่อกี้เธอพูดแล้วไม่ใช่เหรอ”
เกาเหวินต่อว่าเล็กๆ “ทำไมนายไม่บอกฉันเลยล่ะ”
“ก่อนหน้านี้เธอพูดถูกในเมื่อเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ควรรักษาระยะห่างต่อกันฉันไม่ได้พูดเรื่องเกาเหวินกับเธอเพราะถ้าเกาเหวินยังไม่ได้พูดฉันจะพูดออกไปไม่ได้ฉะนั้นหวังว่าเธอจะเข้าใจ”
“นายพูดถูกเกาเหวินเป็นดาราดังนายย่อมไม่สะดวกอยู่แล้วงั้นนายต้องรักษาเธอไว้ให้ดีนะ”
“เธอกับเซี่ยวเลี่ยงก็เช่นกัน”
“แล้วต่อไปเรายังติดต่อกันได้อีกมั้ย”
“ต่อไปถ้าฉันไม่อยู่ดูแลตัวเองให้ดีๆล่ะ”
เหม่ยลี่พยักหน้า “อื้มW
“รีบกลับไปเถอะอย่าทำให้เสียงานไปๆๆไปเร็ว” เหม่ยลี่เดินกลับไป อี้หมิงมองตาม “ยัยอ้วนลาก่อน”
ซือหยวนที่แอบฟังทั้งสองอยู่ ยิ้มนิดๆ เจ้าเล่ห์
ในสตูดิโอ พอเหม่ยลี่เดินเข้ามา เยี่ยฉีก็ใส่ทันที
“มี่โตะแผนงานนี้มันคืออะไรไม่เข้ากับเครื่องแต่งกายของฉันเลย”
เหม่ยลี่รับมาดู “นี่ไม่ใช่ฉบับที่ฉันส่งมาหนิเมื่อวานตอนพี่ซือหยวนส่งมาฉันตรวจสอบเรียบร้อยแล้วไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน”
ซือหยวนเดินตามเข้ามา “นี่ไม่ใช่แผนงานที่ฉันให้เธอหนิ”
“นั่นสิไม่ใช่ฉบับนี้แน่คุณเยี่ยทำผิดพลาดเองหรือเปล่า”
“ฉันทำผิดพลาดเหรอแผนงานที่คุณส่งมามีฉบับเดียวด้านเครื่องแต่งกายไม่มีปัญหาข้อผิดพลาดมีเพียงเครื่องประดับตกลงมันยังไงกันแน่” เยี่ยฉีโกรธ
ผู้กำกับเข้ามา “เอ๊ะพวกคุณทะเลาะอะไรกัน”
เหม่ยลี่จะอธิบาย “ผู้กำกับฉัน”
เยี่ยฉีแทรกก่อน “นักออกแบบส่งแผนงานมาผิดขอโทษนะคะผู้กำกับวันนี้คงถ่ายไม่ได้แล้ว”
เหม่ยลี่เถียง “ฉันไม่ได้ส่งแผนงานผิดแผนงานที่ฉันส่งมาไม่ใช่ฉบับนี้เลยนะ”
เยี่ยฉีมองท้า “ใครพิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่ฉบับที่คุณส่งมาถ้าไม่ใช่ความผิดคุณงั้นเป็นความผิดฉันเหรอ”
ฉีหยูเห็นก็รีบเลี่ยงออกไปโทรศัพท์ ผู้กำกับพยายามไกล่เกลี่ย
“เอาล่ะไม่ต้องทะเลาะกันแล้วทุกคนมองอยู่คุณคิดให้ดีสิว่าใครอาจจะสลับแผนงานบ้างหรือเปล่ารีบหาสาเหตุเร็วไม่งั้นหนึ่งวันเสียหลายแสนนะผมเป็นผู้กำกับต้องเป็นคนรับผิดชอบนะ”
“ไม่ใช่ปัญหาของฉันจริงๆจริงสิฉันโทรไปถามเซี่ยวเลี่ยงดีกว่าเมื่อวานตอนส่งแผนงานฉันไปกับเขาเขาเป็นพยานได้”
เยี่ยฉีรีบค้าน “จะใช้เซี่ยวเลี่ยงมากดดันฉันเหรอหรือกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าคุณเป็นแฟนของเซี่ยวเลี่ยง”
ผู้กำกับว่า “ผู้หญิงสมัยนี้หนิไร้ยางอายสิ้นดีเลย”
ฉีหยูเข้ามาตัดบท “พอแล้ว!จะพูดเรื่องไร้สาระทำไมผมได้รับคำสั่งจากคุณเซี่ยวให้จัดการกรณีอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นวันนี้ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องปรับปรุงแผนงานใหม่เตรียมการถ่ายภาพใหม่แล้วก็ให้เอากรณีการสูญเสียวันนี้รายงานคุณเซี่ยว”
เหม่ยลี่จะอธิบาย “ฉีหยูฉันไม่ได้”
ฉีหยูสวน“พอแล้วคุณเซี่ยวบอกว่าอย่าอธิบายทำงานก่อน”
ผู้กำกับบ่น “ไม่คิดเลยว่าบริษัทใหญ่โตอย่างนี้จะมีปัญหาไร้สาระเกิดขึ้นพวกนายรีบไปทำงานสิ”
ที่ห้องแต่งตัว เจสันเข้ามาบอกเกาเหวิน มีอี้หมิงนั่งอยู่ด้วย
“ที่รักดูเหมือนข้างนอกจะมีปัญหา”
“มีปัญหาอะไร”
“ฉันไม่รู้เห็นเซี่ยวเลี่ยงจัดการอยู่สงสัยวันนี้ไม่ได้ถ่ายแล้วเรากลับกันเถอะ”
“จะกลับหรือเปล่าเหลยเหลยกลับมั้ย”
“ผมยังไม่กลับที่โรงพยาบาลไม่มีผ่าตัด”
เจสันเซ็ง “ทำไมต้องมีคุณทุกที่ด้วยนะเกาเหวินเพิ่งจะโด่งดังอีกครั้งรอบข้างมีแต่ปาปารัสซี่ถ้าคุณไปก็เป็นเรื่องอีกน่ะสิ”
เกาเหวินตัดบท “พอแล้วทำไมต้องใส่อารมณ์กับแฟนของฉันด้วย”
“คุณนายความรักแบบนี้ไม่ต้องมีซะยังดีกว่าฉันขอร้องล่ะพวกเธออย่าสร้างปัญหาให้ฉันอีกได้มั้ย”
อี้หมิงเอาใจ “เจ้อย่าโกรธเลยผมจะเชื่อฟังเจ้”
เกาเหวินขำ เจสันบ่นว่าสกปรกอีก เกาเหวินยิ่งหัวเราะ
“ยังจะหัวเราะอีกเหรอเธอ..”
เกาเหวินพูดปนหัวเราะ“เจ้เหรอ”
เจสันงอน “เธอสองคนหนิฉัน”
เหม่ยลี่ยืนเหม่อมองไปข้างหน้า ฉีหยูเข้ามาหา เธอรีบถามว่า
“เป็นยังไงเซี่ยวเลี่ยงพูดอะไรกับคุณหรือเปล่า”
“อย่าเพิ่งกังวล”
“ฉันจะไม่กังวลได้ไงฉันเป็นคนส่งงานให้คุณเยี่ยเองเห็นได้ชัดว่าเธอใส่ร้ายฉันอยู่”
“คุณเซี่ยวก็พูดเหมือนกับคุณคุณเซี่ยวก็เชื่อว่าปัญหาอยู่ที่เยี่ยฉี”
เหม่ยลี่ยิ้มโล่งใจ “จริงเหรอเขาเชื่อฉันจริงๆเหรอ”
“แน่นอนคุณเป็นแฟนของเขานะ”
“ที่จริงหลังจากเยี่ยฉีปรากฏตัวฉันเป็นกังวลมาโดยตลอดฉันกังวลว่า..ระหว่างฉันกับเซี่ยวเลี่ยงจะได้รับผลกระทบจากเธอทำให้เซี่ยวเลี่ยงเกิดความหวั่นไหวที่ฉันกังวลที่สุดคือจะทำให้เราจะไม่เชื่อใจซึ่งกันและกันแต่ถ้าเซี่ยวเลี่ยงยังเลือกที่จะเชื่อฉันเหมือนเดิมฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้วล่ะ”
“ที่จริงคุณเซี่ยวดูเหมือนจะเย็นชาแต่ในใจของเขาคนที่เขาเป็นห่วงที่สุดและอยากปกป้องที่สุดมีคุณคนเดียวเท่านั้นเอาล่ะไม่ต้องกังวลแล้วล่ะ”
เหม่ยลี่ยิ้ม “ค่ะ”
ซือหยวนรีบเข้ามารายงานจื่อเหลียงทันที
“ท่านรองหลินทางด้านของมี่โตะ”
จื่อเหลียงสวนว่า “ผมรู้เรื่องหมดแล้วคุณไม่ได้ส่งแผนงานให้มี่โตะผิดแน่นะ”
“ฉันเปล่าจริงๆค่ะถึงฉันจะไม่ชอบเขาก็ไม่มีทางเล่นงานเขาแบบนี้แน่”
จื่อเหลียงเยาะ “งั้นเขาคงถูกเยี่ยฉีแอบเล่นงานแล้วล่ะ”
“ทำไมคุณพูดแบบนี้ล่ะ”
“เพราะผมเข้าใจจิตใจของผู้หญิงดีเพื่อความรักผู้หญิงสามารถทำได้ทุกอย่าง”
“คุณเซี่ยวก็ไม่เชื่อเธอเหมือนกันเธอทำแบบนี้เท่ากับสร้างความสูญเสียให้ตัวเองสิ”
“คุณอย่าเพิ่งพูดแบบนี้ใครเป็นฝ่ายสูญเสียยังไม่แน่ชัด”
“แล้วฉันจะเป็นแพะรับบาปหรือเปล่า” ซือหยวนกังวล
“คุณวางใจได้สิ่งเดียวที่คุณต้องทำคือให้ความร่วมมือกับเยี่ยฉีจากนั้นก็แสดงละครเรื่องนี้ต่อไป”
“ค่ะ”
“อ้อจริงสิคุณสืบเรื่องมี่โตะกับผู้ชายคนนั้นได้เรื่องว่ายังไง”
“พวกเขามีการติดต่อกันส่วนตัวมากๆค่ะท่านรองหลินต่อไปเราจะทำยังไงดี”
“ผมล้มเหลวไปแล้วหนึ่งครั้งต้องไม่มีครั้งที่สองเอางี้คุณไปสืบประวัติของผู้ชายคนนั้นทางด้านมี่โตะผมจะจัดการเอง”
ที่บ้านเจิ้นตง จื่อเหลียงหน้าตาตื่นเข้ามาหาเจิ้นตงบอกว่าโปรเจคของบริษัทมีปัญหา
“โธ่เอ๊ยแค่โปรเจคเดียวต้องตื่นเต้นขนาดนั้นด้วยเหรอ”
จื่อเหลียงพยายามบลิ้ว “แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกันมี่โตะที่อยู่แผนกเราทำผิดพลาดทำให้โปรเจคโกลาหลไปหมดแล้วครับ”
“มี่โตะเหรอมี่โตะคือใครอ้อผู้หญิงที่แกพูดถึงคราวก่อนเหรอ”
“ใช่ครับเธอนั่นแหล่ะฉะนั้นตอนนี้พี่ชายกำลังปกป้องเธอผมเลยไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้ยังไง”
“ไม่ต้องสนใจเซี่ยวเลี่ยงให้ฝ่ายบุคคลลงโทษมี่โตะเดี๋ยวนี้”
“แต่ถ้าพี่ชายผมรู้เรื่องนี้จะทำไงล่ะครับ”
“ก็บอกว่าฉันเป็นคนสั่งไปได้”
“ครับ”จื่อเหลียงออกไป
เหม่ยลี่เดินตามเซี่ยวเลี่ยงเข้ามาที่ห้องทำงานของเขา เหม่ยลี่ถามว่าเป็นยังไง
“ผมจัดการเสร็จแล้วไม่ต้องเป็นห่วง”
“เพื่อคุณเยี่ยเหรอคะ”
“ไม่ใช่เพื่อเขาแต่เพื่อคุณหลังจากปัญหาแผนงานครั้งนั้นผมจะไม่ให้คุณเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในครั้งนี้อีก”
“ขอบคุณนะคะ”
เซี่ยวเลี่ยงรับโทรศัพท์ “ฮัลโหลมีอะไรอืม”
เหม่ยลี่ถาม “มีอะไร”
“พ่อผมรู้ข่าวเรื่องนี้แล้วล่ะ”
“ห๋ะ?เรื่องนี้ไปถึงหูท่านประธานได้ยังไงและท่านยังโทรมาด้วยตัวเองอีก”
“ยังต้องเดาอีกเหรอประเด็นคือเขาต้องการย้ายคุณไป..ที่ศูนย์การขาย”
เหม่ยลี่งง “ศูนย์การขายเหรอให้ฉันไปที่นั่นทำไม”
“เป็นพนักงานขาย”
ซือหยวนไปที่โรงพยาบาลที่อี้หมิงทำงาน เจอพยาบาลเสี่ยวก๋อ
“เอ่อสวัสดีค่ะคุณพยาบาลเอ่อไม่ทราบว่าเหลยอี้หมิงคุณหมอเหลยอยู่มั้ยคะ”
“อ้อตอนนี้คุณหมอเหลยไม่อยู่ค่ะไม่ทราบคุณคือใครคะ”
ไอ้อฉันมีธุระด่วนกับเขาเอ่อคุณรู้ที่อยู่บ้านเขามั้ยคะ”
“คุณต้องการที่อยู่บ้านเขางั้นเหรอ”
“ฉันต้องการติดต่อกับเขาด่วนจึงต้องการรู้ที่อยู่ของเขา”
เสี่ยวก๋อสวน“ขอโทษค่ะช่วงนี้คนที่มาหาคุณหมอเหลยมีเยอะมากอย่างสถานีโทรทัศน์หรือสำนักหนังสือพิมพ์ต่างๆ”
“คุณเข้าใจผิดแล้วฉันไม่ใช่นักข่าวฉันเป็นเพื่อนเก่าของเขา”
“เหรอคะฉันกับคุณหมอเหลยเรียนที่เดียวกันคุณอยู่ชั้นไหนอยู่ห้องไหนหัวหน้าห้องคือใครเหรอ”
ซือหยวนเริ่มอึกอัก “เอ่อขอโทษนะคะงั้นช่างเถอะวันหลังฉันค่อยมาหาเขาแล้วกัน”
เซี่ยวเลี่ยงไปพบเยี่ยฉี เวลานั้นเยี่ยฉีกำลังคุยกับสามีเก่า
“คุณมาหาฉันถึงที่นี่ต้องการอะไร”
“เรื่องที่คุณขอหย่าผมผมตัดสินใจตกลงแต่เงินของผมคุณอย่าคิดจะได้แม้แต่เหรียญเดียว”
“ฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายดังนั้นฉันต้องได้รับค่าเลี้ยงดูหนึ่งส่วน”
“ฮิค่าเลี้ยงดูเหรอคุณแต่งงานกับผมโดยไม่มีอะไรเลยแต่ว่าผมต้องเลี้ยงดูคุณผมจ่ายเงินเลี้ยงดูคุณถือว่ามากพอแล้ว!คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องกฎหมายกับผม!ผมยอมแต่งงานกับคุณก็ถือว่ายกย่องมากแล้วคุณอย่าลืมสิว่าตัวเองเป็นสินค้าอะไร!” เยี่ยฉีตบหน้าเขา“กล้าตบหน้าผมเหรอผู้หญิงอย่างเธอกล้ามาตบหน้าฉันเรอะ!”
“ฉันตบหน้าคุณแล้วไง!โอ๊ย!”
เซี่ยวเลี่ยงเข้ามาพอดี “แกทำอะไร”
“ฉันตบเมียฉันนายยุ่งอะไรด้วยถอยไป!”
“ไม่ว่าเป็นอะไรกันก็ไม่ควรรังแกผู้หญิง!”
“ปล่อยเขาไป!ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้ว” เยี่ยฉีว่า
“ผู้ชายคนนั้นคือสามีเก่าคุณเหรอ”
“ใช่นับตั้งแต่ฉันขอหย่าเขาก็โกรธแค้นฉันมาตลอดฉะนั้นเลยตามมาถึงเมืองจีน”
“ถ้างั้นคุณไม่เป็นไรนะ”
“คุณมาหาฉันที่บริษัทมีเรื่องอะไร?”
“ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วย”
“พูดมาสิ”
“เรื่องของมี่โตะผมต้องการให้คุณตรวจสอบให้ชัดเจนว่าปัญหาเกิดจากที่ไหนกันแน่”
“เซี่ยวเลี่ยงคุณรักมี่โตะมากเลยเหรอคุณถึงยอมมาขอความช่วยเหลือจากฉันคุณไม่รู้สึกว่าอย่างนี้มันเกินไปหน่อยเหรอ”
“เพราะผมเชื่อมี่โตะเธอไม่มีทางทำงานผิดพลาดง่ายๆแบบนี้แน่”
“ตอนนี้ฉันวุ่นวายใจมากเดี๋ยวเราค่อยคุยกันเถอะ”
เยี่ยฉีเข้าไปในห้องน้ำแล้วบีบแผลตัวเองให้เลือดไหล ก่อนออกมาหาเซี่ยวเลี่ยง
“ในเมื่อคุณอยากช่วยมี่โตะขนาดนั้นฉันยอมช่วยคุณก็ได้พรุ่งนี้ไปบริษัทของคุณฉันจะอธิบายให้เข้าใจ”
“ขอบคุณมาก”เซี่ยวเลี่ยงเห็นเลือด “ทำไมแขนคุณมีเลือดออก”
“อย่าแตะต้องฉัน”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“เขาตีฉันทั้งตัวฉันมีแต่บาดแผลแบบนี้ฉันชินแล้วล่ะ”
“สามีเก่าของคุณตีคุณบ่อยเหรอ”
“ใช่เพราะเขารู้ว่าฉันไม่เคยรักเขาแต่ฉันรักคนๆหนึ่งมาโดยตลอดเพราะฉันเป็นแม่ม่ายใช่มั้ยคุณจึงรังเกียจฉัน”
“ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นเพียงแต่ผมมีแฟนแล้วเรารักษาระยะห่างไว้จะดีกว่า”
“แล้วถ้าคุณไม่มีมี่โตะเรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย”
“ผมไม่สามารถตอบคุณได้ว่าจะเป็นเช่นไรแต่เยี่ยฉีเรากลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วลืมผมซะเถอะอ้อหวังว่าคุณจะไม่ลืมสัญญาเมื่อกี้นะพรุ่งนี้ผมจะรอคุณอยู่ที่บริษัท”
ที่ร้านอาหาร เหม่ยลี่มารอเซี่ยวเลี่ยงก่อนแล้ว พอเซี่ยวเลี่ยงมาก็รีบถาม
“เยี่ยฉีเขายินดีช่วยฉันมั้ยคะ”
“อื้มเขายินดี”
“ขอบคุณค่ะมือเป็นอะไรทำไมมีเลือดล่ะ”
“อ้อไม่ใช่เลือดของผมของเยี่ยฉีต่างหากเขาบาดเจ็บที่แขน”
“เขาทำตัวเองต่างหากล่ะ”
เซี่ยวเลี่ยงมองหน้า “ทำไมพูดอย่างนี้ล่ะ”
เหม่ยลี่ว่า “เซี่ยวเลี่ยงความจริงเยี่ยฉีเป็นคนที่ฉลาดมากสิ่งที่เขาพูดมักไม่ตรงกับใจคิดยกตัวอย่างเช่นเรื่องสลับแผนงานในครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าเกี่ยวข้องกับเขาตอนนี้เขายังยอมแก้ปัญหาให้ฉันคุณไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรแปลกๆเหรอยังมีอีกยอมทำให้ตัวเองบาดเจ็บเพื่อจะร้องขอความเห็นใจคุณไม่รู้สึกว่าน่ากลัวเหรอ”
เซี่ยวเลี่ยงถอนใจ“มี่โตะวันนี้ผมเห็นกับตาว่าเยี่ยฉีถูกคนทำร้ายบาดเจ็บที่จริงแล้วเธอน่าสงสารมากผมรู้ว่าเยี่ยฉีไม่ดีกับคุณแต่เรื่องที่คุณไม่รู้ก็อย่าเดาเรื่อยเปื่อยผมจะแก้ไขปัญหาของเยี่ยฉีเองแต่ผมหวังว่าคุณจะไม่พูดเกินความจริงรับปากผมได้มั้ย”
“เธอกำลังโกหกคุณอยู่จริงๆฉันกับพี่ซือหยวนต่างก็รู้เพราะเธอบาดเจ็บตั้งแต่ก่อนถ่ายแบบแล้ว”
“ผมบอกแล้วไงอย่าประเมินคนอื่นตามใจตัวเองผมรู้จักเยี่ยฉีดีกว่าคุณมากนะ”
“เซี่ยวเลี่ยวคุณหมายความว่ายังไง”
เซี่ยวเลี่ยงตัดบท “กินข้าวเถอะมี่โตะ” เหม่ยลี่รู้สึกแย่เธอลุกออกไป“มี่โตะ!เฮ้อ”
อี้หมิงเข้าบ้านมา เกาเหวินก็ว่า
“ทำไมเพิ่งกลับฉันรอคุณอยู่ตั้งนาน”
“ข้างนอกก็มีคนมากมายรอผมอยู่เหมือนกัน”
“แต่เราประกาศสถานะแล้วคุณก็เข้ามาอย่างเปิดเผยสิจะกลัวอะไรกันล่ะ”
“ได้ยังไงล่ะถ้าเป็นอย่างนี้เจ้ของคุณต้องฆ่าผมตายแน่ถึงเขาไม่ฆ่าผมแฟนคลับของคุณต้องฆ่าผมแน่ให้ผมอยู่ต่ออีกสองปีเถอะ”
“ฉันรู้ว่าคุณลำบากเลยเตรียมของขวัญไว้ให้คุณแล้ว”
“ห๋ะ?มีของขวัญด้วยเหรอผมจะบอกให้อย่าเซอร์ไพส์ใหญ่เกินไปนะหัวใจผมรับไม่ไหว”
“ใครจะเซอร์ไพส์คุณล่ะรีบหันไปเร็วก้มหัวลงไป”
“ก้มหัวเหรออย่าบอกนะว่าเปิดฝาออกแล้วจะมีนวมเด้งออกมา”
“ไม่ใช่ฮิๆรีบเปิดออกเถอะน่า”
“แน่ใจนะ”
“แน่สิเร็วเข้าแท่นๆ”
อี้หมิงค่อยๆ ลืมตาดู “ว้าวน่ารักจังเลยทำไมคุณถึงนึกซื้อมันมาล่ะ”
เกาเหวินอุ้มลูกหมามา “คุณคิดถึงหมาที่บ้านตลอดไม่ใช่เหรอฉันเลยซื้อกลับมาให้คุณแบบนี้ก็ไม่ต้องกลับไปที่บ้านคุณแล้ว”
“ขอบคุณนะเกาเหวิน”
เกาเหวินจุ๊บ“ขอบคุณทำไมคุณเป็นแฟนของฉันนะไม่ดีกับคุณจะให้ดีกับใครคุณมีความสุขก็ดีแล้ว”
“ผมมีความสุขมากถ้าเรารู้จักกันเร็วกว่านี้ก็คงดี”
“เรารู้จักกันตอนนี้ก็ไม่สายหนิจริงมั้ย”
เวลานั้นเหม่ยลี่เศร้า คิดอยากจะหาอี้หมิ แต่ก็คิดว่าโทรไปคงพอ
ด้านอี้หมิงก็คุยกับเกาเหวินเรื่องตั้งชื่อให้ลูกหมากัน
เกาเหวินว่า “เรียกเขาว่าพุดดิ้งดีมั้ย”
“พุดดิ้งก็เพราะดีเนอะน่ารักมากพุดดิ้ง”
โทรศัพท์อี้หมิงดังเขารับสาย เหม่ยลี่ส่งเสียงมา
“ฮัลโหลเหลยอี้หมิงฉันมีเรื่องจะคุยกับนายเซี่ยวเลี่ยงเขา”
อี้หมิงสวนกลับว่า “สำคัญหรือเปล่าถ้าไม่สำคัญพรุ่งนี้ค่อยคุยกันเถอะ”
อี้หมิงวางสาย เกาเหวินถามว่าใคร เขาว่าเปล่าแล้วให้เธอรีบไปพักผ่อน
“พุดดิ้งจ๊ะพุดดิ้งไปหาพ่อก่อนนะ”
“พ่อเหรอ?”
“พ่อน่ะสิ”
“ทำไมเป็นพ่อล่ะ” เกาเหวินหัวเราะอี้หมิงหัวเราะตาม
“ฉันเป็นแม่คุณก็เป็นพ่อไง”
“ผมทำยังไงให้มันเกิดมาเนี่ย”
“พุดดิ้งลูกรักของแม่” เกาเหวินหัวเราะ
วันต่อมา เซี่ยวเลี่ยงเห็นเหม่ยลี่กำลังย้ายของก็ถามว่าทำอะไร
“ฝ่ายบุคคลมีคำสั่งลงมาแล้วฉันถูกย้าย”
“ให้เวลาผมหน่อยนะผมจะหาวิธีทำให้คุณอยู่ต่อ”
“เรื่องของฉันฉันแก้ไขเองได้ฉันจะไปทำเรื่องมอบหมายงานก่อน” เหม่ยลี่เดินไป
เซี่ยวเลี่ยงเดินมาเจอกับซือหยวน เธอทัก
“สวัสดีค่ะคุณเซี่ยว”
“เดี๋ยวก่อนแขนของเยี่ยฉีบาดเจ็บก่อนจะถ่ายแบบคุณรู้มั้ย”
“ฉันไม่ทราบค่ะ”
“กลับไปทำงานได้”ซือหยวนเดินไป
ฉีหยูถามเขาว่า “คุณเซี่ยวครับคุณยังไม่ได้เซ็นชื่อที่ฝ่ายบุคคลเลยนะงั้นมี่โตะคุณจะให้เธอไปอย่างนี้เลยเหรอ”
“เขาอยากไปก็ให้เขาไป”เซี่ยวเลี่ยงว่า
ผู้จัดการถามเหม่ยลี่
“เธอคือมี่โตะที่มาใหม่ใช่มั้ย”
“ใช่ค่ะสวัสดีค่ะ”
“เดี๋ยวไปเปลี่ยนชุดฟอร์มก่อนที่นี่เราต้องแต่งชุดฟอร์มเหมือนกันหมดเรื่องกฎกติกามารยาทฉันจะเอาข้อมูลมาให้เธออ่านส่วนทักษะเรื่องการบริการและการขายและการวางตัวในที่ทำงานเธอต้องค่อยๆเรียนรู้ไป”
เหม่ยลี่รับคำ “ค่ะ”
“อ้อจริงสิตอนนี้ทุกคนยุ่งมากไม่มีเวลามาต้อนรับเธออย่างเป็นทางการเธอไปอยู่ที่ด้านหน้าเคาท์เตอร์ก่อนนะเรียนรู้หน่อยแล้วกันแล้วฉันจะเลือกคนสอนให้เธอคนหนึ่ง”
“ค่ะขอบคุณค่ะผู้จัดการ”
ที่ห้องแต่งตัว เกาเหวินเรียบร้อยแล้วช่างขอตัวไป ซือหยวนเดินเข้ามาหาพร้อมกล่องเครื่องเพชร
“คุณเกานี่คือเครื่องประดับที่คุณต้องใช้ในวันนี้”
“ทำไมคุณอีกแล้วล่ะฉันบอกว่าให้มี่โตะมาจัดการไม่ใช่เหรอ”
“ขอโทษนะคะคุณยังไม่รู้สินะเธอไม่ได้อยู่ในโปรเจคของเราแล้ว”
“ทำไมเหรอ”
“เขาส่งข้อมูลให้คุณเยี่ยผิดเลยถูกปลดออกจากโปรเจคตอนนี้บริษัทย้ายเขาไปที่ศูนย์การขายแล้ว”
ที่สตูดิโอ เยี่ยฉีกำลังคุยกับผู้กำกับ เกาเหวินเดินเข้ามาปาเสื้อใส่
“เยี่ยฉีคุณกล้าให้ฉันใส่เสื้อผ้าเน่าๆเหรอ”
เยี่ยฉีอึ้งไปนิด “คุณเกากำลังทำอะไรอยู่”
“ฉันทำอะไรอยู่ฉันว่าเรื่องนี้คุณคงรู้อยู่แก่ใจนะ”
“คุณคงไม่ได้เอาเรื่องที่มี่โตะถูกย้ายมาโทษฉันนะถ้าเป็นอย่างนี้จริงแปลว่าคุณไร้เหตุผลมาก”
“ทั้งๆที่ฉันเคยเตือนความผิดพลาดของคุณแล้วแต่คุณยังทำอีกเพราะความจำเสื่อมเหรอ”
“เห็นว่าคุณอายุยังน้อยฉันจะไม่ถือสาคุณอยู่ต่อหน้าสาธารณชนก็ให้เกียรติคุณแต่คุณทำตัวเองให้เป็นซุปตาร์จริงหรือเปล่าล่ะอย่าทำให้ตัวเองด้อยไปกว่านี้เลยคุณมีอำนาจอะไรมีสิทธิ์อะไรมาตั้งคำถามฉันรูปถ่ายพวกนั้นของคุณเผยแพร่ไปทั่วบ้านทั่วเมืองรู้มั้ยว่าอะไรคือยางอาย”
“ถึงฉันจะไม่มียางอายก็ดีกว่าคุณแล้วกันทำร้ายแฟนเก่าของคุณเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองฉันดูแล้วคุณมีวันนี้มันก็สมควรแล้ว”
เยี่ยฉีโกรธจะตบหน้าเกาเหวิน อี้หมิงมาจับมือเธอไว้
“เมื่อกี้คุณว่าใครตอนนี้เกาเหวินเป็นแฟนผมถ้าคุณกล้าแตะต้องเธอผมไม่เกรงใจคุณแน่” อี้หมิงพาเกาเหวินออกไปเลย เยี่ยฉีได้แต่แค้น
เหม่ยลี่ต้อนรับลูกค้าอย่างดี แต่พอฟังลูกค้าคุยกัน ฝ่ายชายตั้งใจมาซื้อให้ฝ่ายหญิงเพื่อแข่งกับภรรยาของเขา ทำให้เหม่ยลี่ไม่ยอมหยิบให้ดู ฝ่ายชายไม่พอใจ
“ทำไมที่รักของฉันจะเอาวงนั้นเอาออกมาลองดู”
“เพราะเขาไม่ใช่ภรรยาของคุณทำไมคุณต้องมาอยู่กับมือที่สามด้วยถ้าภรรยาคุณรู้เธอจะเจ็บปวดแค่ไหนถ้าเขารู้ว่าคุณทำแบบนี้รู้บ้างมั้ยว่าเขาจะรู้สึกยังไงแล้วก็คุณด้วยมาเป็นมือที่สามระหว่างคนอื่นแย่งสามีและทำลายครอบครัวของคนอื่นผู้ชายมีมากมายทำไมต้องมายุ่งกับเขาด้วย”
“เธอเธอฉันจะฟ้องเธอผู้จัดการ ๆผู้จัดการอยู่ไหน!”
ผลสุดท้ายผู้จัดการต่อว่าเหม่ยลี่
“ในฐานะพนักงานหน้าที่ของเธอคือให้บริการลูกค้าอย่างดีที่สุดไม่มีสิทธิ์ไปถามเรื่องใดๆของลูกค้าและยิ่งไม่มีสิทธิ์ไปประณามเขาแบบนี้เธอทำความผิดอย่างหนักมีผลกระทบร้ายแรงแค่ไหนเธอรู้มั้ย”
“แต่เพชรเป็นสัญลักษณ์แทนความรักที่เป็นอมตะไม่ใช่เหรอถ้าฉันขายแหวนวงนั้นให้กับเมียน้อยฉันถือว่าเป็นการทำให้เครื่องประดับหม่นหมอง” เหม่ยลี่ถาม
“ไม่ว่าเขาคือใครถ้าเดินเข้ามาในช็อปของเราก็ล้วนเป็นลูกค้าของเธอเพราะลูกค้าคือพระเจ้าเข้าใจมั้ย”
“แต่ฉันไม่ต้องการพระเจ้าแบบนี้”
“พวกเรารู้ว่าเธอมาจากบริษัทต้นสังกัดตำแหน่งไม่ใช่เล็กๆแต่ว่าในสายการขายของเราสิ่งสำคัญที่สุดก็คือยอดขายคำพูดเดียวของเธอทำลายทั้งสาขาของเราอย่างย่อยยับฉันหวังว่าเธอคงพิจารณาตัวเองได้นะ”
ฉีหยูรับรู้ก็รีบรายงานเซี่ยวเลี่ยงตอนแรกเซี่ยวเลี่ยงคิดว่าเหม่ยลี่ได้รับบาดเจ็บแต่ฉีหยูว่า
“เอ่อเปล่าครับๆเพียงแต่เธอไปสร้างปัญหาทำให้ลูกค้าไม่พอใจเลยถูกหัวหน้าด่าไปชุดใหญ่”
เซี่ยวเลี่ยงกระแอม “ต่อไปรายงานพูดให้ชัดเจนหน่อย”
“ครับจะว่าไปแล้วมี่โตะก็น่าสงสารนะจากนักออกแบบฝีมือดีกลับต้องไปเป็นพนักงานขายตอนนี้ยังถูกด่าอีกในเวลานี้เธอคงต้องการใครซักคนไปปลอบโยนเธอแน่”
“ศูนย์การขายของมี่โตะไกลจากที่นี่หรือเปล่า”
“ใกล้ใกล้มากครับยูเทิร์นก็ถึงแล้ว”
เซี่ยวเลี่ยงไปหาที่ศูนย์การขาย เขาทักเหม่ยลี่
“คุ้นเคยกับงานใหม่หรือยัง”
“คุณมาได้ยังไงคะ”
“ผมผ่านแถวนี้เลยแวะมาเยี่ยม”
“แปลว่าคุณเชื่อฉันแล้วใช่มั้ยคะ”
“เรื่องนี้ค่อยคุยกันวันหลังคุณเลิกงานกี่โมงผมจะพาคุณไปทานข้าว”
“วันนี้ฉันไม่มีเวลาคุณพาคนอื่นไปกินเถอะ”
เหม่ยลี่เดินหนีเซี่ยวเลี่ยงไป ฉีหยูเห็นก็ไม่พอใจ แต่เซี่ยวเ<