ยอดหญิงปันซู 28 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 05.00 น. / 23.10 น. ทางช่อง NOW26

Ban shu Legend No.28

    เว่ยอิงมาส่งข่าวบอกเหยาเจวียนว่าฮั่วเหิงที่กำลังเดินทางกลับแต่โดนซุ่มตี ฮั่วเหิงตกเหวเสียชีวิต เหยาเจวียนเสียใจมาก
    และข่าวนี้ก็ได้ทำให้ไทเฮาเสียพระทัยอยู่ไม่น้อย แต่ก็ถือเป็นโอกาสดีของฮั่วหวนที่จะถือโอกาสได้เข้าใกล้ชิดไทเฮา และสุดท้ายไทเฮาเองก็เริ่มใจอ่อน
    เหยาเจวียนก็ได้ไปเจอกับฮั่วเหิงโดยบังเอิญ แต่ฮั่วเหิงไม่อยากทำให้นางเสียใจก็เลยร่วมมือกับยินซิ่วผู้ช่วยชีวิตเขา ว่าเป็นสามีภรรยากัน เพื่อที่จะให้เหยาเจวียนตัดใจ 
    แต่พอปันซูรู้ ก็หาทางให้ฮั่วเหิงพูดความจริง โดยให้แยกยินซิ่วออกจากฮั่วเหิงไป แล้วส่งจดหมายนัดฮั่วเหิงไปที่หน้าผา ปรากฎว่าเหยาเจวียนยืนรออยู่ เพื่อพิสูจน์ว่าเสี่ยวลู่ก็คือฮั่วเหิง 
    “เฮ่อะๆๆ ทำไมเป็นเจ้า ยินซิ่วล่ะ”
    “วางใจเถอะ นางไม่เป็นอะไร ข้าทำแบบนี้ แค่เพียงอยากเห็นหน้าเจ้า”
    “พูดกับเจ้าหลายครั้งแล้ว ว่าข้าไม่ใช่”
    “ไม่ใช่จริงๆ เหรอ งั้นข้าหกล้ม ทำไมเจ้าพยุงข้า ข้าถูกตี ทำไมเจ้าไม่สบายใจ”
    “ข้าใจอ่อน ทนดูไม่ได้ หรือว่านี่เป็นปัญหา”
    “เจ้าไม่ใช่จริงเหรอ”
    “ไม่ใช่ รีบปล่อยยินซิ่วซะ จะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น มิฉะนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
    “ฮื่ม ฮ่ะ เจ้าจะไม่เกรงใจยังไง ตีข้า ดุข้า เจ้าคิดว่าข้ากลัวเหรอ”
    ฮั่วเหิงเหวอ “จะเอายังไงกันแน่”
    “ฮ่ะ จะทำอะไรได้ หากเจ้าคือฮั่วเหิง เจ้าไม่ยอมรับข้า ข้าตายเสียดีกว่า ถ้าหากเจ้าไม่ใช่ฮั่วเหิง เขาตายแล้ว ข้าก็มิอาจอยู่คนเดียวได้ ในเมื่อผลลัพธ์ก็เหมือนกัน แล้วยังไง เฮ่อะ” เหยาเจวียนถอนหายใจ “พี่ฮั่วนะพี่ฮั่ว ใม่ว่าเจ้าใช่หรือไม่ ขอให้เจ้าจำไว้ ข้าเหยาเจวียน ในใจมีแต่เจ้า บนสวรรค์ในนรก ข้าจะติดตามเจ้าไป ย่ะ” เหยาเจวียนกระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย
    ฮั่วเหิงตกใจมาก “เฮ่อะๆๆ เหยาเจียน เหยาเจียน เหยาเจียน ข้าคือฮั่วเหิง ทำไมเจ้าโง่อย่างนี้ เฮ่อะ ทำไมเจ้าโง่แบบนี้” ฮั่วเหิงร้องไห้สะอื้น
    เหยาเจวียนปีนหน้าผาขึ้นมา “พี่ฮั่ว ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับ อึ่ เฮ่อะ ฮ่ะๆๆ” 
    “ฮ่ะ ดีจังเลย เจ้าไม่เป็นอะไร ไม่มีอะไรแล้ว ดีจังเลย”
    ปันซูหัวเราะเข้ามาพร้อมเว่ยอิงและยินซิ่ว “ข้าว่าแล้ว ข้ามีวิธีให้เขายอมรับ”
    ฮั่วเหิงอึ้งไป “นี่ข้ากำลัง.....หลงกลพวกเจ้า”
    เหยาเจวียนว่า “ไหนๆ เจ้าก็ยอมรับแล้ว ข้าไม่สน ข้าไม่ให้เจ้าไปแล้ว”
    ฮั่วเหิงกอดเหยาเจวียน ยินซิ่วเห็นก็เข้าใจความรักของทั้งสอง

    ยินซิ่วเล่าเรื่องตอนที่ช่วยฮั่วเหิงไว้จากการตกหน้าผา หมอตรวจแล้วอาการของเขามีโอกาสตายสูง เขาจึงไม่อยากให้เหยาเจวียนเสียใจเพราะเขาจากไป แต่เหยาเจวียนว่า
    “ข้าไม่กลัวที่จะต้องเสียใจ แต่ข้ากลัวที่ไม่มีเขา”
    ปันซูว่า “วางใจเถอะ เขาจะต้องไม่เป็นไร”
    ทันใดนั้นสาวใช้ก็นำจดหมายมาให้บอกว่าฮั่วหวนหนีไปแล้ว ทิ้งจดหมายไว้ให้
    “อาเจวียน ตอนที่เจ้าเห็นจดหมายฉบับนี้ ข้าคงไปแล้ว ข้าไป ไม่ใช้เพราะไม่รัก แต่เพราะรักเจ้ามาก จึงไม่อยากให้เจ้าเห็นตอนไป ข้าจากไปแล้ว ต่อไปจะเป็นยังไง อย่าคิดว่าข้ายังมีชีวิต หากว่าวันนึง เจ้าได้พบกับคนที่เหมาะสม ทิ้งเรื่องทุกอย่างไป แล้วเริ่มต้นใหม่ หากเจ้าไม่พบคนที่เหมาะสม เจ้าก็จินตนาการว่า มีคนนึง อยู่ที่แห่งหนึ่ง ที่รักเจ้ามาก ตลอดชั่วนิรันดร์”
    เหยาเจวียนสะอื้น “คนโง่ โง่มากๆ เฮ่อะ ข้าไม่ให้เจ้าไป ไม่ให้ไป”
    ยินซิ่วกับเหยาเจวียนจะออกตาม แต่เว่ยอิงปรามไว้ ปันซูจึงบอกว่า ตอนที่ข้าผ่านคอกม้า ได้ใส่ยาถ่ายลงในอาหารม้าแล้ว
    ฮั่วเหิงไปได้ไม่ไกล เหยาเจวียนก็ตามมาเจอ
    “แม้แต่ม้าก็อยากให้เจ้าอยู่กับข้า เจ้ายังจะไปให้ได้เหรอ ฮ่ะ”
    “เจ้ารู้ว่าข้าบาดเจ็บหนัก และข้าก็ได้เขียนชัดเจนแล้ว เหตุผลยังไม่พอเหรอ”
    “ไม่พอ ๆ ยังไม่พอ ฮ่ะ ๆ เจ้าดูสิ”
    “นี่ ทำไมเป็นแบบนี้”
    “ข้า ข้าเฉือนเอง”
    “เพราะอะไร ทำไมเจ้าต้องทำร้ายตัวเอง”
    “คิดถึงเจ้าทุกวัน เป็นการทรมาร ความเจ็บปวด ความเจ็บปวดนี้ ข้ารับไม่ได้ ก็เลยเฉือนที่แขน ให้ความเจ็บปวดนี้มาปกปิดความปวดที่ใจข้า เฮ่อ ฮั่วเหิง เจ้ายังจะไปอีกมั้ย เฮ่อะ จะให้ข้าเฉือนอีกกี่ครั้ง เจ้าถึงยอมอยู่ต่อ เฮ่อะ ไม่ว่าเจ้ายังมีเวลาอีกเท่าไร มันก็ไม่ทำให้ข้ารักเจ้าน้อยลงเลย เพราะว่านี่เป็นความรักแค่หนึ่งเดียวในชีวิตของข้า นอกจากนี้แล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรอีก เฮ่อะ ฮั่วเหิง อย่าไปจะได้มั้ย อยู่ด้วยกันกับข้าต่อไป พวกเราเผชิญหน้าด้วยกัน เฝ้าอยู่ด้วยกัน” เหยาเจวียนสะอื้น
    “เจ้าโง่จริงๆ” เหยาเจวียนสะอื้น “เจ้าเป็นคนโง่”
    “ข้า ข้าจะเป็นคนโง่ที่มีความสุข เจ้ารับปากข้า รับปากข้าสิ เฮ่อะ”
    ”ข้ารับปาก”
    “เฮ่อะ ขอบใจ ขอบใจ” เหยาเจวียนสะอื้น
    ฮั่วเหิงสวน “เจ้าก็ต้องรับปาก อย่าทำร้ายตัวเองอีก” เหยาเจวียนพยักหน้า

    ฮั่วเหิงเข้าเฝ้าไทเฮา ขอรับโทษ แต่ไทเฮาให้กลับมาทำงานในตำแหน่งเดิม เพราะฮั่วหวนได้เลื่อนตำแหน่งไปแล้ว ทั้งฮั่วเหิงและเหยาเจวียนขอบพระทัยไทเฮา
    วันใหม่ปันซูก็ได้เข้าไปเป็นอาจารย์สอนที่โรงเรียนหอวัง พอออกจากมาก็เจอเติ้ง
    “วันนี้เจ้ารับหน้าที่เป็นวันแรก ถ้าไม่ไปคงจะไม่ดีมั้ง อีกอย่าง หนุ่มน้อยในหอวังไม่เหมือนโรงเรียนหญิง เกเรมาก ข้าจะไปช่วยกำราบ รับรองไม่มีใครกล้าแน่ ไปเถอะ”
    “เอ่อ ไม่ได้ ๆ เจ้าส่งข้าเข้าวังจะใช้ได้ที่ไหน ให้คนอื่นเห็นแล้ว จะต้องเอาไปพูด”
    “สกุลโค่วถอนหมั้นกับข้าแล้ว”
    ปันซูตกใจ “หา เรื่องเป็นมายังไง”
    “ไม่ใช่ข้าถอนหมั้นนาง แต่เป็นนางที่ถอนหมั้น เรื่องนี้คำพูดยาก ค่อยคุยกัน”
    “เป็นเพราะเรื่องเพลิงไหม้ในวังใช่มั้ย”
    “วันนี้ที่ประชุม กองปราบจะรายงานไทเฮาลงโทษเป่ยเย่ แม้โค่วหลันจือจะไม่ใช่คนวางเพลิง แต่ดูแลคนไม่เข้มงวด ลาออกจากตำแหน่งอาจารย์หญิง เตรียมออกนอกเมือง”
    “ห๋า งั้น ถ้านางไปแล้ว ข้าก็ไม่อยู่ โรงเรียนฝ่ายในจะทำยังไง”
    “ยังมีเหยาเจียนอยู่ จะว่าไป โรงเรียนฝ่ายในถูกเผาจนเป็นแบบนี้ ได้แต่หยุดเรียน” ปันซูถอนหายใจ
    เติ้งสวน “ไทเฮาบอกว่าให้หาห้องที่เหมาะสมได้ก่อน เจ้าน่ะ ก็อย่าคิดมาก เป็นอาจารย์-หญิงของเจ้าให้ดี ห๊ะ เรื่องที่เจ้ารับปากไทเฮา ก็ไม่เบานะ ทำไมมองข้าแบบนี้”
    “ฮึ่ เปล่าหนิ ข้ารู้สึกว่าวันนี้เจ้าดูแปลกๆ ว่าทำไมจู่ ๆ ก็กลายเป็นเป็นรอบคอบ ข้าไม่ค่อยชินน่ะ”
    เติ้งหัวเราะ “เฮ้อ.. พี่ชายเจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ในราชสำนัก นั่นเป็นเพราะเจ้าไม่มีโอกาสได้-เห็นตัวตนของข้า ถ้าวันไหนเจ้ามีโอกาสเข้าประชุม ห๋า ดูพี่ชายของเจ้าคนนี้ว่าหนักแน่น รอบคอบขนาดไหน ถึงตอนนั้นอย่าหลงใหลข้าจนลืมตัวล่ะ ฮึ่ๆ”
    “พี่เติ้ง ขอบใจวันนี้..ที่ยอมไปช่วยข้า ข้ากลับมาอย่างปลอดภัย เจ้าคงช่วยเหลือข้าไม่น้อย แต่ว่าข้ากับเว่ยอิง”
    “หยุดเลย เฮ้อ หยุดเลย ถ้าเจ้าอยากจะขอบใจข้า ก็ยอมแต่งงานกับข้าเถอะ”
    “ฮ่ะ เติ้งจื้อ เจ้าพูดแบบนี้อีกแล้วนะ”
    “เฮ้ ดูเจ้าสิ นี่ถึงจะใช่นิสัยที่แท้จริงของเจ้า อย่าเอาแต่ทำหน้าเครียดล่ะ ห๋า เวลาเจ้าพูด ข้าก็จะขนลุกไปทั้งตัว จวนถึงประตู-วังแล้ว ท่าทางแม่เสือของเจ้า อย่าให้ใครเห็นล่ะ ฮึ่ ข้ารู้ว่าเจ้าชอบใคร แต่ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าน่ะ จะดูอยู่ข้างๆ ดูซิว่าเจ้าจะทนเขาได้แค่ไหน”
    “อย่าพูดเหวไหลได้มั้ย”
    “ข้าหรือพูดเหลวไหล ข้ากับเว่ยอิงเป็นคู่ปรับมานาน ทำไมข้าจะไม่รู้ เจ้าชอบเขามี-ประโยชน์อะไร สู้กับคนตาย เจ้าสู้ชนะเหรอ”
    “เจ้า”
    “เฮ่อะ เป็นผู้หญิง ยังไงก็อยากให้ผู้ชายมารัก ชายที่มีผู้หญิงอื่นอยู่ในใจ ดูแล้วก็ไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ ใหม่ๆ ก็ดูดี เวลานานไป คงทนไม่ได้ ก็จะรู้ว่าคนอย่างข้า เป็นผู้ชายที่รู้จักถนอมผู้หญิง ไว้ใจได้ที่สุด”
    ปันซูคิดในใจ “ปันซู อย่าสนใจเขาพูด หอวัง เรื่องของหอวังสำคุญที่สุด”

จบตอนที่ 28