สืบจิต ไขปริศนา ปี 3 ตอน 7 | คมชัดลึก

MENTALIST 307 ตอน RED HOT

    ลิสบอนกับแพทริกมาถึงบริษัทเฮลิค็อปเตอร์ แต่ดูเหตุการณ์ไม่เห็นมีอะไร ลิสบอนว่าผอ.สั่งมา แพททริกว่าไม่หน่อยเหรอ เธอว่าเขาเจาะจงแพททริกเลย แต่แพททริกจะขอไปงีบก่อน 
    ดรักเกอร์เข้ามาแนะนำตัว เป็นหัวหน้ารปภ. ของยูริ บาจอแรน แพททริกบ่นว่าไม่เห็นมีอะไร ดรักเกอร์ว่ายูริ ได้รับโทรศัพท์ขู่ฆ่าภายใน 24 ชั่วโมง แพททริกสวนว่าทีมเขาทำงานที่มีการตาย พอดีแมชเบิร์น วอลเตอร์ขับรถเข้ามา
    แพททริกทัก “วอลเตอร์ แมชเบิร์น”
    “ดีใจที่พบคุณแพ็ททริก และ สายสืบ”
    แพททริกแนะนำ “ลิสบอน”
    วอลเตอร์ยิ้มให้ “ลิสบอน ใช่ ดีใจที่เจอ”
    ลิสบอนถาม “คุณเรียกเราเหรอ”
    “ใช่เลย ยูริอยู่ในอันตราย ผมกำลังจะได้บริษัทเขาวันนี้ จะสิ้นอายุไขก่อนเซ็นสัญญาไม่ได้”
    ระหว่างเดินเข้ามา ลิสบอนก็บอกว่าไม่ใช่สายสืบเอกชนนะ วอลเตอร์ว่ายูริเดือดร้อน ตัวเขาก็จริงจังกับคำขู่ ยูริออกมาต้อนรับ
    “รีบเซ็นสัญญาเถอะวอลเตอร์ อยากใช้เงินก้อนใหม่จะแย่แล้ว ยูริ บาจอแรน อย่าเพิ่งสบายเกินไป อยู่ไม่นานหรอก” ยูริ,v’แพททริกกับลิสบอน
    ลิสบอนแนะนำตัว “ฉันสายสืบลิสบอน เรามาที่นี่เรื่องคำขู่”
    “ลืมมันเถอะ คงแกล้งกันเฉยๆ ผมเป็นคนรวย เจอขู่ก็แค่นั้นแหละ” ยูริว่า
    แพททริกสวน “ไม่ เขากังวล”
    วอลเตอร์ว่า “เขาอ่านใจคนได้น่าทึ่งมาก เหมือนมีเวทย์มนต์ อยากทำได้บ้าง”
    ยูริไม่เชื่อ “ไม่น่าเชื่อว่าเชาว์ปัญญาเจ้าหน้าที่รัฐจะสูงขนาดนั้น ไปเถอะวอลเตอร์”
    แพททริกเอ่ยว่า “คุณเป็นอดีตทหาร กองกำลังพิเศษจากประเทศแถวทะเลบอลติก อาจจะเป็น..อดีตเคจีบี แต่สรุปแล้วก็แค่อันธพาลใส่วิก”
    ยูริอึ้งๆ ไป ลิสบอนว่า “ฉันขอโทษค่ะ เขาไม่ได้...”
    “ทั้งที่คุณดูรีบ แต่คุณก็ไม่ได้อยากเซ็นสัญญาเพราะว่า คุณไม่ชอบวอลเตอร์ วอลเตอร์ก็ไม่ชอบคุณ”
    “เจ๋งเป้งใช่มั้ย”
    “เสียเวลามาพอแล้ว รีบเซ็นสัญญาเถอะวอลเตอร์ ดรักเกอร์มาด้วย”
    “เป็นเด็กไปได้ยูริ ขอโทษนะ”
    แพททริกถอนใจ “อ้า ดูเหมือนจะได้งีบเร็วว่าที่คิดนะ นั่งเถอะ”
    “เซ็นสัญญาบ้านี่เถอะวอลเตอร์”
    วอลเตอร์ย้อนออกมาหาลิสบอน “เทเรซ่า ช่วงอยู่นี่..คุณกับผมมานัดเจอกันบ้างดีเหมือนกัน” 
    ทันใดนั้นก็เกิดระเบิดอย่างแรง วอลเตอร์กระเด็นไป แพททริกกับลิสบอนเจ็บเล็กน้อย
    แพททริกกับวอลเตอร์นอนทำแผลอยู่บนเปล วอลเตอร์ดีใจที่เห็นหน้าลิสบอนอีกครั้ง ริกส์บีออกมาบอกว่าเป็นระเบิดยักษ์ วอลเตอร์โชคดีที่หันออกมาคุยกับลิสบอน ส่วนด้านในริกส์บีว่าไม่สามารถระบุได้ว่าใครเป็นยูริหรือรปภ.
    ลิสบอนหาคนที่ไม่ถูกกับยูริ แพททริกตอบทันทีว่า วอลเตอร์ไง วอลเตอร์ถูกพาตัวไปสอบปากคำ
    วอลเตอร์ว่า “ถ้าผมฆ่าเขา จะเรียกซีบีไอมาทำไม”
    ลิสบอนสวน “คุณชอบเกม ไม่ใช่เหรอคุณแมชเบิร์น”
    “เรียกวอลเตอร์เถอะ คุณแมชเบิร์นน่ะคือแม่ของผม ผมเองก็เกือบตาย”
    “แต่รอดมาได้วินาทีสุดท้าย บังเอิญจังนะ”
    “จริง ก็น่าสงสัยจริงๆ แหละ”
    ลิสบอนเชิญ “เชิญนั่ง ไม่ต้องคิดมาก แต่ฉันต้องถามคำถามพวกนี้ มีความรู้และกำลังทรัพย์ที่จะสร้างระเบิดมั้ย”
    “มี แต่คุณก็รู้อยู่แล้วนี่ บริษัทแรก“แมชเบิร์น เอวิโอนิกส์” สร้างอาวุธไฮเทคแต่ผมเริ่มต้นด้วย..ระเบิดกระดอนในส้วมโรงเรียนดัดสันดาน”
    “โรงเรียนดัดสันดาน”
    “ครูมองว่าผมเกินเยียวยาแล้ว เรื่องนั้นคุณก็รู้”
    “เคยไปที่ผลิต “ฮ.”ของบาจอแรนมั้ย หรือชักจูงใครไปที่นั่น”
    วอลเตอร์บอกว่าไม่เคย เขาว่าจะฆ่ายูริทำไม เขาสู้กับยูริมาหลายปี เขาชนะด้วยการบีให้ขายของรัก เขาอยากให้ยูริอยู่อีก 30 ปี เพื่อดูเขาชนะ ลิสบอนถามว่าเกลียดมากเลยเหรอ แล้วใครอยากให้เขาตาย วอลเตอร์ว่าทุกคนยกเว้นเขา ลิสบอนถามถึงภรรยายูริ วอลเตอร์ว่าเธอรักเขา ลิสบอนถามว่ารู้จักเหรอ
    “อ้อ ความจริงผมเคยหมั้นกับเธอ หลายปีก่อน แต่กลับไปแต่งกับยูริ อ้า เธอดีมากแม้จะตัดสินใจพลาดก็ตาม เธอดีมาก”
    “ชีวิตคู่เขาล่ะ”
    “ต้องถามเธอ นี่ เทเรซ่า ผมเบื่อตกเป็นผู้ต้องสงสัยแบบนี้อีก..ไม่สนุกเลย คราวนี้ให้ผมสวมบทสายสืบบ้าง ช่วยคุณกับแพ็ททริกไง” ลิสบอนว่าไม่มีทาง
    แพททริกกับโชไปหามารี แพททริกพยายามถามเรื่องเธอกับวอลเตอร์ แต่เธอว่าเรื่องของเธอ แพททริกขอเข้าห้องน้ำแล้วแอบขึ้นไปเจอห้องนอนของทั้งคู่ เขาสำรวจแล้วพบวิกผม เรียงเป็นแถว แต่หายไป 2 วิก พอดีแม่บ้านมาเจอ เขาจำต้องออกไป แล้วชวนโชกลับ
    แพททริกกลับมานอนที่สำนักงาน ลิสบอนก็มาตามหาวิกผมที่เขาขโมยมาแล้วต่อว่าที่ทำแบบนี้ แพททริกว่าเป็นหลักฐานนะ
    ลิสบอนให้แวน เพลท์หาข้อมูลของแชงการ์ เธอว่าทุกครั้งที่มาซานฟรานซิสโกจะพักที่ชาพาร์รัลเกล็น คันทรี่คลับหรู แพทริกสนใจชวนลิสบอนไป แต่ทั้งสองถูกรปภ.กันไม่ให้เข้า พอดีวอลเตอร์มาถึง แพททริกว่าต้องให้เขาพาเขาก็สำเร็จ
    ลิสบอนให้วอลเตอร์เล่าเรื่องแชงการ์ให้ฟังหน่อย ยังโกรธยูริเรื่องโกงอยู่รึเปล่า
    วอลเตอร์ว่า “แน่อยู่แล้ว มาร์กแฮมโกรธมาก พอผมเสนอแรงจูงใจ เขาก็พร้อมหักหลังยูริ”
    “มีสิ่งจูงใจอะไร เพราะคนรวยซื้ออะไรเองก็ได้” แพททริกถาม
    “ใบพัดจากเครื่องบินบีชโบนันซ่า”
    “อะไรนะคะ”
    “ชิ้นส่วนเดียวของเครื่องบินที่บัดดี้ ฮอลลี่ตาย..มาร์กแฮมชอบเรื่องการตายของคนดัง สะสมของเกี่ยวกับการตายไว้เพียบ”
    “น่าขนลุกดีนะ”
    “ใช่ เขาคงเบื่อน่ะ”
    “คุณล่ะวอลเตอร์ ปีที่แล้วว่าจะทำเรื่องน่าตื่นเต้น”
    “ลองเดาซิ”
    ทันใดนั้นก็เกิดเหตุลอบยิง ลิสบอนเรียกให้วอลเตอร์หมอบทันที แพททริกพุ่งตัวเข้าพุ่มไม้ทัน
    เวลาเดียวกันนี้ริกส์บีไปค้นบ้านแชงการ์แต่ไม่เจอ แวน เพลท์ว่าในบ้านก็ไม่มีปืน ไม่มีกระสุน ริกส์บีสงสัยว่าแล้วจะฆ่ายูริกับแมชเบิร์นทำไม แพททริกว่างานนี้อาจเดาผิด จริงๆ ต้องการฆ่าแมชเบิร์น แต่คำขู่ฆ่ายูริเพื่อให้หลงทาง แพททริกขอยืมบัตรเครดิตวอลเตอร์ไป
    แพททริกเข้าไปสำรวจหาตัวแชงการ์ ขณะที่ลิสบอนก็ถามวอลเตอร์ถึงเหตุผลที่ มาร์กแฮม แชงการ์เกลียดเขา ตอบแล้วเห็นรอยเสื้อของลิสบอนเป็นรู
    “ไม่ นี่มัน รูกระสุน เฉียดนิดเดียว เฉียดมากๆ ปกติผมใช้เงินแก้ปัญหาได้ ถามเมียเก่าได้”
    “ไม่ต้องห่วง จะคุ้มกันให้ เราจะมอบหมายเจ้าหน้าที่ไปคุ้มกันคุณ”
    “โอ้ เยี่ยมเลย”
    แพททริกไปยังสถานที่ที่เปิดประมูล เป็นชุดเกราะประลอง แวน เพลท์หาข้อมูลเมียของวอลเตอร์พบว่ามีนางแบบคนหนึ่งที่เขาบอกเลิก ทำให้เธอเสียใจและไม่พอใจเขามาก
    วอลเตอร์อยู่บ้าน โดยมีโชคอยเฝ้า เขาพยายามชวนโชไปแข่งรถหรือทำอย่างอื่น แต่โชว่าไม่ปลอดภัย พอดีแพททริกโทรเข้ามาหาอยากให้เขาจัดปาร์ตี้ใน 5 ชั่วโมงนี้ไหวมั้ย เขาว่าได้ น่าสนุก
    แล้วแพททริกก็เริ่มหันไปประมูลของจริงๆ จัง จนหญิงสาวที่ประมูลอยู่ก่อนเริ่มไม่พอใจ ลุกมาหาแพททริกแล้วถามเขาว่าเป็นตัวแทนใคร แพททริกว่า วอลเตอร์ แมชเบิร์น เธอสู้กับเขาแต่สุดท้ายแพททริกก็ประมูลของได้ในราคา 2 แสน 6
    ลิสบอนขับรถเข้ามาในงาน แพททริกออกมารับ เธอถามว่าอะไร แพททริกชวนดื่ม แต่ลิสบอนว่าอยากคุยกับวอลเตอร์ พอเข้าไปเจอ วอลเตอร์ก็แนะนำทุกคน
    “เทเรซ่า ฮีโร่ของผม”
    ลิสบอนพูดเบาๆ “ขอคุยด้วยหน่อย”
    วอลเตอร์ยังเสียงดัง “ผู้หญิงคนนี้ช่วยชีวิตผม แทบรับกระสุนแทนเลย นั่นอะไร”
    แพททริกว่า “อ้อ นั่นคือ ซากรถพอร์ช สไปเดอร์คันที่เจมส์ดีนตาย ยินดีด้วยวอลเตอร์ คุณเป็นเจ้าของ”
    ทันใดนั้นแชงการ์ก็แสดงตัว “วอลเตอร์ ไอ้สารเลวประมูลตัดหน้าแล้วตั้งหยามเหรอ ไอ้บัดซบ”
    โชขวางไว้ “ถอยก่อนครับ”
    แพททริกว่า “มาร์กแฮม แชงการ์ ขอโทษครับ ผมผิดเอง เราอยากคุยกับคุณแต่คุณหาตัวยากมาก”
    “ล่อผมมาเหรอ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร”
    โชว่า “ตำรวจ”
    ลิสบอนสั่ง “โชคุยกับแชงการ์ ฉันดูแมชเบิร์น”
    วอลเตอร์เข้าใจทันที “ชาพาเรลเกล็นฝีมือแกเหรอ”
    แพททริกตะโกนแทรก “ทุกท่านครับ ประกาศด่วน รบกวนปรบมือต้อนรับแฟนสาวคนใหม่ของวอลเตอร์ เบอร์หนึ่ง เทเรซ่า ลิสบอน”
    แขกทุกคนเข้ามาทักทายลิสบอนทันที ลิสบอนได้แต่เหลือบมองแพททริกอย่างแค้นๆ
    “ฉันจะฆ่าเขา”
    โชกับแพททริกสอบปากคำแชงการ์ แพททริกถามอยู่นานก่อนถามตรงๆ ว่าเล่นชู้กับมารีหรือเปล่า เขาตอบว่าอยากอยู่แต่เธอรักยูริมาก
    วอลเตอร์พาลิสบอนมาคุยตามลำพัง
    “นี่ครับ เพื่อนๆ บอกว่าคุณช่วยชีวิตผม แปลว่าผมเป็นของคุณ”
    “คืนสินค้าได้มั้ย”
    “ไม่เอาน่า บรรยากาศดี หงุดหงิดทำไม”
    “นี่..วอลเตอร์ ตอนฉันถามว่ามีใครอยากให้คุณตายบ้างมั้ย คนที่อาจจะแค้นเคืองคุณเอลซ่า สตรูเว่นล่ะ”
    “เอลซ่า อ้อใช่ โกรธจริงด้วย”
    “ทำไมไม่บอก”
    “มันไม่ใช่เรื่องแปลก แฟนผมโกรธทุกคนตอนเลิกกัน”
    “ไม่รู้เพราะอะไร”
    “นี่ คุณต้องดีกับผมนะ”
    “ไม่จำเป็น”
    “ผมเป็นพลเมือง คุณเป็นตำรวจ”
    “นอกเวลาทำงาน”
    วอลเตอร์จ้อง “ว้าวุ่นใจใช่มั้ย”
    “ว้าวุ่นเหรอ ไม่ แต่รำคาญนิดหน่อย”
    “ทำไม”
    “คุณหลงตัวเอง..อวดดี ชอบใช้เส้น แล้วก็รวย”
    “ข้อดีหมดรึยัง” ลิสบอนหัวเราะเบาๆ วอลเตอร์ค่อยๆ ยื่นหน้ามาจะจูบเธอ
    เอลซ่าเข้ามาขวางเสียก่อน แล้วจะทำร้ายลิสบอนแต่ถูกจับตัวไว้ก่อน
    เอลซ่าถูกนำตัวไปสอบปากคำ เธอพยายามว่าลิสบอนที่จะจูบกับวอลเตอร์ ลิสบอนคอยหันไปบอกโชว่าเธอไม่ได้ทำไม่จริง แต่โชไม่ได้สนใจ
    ริกส์บีเจอภาพวอลเตอร์นั่งดื่มกับดรักเกอร์ ลิสบอนรีบไปบอกแพททริก แต่เขาว่ารู้แล้ว ลิสบอนเข้าใจว่าวอลเตอร์อยากให้เข้าใจว่าเขาตกเป็นเป้า แพททริกว่าเธอเข้าใจผิด
    “มือปืนเกือบฆ่าคุณ วอลเตอร์คงไม่ยอมเสี่ยงแน่..อย่างน้อยผมก็เชื่อว่าเขาคงไม่ยอม”
    “และเรามีปัญหาเรื่องแรงจูงใจ วอลเตอร์ยืนยันว่าอยากให้ยูริยังมีชีวิตอยู่เพื่อให้อับอาย..อะไรจูงใจ”
    แพททริกว่า “ต้องถามว่า..ใคร”
    แพททริกกับลิสบอนไปหามารี ถามเรื่องวอลเตอร์ยังรักเธออยู่มั้ย มารีว่าเขาเคยบอกว่าจะแย่งคืนไม่ว่านานแค่ไหน แพททริกบอกว่าเขามีแผนให้มารีช่วย โดยให้เธอไปมองตาวอลเตอร์ ลิสบอนได้ยินก็บอกว่าจะไปคุยกับวอลเตอร์ก่อน แล้วลุกไปเลย แพททริกห้ามไม่ทัน

    ลิสอบไปเจอวอลเตอร์ก็ต่อว่าที่เขาโกหกเรือ่งดรักเกอร์ แล้วถามตรงๆ อีกครั้งว่าฆ่ายูริหรือเปล่า
    “ยังไม่จบอีกเหรอ คิดว่าผมทำเหรอ”
    “ถ้าทำ คงต้องยอมรับว่าคุณฉลาดมาก คุณหลอกฉันได้”
    “ไม่ใช่แล้ว โถเทเรซ่า ผมรู้คุณไม่ไว้ใจผม”
    “คุณไม่รู้จักฉันซักเรื่อง”
    “รู้ซิ โตที่ชิคาโก้ แม่เป็นพยาบาล พ่อดับเพลิง น้องสามคน โธมัส เจมส์”
    ลิสบอนอึ้ง “คุณสืบเรื่องฉัน ฟังให้ดี เหลืออีกแค่นี้..ที่จะจับคุณข้อหาฆาตกรรม”
    “เอางี้ ผมจะเข้าบ้าน ชงเหล้าแรงๆ ดื่มซักแก้ว..และอยากชวนคุณดื่มจะได้คุยเรื่องนี้กัน”
    “ถ้าคุณทำเรื่องนี้เราจะพบหลักฐาน คุณก็รู้..และอีกไม่นานคุณก็จะอยู่ในคุก”
    “ก็คงแบบนั้นเทเรซ่า”
    แพททริกกับมารีเข้ามา และถามหาวอลเตอร์ ลิสบอนว่าในบ้าน แพททริกอาสาไปตาม แต่ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงร้องแพททริก ลิสบอนกับมารีรีบวิ่งไปหา เห็นวอลเตอร์ต่อยแพททริกที่เกาะประตูอยู่ และขับรถออกไปจากบ้าน
    ลิสบอนถามแพททริก “แมชเบิร์นบอกอะไรมั้ย”
    “เขาบอกจะไม่เสี่ยงเข้าคุก มีเงินในบัญชีต่างประเทศอยู่เยอะ จะหนีไปไหนก็ได้”
    “แต่ว่าเขายังอยู่ในประเทศ เราอายัดบัญชีหมดแล้ว ตำรวจทุกรัฐตามจับอยู่” 
    มารีมาถึง ลิสบอนทัก “คุณนายบาจอแรนขอบคุณที่มา นั่งก่อน”
    “ไม่เจอวอลเตอร์เหรอ”
    “เจอแต่รถ จอดทิ้งอยู่ห่างจากคฤหาสไม่กี่ไมล์”
    “เราจะหาเขาให้พบ คุณช่วยได้นะ คุณรู้จักเขาดีกว่าใคร เราเจอนี่บนเบาะรถเขา นึกออกมั้ย”
    “จี เอฟ เอ็ม ซี เอ 1710 ไม่รู้ซิ ที่อยู่อะไรซักอย่างมั้ง”
    “ที่อยู่ที่ไหน”
    “ไม่รู้ค่ะ ขอโทษค่ะสายสืบลิสบอน มันนานเกินไป ฉันไม่รู้จักวอลเตอร์แล้ว มันชัดเจนแล้ว”
    เห็นคนเดินไปที่เครื่องบิน ยูริถือปืนตามมา แล้วก็ตะโกน
    “วอลเตอร์! หันไป! ฉันชนะ!”
    ลิสบอนถึงตัวยูริทันที “ไม่จริงมั้งยูริ..ไม่”
    ริกส์บีเข้ามาจับ “ทิ้งปืนซะ..เร็ว”
    ลิสบอนเรียก “เจนออกมาได้แล้ว”
    แพททริกออกมาจากเครื่องบิน “ยูริ บาจอแรน สภาพของคุณดูไม่เหมือนคนโดนระเบิดเลยนะ ฉลาดมากๆ ยอมรับ ไม่มีใครสงสัยคนตาย ยกเว้น ผมไง”
    “คุณจัดฉากงั้นเหรอ แมชเบิร์นขับหนี เพื่อล่อผมออกมา”
    “ไม่เลวสำหรับเจ้าหน้าที่รัฐสินะ โอ้ ที่ปรึกษา..เป็นไง”
    ลิสบอนส่ “สุดท้ายวอลเตอร์ก็ชนะ เขาจะเทคโอเวอร์บริษัทและคุณก็รับมันไม่ได้”
    ริกส์บีเสริม “เลยเอาความรู้ทางทหารมาใช้ ฆ่าแมชเบิร์น กับดรักเกอร์ที่หักหลัง แล้วบินไปกับมารี”
    แพททริกต่อ “แต่แมชเบิร์นทำพังหมดใช่มั้ย คุณไม่รู้ว่าเขาจะใช้การขู่ปลอมๆ เรียกลิสบอนกับผมมาแล้วขัดขาคุณ”
    ยูริถอนใจ “เป็นโอกาสสุดท้ายก่อนผมจะต้องเซ็นไอ้สัญญาเฮงซวยนั่น ต้องทำตอนนั้นรีบเซ็นสัญญาเถอะวอลเตอร์”
    “ใช่แล้ว..ทุกอย่างลงตัวหมด ระเบิด และก็ เศษดีเอ็นเอที่โปรยไว้ทั่วห้อง..ยืนยันว่าคุณตายจากระเบิด”
    “เดี๋ยวเทเรซ่าเดี๋ยว ช่วงอยู่นี่”
    ลิสบอนแทรก “คุณตั้งเวลาแล้วออกจากห้อง ก่อนระเบิดพอดี”
    แพททริกเสริมต่อ “แต่วอลเตอร์รอดไปได้ แล้วที่ชาพารัลเกล็นก็พลาดอีก”
    “แมชเบิร์นมันแมลงสาบ ไอ้นี่ตายยาก มีเรื่องนึงที่อยากถาม คุณเจน คุณรู้ได้ไง”
    โรงแรมเวสท์มินสเตอร์ เฮย์วู้ด ซานฟรานซิสโก แคลิฟอร์เนีย แพททริกบอกว่าจับได้จากวิกของยูริ วอลเตอร์ขอบคุณแพททริกที่จับได้ วอลเตอร์ไม่อยากเชื่อว่ามารีอยากให้เขาตาย
    แพททริกกระแอม “คุณชอบหาเรื่องพวกเขา เกือบลืม.. บัตรเครดิตคุณ”
    “ขอบคุณ แพ็ททริก เดี๋ยวก่อน ถามเรื่องนึง เทเรซ่าเชื่อมั้ย..ว่าผมเป็นคนฆ่า”
    แพททริกว่า “ก็เชื่อไปแวบนึงนะ แต่อย่าเก็บมาคิดเลย”
    คืนนั้นวอลเตอร์ก็สมใจได้นอนกับลิสบอน เธอตื่นแต่งตัวแต่เช้า
    วอลเตอร์ทัก “อรุณสวัสดิ์ ดีใจที่คุณแวะมาเมื่อคืน”
    “เช่นกัน”
    วอลเตอร์ว่า “เดี๋ยวโทรสั่งมื้อเช้ามากินกัน”
    “ไม่ แค่นี้ก็สายแล้ว แบบนี้แหละ คนเลวไม่เคยหยุดฆ่าคน”
    “เจอกันอีกเมื่อไหร่”
    ลิสบอนดักคอ “ไปยุโรปนี่นา”
    วอลเตอร์ถอนใจ “2 เดือน ประชุมใหญ่”
    “งั้น ตามสบาย” ลิสบอนจูบ “ดีใจที่เจอคุณนะ”
    “ผมเป็นคู่นอนชั่วคราวของตำรวจเหรอเนี่ย”
    ลิสบอนสวนกลับ “อยากทิ้งค่าแท็กซี่ไว้ แต่คุณคงมีพออยู่แล้ว”
    “บ๊ายบายเทเรซ่า”
    “บ๊ายบายวอลเตอร์”

The End 7