กะรัตรัก Diamond Lover ตอนที่ 19 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26

    จื่อเหลียงจ้องเซี่ยวเลี่ยงแล้วเอ่ยว่า
    “เซี่ยวเลี่ยงคอยดูเถอะนายมีทุกอย่างมีตำแหน่งการศึกษาความร่ำรวย อย่างกับพระราชานายไม่มีวันเข้าใจว่าฉันรอวันนี้ภายใต้เงาของนายยังไงนายไม่เคยรู้เซี่ยวเลี่ยงนายถามตัวเองดูฉันหลินจื่อเหลียงด้อยกว่านายตรงไหนมีอย่างเดียวฉันแซ่หลินแซ่สำคัญมากมั้ยจะบอกให้ มันสำคัญมากเพราะเป็นเครื่องวัดฐานะแม่ของฉันเพื่อไม่ให้กระทบนายหลังจากคลอดฉันก็ให้ใช้แซ่เขาและพ่อของฉันเพื่อไม่ให้นายเจ็บปวด ฉันก็ยอมทำตามแม่นับแต่นั้นมาฉันก็เหมือนเงาตามตัวนายคนภายนอกคนในบริษัทรู้ว่าท่านประธานมีลูกชายคนเดียวไม่มีใครรู้เลยว่ายังมีลูกชายอีกคนความเจ็บปวดนี้ ฉันอยากให้นายได้ลิ้มรส-มันจริงๆ (หัวเราะ)แต่ฉันคิดว่ามันใกล้มาถึงแล้ว”
    “นายจะทำอะไร”
    “ฉันเปล่าไม่ได้ทำอะไร เซี่ยวเลี่ยงถ้าทำในสิ่งที่ต้องการได้อย่างสงบฉันจะปล่อยนายไปไม่อย่างงั้นฉันจะทำเพื่อแม่กับฉันแย่งชิงทุกอย่างกลับคืนมา”
    “นายข่มขู่ฉันเหรอ”
    “เปล่าเกลี้ยกล่อมต่างหากฉันโน้มน้าวนาย เซี่ยวเลี่ยง เป็นคนอย่าหยิ่งยโสทุกคนมีจุดอ่อน และฉันก็รู้ว่าจุดอ่อนของนายคืออะไรจริงสิเมื่อกี้ฉันพูดผิดไปมีอย่างหนึ่งที่ฉันเหนือกว่านายฉันมีแม่แต่นายไม่มี”
    เซี่ยวเลี่ยงแค้น “นายจะต้องชดใช้กับคำพูดนี้”
    ซือหยวนมาหาเซียนหนาน เขาแปลกใจว่ามีอะไรหรือเปล่า
    “เปล่าหรอกแค่คิดถึงฉันไม่ไปทำงาน ลางานแล้ว”
    “คิดถึงไม่ต้องมาที่แพงๆ ก็ได้คุณให้ประหยัดนี่”
    “สั่งอาหารเถอะเอ่อ อยากกินอะไร”
    “ซือหยวนมีอะไรปิดบังผมหรือเปล่า”
    “ไม่มีอะไร ทำไมถามแบบนี้”
    “ตาคุณบวมๆ ร้องไห้เหรอเมื่อเช้าว่าจะถามใครรังแกคุณ”
    “เอ่อมีเรื่องในบริษัทมีลูกค้าเขาฟ้องฉันไม่เกี่ยวกับแผนกเราฉันรู้สึกอายฉันเลยร้องไห้”
    “เฮ้ยไม่เห็นต้องร้องเลยสำหรับบริษัทคุณเป็นพนักงานสำหรับผมคุณเป็นโลกทั้งใบอีกอย่าง เราจะแต่งงานแล้วมีเรื่องอะไรผมจะช่วยเอง” มีโทรศัพท์เข้ามาแต่เธอไม่รับ “ทำไมไม่รับล่ะ”
    “โฆษณาเล็กๆเอ่อไม่อยากรับ”
    “เอาล่ะผมมานานแล้วไปทำงานล่ะกินคนเดียวนะ”
    “เอ๊ะ เซียนหนานขอถามอย่างนึง”
    “ถามอะไรเหรอ”
    “ถามหน่อย จะไปจากฉันมั้ย”
    “อยู่ดีๆ ผมจะไปจากคุณได้ไง”
    “ถึงฉันทำผิดก็ไม่ไปจากฉันเหรอ”
    “ไม่แน่นอนต้องดูว่าผิดเรื่องอะไร”
    “ฉันแค่สมมุติถ้าหากฉันทำอะไรผิดจะไม่ไปจากฉันจะดีกับฉันเหมือนเดิม ใช่หรือเปล่า”
    “ที่รัก ไม่ว่าคุณทำอะไรผิดแค่อย่าไปรักคนอื่นก็พอ ผมจะดีกับคุณดูแลคุณ ปกป้องคุณจะเดินไปด้วยกันสบายใจหรือยังคนมักพูดว่าก่อนแต่งงานผู้หญิงจะกลัวการแต่งงานคุณไม่กลัวใช่มั้ยอย่าคิดฟุ้งซ่านผมไปล่ะหาเงิน”ซือหยวนอึ้งไป

    อี้หมิงพาเหม่ยลี่มาหาเกาเหวิน เกาเหวินแปลกใจว่าทำไมมาด้วยกัน อี้หมิงอ้างว่า
    “เอ่อ เมื่อกี้เขาเดินวนเวียนอยู่ข้างบ้านคุณผมเจอก็เลยพามา”
    “อ้อใช่เขาเป็นคนดีขอบคุณค่ะ” 
    “เอ่อจริงสิ จะลาออกจากงานไม่ใช่เหรอลางานสองวันไม่มีอะไรทำมาช่วยเกาเหวินขายเสื้อผ้าสิ” อี้หมิงชวน
    เหม่ยลี่งง “ขายเสื้อผ้า”
    เกาเหวินก็แปลกใจ “เขาเหรอ”
    อี้หมิงว่า “ใช่ เขาวางแผนโฆษณาได้มาช่วยคุณน่ะถูกแล้วจริงสิคุณอยากช่วยเกาเหวิน..ไม่ใช่เหรอไม่ดีใจเหรอ”
    เหม่ยลี่เข้าใจ “อ้อเอ่อถ้าฉันช่วยเธอได้ฉันก็ยินดี”
    เกาเหวินข้องใจ “อ้อทำไมเธอถึงลาออกเซี่ยวเลี่ยงว่าไง”
    อี้หมิงถาม “คุณหมายถึงใคร”
    เกาเหวินตอบ “ซะ เซี่ยวเลี่ยงทำไมเหรอ”
    อี้หมิงสวน“ทำไมต้องพูดถึงเขาต่อหน้าผมหาแคร์ความรู้สึกผมมั่งสิพูดถึงเขาเรื่อยเลย”
    “อิจฉาเหรออ๋ามี่โตะก็อยู่ไว้หน้าฉันหน่อยสิ”
    “สัญญาก่อนห้ามพูดถึงเขาอีก”
    “ได้โอเคโอเคๆๆๆ”
    ทั้งอี้หมิง เหม่ยลี่ช่วยเกาเหวินขายเสื้อผ้า พอได้เงินเหม่ยลี่ก็ดีใจมาก จนเกาเหวินพลอยหัวเราะไปด้วย
    “หือนี่ได้เงินมาแค่นี้เธอยังมีความสุขขนาดนี้คบกับเซี่ยวเลี่ยงไม่บินขึ้นฟ้าเลยเหรอครั้งนี้เลิกกันจริงเหรอ”
    เหม่ยลี่พยักหน้า “อื้ม”
    “คิดจะคืนดีมั้ย”
    “ใครอยากคืนดีฉันถูกเอาเปรียบนอกจากเขาจะมาคุกเข่าขอโทษฉันถึงจะกลับไป”
    “โอเคโทรหาเขาเลยนะฮัลโหลเซี่ยวเลี่ยง”
    เหม่ยลี่รีบห้าม “นี่ๆอย่าๆ โทรชู่ว์”
    เกาเหวินไม่ฟัง “ตอนนี้มี่โตะอยู่บ้านฉันเธอต้องการให้คุณมาคุกเข่าขอโทษเธอ”
    เหม่ยลี่รีบบอก “เอ่อๆ ไม่ใช่ๆ ฉันไม่ได้จะให้คุณคุกเข่านะ”
    เกาเหวินหัวเราะเหม่ยลี่รู้ตัวถูกหลอก “เอ๊ะเฮ่อหลอกฉัน”
    “นี่เธอดูจริงจังมากพอโทรไปเธอก็กลายเป็นสะใภ้เล็กทันทีมานี่ลุกขึ้นฮึบฮ้าฉันรู้ว่าเธอไม่ได้อยากเลิกกับเขาเอางี้ฉันจะช่วยเธอเองวันนี้หกโมงเย็นฉันจะนัดเซี่ยวเลี่ยงมาจะได้ปรับความเข้าใจกัน”
    “ฮื้อเธอไปเองเถอะ”
    “จะฟอร์มทำไมเนี่ยเอาตามนี้แล้วกันแต่ฉันไม่ไปนะเดี๋ยวคนบางคนจะหึง”
    “เอ่อเธอ..หมายถึงเหลยอี้เหลยหมอเหลยเหรอนี่บอกมานะถึงขั้นไหนกันแล้ว”
    “ก็..ก็เพื่อนกัน..ธรรมดา”
    เหม่ยลี่หัวเราะ“เพื่อนธรรมดาอะไรกันเล่าอยู่ด้วยกันเข้ากันได้ดีฉันดูออกว่าเขาชอบเธอมากมีความจริงใจด้วย”
    “เธอไม่เข้าใจซักหน่อยรู้ได้ยังไงว่าเขาชอบฉัน”เกาเหวินหัวเราะ
    “จำเป็นต้องเข้าใจด้วยเหรอดูสิลักษณะภายนอกเขาด้อยกว่าเธอแต่เขาก็กล้ามาตามจีบเธอหมายความว่าไงรู้มั้ยหมายความว่ารักแท้”
    “เขาด้อยตรงไหนเหรอเขาเป็นคนดีหล่อเป็นสุภาพบุรุษเขาด้อยตรงไหน”
    เหม่ยลี่พูดปนหัวเราะ“ดูสิแค่นี้ก็ปกป้องเขาแล้ว”
    “เกลียดจริงๆ อย่าหัวเราะคนอื่นแบบนี้สิ”
    เหม่ยลี่แทรก“เกลียดอะไรล่ะว่าฉันเหมือนสะใภ้เล็กเธอเหมือนอะไรเหมือนกว่าฉันอีกนะเนี่ย”
    “อื๋อคนบ้าคนบ้า”เกาเหวินหัวเราะ
    “ไม่เล่นแล้วนับเงินต่อ” เหม่ยลี่ว่า
    เกาเหวินมอง “ยังจะนับอีกเหรอ”
    ฉีหยูนัดเหม่ยลี่ออกมาพบ และบอกว่าเซี่ยวเลี่ยงเศร้าโศกมากที่เธอลาออก เขาชื่นชมผลงานออกแบบของเธอมาก แล้วยังบอกว่าเซี่ยวเลี่ยงตั้งใจจัดงานแถลงข่าวก็เพื่อเธอ
    “ฉันไม่สนงานแถลงข่าวนั่นหรอกไม่สนที่ทิ้งการออกแบบนั่นไปฉันสนใจแค่เซี่ยวเลี่ยงมองฉันยังไงเมื่อก่อนเขาหวังว่าฉันจะทิ้งการออกแบบใช้ชีวิตในแบบที่เขาเตรียมไว้แต่ฉันต้องการพิสูจน์ตัวเองให้เขาดูดังนั้นฉันอยากบอกว่าฉันจะใช้ความสามารถของฉันไม่ต้องพึ่งเขาถึงได้ออกแบบเครื่องประดับนั่นแต่คิดไม่ถึงเลยแม้แต่..ผลงานตัวเองก็ปกป้องไม่ได้”
    “ผมรู้ เพื่อปกป้องคุณเขายังทะเลาะกับหลินจื่อเหลียงเขาเอาแต่โทษตัวเองที่ปกป้องคุณไม่ได้”
    “ฉันเข้าใจแต่เพราะเข้าใจเกินไปฉันเลยกลับไปไม่ได้เขากับท่านรองหลินขัดแย้งกันเพราะฉันต่อไปจะยิ่งลำบากใจถ้าฉันกลับไปอีกจะทำให้เขาเดือดร้อน”
    “แต่ถ้ามีคุณอยู่อย่างน้อยคุณเซี่ยวก็มีความสุขต้องพึ่งพากันและกันตอนคุณพึ่งพาเขาเขาก็คอยปกป้องคุณได้รับพลังจากตัวของคุณเห็นแก่เขา กลับมาเถอะนะ” เหม่ยลี่ถอนใจ
    เหม่ยลี่กลับถึงบ้านอี้หมิงก็ร้องเพลงและเตรียมอาหารเนื้อแกะไว้ให้ เธอแปลกใจว่าโอกาสพิเศษอะไร
    “เห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ยฉันมีแค่จุดประสงค์เดียวขอให้ร้านเสื้อผ้าขายดิบขายดีเงินทองไหลมาเทมามา ชนแก้ว”
    “ชนแก้วหือจึ๊ เอ๊ะรู้ได้ไงว่าขายดี”
    “สาวสวยสองคนเป็นป้ายโฆษณาอยู่ด้านหน้าหนุ่มหล่ออย่างฉันสนับสนุนไม่ได้เงินจะโทษภาพลักษณ์ตัวเอง”
    “โหรู้จักภาพลักษณ์ด้วย”
    “เอ๊ะอีกอย่างเอ่อพอเจองานที่ดีเธอก็ทำอย่างมีความสุขอย่ากลับไปเทซีโร่เลยอ่ะมาฉลองที่เธอลาออกสำเร็จ”
    “คือว่าฉันคิดดีแล้วล่ะพรุ่งนี้ฉันจะกลับไปทำงานอีก”
    “หาสมองเธอเป็นอะไรมีงานของตัวเองเลี้ยงตัวเองได้มีความสุขแล้วทำไมต้องกลับไปอีกอย่างเรื่องก็อปปี้เซี่ยวเลี่ยงก็ยัง..ไม่ให้คำตอบ”
    “งานที่ฉันอยากทำคือการออกแบบเรื่องเกี่ยวกับการก็อปปี้ฉันก็คิดดีแล้วในตอนนั้น..เซี่ยวเลี่ยงพูดว่าเขาก็อึดอัดใจและถ้าหากเขาไปโวยวายเรื่องนั้นล่ะก็จะทำให้สูญเสียผลประโยชน์ของบริษัทฉะนั้นฉันคิดว่าฉันไม่ควรใส่อารมณ์และไม่ควรมองเขาผิดไป”
    “เซี่ยวเลี่ยงเขา”
    “เฮ่อฉันรู้น่าจึ๊รู้ว่านายหวังดีแต่ว่าจึ๊ฉันรู้สึกได้ว่าเขารู้สึก..เจ็บปวดมากกว่าฉันซะอีกอีกอย่างเขาแบกรับมากกว่าฉันเพราะฉะนั้น ฉันควรจะ..เป็นฝ่ายเริ่มต้นกับเขาสิควรจะให้กำลังใจและมอบพลังให้กับเขา”
    “พูดถึงแต่เซี่ยวเลี่ยงเธอถูกรังแกฉันก็เจ็บปวดเหมือนกันให้กำลังใจมั่งดิ”
    เหม่ยลี่ตัดบท “เอาล่ะๆ ให้กำลังใจมา กินเนื้อแกะเอ้า”
    “ไม่ไม่เลี้ยงแล้วเอาเงินมา”
    “ฉันเลี้ยง เอาเงินมาให้ฉัน”
    “เธอเลี้ยงเธอต้องจ่ายสิ”
    “แชร์ก็ได้คนขี้งกจดในบัญชีด้วย”
    อี้หมิงสวน“เงินล่ะ”
    เหม่ยลี่ว่า “กินก่อนค่อยคุย”

    เหม่ยลี่กลับมาทำงานเธอดีใจ ทักทายพวกยิวยิวอย่างดี แต่พอทักซือหยวน เธอกลับนิ่งเดินเลยไป จนเหม่ยลี่แปลกใจ ถามพวกยิวยิว พวกนั้นว่าไม่เป็นไร เซี่ยวเลี่ยงเดินมาหาเหม่ยลี่บอกให้เขียนใบลาพัก แล้วกระซิบว่ากลางวันทานข้าวกัน เหม่ยลี่ถึงกับอมยิ้ม
    เหม่ยลี่นำจดหมายลาไปให้จื่อเหลียง
    “จดหมายพิจารณาค่ะ”
    “ที่มาพบผมคุณคิดได้แล้วใช่มั้ย”
    “คุณพูดอะไรคะ”
    “การแถลงข่าวคุณคงได้รับบทเรียนแล้วเพื่อผลประโยชน์เซี่ยวเลี่ยงให้คุณเสียสละยังติดตามเขาอีกผมไม่เหมือนเขาถ้าติดตามผมผมจะปกป้องและช่วยให้คุณได้สิ่งที่ต้องการ”
    “คุณคงเข้าใจผิดแล้วฉันไม่เคยคิดว่าใครเป็นที่พึ่งของฉันฉันไม่ต้องการให้ใครมาช่วยอะไรฉันเลยฉันกลับมาไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อตัวเองฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ของใคร”
    “คิดว่าเรื่องนี้จะจบง่ายๆ เหรอจะบอกให้นับจากนี้ไปคุณประธานและบริษัทมีความสัมพันธ์กันอยู่ห่างๆ เซี่ยวเลี่ยงไว้ไม่งั้นคุณแย่แน่”
    เหม่ยลี่สวน “คุณจะทำอะไรอย่าคิดทำร้ายเขาเพราะฉันจะเป็นคนปกป้องเขาเอง”
    “โง่มากคุณว่าผมทำร้ายเขาคุณก็เคยทำร้ายเขาผมแปลกใจมากคุณคบกับเซี่ยวเลี่ยงแต่อยู่กับผู้ชายอีกคนถ้าเซี่ยวเลี่ยงรู้เรื่องนี้เขาจะจัดการยังไงนะคุณควรคิดดูให้ดีถ้าเขารู้เรื่องนี้ล่ะก็จะอธิบายยังไง”
    พอเหม่ยลี่ออกไป จื่อเหลียงก็โทรศัพท์สั่ง “ไปดูที่บ้านของมี่โตะต้องหาหลักฐานที่เธออยู่กับผู้ชายคนนั้นให้ได้หึ”
    เซี่ยวเลี่ยงรอเหม่ยลี่อยู่นานก็ไม่เห็นเธอมา กลับมาถามพวกยิวยิว เธอว่าเหม่ยลี่รีบกลับบ้านบอกว่ามีเรื่องด่วน
    เหม่ยลี่กลับมาบ้านก็บอกให้อี้หมิงออกไปอยู่ข้างนอกก่อน แต่อี้หมิงเพิ่งกลับจากโรงพยาบาลง่วงมาก
    “ให้ฉันย้ายออกไปเหรออย่าหาเรื่องได้มั้ยฉันเพิ่งอยู่เวรกลับมาง่วงจะตายไปนอนล่ะ”
    เหม่ยลี่จับตัวไว้ “เดี๋ยวก่อนสิ”
    อี้หมิงโวย “อย่าหยิกเจ็บนะ”
    “ฉันเก็บเสื้อผ้าของนายเสร็จแล้วฉันจะช่วยหาที่ดีๆ ถือซะว่าช่วยฉัน”
    “นี่มันบ้านฉันนะจะย้ายเธอก็ย้ายเองสิ”
    “เฮ่อจริงด้วยที่นี่บ้านนายฉันต่างหากที่ต้องย้ายขอโทษนะฉันตื่นเต้นเกินไปเห็นแก่ตัวชั่ววูบก็เลยให้นายย้ายออกไป”
    “เฮ่อฉันแปลกใจจริงๆ เลยเราโตมาด้วยกันและต่างก็รู้จักพ่อแม่ของอีกฝ่ายอยู่บ้านหลังเดียวกันแต่ก็นอนคนละห้องเราดูแลกันและกัน เป็นอะไรความรู้สึกเราบริสุทธิ์ความสัมพันธ์ขาวสะอาดถึงหลินจื่อเหลียงหรือเซี่ยวเลี่ยงรู้แล้วจะเป็นอะไรไปเธอขี้ขลาดเกินไปแล้วไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย”
    “ถ้าหากว่าเรื่องนี้อธิบายให้ชัดเจนตั้งแต่แรกมันก็คงไม่มีอะไรอยู่แล้ว ตอนเริ่มต้นมันวุ่นวายตอนนี้ก็ยิ่งวุ่นวายอยากอธิบายก็อธิบายไม่ได้ที่สำคัญเกาเหวินกับเซี่ยวเลี่ยงเห็นเราเป็นเพื่อนที่น่าไว้ใจที่สุดถ้าเขารู้ว่าเราปิดบังต้องโกรธมากแน่ไม่กล้าคิดเลยเฮ่อจึ๊ว่าจะเป็นยังไงต่อไป”
    “เฮ่อจริงด้วยเธอคืนดีกับเซี่ยวเลี่ยงแล้วเราอยู่ด้วยกันมันก็ไม่เหมาะได้ฉันจะย้ายออก”
    “นายไม่ต้องย้ายแล้วมันก็ถูกถ้านายย้ายออกไปฉันอยู่บ้านนี้คนเดียวฉันรู้สึกกลัว เป็นเพราะฉันไม่ดีเองอ่อนแอไม่มีความกล้าหาญถ้าฉันเข้มแข็งล่ะก็อาจจะเผชิญหน้ากับปัญหาได้”
    “จึ๊เธอน่ะเก่งมากแล้วฉันทึ่งมากเลยนะอาจเพราะ เรื่องราวเหล่านี้คือบททดสอบใหม่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาแน่นอนเราก็ไม่ควรบ้าบิ่นฮื่อฉันรู้เธอรักเซี่ยวเลี่ยงตอนนี้เซี่ยวเลี่ยงเจอวิกฤติคนอื่นใช้เธอกดดันเขาอย่าให้คนอื่นทำสำเร็จนะอีกอย่างที่สำคัญดูแลตัวเองให้ดีและต้องใช้ชีวิตดีๆ อย่าเอาแต่กินไข่กวนกับมะเขือเทศทั้งวันสิไม่มีประโยชน์เลยซักนิดกินเนื้อสัตว์เธอผอมมากไม่ต้องลดแล้วยัยอ้วนฉันเชื่อเธอต้องทำได้”
    “จริงเหรอ”
    “สู้ๆ เอาล่ะ”
    อี้หมิงให้เหม่ยลี่ออกไปส่ง เหม่ยลี่ถามว่าจะไปอยู่ที่ไหน
    “มีเงินอยู่ไหนก็ได้ฉันมีแฟนเยอะแยะไปค้างบ้านละคืนอยู่ได้เป็นเดือน”
    “ไม่เลวเลยนี่”
    “จึ๊โอ้ลมมาลมพัดลมเพโชยผ่านมาอากาศเย็นยะเยือก”
    พออี้หมิงขับรถออกไป เซี่ยวเลี่ยงก็เลี้ยวมาจากอีกทาง เซี่ยวเลี่ยงลงจากรถมา
    “รถคันเมื่อกี้ของใคร”
    “ของเพื่อนฉันเองค่ะออกมาส่งเขา”
    “เพื่อนอะไร”
    “ทะที่จริงคือ..”
    “ช่างเถอะ จะยังไงผมก็สำคัญกว่าคุณลืมนัดทานข้าว”
    “ขอโทษค่ะฉันลืม”
    “เรื่องงานแถลงข่าว ยังโกรธอยู่มั้ย”
    “ไม่แล้วค่ะ หายโกรธตั้งนานแล้ว”
    “ผมขอโทษ”
    “ฉันก็ควรขอโทษคุณฉันไม่นึกถึงความจำเป็นของคุณฉันขอโทษยังไม่ได้กินข้าว หิวแล้ว”
    “หึผมก็หิวคุณดูแลแฟนยังไงเนี่ย” เหม่ยลี่ขำๆ ยิ้มๆ ทั้งสองโผกอดกัน
    เกาเหวินมาหาอี้หมิงที่โรงพยาบาล เสี่ยวก๋อบอกว่าอี้หมิงลาป่วย ก่อนย้อนถามว่ามาหาอี้หมิงบ่อยๆ จะถูกนินทานะ
    “เฮอะฉันเพิ่งมีข่าวฉาวกลัวกระทบต่อเขาใช่มั้ยชอบเขาทำไมไม่บอกเขาล่ะ เฮอะอย่าเข้าใจผิดฉันไม่ได้ว่ามีคนชอบเขาเยอะเพราะเขามีเสน่ห์อีกอย่างผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายที่ไม่มีใครรัก”
    “เอ่อคุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ” เกาเหวินหัวเราะแล้วเดินจากไป
    อี้หมิงกลับมานอนที่โรงพยาบาล เสี่ยวก๋อมาเห็นก็เข้ามานั่งมองแล้วหอมแก้ม พอเสี่ยวก๋อออกไป อี้หมิงรีบหนีออกจากโรงพยาบาล สรุปคืนนั้นเขานอนบนรถ

จบตอนที่ 19