สืบจิต ไขปริศนา ปี 3 ตอน 8 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์ศุกร์ เวลา 16.30 น / 23.00 น. ทางช่อง NOW26

The Mentalist 308 ตอน Ball of Fire 

    ลิสบอนออกมาหาแพททริก แต่ไม่มีใครเห็น เธอโทรหา ปรากฎว่าแพททริกอยู่ที่ คล้ากส์เบิร์ก แคลิฟอร์เนีย เขาบอกว่ามาซื้อผลไม้สด เธอเลยสั่งแอปเปิ้ล
    แพททริกวางสายก็เดินเข้าไปซื้อ แต่ทันใดนั้นก็มีชายมาจอดรถแล้ววิ่งมาจับตัวเขาให้ขึ้นรถ เจ้าของร้านเห็นก็คว้าปืนมาจะช่วยแต่กลับถูกคนร้ายยิง แพททริกอาศัยช่วยนี้วิ่งหนีไป
    คนร้ายยิงเจ้าของร้านเสียชีวิตแล้ว ตัวเองก็โดนยิงแต่ยังวิ่งตามแพททริกไป
    แพททริกเข้าไปหลบในโกดังร้าง แล้วโทรหาลิสบอน แต่ระหว่างนี้ คนร้ายพังประตูเข้ามาจับตัวแพททริกไปได้ ลิสบอนได้ยินเสียงก็ตกใจรีบนำตำรวจไปที่เกิดเหตุ พบเพียงชายเจ้าของร้านนอนเสียชีวิตอยุ่
    ไฮทาวเวอร์ลงมาช่วยลิสบอนด้วย โชแกะรอยพูดถึงเหตุการณ์ โชและริกส์บีสอบถามเชอรี่ ที่เข้ามาดูเหตุการ์ เธอบอกลักษณะรถแล้วว่าเห็นแล่นไปทางเหนือ
    เฟรดคือคนที่จับตัวแพททริกมา ใส่กุญแจมือขังไว้กับเสาในห้องใต้ดิน ก่อนจะไปทำแผล แพททริกพูดไล่หลังไปว่าเขาช่วยทำให้หายเจ็บปวดได้นะ
    เช็ททริกพยายามขอข้อมูลจากลิสบอน แต่เธอยังไม่อยากคุยกับสื่อ ไฮทาวเวอร์มาเจอจึงให้ข้อมูลเอง ข่าวแพททริกถูกจับตัวเผยแพร่ออกไป 
    โอลัฟลิ่นเข้ามาช่วย เขาเกรงว่าจะเป็นเรด จอห์นที่จับตัวไป แวน เพลท์ทักแบบอึ้งๆ เมื่อรู้ว่าโอลัพลิ่นมาร่วมทีมด้วย เขาขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน
    ทุกคนพยายามหาคดีเก่าๆ ที่แพททริกเริ่มมาช่วยงาน และลูกค้าเก่าที่โกรธแค้นแพททริก คนที่ถูกจับเข้าคุก ซึ่งเยอะมาก
    เฟรดทำแผลเสร็จก็กลับมาหาแพททริกหวังให้เขาช่วยให้หายเจ็บ แพททริกพยายามพูดให้เขาหายเจ็บ แต่ทันใดนั้นเขาก็ถูกยิงเสียชีวิต 
    เชอรี่หัวเราะน้อยๆ “ว่าไงแพ็ททริก จำฉันได้มั้ย”
    “ไม่แน่”
    “แปลว่าไม่ได้”
    “เปล่า แค่แปลว่าผม อึดอัดที่จะพูดเวลามีคนเอาปืนมาจ่อ”
    “ทำไม ทำให้กลัวเหรอ”
    “ทำให้กลัว ผมไม่ชอบโดนข่มเหง ช่วยเอาปืนเก็บซะ”
    “โอ้ ฉันชอบสีหน้าของคุณตอนนี้จังเลย”
    “งั้นถ่ายรูปเอาไว้สิ ช่วยวางปืนลงเถอะ ถ้า ถ้าจะฆ่าผม ป่านนี้คงฆ่าไปแล้ว ไม่ว่าอยากได้อะไรจากผม คุณจะไม่ได้ถ้าคุณยังไม่ยอมวางปืน ขอบคุณ”
    “ยังจำฉันไม่ได้ใช่มั้ย”
    “ซึ่งแปลกเหรอ ก็คุณเล่นทำตัวแบบนี้ ผมว่าแม่คุณก็ยังจำคุณไม่ได้เลย”
    “ฮึ้ แม่ตายตั้งแต่คลอดฉันออกมา คุณคงพูดถูก”
    “โทษที ยกตัวอย่างผิด ทำไมโหดกับเพื่อนคุณจังเลย”
    “ฉันไม่แคร์มันหรอก ไม่อยากเชื่อจริงๆ แกอยู่นี่ แกอยู่นี่จริงๆ ..แกอยู่นี่”
    “ใช่ ผมอยู่นี่ มีแผนยังไงเรเชล”
    “ฮึ้ งั้นก็รู้ว่าฉันเป็นใคร”
    “คนอายุ 23 กำพร้าแม่ เวลาเดิน..หันปลายเท้าเข้าหากันและพูดเหมือนเติบโตที่นิวอิงแลนด์ซึ่งผมเคยเจอมีซักกี่คน”
    “งั้นแกหลอกฉัน ที่แกพูดถึงแม่ฉัน แกมันเหลี่ยมจัดมากนะเจน”
    “นี่เป็นเพราะเรื่องพ่อคุณใช่มั้ย”
    “เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นหรอก”
    “คุณจะพูดถึงอะไรก็ได้ที่คุณอยากพูด”
    “เราจะไม่พูดถึงอะไรทั้งนั้น!”
    “โอเค”
    “ฉันรู้แกทำอะไรเวลาที่แกคุยด้วย ไอ้การที่แกเอามือลูบไหล่ ไอ้การจ้องตานานๆ ทำกับฉันไม่ได้หรอก”
    “กำลังพูดถึงอะไร”
    เชอรี่แทรก “คิดว่าฉันโง่เหรอ”
    “ไม่ได้คิด”
    “คิดว่ามีแกคนเดียวที่ฉลาดใช่มั้ย ไม่ใช่ไ
    “เปล่า”
    “แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ฉัน..กำลังจะฆ่าแก แต่จะทำให้แกทรมานก่อน”
    แพททริกหายใจแรง เชอรี่มองแล้วบอกว่า “ถึงเวลาฉันต้องไปกินยาแล้ว”
    ริกส์บีบอกว่าได้ข้อมูลจากชาวไร่นอกเมืองวิลตั้นว่ามีคนเห็นรถวิ่งเข้าไปในถนนส่วนตัว ลิสบอนขอให้โอลัพลิ่นไปเป็นเพื่อนริกส์บี ทั้งสองมองหน้ากันนิดหนึ่ง แล้วไปด้วยกัน แวน เพลท์มองตามอย่างเป็นห่วง
    ไลนัส แว็กเนอร์ โทรมาหาลิสบอน บอกให้ไปพบเขาที่เรือนจำ มีข้อมูลเกี่ยวกับแพททริกจะบอกแต่มันซับซ้อน ลิสบอนจะให้เขาพูดเลยแต่เขาบ่ายเบี่ยงให้ไปพบ
    โอลัฟลิ่นกับริกส์บีไปพบซากรถของเฟรด โอลัฟลิ่นตรวจดูแล้วไม่พบอะไรก็จะชวนกลับ แต่ริกส์บีคิดว่าคนร้ายบาดเจ็บต้องหาอะไรมาปิดแผล ซึ่งเขาก็พบ แล้วจะส่งให้ตรวจสอบ แต่โอลัฟลิ่นว่าเขาถ่ายภาพส่ง เอฟบีไอจะสแกนภาพแล้วตรวจกับฐานข้อมูล ถ้ามีในระบบเราจะระบุได้ใน 10 นาที 
    ไม่นานแวน เพลท์ก็ได้ข้อมูลของเฟรด ไฮทาวเวอร์ถามว่าเช็คไปที่บ้านหรือยัง 
    แวนเพลท์ตอบว่า “ตำรวจยูบ้าซิตี้เช็คแล้ว เจอแต่บ้านว่างเปล่า แจกจ่ายรูปเขาออกไปแล้ว”
    “โอเค ตรวจสอบครอบครัว เพื่อนร่วมงาน เพื่อนในคุก นายจ้าง มันต้องมีความเชื่อมโยง” ไฮทาวเวอร์สั่ง
    ลิสบอนไปพบแว็กเนอร์ เขาเริ่มด้วยข้อตกลง ถ้าเจ้าหน้าที่ซีบีไอ ช่วยพูดเขาอาจได้ลดโทษจากโดนประหารชีวิต
    “คุณฆ่าและชำแหละศพคนสองคน ถ้าคุณช่วยเราเรื่องเจน เราจะช่วยให้ชีวิตในนี้สบายขึ้น” ลิสบอนว่า
    “ผมกำลังจะถูกส่งไปรอคิวประหาร คิดจริงหรือว่าผมจะห่วงว่ามีสบู่มั้ย ได้กินเบอร์เกอร์มั้ยเจนเพื่อนคุณ เป็นคนฉลาดมาก แต่เขาคงไม่รู้หรอกว่าการกระทำของเขาสร้างความโกรธให้คนอื่นแค่ไหน ผมเองก็เคยโกรธ เคยคิดหาทางเลวร้ายหลายอย่าง เอามาจัดการกับเขา และตอนนี้มีคนที่กำลังทำตามความคิดนั้น ไม่ห่วงเหรอว่าตอนนี้เขาโดนอะไรอยู่ มีหลายอย่างที่ทรมานกว่า ฆ่าเขาให้ตาย”
    “ไปลงนรกซะ เมื่อโดนประหาร ฉันจะมาดูด้วยความสะใจ”
    ลิสบอนออกไปอย่างโมโห แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจกลับเข้าไปพบเขาใหม่
    “ฉันจะบอกว่าคุณช่วยเหลือในคดี และขอให้ลดหย่อนโทษ แต่ข้อมูลที่คุณให้มา ต้องช่วยให้เจนปลอดภัย”
    “ผมควบคุมไม่ได้”
    “ฉันไม่สน”
    “ผมทำงานเขียนไว้เยอะในนี้ เนื่องจากมีเวลาเหลือเฟือ ไม่นานมานี้ ผมตีพิมพ์บทความ ในวารสารออนไลน์เกี่ยวกับความสะเทือนอารมณ์ที่ส่งผลต่อจิตใจ และมีการยกตัวอย่าง เกี่ยวกับเจนด้วย ต่อมาไม่นาน ผมได้รับจดหมาย..จากหญิงสาวคนนึง ที่อ้างว่าเป็น นักศึกษาปริญญาโทสาขาจิตวิทยา บอกว่ากำลังค้นคว้าเรื่องของเจน แต่เธอไม่มีความรู้ในด้านนี้เท่าไรนัก แต่อย่างไรซะ เธอหมกมุ่นเรื่องเจน และแสดงความเกลียดชังเขาอย่างรุนแรง”
    ลิสบอนถาม “เธอชื่ออะไร”

    เชอรี่ลงมาหาแพททริก เขาขอให้เธอย้ายศพเฟรด แต่เธอไม่สนใจ เชอรี่ถามแพททริกว่ารู้สึกผิดบ้างมั้ย เขาว่าทุกนาทีแต่เชอรี่ไม่เชื่อ
    “แกทำให้ฉันพูด แกกำลังปั่นหัวฉัน ไอ้สิ่งที่ทำนี่..มันไม่ถูกต้อง แกหลอกใช้คน เหมือนของเล่น ไม่นึกถึงความเสียหายที่ทำไป หรือคนที่แกทำร้าย”
    “ผมเสียใจเรื่องพ่อของคุณ” 
    “แกอาจจะคิดว่าเสียใจ” 
    แพททริกยืนยัน “จริงๆ”
    “แกยังไม่เสียใจหรอก แต่จะเสียใจ เคยเห็นชาวไร่ใช้กระบองไฟฟ้ามั้ย”
    “ไม่..ไม่เรเชล”
    “วัวชอบดื้อด้าน ต้องช็อตไฟมันถึงจะทำตาม คงเจ็บมาก บอกฉันด้วยว่าเจ็บมั้ย” เชอรี่ใช้ไม้ช็อตไฟกับแพททริกทันที
    ไฮทาวเวอร์ถามว่า เชอรี่ วิงเกอร์ เล่นงานแพททริก เป็นใคร อยู่ที่ไหน ลิสบอนว่าไม่รุ้ สิ่งเดียวที่รู้คือเธอเกลียดแพททริก แวกเนอร์ให้สำเนาจดหมายเธอมา เธอส่งให้หน่วยวิทยาการตรวจสอบ
    แวนเพลท์สงสัย “เธอไปโผล่ที่เกิดเหตุทำไม มันไม่ใช่ที่ที่เธอน่าจะอยู่”
    “เพื่อให้เราเขว เธอบอกทะเบียนรถผิดๆ ให้เราไปเหนือแทนที่จะลงใต้”
    โชว่า “ผมเคยอ่านสิ่งที่คนๆ นี้เคยเขียน”
    โชหาข้อความ “มีวลีที่ผมเคยเห็นมาก่อน ในนี้ว่าเจนเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่า และในนี้... นี่ ในนี้ก็เขียนว่าเจนเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่า”
    แวนเพลท์ว่า “ใครเป็นคนเขียน”
    “ลูกสาวของดอน โบว์แมน”
    “ขอสำเนาใบขับขี่เชอรี่ วิงแมน”
    “ใครดอน โบว์แมน”
    “คดีเมื่อ 3 ปีก่อน เป็นผู้บริหารบริษัทประกัน เขาทำกรมธรรม์ปลอมขึ้นมาเคลมเงินฝ่ายตรวจสอบบัญชีจับได้ โบว์แมนเลยฆ่าเขา”
    “นี่ค่ะโบว์แมน”
    “เจนเอาเขาเข้าคุก?”
    “เขามีลูกสาว เรเชลอายุ19 พ่อเลี้ยงมาคนเดียว เธอเทิดทูนพ่อ พ่อก็รักลูก”
    โชเสริม “เจนใช้ชื่อเรเชลปลอมจดหมายถึงโบว์แมน บอกว่าเธอมีหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าเขาฆ่าคนเธอเสียใจ ไม่รู้ว่าจะแจ้งตำรวจหรือฆ่าตัวตายดี”
    “โบว์แมนเลยต้องแจ้นไปหาลูกสาว”
    “เขาเสียใจ เขาทำทุกอย่างเพื่อลูก เธอต้องเก็บความลับเอาไว้”
    “เจนให้คุณไปแอบอยู่ใช่มั้ย”
    “เราบันทึกเสียงสนทนาเอาไว้ทั้งหมด”
    “ฉันเช็คข้อมูล ดอน โบว์แมนกับเฟรด คิตเติ้ลติดคุกที่คอร์โคแรนพร้อมๆ กัน”
    “นั่นจุดเชื่อมโยง”
    แวนเพลท์ว่า แต่เรื่องนี้ไม่ใช่โบว์แมน เพราะเขาตายในคุกปีหนึ่งแล้ว ลิสบอนว่าแต่ลูกสาวไม่ตาย เธอให้ดูรูปในใบขับขี่ เหมือนผ่าตัดแปลงหน้า ลิสบอนให้หาที่อยู่ด่วน
    ขณะเดียวกันเชอรี่ก็บอกแพททริกเรื่องที่พ่อเธอติดเชื้อเสียชีวิตในคุก แพททริกว่าเธอโกรธผิดคนแล้ว เธอโกรธพ่อไม่ได้ เลยมาลงที่เขา
    “อย่ามาพูดแบบนั้น พ่อรักฉันจะตาย เขาเลี้ยงดูฉัน เขาหาเลี้ยงฉัน ฉันเท่านั้น ที่พ่อต้องห่วงใย”
    “ถูกต้องเลย และเขาคงไม่อยากให้ทำแบบนี้”
    “ฮึ้ ฉันว่าเขาจะต้องภูมิใจ เขารักฉันที่สุด แกทำให้ฉันหักหลังเขา ตอนที่แกคุยกับฉัน ถามไถ่เรื่องฉันกับพ่อ นึกว่า..นึกว่าแกห่วงใยจริงๆ นึกว่าแกชอบฉัน”
    “อยากให้ผมขอโทษเหรอ ก็ได้ ผมขอโทษ ขอโทษที่การเสียพ่อทำให้คุณเสียสติแต่ผมไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป เขาขโมยเงินและฆ่าคนตาย และผมทำสุดความสามารถเพื่อจับเขา และนั่นตัวตนของผม” เชอรี่ช็อตไฟแพททริก เขาร้องลั่น 
    ทีมลิสบอนบุกเข้าไปในบ้านของเชอรี่ แต่ไม่พบอะไร เชอรี่ที่อยู่กับแพททริกได้ยินสัญญาณก็รีบออกจากห้องแพททริกไป ก่อนออกไปแพททริกร้องขอให้ย้ายศพไปที แต่เชอรี่กลับย้ายเฟรดเข้ามาใกล้แพททริกอีก แพททริกเลยพยายามหาของในตัวเฟรดเพื่อจะนำมาไขกุญแจมือแต่ก็ไม่สำเร็จ
    ริกส์บีได้ข้อมูลของพ่อเฟรด คิตเติ้ล ลิสบอนให้เขาไปคุยพร้อมกับโอลัฟลิ่น ลิสบอนขับรถกลับมาคนเดียว ครู่หนึ่งโทรศัพท์ดัง ขึ้นชื่อแพททริก ลิสบอนรีบเรียก
    “ไม่ใช่เจนซักหน่อย แต่ขอบอกว่าฉันกำลังดูแกอยู่ ทุกอย่างจะเรียบร้อย..ถ้าหากแกทำตาม..ที่ฉันสั่ง ถ้าไม่ รับรองเจนตาย..ใน 15 นาที เข้าใจ” 
    “เข้าใจ”
    “ขับไปอีกร้อยหลาแล้วหยุดที่คาเฟ่  ทีนี้เอาปืนออกจากซอง วางไว้บนเบาะ ลุกออกจากรถแล้วปิดประตู เดินออกมา มีเวลาแค่ 15 นาที เดินไปตามถนน ไปให้ถึงปั๊มน้ำมัน เราจะไปหาแพ็ททริก”
    ไฮทาวเวอร์สั่งให้เอาฮ.2ลำขึ้นบินตรวจ และปิดห้ามรถเข้าออกเด็ดขาด ริกส์บีโทรมาถามว่าเกิดอะไรกับลิสบอน แวน เพลท์ว่าเชอรี่จับเธอไป 20 นาทีที่แล้ว ริกส์บีถามว่าจะให้เขากลับไปมั้ย ไฮทาวเวอร์สั่งให้ทำหน้าที่ทางนั้นต่อ
    ริกส์บีกับโอลัฟลิ่นบุกเข้าไป คิตเติ้ลชักปืนออกมาขู่ด้วย ทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากัน โอลัฟลิ่นจะให้ลดปืนตามที่คิตเติ้ลสั่ง แต่ริกส์บีไม่ยอม บอกว่านับสามไม่วางเขายิงหัวพรุนแน่ สุดท้ายคิตเติ้ลยอมวางปืน
    คิตเติ้ลว่าไมได้เฟรดดี้มา 6 เดือนแล้ว ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ไปหาแม่ แล้วเอากุญแจไปกระท่อมล่าสัตว์ ริกส์บีถามว่าอยู่ที่ไหน
    เชอรี่พาลิสบอนเข้ามาอยู่กับแพททริก แพททริกถามว่า
    “มีแผนยังไงเรเชล ให้ผมดูลิสบอนตายเหมือนที่คุณต้องดูพ่อตายเหรอ”
    “ถูกต้อง”
    “อะไร!”
    “กะไว้แล้วเลย ผมได้กลิ่นน้ำมัน คุณกำลังจะเผาที่นี่”
    “ถูกต้อง”
    ลิสบอนเตือน “เรเชล คิดเรื่องนี้ให้ดีก่อน”
    “ฉันคิดแล้ว”
    “ใช่ เธอคิดแล้ว”
    “ทำแบบนี้ไม่มีทางหนีรอดไปได้”
    “แกไม่รู้หรอกฉันจะหนีได้มั้ย”
    “ขอโทษด้วยลิสบอน ความผิดผมเอง ผมจะไม่..ยอมให้คุณโดนเผาทั้งเป็น ขอพระเจ้าเป็นพยาน”
    “ลาก่อน”
    “เรเชล เรเชลเดี๋ยว เรเชล!” ลิสบอนเรียก
    แพททริกว่าเสียแรง ลิสบอนถามเขาว่ามีความคิดอะไร แพททริกว่าเธอต้องไม่ชอบแน่
    เชอรี่ออกไปเอาน้ำมันราดรอบๆ บ้าน แล้วก็ได้ยินเสียงร้องของลิสบอนให้ช่วย เธอจึงวิ่งเข้าไป เห็นลิสบอนคอพับเลือดเต็มตัว 
    เชอรี่ถาม “แกทำอะไรไป”
    “บอกแล้วเธอจะไม่ถูกเผา แบบนี้มันไม่ทรมาน”
    “ไอ้สารเลว คิดว่าฉันจะไม่ทำร้ายแกเหรอ”
    เชอรี่จะยิงแพททริกใกล้ๆ ลิสบอนสู้กับเธอ แต่เชอรี่หลุดออกมาจะยิง แล้วเชอรี่ก็ถูกยิงก่อนโดยไฮทาวเวอร์
    โอลัฟลิ่นบอกกับริกส์บีว่าวันนี้ทำงานกันได้ไม่เลว ต่างรู้สึกโอเค ริกส์บีเห็นแวน เพลท์ ตัดสินใจพูดกับโอลัฟลิ่นว่า 
    “อย่าทำร้ายเธอ”
    “ทำไม”
    “ไม่งั้นคุณเจอผมแน่”

The End 8