กะรัตรัก Diamond Lover ตอนที่ 23 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 05.00 น. / 23.10 น. ทางช่อง NOW26

Diamond Lover ตอนที่ 23

    เกาเหวินชวนอี้หมิงไปงานปาร์ตี้ที่เจสันจัดให้ แต่อี้หมิงปฏิเสธ
    ในงานเลี้ยง เหม่ยลี่เห็นเซี่ยวเลี่ยงก็จะเดินไปหา แต่เยี่ยฉีเข้ามาทักเซี่ยวเลี่ยงก่อน เหม่ยลี่เลยยืนชะงักตรงนั้น
    “มาด้วยเหรอ”
    “งานสำคัญแบบนี้ฉันต้องมาสิ”
    เซี่ยวเลี่ยงจะขอตัว “อ้อ เพื่อนผมรออยู่ ขอตัวก่อน”
    “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวฉันต้องไปเจอลูกค้าแต่วันนี้ ไม่มีเพื่อนชาย คุณช่วยฉันได้มั้ยคะดูเหมือนว่า คุณก็ไม่ได้พาเพื่อนหญิงมาด้วยคงไม่เป็นไรนะ ขอบคุณ”
    บนเวทีเจสันขึ้นกล่าว “สวัสดีครับ ก่อนอื่นผมต้องขอขอบคุณทุกท่าน ในคืนนี้เป็นการเปิดตัวครั้งแรกของเกาเหวินและเป็นการเริ่มต้นใหม่ของเธอ เอาล่ะ ขอเชิญ..นางฟ้า..เกาเหวิน”
    หลายคนปรบมือ
    “ขอบคุณทุกคนที่ให้เกียรติ จำได้ว่าครั้งก่อนฉันเคยพูดประโยคนึงกับทุกคนต่อหน้ากล้อง ชีวิตคนก็เหมือนละครหวังว่าจะรอดูผลงานของฉัน ตอนนี้ฉันจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังขอบคุณค่ะ” หลายคนปรบมือ
    “เอ่อ ฉันต้องขอขอบคุณบริษัทต้นสังกัด และเพื่อนร่วมงานทุกคน หากไม่มีพวกคุณก็คงไม่มีฉันและต้องขอขอบคุณ เพื่อนที่สำคัญที่สุดของฉัน พวกเขาคอยอยู่เคียงข้างฉัน สนับสนุนฉันและให้กำลังใจฉัน พวกเขาทำให้ฉันมีความกล้าหาญและความแข็งแกร่ง ขอบคุณมาก” เกาเหวินมองเหม่ยลี่ หลายคนปรบมือ
    “หวังว่าทุกคนจะมีความสุข เชิญค่ะ” เกาเหวินหัวเราะ “ขอบคุณค่ะ” 
    หลายคนปรบมือ เกาเหวินเดินลงมา เหม่ยลี่เข้ามาหาทักเบาๆ “หวัดดี”
    “หวัดดี มาคนเดียวเหรอเซี่ยวเลี่ยงล่ะ”
    “ฉันเห็นเขาอยู่กับคุณเยี่ยฉี”
    เกาเหวินแปลกใจ “อะไรนะเยี่ยฉีเหรอ”
    เหม่ยลี่ได้แต่หัวเราะ “หึๆ”
    “จริงๆ เหรอเนี่ย”
    เซี่ยวเลี่ยงแยกตัวจากเยี่ยฉีบอกว่ามีธุระแล้วเดินไปหาเหม่ยลี่กับเกาเหวิน เกาเหวินรีบดันเหม่ยลี่มาหน้าเธอ เหม่ยลี่ทักเซี่ยวเลี่ยง
    “ไปไหนมาคะฉันหาคุณไม่เจอ”
    “อ๋อ เอ่อๆ ผมไปเจอลูกค้าทางโน้นมาน่ะ”
    “เจอลูกค้า ที่ชื่อเยี่ยฉีน่ะเหรอ”
    เยี่ยฉีเข้ามา “พูดถึงฉันเหรอ”
    เกาเหวินทักดีใจ “ไฮ้ คุณเยี่ย เป็นเกียรติมากที่คุณมา”
    เยี่ยฉีชม “คุณสวยมากเลย ยินดีด้วย”
    เยี่ยฉีโผกอดเกาเหวิน แล้วแสร้งทำแก้วน้ำที่ถือมาด้วยหกใส่เหม่ยลี่ ทำเอาเหม่ยลี่ตกใจ
    เยี่ยฉีแกล้งตะลึง “ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะคุณมี่”
    เซี่ยวเลี่ยงถามเหม่ยลี่ “เป็นไรมั้ย”
    เหม่ยลี่อึ้งๆ ตอบเบา “ไม่เป็นไร”
    เยี่ยฉีขอตัวแยกกับเกาเหวิน เธอเข้ามาในห้องน้ำ ทาลิปสติก เกาเหวินตามเข้ามา
    “แสดงได้ดีนี่ น่าจะไปเป็นนักแสดง”
    “คุณเกาหมายความว่ายังไงคะ ฉันไม่เข้าใจ”
    “เสแสร้ง งั้นฉันเปลี่ยนคำพูดอยู่ห่างเซี่ยวเลี่ยงไว้ เข้าใจมั้ย”
    “ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ คุณกับเซี่ยวเลี่ยงเลิกกันแล้ว ทำไมต้องมายุ่งด้วย”
    “จึ๊ปกติฉันก็ไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่นแต่เรื่องนี้ฉันต้องยุ่ง”
    เยี่ยฉีหัวเราะ “อย่าบอกนะว่า ตอนนี้แฟนเก่าของคุณ กลายเป็นเพื่อนที่ดี”
    “หึ ฉันไม่คิดว่าเซี่ยวเลี่ยงเป็นแฟนเก่า แต่มี่โตะเป็นเพื่อนฉัน ฉันเป็นคนที่..รังแกฉันฉันทนได้ แต่ถ้ารังแกเพื่อนรักของฉัน ฉันทนไม่ได้”
    “คุณอย่าลืมนะฉันเป็นสปอนเซอร์เสื้อผ้าคุณ”
    เกาเหวินหัวเราะ “มันก็แค่เสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นเท่านั้น ถอนการลงทุนสิ”
    “คุณเกา ฉันชื่นชมบุคลิกของคุณ จะพูดจะจาอะไรต้องระวังให้มาก”
    “เตือนตัวเองเถอะ อย่าเอาอาชีพคุณมาข่มฉัน คุณอาจโดนฉันหัวเราะเยาะ”
    เหม่ยลี่นั่งรถกลับมากับเกาเหวิน เธอนั่งยิ้ม จนเกาเหวินแปลกใจทักว่า
    “ดูมีความสุขจัง”
    เหม่ยลี่หัวเราะ “ฉันรู้สึกว่าฉันมีความโชคดีในความโชคร้าย ทำให้รู้ว่า เซี่ยวเลี่ยงเขาเป็นห่วงฉันมาก”
    “เป็นห่วงเหรอ แล้วทำไมถึงให้ฉันไปส่งเธอล่ะ ดูไม่ออกเหรอว่ามีปัญหา”
    “ปัญหาอะไร”
    “จะปัญหาอะไรได้ เยี่ยฉีไงล่ะ เขาบอกว่าจะไปคุยกับเยี่ยฉี”
    “ไม่ใช่ เธอ..นี่เธออยากจะพูดอะไรกันแน่เนี่ย”
    “เฮ่อระหว่างพวกเขาคลุมเครือกันมาก เข้าใจมั้ย”
    “โธ่เอ๊ย เข้าใจผิดแล้วเขาจะคลุมเครือกับคนอื่นได้ไง”
    “งั้นถามหน่อย เธอเห็นเขาอยู่กับเยี่ยฉีมั้ย”
    “เห็นสิ”
    “แล้วไง ใกล้กันแค่ไหน”
    “ใกล้กันมาก”
    “ตอนเธอถามเขา เขาตอบว่ายังไง”
    “เขาบอกว่าจัดการเรื่องงาน”
    “จะบอกให้ ถ้าเป็นเพื่อนร่วมงานพูดคุยกันก็ต้องรักษาระยะห่างไว้ ถ้าคุยเรื่องงานเซี่ยวเลี่ยงไม่จำเป็นต้องพูดคลุมเครือกับเธอ อีกอย่างเยี่ยฉีจงใจสาดไวน์ใส่เธอเซี่ยวเลี่ยงเองก็รู้”
    เหม่ยลี่อึ้ง “เป็นไปได้ไงเซี่ยวเลี่ยง”
    เกาเหวินสวน “ฉันเห็นเขาอารมณ์เสียใส่เยี่ยฉี ถ้าเยี่ยฉีไม่ได้ตั้งใจ เซี่ยวเลี่ยงจะโกรธขนาดนั้นเหรอเป็นไปไม่ได้ เฮ่อ ถ้าเขาไม่ได้คุยกับเยี่ยฉีจะให้ฉันไปส่งเธอเหรอ ดูแลให้ดี เข้าใจมั้ย”

    ทางด้านเซี่ยวเลี่ยงยืนพิงรถอยู่ เยี่ยฉีเข้ามาหา
    “คุณโกรธเหรอ”
    “คุณตั้งใจ” เซี่ยวเลี่ยงตอกกลับ
    เยี่ยฉีเยาะ “คุณมี่นี่ดีจัง มีแต่คนคอยปกป้อง”
    เซี่ยวเลี่ยงจ้องหน้า “รู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป”
    “ฉันต้องรู้ตัวอยู่แล้ว ฉันทดสอบคุณดู ว่าจะแคร์เธอมั้ยถ้าแคร์จะแคร์มากแค่ไหน”
    “แล้วไง คุณจะได้อะไร”
    “คุณมองเธอเหมือนกับที่เคยมองฉัน”
    “มี่โตะไม่เหมือนคุณ ความรักของคุณ คือธุรกิจ พอล้มเหลวคุณก็จากไป แต่สำหรับมี่โตะมันไม่ใช่”
    เยี่ยฉีร้องไห้ “ถูกต้อง ฉันเคยเห็นความรักเป็นการทำธุรกิจ แต่สำหรับคุณฉันไม่เคยคิดแบบนั้น”
    “เฮอะ ผมควรประทับใจกับประโยคนี้สินะ แต่เสียใจ ผมไม่แคร์”
    “จริงเหรอ เมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะเป็นหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวกับคุณใช่มั้ย”
    เยี่ยฉีเดินออกไปกลางถนน เซี่ยวเลี่ยงตกใจที่เห็นรถวิ่งเร็วเข้าหา เขารีบไปคว้าตัวเธอมา
    ที่บ้านเหม่ยลี่ เธอคิดถึงตอนที่เซี่ยวเลี่ยงแนะนำให้รู้จักกับเยี่ยฉี แล้วคิดถึงคำพูดทั้งสองก็ได้แต่นั่งถอนใจ เธอโทรหาอี้หมิง
    เวลานั้นอี้หมิงนั่งเปิดคอมอยู่ กำลังจะรับสายเหม่ยลี่ แต่เกาเหวินเข้าบ้านมาพอดี อี้หมิงรีบกดวางสาย เกาเหวินที่เข้ามานั่งก็บ่นทันที
    “จะบอกให้ มี่โตะโง่จริงๆ”
    อี้หมิงตกใจ “ทำไมเกิดอะไรขึ้น”
    “ฉันพูดไปขนาดนั้นทำไมเขาไม่รู้ซักที”
    อี้หมิงยิ่งงง “เรื่องอะไรพูดมาสิ”
    “คุณรู้มั้ย เยี่ยฉีร้ายกาจมากต้องคิดไม่ซื่อกับเซี่ยวเลี่ยงแน่ ฉันบอกมี่โตะแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เชื่อฉัน”
    “ผมไปข้างนอกเดี๋ยว” อี้หมิงเป็นห่วงเหม่ยลี่มากรีบขอตัวออกไปเลย
    “ยังพูดไม่จบเลยจะไปไหน โอ้ย ปวดหัวจริงๆ”
    ขณะที่เหม่ยลี่ก็ได้แต่พยายามบอกตัวเองให้เชื่อใจเซี่ยวเลี่ยง
    ฟากเยี่ยฉีก็ดีใจที่เซี่ยวเลี่ยงดึงเธอมากอดไว้
    “คุณยังแคร์ฉันอยู่”
    เซี่ยวเลี่ยงว่า “เฮ่อ ไม่ว่าคนหรือสุนัข ผมก็ช่วย คุณเข้าใจมั้ย”
    “แล้วทำไมต้องกอดฉัน”
    พอดีเหม่ยลี่โทรเข้ามาเซี่ยวเลี่ยงผงะออก แต่ไม่ได้รับโทรศัพท์ เหม่ยลี่ได้แต่อึ้ง
    “นั่นมันไม่เกี่ยวกับความรู้สึก จะคิดว่าผมยังรักคุณอยู่ก็ช่าง ผมไม่สน แต่ผมขอเตือนอย่าแตะต้องมี่โตะแม้แต่ปลายเล็บ”
    “เธอสำคัญมากเลยเหรอ สำคัญกว่าความรักของเราอีก งั้นเหรอ”
    เซี่ยวเลี่ยงยืนยัน “มี่โตะคือผู้หญิงที่ผมรัก และเธอก็รักผมมาก ไม่ไปจากผมเหมือนคุณ”
    “ตอนนั้นเพราะอะไรฉันถึงไปจากคุณ ทำไมไม่ถามฉัน”
    “เฮ่อ คุณแต่งงานแล้ว ผมก็มีคนรักแล้ว หวังว่าคุณจะเข้าใจ”
    “ฉันหย่าแล้ว ได้ยินชัดหรือยัง ฉันบอกว่าฉันหย่าแล้ว”
    “ผมไม่อยากรู้ คุณจะหย่าหรือไม่หย่าหรือมีความสุขมั้ย มันเรื่องของคุณ ถ้าคุณยังก่อกวนชีวิตผมอีก ผมจะหยุด..ความร่วมมือกับคุณ ผมขอให้คุณหยุดทุกอย่างซะ” เยี่ยฉีร้องไห้ 
    เซี่ยวเลี่ยงขึ้นรถขับออกไปเลย เยี่ยฉีนั่งร้องไห้ตรงนั้น
    เหม่ยลี่ยังคงโทรศัพท์ อี้หมิงเปิดประตูเข้ามาด้วยความเป็นห่วง
    “ยัยอ้วน ไม่เป็นไรนะ”
    “เซี่ยวเลี่ยงถูกแย่งไปแล้ว ฉันควรทำไงดี”
    “เฮ่อ ฉันรู้แล้ว ไม่เป็นไรฉันจะไม่กลับ จะอยู่กับเธอ”
    เยี่ยฉีมาคุยกับเจิ้นตง เจิ้นตงกล่าวกับเธอว่า
    “เฮ่อ คนเราเมื่ออายุมากขึ้น ความจำจะไม่ค่อยดี ตอนนั้นที่เธอจากไป ยืนยันกับฉันว่ายังไง”
    “ฉันเคยสัญญาว่าจะไม่รบกวนเซี่ยวเลี่ยง”
    “อื้อ ถูกแล้ว ฉันนึกออกแล้ว เธอรับเงินฉันไป และยังยอมรับผู้ชายที่ฉันแนะนำให้ ตอนนี้จะกลับมาทำไม”
    “ฉันแค่มาคุยเรื่องธุรกิจไม่ได้จะผิดสัญญาค่ะ”
    “คิดว่าฉันไม่รู้สถานการณ์ของเธอเหรอ เธอกำลังจะหย่ากับสามี จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทำเรื่องหย่า ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วมันไม่บริสุทธิ์ แม้ว่าจะหย่าแล้ว เธอคิดว่า จะเข้ามาอยู่ตระกูลเซี่ยวได้เหรอ”
    “ถึงฉันยังโสดอยู่ ก็เข้าบ้านตระกูลเซี่ยวไม่ได้ เรื่องนี้ฉันรู้แก่ใจดีค่ะ”
    “แล้วเธอกลับมาทำไม”
    “คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันบอกคุณแล้วว่า ฉันกลับมาคราวนี้แค่คุยเรื่องธุรกิจ” เยี่ยฉียืนกราน 
    “ฮึ คุยธุรกิจ เธอควรรู้ว่าทำให้ฉันไม่พอใจ เธอจะไม่ได้เลยซักแดง”
    “ฉันเข้าใจค่ะ แค่กลัวว่าบางคนจะไม่เข้าใจ”
    “หมายความว่าไง”
    “ตอนฉันคบกับเซี่ยวเลี่ยง อย่างน้อยฉันก็รู้อยู่แก่ใจ ถ้าข้อเสนอดีพอ ฉันจะจากไปเอง แต่ตอนนี้คนที่อยู่ข้างเซี่ยวเลี่ยง เธอไม่รู้อะไรเลย เทียบกับฉัน คุณควรตรวจสอบเธอมากกว่า”

    ที่ประชุมเยี่ยฉีนั่งอยู่กับซือหยวน เหม่ยลี่เข้ามาในชุดเซ็กซี่ แต่สาวๆ ที่เข้าประชุมมองแล้วพากันขำเธอ เซี่ยวเลี่ยงเดินเข้ามานั่ง
    “เริ่มประชุม เอ่อ รายละเอียดความร่วมมือ”
    เยี่ยฉีสวน “เรื่องเสื้อผ้าพร้อมแล้ว ถ่ายโปสเตอร์ได้เลยค่ะ”
    เซี่ยวเลี่ยงก้มหน้าดูเอกสาร “อื้อ ทางเราล่ะ”
    เหม่ยลี่กระแอม “ฝ่ายการออกแบบได้เตรียมความพร้อมทั้งหมดแล้ว กรณีการวางแผนก็เขียนไว้ในนี้แล้วเตรียมพร้อมถ่ายโฆษณาได้เลยค่ะ จากนั้น หากคุณเซี่ยวมีอะไรไม่พอใจ สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาเลย”
    เซี่ยวเลี่ยงมองตะลึงก่อนจะบอกว่า “พอออกไป”
    เหม่ยลี่งง “แต่ว่าฉัน.. แต่ว่าฉันยังพูดไม่จบเลยนะคะ”
    ทุกคนพากันหัวเราะ เซี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นขอยืมผ้าคลุมจากเยี่ยฉีมาคลุมให้เหม่ยลี่แล้วดันเธอออกจากห้องประชุมไปเลย ก่อนจะกลับมาบอกให้ประชุมต่อ
    ประชุมเสร็จออกมาเยี่ยฉีถามเซี่ยวเลี่ยงว่า
    “เซี่ยวเลี่ยง เอาผ้าคลุมให้เขา ฉันหนาวไม่เป็นเหรอ”
    “คุณทำไวน์หกใส่เธอ ยังไม่ขอโทษ คุณควรขอบคุณผมมากกว่า” เซี่ยวเลี่ยงเดินไปเลย
    เยี่ยฉีมองตามพอดีโทรศัพท์ดังขึ้น เธอจึงรับสาย
    ที่ห้องน้ำ เหม่ยลี่กำลังล้างหน้าเช็ดเครื่องสำอางค์ออกไปบ่นไป
    “โง่จริงๆ เลย จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย ทำให้เซี่ยวเลี่ยงขายหน้า ความสวยอะไรกัน ความเซ็กซี่อะไรกัน คราวนี้เซี่ยวเลี่ยงคงไม่ต้องการเธอแล้ว เฮ่อ”
    เซี่ยวเลี่ยงโทรเข้ามาหาเหม่ยลี่ เธอรับสาย เซี่ยวเลี่ยงว่า
    “ประชุมเสร็จแล้ว แอบไปอู้อยู่ไหน ขึ้นมาเดี๋ยวนี้”
    เหม่ยลี่มาหาเซี่ยวเลี่ยงที่ห้องทำงาน
    “เข้ามา จึ๊ คุณแต่งตัวแบบนี้เพื่ออะไร” เซี่ยวเลี่ยงถามทันที
    “ชอบถามว่าเพื่ออะไร ชอบทำหน้าขรึมสั่งสอนฉัน เคยคิดบ้างมั้ยว่าทำไมฉันทำแบบนี้ ตั้งแต่เราคบกันทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อคุณ ก็เพื่อปกป้องความรักของเรา แม้ว่าฉันจะโง่ ทำเรื่องที่น่าอายและสร้างปัญหาให้คุณ ถึงคนอื่นจะหัวเราะเยาะฉันฉันก็ยินดีที่จะเรียนรู้ ฉันอยากใกล้ชิดคุณอยากเป็นความคาดหวังของคุณ แต่ว่าสิ่งที่ฉันกลัวคือ ไม่ว่าจะทำยังไง คุณก็ไม่เคยพอใจ ทำให้ฉันรู้สึกว่ายังไงก็มัดใจคุณไม่ได้ เซี่ยวเลี่ยง ถ้าคุณรักฉันก็บอกฉันสิฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ ฉันควรเปลี่ยนแปลงตรงไหนถึงจะเป็นความคาดหวังของคุณได้” เหม่ยลี่ระบายเป็นชุด
    เซี่ยวเลี่ยงว่า “หมายความว่าเรื่องโง่ๆ ที่คุณทำเพื่อผมเหรอ”
    “ฉันตั้งใจและพยายามทุกครั้งที่จะทำเรื่องๆ นึง แต่ไม่รู้เพราะอะไร พอทำไปก็กลายเป็นเรื่องโง่”
    “เสื้อผ้ากับหน้าคุณ มันจะ..ไปทางไหนกันแน่เนี่ย”
    “เซี่ยวเลี่ยง เฮ่อ ฉันไม่ได้โง่นะ ฉันรู้ว่าคุณกับคุณเยี่ย ต้องมีเรื่องบางอย่างแน่ถึงฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ในฐานะคนรักต้องให้ความสำคัญกับเรื่องแบบนี้ ในงานเลี้ยงคุณกับคุณเยี่ยดูเหมะสมกันมาก ฉันเลย..ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ดีกว่าผู้หญิงคนนั้น ฉันอยากทำให้ตัวเองเหมาะกับคุณ เชื่อฉันนะ ฉันจะทำให้ดีที่สุดเลย แต่ว่า วันนี้ฉันทำมันล้มเหลว ฉันรู้ว่าคุณโกรธฉันไม่ควรทำเรื่องนี้ แต่ถ้าฉันไม่พูดออกมาฉันต้องอึดอัดใจตายแน่”
    “ผมไม่ได้โกรธ ที่จริงผมประทับใจมาก”
    เหม่ยลี่อึ้งงง เซี่ยวเลี่ยงถอดเสื้อคลุมให้เหม่ยลี่
    “เฮ่อ มี่โตะ คุณขาดประสบการณ์ แต่มีความพยายามคุณทำท่าทางน่ารักมากผมละอายใจมาก คุณรักผมแบบนี้ ผมกลับไม่นึกถึงความรู้สึกของคุณ ผมกับเยี่ยฉีไม่มีอะไรจริงๆ วางใจได้ ถึงแม้เยี่ยฉีคิดจะทำอะไร แต่คุณก็ชนะ”
    “ฉันเก่งขนาดนั้นเชียว” เซี่ยวเลี่ยงหัวเราะ “คุณหัวเราะอะไรเนี่ย โธ่เอ๊ย คนอื่นเค้าสอนฉันมาบอกว่า ฉันต้องสวยและอ่อนโยน แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงบ้าง”
    “ผมอนุญาตให้คุณลางานสองชั่วโมง ไปซื้อเสื้อผ้ามาเปลี่ยน” เซี่ยวเลี่ยงส่งเงินให้
    “ไม่เอา”
    “ซื๊ด อื้ม รับไปเถอะน่า หือ แบบนี้จะทำงานได้ไง รีบเปลี่ยนซะ นี่คือคำสั่งของแฟน  ต้องทำตามเข้าใจมั้ย”
    “เอ่อ”
    เซี่ยวเลี่ยงดุ “ยังไม่ไปอีก อยากถูกอบรมเหรอ ไปสิ”
    เหม่ยลี่โทรตามอี้หมิงมาเป็นเพื่อน
    “ช่วยฉันเลือกเสื้อผ้าเร็ว”
    อี้หมิงบ่น “ซื้อแค่ชุดเดียวทำไมต้องลากฉันมาด้วย”
    เหม่ยลี่สวน “อย่าพูดมากช่วยดูหน่อย ดูสิ ชุดนี้เป็นไงผ่านมั้ย”
    “ไม่ผ่าน”
    เหม่ยลี่ว่า “เฮ่อ ช่วยเลือกหน่อยสิ คราวก่อนนายเลือกได้แย่มากเลย ตัวไหนดี”
    “ตัวนี้”
    “นี่เหรอ” เหม่ยลี่หยิบดู “อื้อ”
    อี้หมิงว่า “เร็วๆ หน่อยได้มั้ย นับหนึ่งถึงสามฉันจะไปแล้วนะ หนึ่ง สอง” จังหวะนี้เกาเหวินเข้ามาในร้านนี้เช่นกันและเห็นอี้หมิงเลยแกล้งโทรหา “ฮัลโหล ผมไม่ว่าง วางนะ เฮ่อสองครึ่ง”
    เกาเหวินเดินเข้ามาหาอี้หมิง “เหลยอี้หมิง”
    อี้หมิงอึ้ง “คุณ” 
    เกาเหวินสวน “มาทำอะไร”
    “แล้วคุณล่ะ”
    “ไหนบอกว่าไม่ว่างไง ฉันหาคุณเกือบทั้งวัน”
    “คุณๆๆ ยุ่งอะไร มันสำคัญกับคุณมากเลยเหรอ”
    เกาเหวินสวนเป็นชุด “สำคัญสิ อยากรู้เหตุผลมั้ย ได้ ฉันจะพูดให้ชัดเจนไปเลย คุณฟังให้ดีนะ ฉันไม่อยากเล่นแมวจับหนูแล้ว ไม่อยากเล่นเป็นแฟนโง่ๆ ฉันชอบคุณมาก ถ้าคุณชอบฉันก็คบกับฉัน ถ้าไม่ชอบ ฉันจะจีบคุณใครจีบใครก็มีค่าเท่ากันเฮ่อจบแล้ว”
    เหม่ยลี่ที่ยืนฟังอยู่อย่างตะลึง “ที่แท้เธอก็ชอบอี้หมิงจริงๆ”
    เกาเหวินแปลกใจกว่า “หา พวกเธออยู่ด้วยกันได้ไง พวกๆ เธอ”
    อี้หมิงรีบบอก “คือมี่โตะ ผมกับเกาเหวินมีเรื่องต้องคุยกัน มา”
    อี้หมิงลากเกาเหวินออกไป สองสาวได้แต่มองหน้ากันยิ้มๆ แล้วบ๊ายบายกัน
    เหม่ยลี่มองตาม “ที่แท้พวกเขาสองคนก็รักกันจริงๆ พวกเขาเป็นเพื่อนรักของฉัน พวกเขาคบกันฉันดีใจมาก แต่ว่า ฉันรู้สึกเคว้งคว้างยังไงชอบกล ฉันกับอี้หมิงต่างก็เจอที่พักพิงทางใจคงอยู่ด้วยกันทั้งวันไม่ได้อีกแล้ว คงไม่สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้นี่อาจจะ..เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่” เหม่ยลี่ถอนใจ

    ทางด้านเกาเหวินก็โวยอี้หมิง
    “เหลยอี้หมิงฉันเจ็บนะ”
    “พูดมาซิ ต่อหน้ามี่โตะทำไมถึงพูดว่าชอบผม”
    “ฉันยอมรับอย่างเปิดเผยก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมจะพูดว่าชอบคุณต่อหน้ามี่โตะไม่ได้ หรือคุณกับมี่โตะมีอะไร” 
    อี้หมิงสวน “เหลวไหลน่า มี่โตะคบกับเซี่ยวเลี่ยงเธอให้ช่วยก็เพื่อเซี่ยวเลี่ยง”
    เกาเหวินว่า “แล้วมีปัญหาตรงไหน ถามหน่อย คุณมีแฟนมั้ย”
    อี้หมิงสวน “ไม่มี”
    “คุณเกลียดฉันมั้ย อื๋อ” เกาเหวินถามอีก
    “หึ ผมจะเกลียดคุณได้ยังไง ผมรู้ดีว่าคุณน่ะเป็นผู้หญิงที่ดี อัธยาศัยดี จริงใจ ในมุมของเพื่อน นอกจากไม่เกลียดยังชื่นชมด้วย”
    “ถ้างั้น ก็แสดงว่าเราสองคนมีโอกาสคบกันน่ะสิ”
    “พูดจาตรงไปตรงมาหน่อยได้มั้ย”
    เกาเหวินสวน “จึ๊ ไม่ตรงตรงไหนเนี่ย คุณชอบใครก็ยอมรับอย่างเปิดเผยสิ ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยฉันชอบคุณก็คือชอบคุณ ไม่เกี่ยวว่าคุณจะชอบฉันมั้ย ความรักของใครหลายคนถูกทำลาย-เพราะการคาดเดาและคิดไปเอง”
    อี้หมิงว่า “ใช่ คุณพูดถูก”
    “ใช่ แล้ว คุณ..ชอบฉัน..บ้างมั้ย นิดเดียวก็ได้”
    “ผมไม่เหมือนอย่างที่คุณคิด”
    เกาเหวินกอดแขนอี้หมิง “ฉันว่าคุณดีก็ดีสิ ดูจากการแสดงออกคุณชอบฉันใช่มั้ย ไม่เป็นไรตอนนี้คุณอาจไม่ได้ชอบฉันมากมาย แต่มันต้องมีวันนั้นแน่เรื่องอนาคตใครจะรู้ คุณคือเสาบ้านฉัน ฉันไม่ให้ใครมาขุดไปหรอก หื๊อหือ ฮื่อๆ”
    ที่ร้านเครื่องดื่ม เกาเหวินนั่งหัวเราะอยู่กับเจสัน คนเดินผ่านไปก็มอง จนเจสันเรียก
    “เอ๊ะ เหวินเอ๋อเบบี๋”
    “คนบ้า” เกาเหวินหัวเราะ “เรียกทำไม ก็ดื่มไปสิ”
    “จะดื่มหมดเหรอ”
    “บ้าจริง” เกาเหวินร้องไห้
    เจสันงงหนัก “อ้าว เกาเหวิน”
    “จะตะโกนทำไม บ้าหรือไง”
    “ฉัน..เปล่านะ”
    “งั้นก็ดื่มสิ ฉันเลี้ยงเครื่องดื่มสีสันหลากหลาย ดีใจมั้ย เลือกดื่มตามใจชอบมา ดื่มสิอื้อ”
    เจสันสวน “อ้อ งั้นฉัน..เริ่มดื่มจากแก้วเล็กก่อน”
    “อื้มๆ”
    “เบบี๋หัวเราะโง่อยู่ตั้งนาน เป็นไร น่าขนลุกมาก”
    “ไม่เป็นไรก็อีกเดี๋ยว จะมีงานการกุศล” เจสันทำหน้าเข้าใจ “ฉันขอบัตรเชิญอีกใบได้มั้ย”
    “เรื่องแค่เนี้ย ได้อยู่แล้ว นี่ จะพาฉันไปใช่มั้ยฉันจะซื้อชุดใหม่” เจสันหัวเราะ
    “ไม่ต้องเลย นายควรอยู่หลังเวทีทำหน้าที่ตัวเอง ฉันจะพาเหล่าเหลยไป”
    “พาใครไปนะ” เจสันงง 
    “พาเหล่าเหลยไป ฉันกะว่าจะพาเขาเดินพรมแดงฉันจะให้เขาควงฉันด้วย” เกาเหวินหัวเราะ
    เจสันสวน “นี่ เดี๋ยวๆๆๆ  อย่าล้อเล่นนะ เธอไม่พาฉันไปแต่พาผู้ชายอีกคนไป เดี๋ยวก็เป็นข่าวเข้าใจผิดหรอก”
    “ฉันจะอธิบายเอง” เกาเหวินหัวเราะ
    “อธิบาย เธอพาเขาไปจะอธิบายยังไง”
    “ก็บอกไปว่าเหลยอี้หมิงเป็นแฟนฉัน และก็บอกว่า โอ้ ฉันขาดเขาไม่ได้ ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องอยู่กับเขาให้ได้”
    เจสันแทรก “เดี๋ยว เธอๆๆ กับเหลยอี้หมิง พวกเธอ..หา”
    เกาเหวินทำอึกอัก “เอ่อ คือ..”
    เจสันตกใจ “หา”
    “ฉันลืมบอกไป ฉันสารภาพรักเขาแล้ว โฮ๊ะๆๆ” เกาเหวินหัวเราะ
    “อะไรนะ เดี๋ยวก่อน ไหนบอกว่าอกหักจะสารภาพรักได้ยังไง”
    “ใช่ จึ๊ ตอนนั้นฉันอยู่บ้านตลอด ฉันถึงรู้ว่าเหลยอี้หมิงจริงใจกับฉัน เวลาที่ฉันตกอับเขาอยู่เป็นเพื่อนฉันเวลาที่ฉันเสียใจ เขาก็เป็นแสงสว่าง เวลาที่ฉันไม่มีชื่อเสียงเหมือนเมื่อก่อน เขาก็คอยหยอกล้อ หวังเจสัน ครั้งนี้ฉันจริงจังมาก ไม่ได้ล้อเล่นนะ”
    “ฉันก็จริงจังเหมือนกัน ระวังจะตายเพราะผู้ชายนะ เพิ่งเลิกกับอีกคนก็คบต่อเลย จะให้พูดยังไง”
    เกาเหวินสวน “ฉันไม่ได้ให้นายช่วยคิดหาวิธีซักหน่อย ฉันแค่อยากบอกไม่ได้จะขอร้อง นายควรจะ..ยอมรับความจริง”
    “ได้ ฉันยอมรับ แต่เธอห้ามบอกนักข่าวเด็ดขาด”
    “อื้อ ชิมดีกว่า อื๋อ เปรี้ยวมากเลย”
    เจสันว่า “ถ้าเธอจะพูด พูดว่าเขาเป็นเพื่อนนอกวงการ ครั้งนี้ห้ามสร้างปัญหาเด็ดขาดเธอจะสร้างปัญหาไม่ได้เฮ่อ”
    “ลองนี่ดู อื้อ โอ้ หวานจัง นายว่าถ้าเอามารวมกันหมดมันจะมีรสชาติยังไง” 
    “จะรู้เหรอ”
    “หา งั้นก็ลองสิ มา ลองอันนี้ก่อน ต้องดื่มพร้อมกันสองแก้วนะ ว้าว ใจกล้ามาก มา ดื่มสองแก้วนี้มา ดื่มพร้อมกัน สู้ๆ ถ้าฉันอารมณ์ดี จึ๊ จะคิดดูอีกที” เกาเหวินหัวเราะเบา “ดื่ม”
    เจิ้นตงเรียกจื่อเหลียงมาพบ แล้วดุว่า
    “แกทำงานกันยังไงเกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ ทำไมไม่รายงานฉัน”
    “พ่อ..พูดอะไรเหรอครับ เข้าใจผิดหรือเปล่า”
    “เยี่ยฉีมาที่บริษัท แกไม่ได้บอกฉัน และยังคุยข้อตกลงร่วมมือกับเขาเป็นการส่วนตัว เรื่องในอดีต แกลืมแล้วเหรอ”
    “พ่อครับ คือ..ไม่ใช่อย่างงั้นนะครับ พ่อ..ฟังผมอธิบายก่อน”
    เจิ้นตงแทรก “อย่าหาข้ออ้างแกไว้ใจเยี่ยฉีแบบนี้  ต้องมีจุดประสงค์แน่ แกต้องการ ให้พี่ชายแกใกล้ชิดกับเยี่ยฉีทำแบบนี้ แกจะได้อะไร จะบอกให้นะจื่อเหลียง อย่าทำอะไรบ้าๆ กับพี่ชายแกเด็ดขาด ฉันจะให้ในส่วนที่แกควรได้ แต่แกต้องรู้ไว้ด้วยของที่ไม่ใช่ของแก แกไม่มีวันได้มันแน่”
    “พ่อครับ พ่อเข้าใจผมผิดไปจริงๆ ที่ผมไว้ใจเยี่ยฉี เพราะคิดว่าพวกเขา ไม่เกี่ยวข้องกันแล้วเขาไม่ชอบเธอแล้ว จริงๆ”
    “ทำไมพูดแบบนี้ นี่แก..รู้อะไรมาอีก”
    “เปล่าครับ ผมแค่เดามั่วๆ” จื่อเหลียงหัวเราะ
    “เดามั่วเหรอ พี่ชายแกถูกผู้หญิงรังควานใช่มั้ย ดาราคนนั้นใช่มั้ย”
    “ไม่ๆ ไม่ใช่เธอ จริงๆ ไม่ใช่เธอ”
    “แล้วเป็นใคร”
    “พ่อ ผมไม่อยากพูดเรื่องนี้ผมว่าพ่อไปถามพี่เองดีกว่า”
    “เข้าใจแล้ว ฉันพอจะเดาออก แต่ว่า ทำไมแกต้องทำแบบนี้ ช่วยเขาปิดบัง เพราะแกมีจุดประสงค์ใช่มั้ย”
    “พ่อ ถ้าพ่อสงสัยว่าผมมีจุดประสงค์ ใช่ผมมี ยังไง..เซี่ยวเลี่ยงก็เป็นพี่ชายผม น้องชายอย่างผมก็ไปยุ่งกับความรักของเขาไม่ได้ ผมเลย..ไม่ได้บอกพ่อ ถ้าพ่อจะตำหนิ ตำหนิผมเถอะ อย่าไปตำหนิเซี่ยวเลี่ยงเลย”
    “แต่แกรู้มั้ย ยิ่งแกให้ท้ายและสนับสนุนพี่ชายแกแบบนี้ มันจะยิ่งทำร้ายเขา ถ้าแกหวังดีกับเขาจริงๆ ก็ควร..พูดความจริง”
    “ที่จริงเรื่องนี้ผมเองก็ผิด เพราะว่าเธอ อยู่ฝ่ายออกแบบ” เจิ้นตงฟังแล้วก็ถอนใจ

จบตอนที่ 23