สืบจิต ไขปริศนา ปี2 ตอน 21 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26

The Mentalist 221 ตอน 1854

    โนอาห์หอบหนีตัวตลก เข้าไปในบ้านร้าง ก่อนถูกยิงเสียชีวิต ตำรวจท้องที่เรียกพวกลิสบอนมาช่วย เพราะมีพวกตัวตลกมาบริเวณนี้เป็นร้อย
    โชรายงานว่า “ผู้ตายชื่อโนอาห์ วาลิเค็ทอายุสามสิบสอง บ้านอยู่แถวนี้เอง ตำรวจท้องที่บอกว่าเขาโดน ตัวตลกยิงข้างหลัง แล้วตัดนิ้วเขาไป”
    ลิสบอนถาม “ตัวตลก? ตัดนิ้วไหน”
    “นิ้วชี้ขวา”
    “มีพยานรึเปล่า”
    “เจ้าของร้านสะดวกซื้อได้ยินเสียงปืนและเห็นผู้ต้องสงสัยวิ่งหนีไป ผมคิดว่าคนร้ายต้อนเขาเข้าไปฆ่าในนั้น”
    “แล้วคนร้ายเอานิ้วไปด้วยมั้ย” 
    “น่าจะเอา”
    “นิ้วชี้โดนตัดไปทำอะไรได้บ้าง” แพททริกสงสัย
    ลิสบอนว่า “ส่งสารอะไรมั้ง”
    ลิสบอนให้แวน เพลท์ช่วยสอบปากคำพวกตัวตลก แพททริกว่าเสียเวลาเปล่า ตัวตลกตัวจริงไม่อยู่แถวนี้แล้ว
    ลิสบอนกับแพททริกไปที่บ้านโนอาห์ ดูวีดีโอที่เขากำลังสอนเด็กๆ วิชาคณิตศาสตร์ แดฟนี่ว่าถ่ายเทปนี้ไว้..เมื่อสองปีก่อน ก่อนแต่งงานไม่นาน โนอาห์จะไปสมัครเป็นครูประจำ แต่เขามีปัญหาการพูดกับคนหมู่มาก
    เรฟพี่ชายโนอาห์ว่า น้องชายเขาเป็น..อัจฉริยะเรื่องคณิตศาสตร์ เขาเรียนจบม.ปลายตอนอายุสิบห้าและเรียนปริญญาตรีแค่..สองปี แต่เขาเข้ากับคนไม่ค่อยเก่ง มีเพียงแดฟนี่ที่ชื่นชมเขาไม่ขาดปาก 
    เรฟยังบอกว่าโนอาห์ตีพิมพ์ผลงานในวารสารคณิตศาสตร์ รู้ๆ อยู่ว่ารายได้ไม่ดี แดฟนี่ว่าเงินส่วนใหญ่เป็นค่าแรงเด็กเสิร์ฟของเธอ ทำให้โนอาห์ไม่สบายเท่าไหร่ เขาเริ่มเล่นหุ้นเมื่อสองเดือนก่อน แต่ไม่ยอมบอกอะไรเลย แพททริกถามว่าเขาเล่นเกมส์กับใคร แดฟนี่ว่า โทลแมน บันติ้ง เปิดร้านชื่อเดอะพัซเซิ่ลนุค 
    ร้านพัซเซิลนุคโทลแมนเล่าว่า
    “สมองของโนอาห์..สุดยอดมาก สองปีก่อนผมพิมพ์หนังสือปริศนาตัวเลข ไม่นานโนอาห์ก็อีเมลมา.. เขาแก้ปริศนาได้หมดแล้วแต่เจอที่ผิดในโจทย์สองข้อในหนังสือ ตอนนั้นผมรู้เลยว่าต้องเอาคนฉลาดๆ อย่างเขามาเป็นเพื่อนให้ได้ จากนั้นไม่นานเราก็เล่นหมากรุกด้วยกันบ่อยๆ”
    ลิสบอนถาม “คุณเจอเขาบ่อยแค่ไหน”
    “เดือนละครั้งได้มั้ง แต่เราจะเล่นผ่านเน็ตไม่ก็โทรศัพท์ เอ่อ..ผมว่าคุณ..น่าจะชอบอันนั้นนะมันยากดี”
    “มันก็ต้องเอาออก..มา..ทางนี้แล้วก็แบบนี้แล้วก็แบบนี้ ใช่รึเปล่า”
    “เยี่ยมครับ ใช่”
    “อืม สนุกดี” โทลแมนหัวเราะ
    ลิสบอนถามต่อ “พอจะรู้มั้ยคะว่า..มีใครโกรธโนอาห์..หรือใครที่จะแก้แค้นอะไรเขา”
    “ไม่มีเลย แต่ว่า.. โนอาห์ไม่ค่อยสนใจความรู้สึกคนอื่นจนบางคนคิดว่าเขาหยาบคาย แต่จริงๆ เขาเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุดในโลกเลย ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะมีใครอยากฆ่าเขา”
    “รู้มั้ยว่าเขาเป็นคอลโรโฟบิค คือเขาจะกลัว”
    “ตัวตลก ไม่นะ ไม่รู้”
    แพททริกอยู่ที่กระดานหมากรุก “นี่ที่เล่นกับโนอาห์รึเปล่า”
    “คงต้องบอกว่าเคยเล่น”
    “อืม ผมว่าคุณเสร็จเขาแล้วนะ”
    “เล่นเป็นด้วย”
    “ก็.. นิดหน่อย”
    “ไว้มาเล่นกันซักตา”
    “เอาเลย ผมเปิดด้วยการเดินเบี้ยไปซีสี่”
    โทลแมนทันที “เบี้ยไปอีหก”
    แพททริกโต้เช่นกัน “ม้าไปเอฟสาม”
    ทั้งสองยังไม่หยุด ลิสบอนแทรกว่าขอถามต่อว่าโนอาห์มีพฤติกรรมแปลกๆ มั้ย
    “ไม่ แต่มีอย่างนึง ตอนที่..เราเริ่มเล่นหมากรุก..ตานั้น โนอาห์ดูจะอยากลงเงินพนันด้วย แต่เขาไม่เคยทำมาก่อนเลย”
    “คุณรับรึเปล่า”
    “ไม่ ผมหวงเงินจะตายไป จะเปิดเกมแบบนั้นแน่นะ” แล้วเขาก็หันไปพูดเรื่องหมากรุกกับแพททริกต่อ
    แวน เพลท์บอกลิสบอนว่าเงินในบัญชีโนอาห์มี แต่ไม่มีการเล่นหุ้นสักตัว ระหว่างนี้ริกส์บีบอกว่ามีสายเข้ามาหาลิสบอน เป็นแดฟนี่โทรมาว่าเห็นคนในบ้าน
    ทีมลิสบอนไปถึง พบที่บ้านถูกรื้อค้น เข้าไปดูพบเซฟอยู่บนพื้นแต่เปิดไม่ได้ ลิสบอนให้ลองหากุญแจ แล้วเธอก็เจอนิ้วมือใต้เตียง หยิบมาสัมผัสเปิดเซฟ และเก็บไว้เป็นหลักฐาน
    ในเซฟ แดฟนี่บ่นที่เขาเก็บขยะไว้ แต่แพททริกดูหมากรุกแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่าง แล้วเขาก็พบกุญแจตู้ หมายเลขสี่สิบสอง แต่ไม่รู้ว่าตู้อยู่ที่ไหน
    ด้านริกส์บีกับโชก็บุกไปจับอเล็ค มอสก้า ตอนแรกเพียงจะคุยด้วย แต่เขาหนีเลยต้องตามจับมาสอบปากคำ เขายอมรับว่ารู้จักโนอาห์ เขาเคยให้โนอาห์วิเคราะราคาต่อรอง แล้วผลออกมาถูก แต่มี 2-3 ครั้งหลังที่ผิด ทำให้เขาโมโหแต่ก็ไม่ได้ฆ่าโนอาห์
    ลิสบอนกับแพททริกไปหาโทลแมนอีกครั้ง ถามว่าโนอาห์กำลังแก้ปัญหาอะไรให้เขาอยู่
    “พวกคุณรู้บ้างรึเปล่า.. ว่าปริศนาและรหัสสำคัญแค่ไหน มันดูแลอีเมลคุณ กันการโกงบัตรเครดิต การสร้างและไขรหัสคือความปลอดภัยขั้นสูงสุดของทุกวันนี้และผมเปิดบริษัทรับปรึกษาเรื่องนี้โดยเฉพาะ”
    แพททริกถาม “ทำให้ใครมั่ง”
    “เราไม่เลือกลูกค้า ใครจ้างก็ช่วย”
    “แล้วโนอาห์ช่วยอะไรคุณ”
    “เรื่องนี้พูดยาก”
    “คุณบันติ้ง ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ ฉันจะเรียกแผนกอาชญากรรมคอมพิวเตอร์มาที่นี่ในหนึ่งชั่วโมง” ลิสบอนขู่เล็กๆ
    “ผมปั้นโนอาห์..ให้ทำงานใหญ่ ที่ผมคิดไว้นานแล้ว”
    “งานอะไร”
    “อุปกรณ์..ที่จะถอดหรัสข้อมูลทุกอย่างได้ในโลก”
    “เครื่องแฮ็คครอบจักรวาล” แพททริกว่า
    โทลแมนว่า “เรียกแบบนั้นก็น่าเกลียด ผมเลือกคนที่คิดว่าทำได้มาสามคนและโนอาห์เป็นหนึ่งในนั้น ผมเสนอเงินให้คนละสองล้านดอลลาร์ อาทิตย์ก่อนโนอาห์โทรมา บอกผมว่าสร้างเครื่องเสร็จแล้ว แต่เขาจะไม่เอาเครื่องให้ผม”
    “ทำไม”
    “เขาบอกว่าเขาเกิดกลัว เขากลัวว่าเครื่องจะไปอยู่กับคนไม่ดี”
    “แล้วคุณไม่กลัวเหรอ”
    โทลแมนสวนว่า “ผมทำธุรกิจไม่ได้เป็นพระ”
    “อืม งั้นคงฉุนน่าดู ที่โนอาห์มาทำแบบนั้น”
    “ก็ไม่หรอก คืองี้ ผมคิดว่าโนอาห์ไม่ได้สร้างเครื่องนั่น เขาทำไม่ได้ และอับอายในความล้มเหลว”
    แพททริกถามต่อ “ถ้าเกิดเขาสร้างได้จริงล่ะ คุณจะทำยังไงให้ได้มา”
    “ทำทุกอย่าง แต่ไม่ฆ่าเขาแน่นอน”
    “ผมเจอกุญแจล็อคเกอร์เบอร์สี่สิบสองซ่อนไว้อย่างดีที่บ้านโนอาห์”
    โทลแมนสนใจ “น่าสนใจ คุณรู้มั้ยล็อคเกอร์ที่ไหน”
    ลิสบอนว่า “เราหาอยู่”
    “ถ้าคุณหาเจอ คุณต้องบอกผมนะ เพราะว่าเครื่องนั่น..เป็นของผม”
    “ยังครับ คุณยังไม่ได้จ่ายเงิน”
    “ผมมีทนายหลายคนจัดการเรื่องนี้ อ่อคุณเจน เดี๋ยวผมจะลืม เม็ดไปอีเจ็ด กินโคนของคุณ”
    ลิสบอนแทรก “เราต้องคุยกับคนอื่นที่ทำงานนี้ให้คุณด้วยค่ะ”
    “ครับ เอาเลย มีอเล็กซ์ ครอมม์อยู่อัมสเตอร์ดัม และอีกคน..อยู่ที่นี่เองแหละ โอลิเวอร์ แม็คแดเนียล แต่เขาคงไม่ได้ฆ่าโนอาห์”

    สถาบันจิตเวทคล้าร์ก ลิสบอนกับแพททริกไปคุยกับโอลิเวอร์
    “เรารู้มาว่าคุณกำลังไขปัญหาให้โทลแมน บันติ้ง”
    โอลิเวอร์ว่า “ใช่ หมอไม่อยากให้ทำแต่ผมบอกว่าเป็นการบำบัด” เขาเห็นแพททริกจะจับเครื่องบนโต๊ะ “อย่าจับนะ!!”
    ลิสบอนถาม “แล้วคุณรู้มั้ยว่าโนอาห์ก็ทำงานนี้เหมือนกัน”
    โอลิเวอร์ว่า “ถ้าเขาทำก็กลืนน้ำลายตัวเอง”
    ลิสบอนถาม “ทำไมล่ะ”
    “ตอนเรียนป.โทมีบริษัทมาจ้างเขียนรหัสให้กลาโหม โนอาห์ไม่ทำ ไม่อยากทำอะไรที่เป็นอันตรายคนอื่น ยังกะของโทลแมนมันไม่ใช่งั้นแหละ ยิ่งกว่าอีก มันเอาไปล้างโลกได้เลย..ถ้าอยากทำนะ”
    แพททริกแทรก “โนอาห์อาจจะสร้างเครื่องนั่นได้แล้ว จริง แล้วคุณล่ะเป็นไง”
    “ดี”
    แพททริกมองท้า “ไม่มีแววสินะ”
    “ผมเอาช้อนควักลูกตาคุณได้นะ”
    “เรื่องนั้นไว้วันหลังนะ ดูเหมือนว่า..โนอาห์เอาเครื่องนั่นไปซ่อนในล็อคเกอร์.. ที่ใช้กุญแจนี้ไข คุณพอรู้บ้างรึเปล่า ว่าล็อคเกอร์อยู่ที่ไหน”
    “คุณ ผมเป็นคนไข้ทางจิต ผมไม่รู้เรื่องอะไร ไม่มีใครรู้ แต่ก็..ผมรู้ว่าไม่รู้ ปฏิทรรศน์ หมดเวลาถามแล้ว”
    “ใช่จริงด้วย”
    ขณะที่ลิสบอนกับแพททริกเดินคุยกันออกมา เจ้าหน้าที่ก็ร้องบอกว่าโอลิเวอร์หนีไปแล้ว ทุกคนรีบตามหาเขาทันที
    ริกส์บี โช ลิสบอนวิเคราะห์หาข้อมูลการหนีของโอลิเวอร์ พอทั้งสามออกไป แพททริกก็รีบเข้าไปหาแวน เพลท์ถามถึงที่พักผ่อนติดทะเล
    แพททริกไปที่ไทด์วอเตอร์ ขณะที่โชได้ข้อมูลว่าบัตรเครดิตของผู้คุมที่โอลิเวอร์ขโมยไป ซื้อตั๋วไปบราซิล ลิสบอนให้ตามไปที่สนามบินทันที ทันใดนั้นแพททริกก็โทรตามลิสบอนให้ไปพบเขา บอกว่าซื้อตั๋วเครื่องบินเป็นการหลอก
    ลิสบอนไปถึงก็เห็นโอลิเวอร์เดินมุ่งหน้าไปที่แปซิฟิคพาร์ค ลิสบอนรีบโทรตามโชทันที โอลิเวอร์เดินใกล้ถึงห้องล็อกเกอร์ ก็โดนผลักล้มลง พวกลิสบอนเห็นก็รีบไล่ตามคนที่ทำโอลิเวอร์ สั่งริกส์บีจัดการโอลิเวอร์
    ลิสบอนกับโชไล่ตามอีกคนไปไกลมาก กว่าจะดักจับตัวกันได้ คือโทลแมน
    ส่วนแพททริกก็เข้าไปที่ห้องล็อกเกอร์ หาตู้เลข 42 แต่เปิดไม่ได้ เขาเดินคิดแล้วก็ไปพบตู้เปิดได้ นำเครื่องนั้นออกมา
    ลิสบอนกำลังสอบปากคำโทลแมน ริกส์บีก็เข้ามาบอกว่าอธิบดีกรมอัยการโทรมา เรื่องด่วน คือสั่งให้ปล่อยโทลแมน ขณะที่โชก็สอบปากคำโอลิเวอร์ เขาบอกว่าตอนเรียนป.โทโนอาห์กับเขาชอบไปที่นั่น โนอาห์ชอบเครื่องเล่น ผมชอบทะเล ไปดูสาว แล้วคิดว่าโนอาห์ต้องซ่อนไว้ที่นี่แน่
    แพททริกนำเครื่องของโนอาห์ไปหาโทลแมน ว่าเอามาคืนให้พร้อมรับเงินสองล้านดอลลาร์ 
    โทลแมนหัวเราะ “คิดว่าผมจะจ่ายให้คุณเหรอ”
    “ไม่ใช่ผมหรอก จ่ายเจ้าของตัวจริง คุณเคยเจอภรรยากับพี่ชายโนอาห์รึเปล่า ตามกฏหมาย.. ทรัพย์สินของโนอาห์จะกลายเป็นของแดฟนี่ รวมทั้งนี่ด้วย มีใครเคยเห็นเจ้าเครื่องนี่มั้ย”
    แดฟนี่กับเรฟเข้ามา เรฟถามว่าคืออะไร แพททริกว่า
    “นี่คืออุปกรณ์ถอดรหัสที่โนอาห์ออกแบบให้คุณบันติ้ง เพื่อแลกกับเงินสองล้านดอลลาร์ เงินสองล้านของคุณ”
    แดฟนี่ตื่นเต้น “พระเจ้าช่วย”
    แพททริกว่า “ผมว่าจ่ายเป็นเช็คเงินสดได้นะคุณบันติ้ง”
    “แต่ก่อนอื่นเราต้องดูก่อนว่ามันใช้งานได้ นั่นเป็นข้อตกลงของเรา”
    โทลแมนลอง แพททริกบอกให้ใช้ข้อมูลของลิสบอน เธอปฎิเสธไม่ได้ ผลปรากฎว่าเครื่องทำไม่ได้
    “นี่แปลว่ามัน..ใช้ไม่ได้ สงสัยโนอาห์จะทำงานไม่สำเร็จ เสียใจด้วยครับคุณนายวาลิเค็ท”
    เรฟต่อว่าโทลแมนหลอกเพื่อจะไม่ได้จ่ายเงิน แดฟนี่ลองขยับสาย แล้วขอให้ลองอีกครั้ง ปรากฎว่าใช้ได้ เธอรีบบอกให้ปิด
    “ปิดเดี๋ยวนี้ ปิดนะ”
    แพททริกจ้องแดฟนี่ “มันจริงใช่มั้ย”
    “จะจริงได้ไง”
    “คุณบอกว่าไม่รู้เรื่องเครื่องนี้เลย แต่คุณโกหก”
    แดฟนี่อึ้ง “ไม่ คือ..”
    “ผมให้โอลิเวอร์ตั้งเครื่องให้มันทำงานไม่ได้แต่คุณรู้วิธี คุณดูโนอาห์ทำงาน คุณรู้ว่าเขาจะไม่เอาเครื่องให้โทลแมน ไม่ว่าเท่าไหร่ คุณก็เลยทำเองด้วยการจี้จุดที่เขากลัว จะได้เอาไอ้เครื่องนี่ไปให้โทลแมนซะเอง คุณแค่เปิดเซฟก็ได้แล้ว แต่เครื่องนี่.. มันไม่อยู่ในเซฟ” แพททริกว่า
    “มีหนังที่พระเอก..เป็นบ้าเก่งเลขแต่นางเอกรักเขา นึกว่าโนอาห์กับฉันจะเป็นแบบนั้น”
    “อืม ความใคร่เบาๆ แห่งรัก”
    “เชิญล้อเลียนเต็มที่เลย อยู่กับโนอาห์มันไม่ใช่เลย มีแต่ความเงียบ เป็นปีๆ หนังสือที่แค่ชื่อฉันก็ไม่เข้าใจและห้ามมีเซ็กส์ตอนเขาใช้ความคิดซึ่งก็คือตลอดเวลา ฉันทำงานอาทิตย์ละห้าสิบชั่วโมงรวมค่าทิปมาซื้อข้าวกิน แล้วพอตอนนั้น.. โนอาห์บอกว่ามีคนจ้างสองล้านให้สร้างเครื่องนี่ ตั้งสองล้านเลยนะ ฉันอ้อนวอนเขา จนสุดท้ายเขายอมทำซึ่งก็สมควรแล้วเพราะเขาต้องทำบ้าง”
    “แต่เขาไม่ยอมเอาไปส่ง คุณก็เลยทนไม่ได้”
    “ใช่ เขาบอกว่ามันอันตรายไป ฉันพยายามบังคับ แต่เขาบอก.. เขาบอกว่า..ฉันไม่เข้าใจนัยแอบแฝง ฉันเลยทำให้เขาเห็นว่าฉันก็ฉลาดเป็น”
    “หรือยิ่งโง่เข้าไปใหญ่ ผมไม่แน่ใจนะ”
    โชสั่ง “ลุกขึ้น เอามือไพล่หลัง”
    ลิสบอนถามแพททริกว่าทำไมรู้ว่าเป็นเธอ เขาว่ารู้ช้าไปด้วยซ้ำ

The End 21