กะรัตรัก 20
“เกาเหวิน” รู้ใจของตัวเองแล้วว่า เธอชอบ “อี้หมิง” เธอจึงพยายามทำทุกอย่างให้เขามาสนใจ
ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.10 น. ทางช่อง NOW26
Diamond Lover Ep. 20
จื่อเหลียงพาซือหยวนออกไปคุยนอกบริษัท คนของจื่อเหลียงนำรูปมาให้ บอกว่าถ่ายมาได้เท่านี้ จื่อเหลียงส่งให้ซือหยวนดู ปรากฎว่าเป็นเซี่ยวเลี่ยง จื่อเหลียงไล่คนที่นำรูปมาให้ออกไปอย่างหัวเสีย
จื่อเหลียงมาส่งซือหยวน พร้อมถอดเสื้อคืนให้เขา จื่อเหลียงจับมือซือหยวนแล้วว่าทำไมมือเย็น เซียนหนานลงมาเห็นพอดีเขารีบแอบ
ซือหยวนรีบดึงมือออก “ฝนตก เลยเย็นนิดหน่อย”
จื่อเหลียงจะให้ใส่เสื้อคลุมแต่ซือหยวนปฏิเสธ
“ไม่ต้องค่ะ ฉันกลัวแฟนเห็นแล้วจะเข้าใจผิด ท่านรองหลิน ดึกมากแล้ว คุณกลับไปเถอะค่ะ”
“ผมไม่ชอบให้ใครปฏิเสธผม นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย” จื่อเหลียงออกไป
ซือหยวนเข้าห้องมา เซียนหนานมานั่งรอถามว่าทำไมกลับดึก เธออ้างว่าทำโอที แต่เซียนหนามต่อว่าเธออย่างแรงกับสิ่งที่เขาเห็น จนซือหยวนหลุดปากขอเลิกแล้วออกไปเลย
อี้หมิงกำลังฟังคนแนะนำห้องอย่างเซ็งๆ
เหม่ยลี่เข้าประชุมด้วย เซี่ยวเลี่ยงเชิญพนักงานที่นั่งใกล้เขาไปนั่งที่แทนเหม่ยลี่ แล้วให้เหม่ยลี่นั่งข้างๆ ทุกคนได้อึ้งไปนิด จื่อเหลียงเข้ามาพร้อมซือหยวน
“การประชุมในครั้งนี้สิ่งสำคัญคือผลสรุปปัญหาการขายสินค้าใหม่ ทางศูนย์ตัวแทนจำหน่ายได้ส่งยอดขายหลังจากจดทะเบียนหนึ่งสัปดาห์ ยอดการขายที่ดีที่สุด ก็คือซีรีส์สตาร์ หวังว่าทุกคนจะรีบประสานงานกับฝ่ายขาย เพื่อให้เข้าใจปัญหาและข้อดีข้อเสียของแต่ละคอลเล็กชั่น”
จื่อเหลียงว่า “คุณเซี่ยว ผมให้นักออกแบบหลิวทำรายงานการออกแบบมาให้แล้ว ทุกคนลองฟังดูนะครับ”
ซือหยวนเอ่ย “คุณเซี่ยว ทุกท่าน จากการดูสถิติของฝ่ายขาย การขายของสัปดาห์นี้กับสัปดาห์ก่อนเพิ่มสูงขึ้นถึงสามเปอร์เซ็น ประเภทและจำนวนมีดังนี้ ซีรีส์สตาร์สามสิบห้าชุด หงถังซีรีส์สิบสี่ชุด เบอร์ลิน”
โทรศัพท์เหม่ยลี่ดัง เธอรีบรับพูดเบาๆ “ฮัลโหล เรื่องเช่าบ้านของนายก็ตัดสินใจเองเถอะน่า นายคิดว่าโอเคก็พอแล้ว ไม่ต้องถามฉันทุกเรื่องก็ได้ ตอนนี้ฉันประชุมอยู่ นายเทียบดูเองก็ได้ นายชอบก็พอแล้ว ฉันประชุมอยู่เดี๋ยวค่อยโทรกลับไปได้มั้ย โธ่เอ๊ย”
เซี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นมาเก็บโทรศัพท์เหม่ยลี่ไป เหม่ยลี่หน้าเจื่อนไป
พอเลิกประชุมทุกคนมารุมถามเหม่ยลี่ว่าตกลงคบกับเซี่ยวเลี่ยง จนจื่อเหลียงมาว่า
“พวกคุณไม่มีงานทำหรือไง มี่โตะ แสดงความเจ้าชู้ต่อหน้าคนมากขนาดนี้ ต้องการเปิดเผยความสัมพันธ์แฟนเหรอ”
“คุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ”
“ด้วยบุคลิกที่มีความสามารถอย่างคุณเซี่ยว จะคบกับพนักงานเล็กๆ อย่างนี้ได้ยังไง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปล่ะก็ คุณจะให้เขาเอาหน้าไปไว้ไหน”
เหม่ยลี่สวนว่า “คุณเซี่ยวยินดีคบกับใคร คงไม่ได้ทำให้คุณเดือดร้อนจริงมั้ย”
“แน่นอนอยู่แล้ว ผมแค่เตือนคุณด้วยความหวังดีเท่านั้น เพราะผู้ชายอย่างคุณเซี่ยว แค่เป็นแฟนกับเขาก็พอแล้ว อย่าคิดจะแต่งงานเข้าบ้านเด็ดขาด เพราะว่าในขอบประตูบ้านตระกูลเซี่ยวทำให้ผู้หญิงสะดุดล้ม มามากแล้วล่ะ ผมไม่อยากให้เพิ่มคุณเข้าไปจริงๆ”
เหม่ยลี่เข้ามาพบเซี่ยวเลี่ยง ว่าอยากพูดเนื้อหาที่เกี่ยวกับการประชุมเมื่อครู่ เซี่ยวเลี่ยงว่าสายไปหรือเปล่า
“เวลาผมพูดผมไม่ชอบให้คุณคุยกับคนอื่น”
“เอ่อ ขอโทษค่ะเมื่อกี้ฉันมีธุระด่วนจริงๆ แต่ตอนนี้ที่ฉันมาหาคุณ เพราะอยากมาเสนอความคิดเห็นกับคุณเล็กน้อย ต่อไปอยู่ต่อหน้าคนอื่น อย่าใกล้ชิดกับฉันมากได้มั้ยคะ”
“คุณพูดอะไร”
“เพราะวันนี้ตอนที่ประชุม คุณจ้องมาที่โทรศัพท์ของฉันตลอด แล้วยังบังคับให้ฉันนั่งใกล้คุณ อย่างนี้คนอื่นจะเข้าใจผิดนะคะ”
“เข้าใจผิดอะไร”
“คิดว่าเรามีความสัมพันธ์แบบนี้ไง”
“แล้วมันไม่จริงงั้นเหรอ”
“แต่ว่า..”
“แต่ว่าอะไร”
เหม่ยลี่สวน “แต่ว่า แต่.. แต่ว่าบริษัทของเรามีกฎว่าห้ามมีความรักในที่ทำงาน คุณเป็นคนกำหนดเองนะ ถ้าคุณจะละเมิดกฎก็ต้องปกปิดไว้บ้างสิ”
“ไม่เป็นไร ผมไม่สนว่าใครคิดยังไง”
“แต่ฉันสนใจนี่นา ตอนนี้ทุกคนดีกับฉันมากๆ ไม่เพียงแค่ชงชายกน้ำให้ฉัน แต่ยังชวนฉันกินข้าวด้วย ฉันเคยชินกับการถูกพวกเขากดขี่ จู่ๆ มาดีกับฉัน มันอึดอัดมาก”
“ชวนกินข้าวเหรอ เฮ่อ งั้นต้องไปจัดการหน่อยแล้ว เอางี้ ต่อไปไม่ว่าเป็นงานสังสรรค์อะไรที่มีเพื่อนร่วมงานชายคุณต้องรายงานผมล่วงหน้าครึ่งวัน ถ้าผมกำลังยุ่งอยู่ไม่มีเวลาออกงานด้วย หรือไม่มีผมอยู่ด้วยคุณก็ไม่ต้องไปออกงาน นอกจากนี้ ไม่ว่างานไหนที่มีเพื่อนหรือลูกค้าเพศตรงข้าม พยายามที่จะพัฒนากับคุณ นอกจากเรื่องงานให้รายงานผมภายใน 24 ชั่วโมง หืม”
“ฮิๆๆ ได้ค่ะ ฮิๆ เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ทำไมฟังดูแล้วมันแปลกๆ ล่ะ”
“เฮ้อ ผมรู้สึกว่าขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง ใช่แล้ว เอาอย่างงี้ เมื่อกี้คุณบอกว่าให้ผมอยู่ห่างคุณ ผมรับปากคุณได้นะ แต่คุณต้องรับรองขีดจำกัดของโทรศัพท์ ยังมีอีกในระหว่างการทำงานคุณต้องมารายงานกับผมทุกวัน ส่วนในวันหยุด เวลาของคุณเป็นของผมทั้งหมดทุกอย่างแล้วแต่ผม”
“แต่เราแอบคบกันนะ คุณทำอย่างนี้มันเกินไปหรือเปล่าล่ะ”
เซี่ยวเลี่ยงกระแอม “ข้อสุดท้าย ในระหว่างคบกันทุกอย่างของเรา ผมเป็นคนตัดสินใจเข้าใจมั้ย ออกไปได้”
เหม่ยลี่หันมายิ้มคนเดียวแล้วเดินออกไป เซี่ยวเลี่ยงมองตามยิ้มๆ
เซียนหนานบุกเข้ามาในออฟฟิศ พนักงานร้องห้ามแต่เขาไม่ฟัง ซือหยวนหันมาเห็นก็รีบลุกมาพาเซียนหนานออกไปข้างนอกต่อว่าทันที เซียนหนานขอโทษเรื่องเมื่อวาน ซือหยวนว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก
“ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธอยู่อย่าโมโหเลยนะ”
“จำตอนฉันบอกให้คุณซื้อแหวนวงนี้ได้มั้ย นี่คือความหวังครั้งสุดท้ายที่ฉันให้คุณ และเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเกลี้ยกล่อมตัวเอง ให้เดินกับคุณต่อไป ฉันไม่คิดเลยว่าแม้แต่แหวนลดราคาคุณก็ไม่เต็มใจให้ฉัน นับจากตอนนั้น ฉันผิดหวังในตัวคุณมาก ฉันทนพอแล้ว”
จื่อเหลียงเดินผ่านมาได้ยินพวกพนักงานพูดถึงซือหยวนกับเซียนหนาน ที่เซียนหนานเป็นแค่คนส่งพัสดุ และบอกเลิกกัน
ค่ำวันนั้นซือหยวนเอาแต่ดื่มเหล้า จื่อเหลียงห้ามแล้วว่าทำตัวแบบนี้เพราะความดูไร้ค่า ซือหยวนย้อนถามว่าเขาเคยรักใครจริงใจมั้ย เขาว่าไม่ให้ความสำคัญกับความรัก
“นี่คือเรื่องที่น่าเศร้าของคุณ ในเมื่อคุณรักไม่เป็น มีสิทธิ์อะไรมาสอนฉันล่ะ ฉันไม่ต้องการให้คุณดีกับฉันต่อไปด้วย”
“เพราะอะไร”
“เพราะฉันไม่อยากทำให้คุณสั่นคลอน ถ้าแม้แต่หัวใจตัวเองฉันยังห้ามไม่ได้ ฉันก็ต้องไปขอโทษเซียนหนานแล้ว”
“พอแล้วเลิกดื่มได้แล้ว ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน เอามา!”
ซือหยวนว่าไม่มีบ้านแล้ว จื่อเหลียงให้ไปพักที่บ้านเขา ซือหยวนโวยวายอีก
“ฉันเกลียดคุณที่สุดคุณรู้มั้ย! ทำไมคุณต้องทำลายชีวิตของฉันกับเซียนหนานด้วย! เพราะอะไร!” ซือหยวนร้องไห้
“พอแล้ว!”
“ฉันเกลียดตัวเองจริงๆ ทำไมฉันต้องเลือกเส้นทางนี้ นับจากวันนี้ไป ฉันต้องเป็นผู้หญิงเลว ฉันไม่มีหน้าไปเจอเขาอีกแล้ว ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ฉันกลับไปไม่ได้แล้ว ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว กลับไปไม่ได้อีกแล้ว ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว” ซือหยวนร้องไห้
เกาเหวินเซ็งมากเพราะอยู่บ้านตลอด อาหารก็หมด เธอนั่งมองโทรศัพท์แล้วก็โทรตามอี้หมิงมาหา แค่ได้ยินเสียงเธอก็ดีใจมากรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย อี้หมิงว่าที่รีบมาเพราะจะซ่อมไฟให้ ปรากฎว่าไม่เป็นอะไรแล้ว แต่เกาเหวินว่าถ้าไฟดับอีก ให้เขานอนเป็นเพื่อน อี้หมิงรับคำทันที จนเกาเหวินแปลกใจ
“คุณรับปากเร็วจังเลย”
“เอ่อ ผมพูดตามตรงเลยนะ ตอนนี้ผมถูกไล่ออกจากบ้านแล้วล่ะ”
“ถูกใครไล่ออกมาบอกฉันสิ”
“ก็ เจ้าของบ้านเช่าของผมน่ะสิ เจ้าของบ้านของผมจะพาแฟนมาอยู่ด้วย เพราะไม่มีที่อยู่ ผมก็เลยถูกไล่ออกมา”
“แล้วตอนนี้คุณมีที่อยู่มั้ย”
“ไม่มี แต่ผมไปหาบ้านแล้ว ถ้าไม่ใหญ่เกินไปก็เล็กเกินไป กว่าจะเจอที่ต้องการไม่ใช่ง่าย แต่ก็แพงเกินไป”
“อ้อจริงสิ คุณพูดอย่างนี้ฉันก็นึกขึ้นได้แล้วล่ะ ดูเหมือนจะมีห้องหนึ่งเหมาะกับคุณ เพราะฉันรู้สึกว่า สไตล์การตกแต่งห้องก็ไม่เลว เจ้าของบ้านก็ใจดี ต้องไม่ทำให้คุณอึดอัดแน่ แต่ว่าเขามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง คุณแค่ตอบตกลง เขาก็พอแล้ว”
“ตอนนี้ผมไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้ว ขอแค่อยู่ได้ก็พอ”
เกาเหวินเสนอห้องในบ้านเธอให้ แต่อี้หมิงว่าชายหญิงอยู่กันตามลำพัง
“ฉันยังไม่ถือสาเลย คุณจะถือสาทำไม คุณกลัวจะโดนเอาเปรียบเหรอ”
“ที่นี่ต้องแพงมากแน่ๆ ผมไม่มีเงินจ่ายหรอก”
“คุณอย่าเพิ่งจ่ายค่าเช่า ฉันออกให้ก่อนมีแล้วค่อยคืนก็ได้”
“คุณใจกว้างเกินไปแล้วนะ! งั้นเดี๋ยวผมจะไปเอาของมา แต่ตอนนี้ผมต้องซ่อมไฟของบ้านคุณให้เสร็จก่อนใช่มั้ย”
“เอ่อ ไม่ต้อง”
“คุณวางใจได้วันนี้ก่อนฟ้าจะมืดผมจะทำให้บ้านของคุณสว่างให้ได้”
อี้หมิงช่วยซ่อมไฟ เกาเหวินจะช่วยจัดของแต่อี้หมิงห้ามไว้บอกว่าเขาเก็บเอง
“ทำไม ข้างในมีของอะไรเหรอ” เกาเหวินถาม
“ผมแค่มาอยู่บ้านคุณชั่วคราวเท่านั้น ผมอาจกลับไปได้เสมอ อีกอย่างของแบบนี้ เอามาได้ยิ่งน้อยยิ่งดี เมื่อถึงเวลาไปจะไม่สะดวก”
“คุณกลัวการอยู่กับฉันมากเลยเหรอ”
“เอ่อ.. ที่จริงพูดตามตรงนะ ผมไม่กล้าเผชิญหน้ากับคุณเลย โดยเฉพาะตอนอยู่ในบ้านด้วยกัน”
“อ๋อ..ฉันรู้แล้วคุณไม่ต้องอธิบาย เฮ้อ คุณกลัวว่าจะถลำลึกเกินไป จึงรักษาระยะห่างกับฉัน ฉันรู้ฉันเข้าใจค่ะ”
“มัน.. มันก็ไม่ทั้งหมดหรอก คือว่าเกาเหวิน มีเรื่องหนึ่งผมอยากบอกคุณมาตลอด”
“ได้สิ คุณพูดมา”
“เอ่อ คือผม.. ไม่เคยมีความรู้สึกแบบที่ผู้ชายรักผู้หญิงกับคุณเลยจริงๆ ครั้งก่อนที่ผมสารภาพกับคุณเป็นเรื่องเข้าใจผิด เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้มั้ย”
“ได้สิ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”
“งั้นผมก็สบายใจแล้ว”
เกาเหวิน กับอี้หมิงพากันหัวเราะ เกาเหวินว่ารินน้ำให้ อี้หมิงขอบคุณ
“เหลยอี้หมิง มีเรื่องหนึ่งที่ฉันสงสัยมาก คุณไม่เคยจีบผู้หญิงมาก่อนเลยใช่มั้ย”
“ผมเหรอ ไม่เคยจีบผู้หญิงเนี่ยนะ ฮิๆ ผมจะบอกให้ผู้หญิงที่ผมเคยตามจีบเยอะเท่ากับนักกีฬาโอลิมปิคเลยล่ะ”
เกาเหวินตาโตไม่อยากเชื่อ อี้หมิงสวนเรื่องนี้อย่าดูถูกความสามารถของเขาเชียว
เซียนหนานนัดพบกับจื่อเหลียง พอจื่อเหลียงมาเจอก็ถามว่ามีธุระอะไร เซียนหนานย้อนถามว่าทำไมต้องแย่งซือหยวนไปจากเขาแล้วจะต่อยแต่กลับถูกจื่อเหลียงต่อย
“สภาพอย่างนายยังอยากดูแลเธออีกเหรอ ถ้านายไม่มาหาเรื่อง ก็ไม่มีใครสนใจนายหรอก เมื่อไม่มีใครสนใจนาย ก็ไม่มีใครรักนาย ฉันหลินจื่อเหลียงก็เป็นอย่างนี้แหละ จากไม่มีอะไรเลย จนมีทุกอย่างขนาดนี้ ฉันพึ่งพาอะไร ความสามารถไงล่ะ สักวันนายต้องขอบคุณฉันแน่ ขอบคุณที่ฉันสอนหลักการนี้กับนาย ฮิ” เซียนหนานมองตามอย่างเจ็บใจ
ที่โรงพยาบาล เสี่ยวก๋อพยายามเอาใจอี้หมิง เขาบอกว่าไม่ต้อง เขามีแฟนดูแลอยู่แล้ว ทันใดนั้นเกาเหวินก็เดินมา อี้หมิงแนะนำว่าเกาเหวินเป็นแฟนเขา เสี่ยวก๋อเสียใจขอตัวไปดูแลคนไข้
เกาเหวินงงนิด “คุณเรียกฉันมาเพื่อให้แสดงเป็นแฟนคุณเหรอ”
“ใช่แล้ว ผมมีความจำเป็นนี่นา คุณดูสิเราเจอกันแทบทุกวันผมก็ไม่อยากทำร้ายเขา ผมจึงต้องใช้วิธีนี้ ลำบากคุณแล้วนะ”
“ฉันว่าพวกคุณเหมาะกันดีนะ ทำไมคุณไม่คบกับเขาล่ะ”
“เหมาะสมเหรอ เขาเป็นผู้หญิงที่ดีแถมยังบริสุทธิ์ ผมเป็นแค่ผู้ชายเสเพลเจ้าชู้เท่านั้น เหมาะกับเขาที่ไหนล่ะ”
“เหมาะกันมาก เพราะพวกคุณแอบชอบเหมือนกัน ชอบใครคนหนึ่งตีให้ตายก็ไม่ยอมพูด ก็ไปคบกันสิ”
“เหมาะเหรอ ผมพ่นใส่หน้าคุณเลย เหมาะตรงไหนกันล่ะ”
เกาเหวินรีบไปขึ้นรถแล้วแต่งตัวใหม่ทันที พออี้หมิงจะมาขึ้นรถก็ชะงักเพราะเกาเหวินให้เขาขับ เกาเหวินพยายามทำตัวเซ็กซี่ยั่วอี้หมิง เขาแค่ตกใจกับการกระทำของเกาเหวิน จนเกาเหวินหมดอารมณ์ เพราะอี้หมิงจะพาเธอไปตรวจ
พอถึงบ้านเกาเหวินก็เดินหนีขึ้นห้องไป อี้หมิงมองตาม พอดีเหม่ยลี่โทรมาหาเขา
อี้หมิงรับกระแอม “ฮัลโหล ยัยอ้วน”
“เสียงนายเป็นอะไร ไม่สบายเหรอ”
“ฉันจะไม่สบายได้ไงล่ะ ฉันแค่หาบ้านไม่ได้เท่านั้นเอง ที่โรงพยาบาลก็นอนค้างไม่ได้ แม่บ้านก็ไม่ให้ฉันอยู่ วันนี้ฉันอาจจะ ต้องนอนข้างนอกแล้วล่ะ”
“นายหาบ้านไม่ได้เหรอ อย่าบอกนะว่าจะนอนข้างถนน ได้ๆๆ เดี๋ยวฉันจะไปรับนายดีมั้ย”
“เอ่อ ไม่ต้องหรอก แค่เธอมีความสุขก็พอแล้วล่ะ ส่วนฉันจะแบกรับความทุกข์ทั้งหมดเอาไว้เอง”
“ห๋า! นายว่าไงนะ ฉันฟังไม่ถนัดเลย นี่” อี้หมิงอึ้งเพราะไม่ได้ยินแล้ว
เซี่ยวเลี่ยวถามว่าเหม่ยลี่คุยกับใคร เธอว่าเกาเหวิน แล้วบังเอิญเกาเหวินโทรมาหาพอดี เธอว่าวันนี้จะทำการใหญ่ เหม่ยลี่ถามว่าทำการใหญ่อะไร
“ดูเหมือนว่าฉันจะชอบเหลยอี้หมิงแล้ว และคืนนี้ ฉันจะทำให้เขาเป็นคนของฉัน”
“อ้ออย่างงั้นเหรอ ได้สิ งั้นขอให้ทำสำเร็จนะ” เกาเหวินหัวเราะชอบใจ
จบตอนที่ 20