กวนเพลงให้น้ำใส - รียูเนียนของ “แคลปตัน-วินวูด” | คมชัดลึก

 ทั้งคู่เคยร่วมกันทำวง “ไบลด์ เฟธ” เมื่อ 40 ปีก่อน ซึ่งกลายเป็นหน้าหนึ่งของประวัติศาสตร์ดนตรีร็อกที่ยังมีผู้คนจดจำได้ดี แม้กระทั่งในวันนี้

 บันทึกการแสดงสดชุดนี้ แม้หลายๆ เพลง จะเป็นเพลงเก่าของ ไบลด์ เฟธ แต่สิ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดคือสัมผัสแห่งความสุขุมคัมภีรภาพ

 ด้วยวัยที่เพิ่มขึ้น พวกเขาเล่นดนตรีอย่างละเมียดละไม ถึงจะไม่ดิบไม่เถื่อน และไม่เต็มไปด้วยกำลังวังชาแบบคนหนุ่ม แต่บนชีพจรร็อกที่ขับเคลื่อนอยู่อย่างต่อเนื่อง และยังไม่มีทีท่าจะเหนื่อยล้านั้น ทั้ง แคลปตัน และ วินวูด มิได้มาขายของเก่ากินอย่างแน่นอน

 “ดีวีดี” แผ่นคู่ที่ผลิตออกมาขายในบ้านเราเวลานี้ ให้ความเต็มอิ่มเป็นพิเศษ
 ในด้านคุณภาพของภาพ สามารถนำเสนอแง่มุมต่างๆ ที่เผยให้เห็น “ปฏิสัมพันธ์” ของแคลปตัน และ วินวูด บนเวทีอย่างใกล้ชิด

 ขณะที่คุณภาพของเสียง "ใสกระจ่าง" กว่าที่คาดหมายไว้มาก โดยเฉพาะในส่วนของ “เซอร์ราวนด์ ซาวนด์” ให้ความรู้สึกเหมือนจริง ราวกับคุณกำลังอยู่ท่ามกลางฝูงชนภายในเมดิสัน สแควร์ การ์เดน เมื่อค่ำวันนั้นเลยทีเดียว

 ดีวีดีงานชุดนี้แบ่งออกเป็น 2 แผ่น ความยาวรวม 197 นาที ส่วนแรกเป็นการนำเทกที่ดีที่สุดของคอนเสิร์ตทั้ง 3 วันมาร้อยเป็นเนื้อเดียว โดยมีคำบอกเล่าของ แคลปตัน และ วินวูด ตัดสลับเป็นระยะๆ

 ส่วนดีวีดีแผ่นที่สอง ถือว่ามีคุณค่าไม่แพ้กัน เพราะนอกจากสารคดี The Road to Madison Square ที่ขยายความเป็นมาของงานชุดนี้แล้ว ยังมีฟุตเทจเก่าๆ ของวง “ครีม”, “ทราฟฟิค” และ “ไบลด์ เฟธ” ที่หาชมได้ยาก

 ในดีวีดีแผ่นแรก  มีเพลงเก่าของ ไบลด์ เฟธ อย่าง “แฮด ทู คราย ทูเดย์”  ตามด้วย “เดม แชนจ์ส” เพลงเก่าเท่ๆ ของ บัดดี ไมล์ส อดีตมือกลองร็อกของ จิมิ เฮนดริกซ์

 แฟนเพลงรุ่นนั้นน่าจะจดจำ “ฟอร์เอฟเวอร์ แมน” ที่ แคลปตัน เคยอัดเสียงไว้ในอัลบั้ม “บีฮายด์ เดอะ ซัน” กันได้ เสียงกีตาร์ของ “สโลว์แฮนด์” กับแฮมมอนด์ออร์แกนของ วินวูด นับว่าเหนือชั้นอย่างยิ่ง

 พวกเขาเลือกเพลงบลูส์เก่าแก่ อย่าง “สลีพพิง อิน เดอะ กราวนด์” มาคั่นบรรยากาศ ก่อนตามด้วยเพลงฮิตของ ไบลนด์ เฟธ “เพรสเซนซ์ ออฟ เดอะ ลอร์ด” ที่ แคลปตัน ทั้งแต่งและร้องเอง ในฟิลลิงเนียนๆ ด้วยคุณภาพเสียงกระจ่างชัด

 เมื่อถึงคิวของ สตีฟ วินวูด กับเพลงฮิตของเขา “แกลด” โชว์ฝีมือการเล่นอะคูสติกเปียโน ประสานกับโซโลกีตาร์ของแคลปตัน บนโครงสร้างดนตรีที่มีความซับซ้อนซ่อนอยู่ภายใน บ่งบอกถึงลักษณะหัวก้าวหน้าของศิลปินคนนี้ ตามมาด้วย “เวลล์ ออล ไรท์”  ติดกลิ่นอายอาหรับจากเสียงร้องแหบๆ ของ วินวูด

 ที่พลาดไม่ได้คือ สโลว์บลูส์ซึ้งๆ  “ดับเบิล ทรับเบิล” เพลงเก่าของโอทิส รัช หลอมละลายหัวใจใครทุกคนที่ได้ฟัง  จิมิ เฮนดริกซ์ นักกีตาร์ร็อกผิวสี ถือว่ามีอิทธิพลต่อ แคลปตัน และ วินวูดไม่น้อย คอนเสิร์ตนี้สร้างความเต็มอิ่มให้แก่แฟนเพลง ด้วย “ลิตเติลวิง” และ “วูดู ไชล์” ในเวอร์ชั่น “เข้มแต่นุ่มนวล” ซึ่งลักษณะนี้ยังปรากฏในเพลง “โคเคน” ซึ่งใช้ปิดท้ายคอนเสิร์ต เป็นเวอร์ชั่นที่แสดงถึงฟิลลิงที่อ่อนโยนขึ้นตามวัยที่แปรเปลี่ยนไป

 ในโอกาสครบรอบ 40 ปีของ “ไบลด์ เฟธ” วงร็อกประวัติศาสตร์ คอนเสิร์ตที่คลี่คลายมาเป็นสื่อผลิตซ้ำทั้งซีดีและดีวีดีเช่นนี้ สร้างความชื่นมื่นไม่เพียงศิลปินแต่คนฟังก็พลอยได้รับอานิสงส์นี้ด้วย.

"อนันต์ ลือประดิษฐ์"