สืบจิต ไขปริศนา ปี 2 ตอน 18
The Mentalist 218 ตอน Aingavite Baa
ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26
The Mentalist 218 ตอน Aingavite Baa
ไฮทาวเวอร์มาบอกว่าปปส.ขอความช่วยเหลือมีข่าวลับเรื่องซ่อนยา ริกส์บีจะไปกับแวน เพลท์ แต่ไฮทาวเวอร์ให้แวน เพลท์ไปกับโชแทน
แวน เพลท์กังวลเรื่องไฮทาวเวอร์มาก พอดีมีหญิงสาวคนหนึ่งบาดเจ็บคลานออกมาขอความช่วยเหลือ เธอชื่อคามิล เธอบอกว่าเธอทำรองเท้าหาย และตอนนี้อยู่ที่ไหน แวน เพลท์ปลอบว่าจะพาไปหาหมอ แพททริกลงจากรถเข้ามาหาแวน เพลท์
“หวัดดี เธอจำไม่ได้ว่าเป็นใคร มาจากไหน เกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่มีบัตร ไม่มีอะไรเลย”
“ลิสบอนล่ะ”
“กำลังมา ทีมแพทย์คิดว่ากระสุนถากศีรษะเหยื่อไป น่าจะคุยกับเธอที่นี่เลย รองเท้าก็ไม่มี น่าจะเดินมาไม่ไกล ที่เกิดเหตุน่าจะอยู่แถวนี้”
แพททริกว่า “เป็นไปได้”
“เราควรรอลิสบ้อนหรือว่า...”
แพททริกตัดบท “ไม่ต้อง สวัสดีครับ ผมแพ็ททริก เจน เป็นยังไงครับ”
“ฉันเจ็บหัวมาก ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร”
“จับมือผมไว้ ผมจะช่วยให้หายเจ็บ อยากให้คุณตั้งสมาธิ ปล่อยความเจ็บปวดไหลมาที่แขนแล้วส่งมาที่มือผม ให้ไหลเหมือนสายน้ำ โอ้ ผมรู้สึกแล้ว เป็นยังไงบ้างครับ”
“ค่ะ”
“รู้สึกว่ามันไหลมั้ย ความเจ็บปวดค่อยๆ หายไป บอกชื่อคุณหน่อย ไม่ต้องคิด มันจะมาเอง”
“ทำไม่ได้”
“โอ้ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เมื่อเช้าคุณทำอะไรก่อนที่จะเกิดเรื่อง”
“นึกไม่ออก”
แพททริกแทรก “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล งั้นคืนนี้คุณทำอะไรก่อนที่จะมาเจอเพื่อนๆ เรา”
“อยู่ในห้อง หนาวมาก”
“มองเห็นอะไรมั้ย”
คามิลส่ายหน้า “มันมืดมาก”
“คุณนั่งอยู่บนเก้าอี้กหรือนอนอยู่”
“นอนอยู่”
“ที่พื้นหรือบนเตียง”
“ที่พื้นค่ะเอ่อ พื้นดิน เศษฟาง มันทำให้ฉันไอ”
“กลิ่นเป็นยังไง”
“เหมือนม้า”
“เก่งมากครับ เกรซ!” แพททริกเรียก แวน เพลท์รู้ทันทีว่าต้องไปที่คอกม้า
เมื่อทุกคนไปถึงก็พบศพเรียงรายกัน 3 ศพ ทุกคนตกใจมาก
หมอบอกอาการของคามิลให้ลิสบอนกับแวน เพลท์ฟังว่ากระสุนถากกะโหลก ส่วนความจำเสื่อมบอกไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน
แพททริกใช้ไพ่ให้คามิลสังเกต เช็คว่าเธอความจำเสื่อมจริงมั้ย ปรากฎว่าเสื่อมจริง ลิสบอนให้เอาลายนิ้วมือไปตรวจ
กลับเข้าไปที่สำนักงาน ไฮทาวเวอร์ขอคุยกับลิสบอน แวน เพ้ลท์และริกส์บี เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสอง
“ทำงานด้วยกันความรู้สึกพัฒนาขึ้น..มันก็ไม่ผิด แต่คุณก็ทราบดีว่ามันผิดกฎซีบีไอฉันบอกลูกๆ เสมอว่ากฎก็คือกฎ ถ้าคุณอยากคบกันต่อ แล้วแต่พวกคุณแต่คนใดคนนึงต้องออกจากหน่วย ถ้ายังอยากอยู่หน่วยนี้ก็ต้องเลิกคบกันทางเลือกมีแค่นี้ พรุ่งนี้มาบอกว่าพวกคุณจะเอายังไง (ซ)...มีคำถามมั้ย”
แวน เพลท์กับริกส์บีพูดพร้อมกันว่าไม่มี
“ก็ดี ลิสบ้อนอยู่ก่อน ทำไมคุณถึงไม่จัดการเรื่องนี้”
“ฉันจะไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น...”
“ฉันเข้าใจที่สองคนนี้แอบคบกันแต่คุณเป็นหัวหน้า น่าจะดีกว่านี้ ฉันคงต้องเขียนจดหมายตักเตือน แค่นี้แหละขอบคุณ”
ลิสบอนออกมาก็ถามโช ถึงข้อมูลผู้ตายว่ายังไงบ้าง
“มีบัตรประชาชน 2 คน เจนีนกับมิทเชล แลงแฮม จากชิคาโก้อายุราว 50 ไม่มีญาติอยู่ในรัฐนี้ เพื่อนบ้านบอกพวกเขาเดินป่าที่แคสเทนสเตท”
“ห่างจากที่เราพบไป 100 ไมล์ แล้วเหยื่อรายที่ 3 ล่ะ”
“เหมือนกับเมื่อคืนไม่พบบัตร อายุ 30 ต้นๆ เอาลายนิ้วมือเข้าระบบแล้ว”
“แวน เพลท์เจอข้อมูลมั้ย แวน เพลท์”
แวน เพลท์ที่เหม่อคิดเรื่องตัวเองอยู่รีบหาข้อมูลทันที แพททริกว่าเหยื่อ 2 รายแรกคือเป้าหมาย ส่วนคู่แลงแฮมผ่านมาผิดที่ผิดเวลาเลยโดนยิง แล้วไม่ทันคิดว่าเหยื่อคนหนึ่งแค่บาดเจ็บ
แวน เพลท์ได้ข้อมูลว่า “ได้ข้อมูลลายนิ้วมือของผู้ชายแล้ว ชื่อเล็นเนิร์ด เรลตั้นคนอเมริกันพื้นเมืองอยู่ในเขตสงวนสตอร์มริเวอร์”
“อยู่ข้างๆ วนอุทยาน”
“เอ่อเข้าๆ ออกๆ สถานดัดสันดานตั้งแต่วัยรุ่น ส่วนใหญ่เป็นคดีเล็กน้อย โดนจับนคดียา2หนไม่มีครอบครัว คนติดต่อฉุกเฉินของเขาเป็นเจ้าหน้าที่คุมประพฤติ”
“ไปหาเหยื่อที่โรงพยาบาลแล้วเอารูปให้ดูเพื่อจำได้ ไปดูเส้นทางที่คู่แลงแฮมเดินป่าด้วย ดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่นั่นบ้าง เราไปคุยกับเจ้าหน้าที่คุมประพฤติของเรลตั้น”
ริกส์บีแอบคุยกับแวน เพลท์ บอกว่าแบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แวน เพลท์ว่าจะเอายังไง ริกส์บีว่าคืนนี้ค่อยคุยกัน
“ค่ะอย่างงั้นก็ได้ รักคุณนะ”
“ผมก็รักคุณ”
แพททริกกับลิสบอนไปหาบรินตั้น เจ้าหน้าที่คุมประพฤติเล็นเนิร์ด เธอบอกว่า
“เล็นเนิร์ดไม่มีญาติที่ไหน แต่แม่เขาเป็นโชโชนี่ เติบโตในเขตสงวน ฉันให้เขาย้ายไปที่นั่นหลังจากโดนปล่อยตัว”
แพททริกถาม “ทำไมถึงย้ายไปที่นั่น”
“เล็นเนิร์ดอยากให้มีคนเป็นห่วงเป็นใย ไปที่นั่นมีแน่ ที่นั่นเป็นชุมชนเล็กๆ ไม่ร่ำรวยแต่สนิทกัน”
“คุณอยู่ที่นั่นรึเปล่า”
“อือฮึ ญาติทางพ่อฉันอยู่ที่นั่น ฉันเผาโชโชนี่”
“โชโชนี่ผสมกับ..นิวยอร์ก ที่เป็นลูกครึ่งอิตาลี่กับไอริช ถ้าผมจับสำเนียงไม่ผิด จากทางฝั่งแม่คุณใช่มั้ยครับ”
“ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ต้องการเวลาคิดหาว่าเธอเป็นใคร”
ลิสบอนแทรก “มีอะไรบ่งชี้ว่าเล็นเนิร์ตกำลังทำเรื่องผิดกฎหมายมั้ยคะ”
“ไม่มี แรกๆ ที่มานี่เขามีปัญหา แต่ประมาณ6เดือนก่อนเขาเริ่มดีขึ้น หางานทำมีแฟนอยูที่แวลลี่ย์”
“แฟนชื่ออะไรคะ”
“แดร์เรี่ยน ฮ็อพวู้ด เคยเจอสองสามครั้ง ไม่มีประวัติ น่าแล้วไม่น่าพาเสีย”
“ใช่คนนี้มั้ย”
บรินตั้นดูรูปคามิล “โอ้ ไม่ ฉันไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้”
“เล็นเนิร์ดมีเพื่อนที่เขตสงวน ที่เราควรไปคุยด้วยมั้ย”
“จะไปที่นั่นเหรอ”
“ใช่ครับ”
บรินตั้นถาม “มีตำรวจท้องที่ไปด้วยมั้ย”
“พวกเขารู้ว่าเราสืบสวนอยู่ เราแจ้งข่าวเขาเอง”
บรินตั้นหัวเราะน้อยๆ “ฉันไปเป็นเพื่อนคุณ”
“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ”
“สำหรับที่นั่นคุณเป็นคนต่างถิ่น คนต่างถิ่นที่มีตราตำรวจจะไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย ขอหยิบเสื้อก่อนค่ะ”
“เยี่ยมเลย เราจะได้มีไกด์ท้องถิ่นแล้ว”
โชกับริกส์บีไปคุยกับแรงเจอร์ ว่าจับนั่งท่องเที่ยว เจนีนกับมิทเชล แลงแฮมหรือเปล่า เขาไม่ได้เจอนักท่องเที่ยว นอกจากพวกเขามีปัญหา ริกส์บีกับโชขอสำรวจเส้นทาง ทั้งสองต้องไปเอง แล้วก็พบแปลงกัญชา โดนยิงขู่แต่ทั้งสองก็รอดมาได้
บรินตั้นพาลิสบอนกับแพททริกไปคุยกับ โจเซฟ ซิลเวอร์วิ่ง ที่เคยช่วยเล็นเนิร์ดให้เป็นสมาชิกของเผ่านี้ ซิลเวอร์วิ่งชมว่าเขาเป็นเด็กดี ตั้งใจทำงานไม่สร้างปัญหา
แพททริกเข้าไปคุยกับเด็กๆ วัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง ซึ่งกำลังเล่นสนุกเกอร์อยู่ เขารู้ว่าเด็กๆ ไม่ยอมพูดแน่ จึงท้ายิงสนุกเกอร์ แล้วแพททริกก็ยิงลงหลุม เด็กๆ ยอมคุยด้วย บอกว่าเล็นเนิร์ดทำงานที่ร้านขายของที่ระลึกของวิลลิส แต่นั่นแค่เศษเงิน เขามีเงินเป็นฟ่อน แพททริกถามว่ารู้มั้ยว่าเอาเงินมาจากไหน เด็กว่าไม่รู้ แต่เข้าป่าแล้วได้เงิน
แพททริกว่ายังไม่ได้คุยกับแฟนเล็นเนิร์ด ไฮทาวเวอร์ให้ไปคุย ปรากฏว่าลูกของเดอรีนไม่ได้ใช่ลูกของเล็นเนิร์ด แต่เขารักและดูแลอย่างดี หาเงินมาซื้อนมราคาแพงให้
แพททริกถาม “คุณไม่แปลกใจที่ได้ข่าวเล็นเนิร์ดใช่มั้ย คือคุณเป็นห่วง แต่ดูไม่ตกใจพอรู้ว่าเขาตาย”
“เขามีเงินเยอะแต่... ไม่ได้มาจากงานกระจอกที่เขาทำหรอก เขาไม่ยอมบอกว่าเอาเงินมาจากไหน ฉันว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดี”
ลิสบอนให้เดา เธอว่าไม่รู้ แต่คิดว่าเขาเป็นคนดี
จากนั้นลิสบอนกับแพททริกก็ไปที่ร้านขายของที่ระลึก คุยกับวิลลิส เขาชื่นชมเล็นเนิร์ดมากว่าทำงานดี ขยัน แพททริกหารูปโปสการ์ด 3-4 ใบ จากร้านวิลลิส ก่อนกลับเขาถามวิลลิสว่ามีงานศพเล็นเนิร์ดมั้ย เขาว่าพรุ่งนี้บ่าย
แพททริกนำโปสการ์ดไปให้คามิลดู เผื่อเธอจะนึกอะไรออก แต่เธอก็นึกไม่ออก
โชกับลิสบอนไปไล่จับแรงเจอร์มาสอบปากคำ
แรงเจอร์ว่า “ส่งคุณไปที่ไร่เหรอ ผมพยายามกันพวกคุณออกมาต่างหาก คุณแค่ต้องเดินตามเส้นทาง..มันยากนักรึไง”
โชถาม “คุณรับเงินค่าดูแลจากเจ้าของไร่ใช่มั้ย”
แรงเจอร์ถอนใจ “เขาจ้างให้ผมไล่พวกนักท่องเที่ยวไปห่างๆ กับคอยบอกข่าวเวลามีตำรวจพื้นที่หรือเอฟบีไอมาป้วนเปี้ยน มีแค่นี้ ไม่เคยเห็นคนที่..ถูกฆ่าเลยด้วยซ้ำ”
“ผมอยากได้ชื่อคนที่จ้างคุณ”
“ผมให้ไม่ได้ พวกนี้ไม่ใช่พวกฮิปปี้ ที่ปลูกกัญชาในป่า พวกนี้ร้ายกาจ ร้ายกาจเอาเรื่องเลย ถ้ารู้ว่าผมรั่วข่าว คงโดนเก็บแน่นอน”
“ฟังนะ พวกนั้นรู้แล้วว่าคุณโดนจับ คิดว่าคุณคงให้ชื่อกับเราแล้วถ้าพวกนี้ลอยนวลคุณมีอันตรายแน่ บอกชื่อมาเราจะไปรวบตัวมาขัง”
แรงเจอร์ว่า “ไม่มีทาง”
“แล้วแต่คุณมีครอบครัวมั้ย”
“ผมมีแล้ว”
“ขอแนะนำให้ส่งพวกเขาไปที่อื่น ไม่ใช่นอกเมือง ไม่ใช่นอกรัฐ รู้จักคนอยู่ฝั่งตะวันออกมั้ย” โชถาม
“ไม่รู้จัก”
“แย่หน่อย แล้วต่างประเทศล่ะ”
ไฮทาวเวอร์มองโชแล้วชม “เขาสอบปากคำได้เก่งมาก”
“ขอบคุณค่ะ”
แพททริกเข้าไปในห้องสอบปากคำ
“เฮ่ว่าไง ริกส์บี้กับโชบอกว่าเขาเจอมือปืนแค่คนเดียว ดูแล้วไม่ค่อยเท่าไรนะ”
แรงเจอร์ว่า “ไม่ ไม่จริง”
“คุณว่าไม่ใช่พวกฮิปปี้แต่พวกร้ายกาจ อย่างงี้ก็ต้องเป็นพวกน่ากลัว..ถือปืนเหี้ยมๆ จริงมั้ย”
“ใช่แล้ว”
“แล้วทำไมมีคนเดียว”
“ผมไม่รู้ เขาคงรายได้ตกมั้งช่วงนี้ผลผลิตคงแย่”
“ต้นมันใกล้ตาย”
“ใช่ใช่ ได้ยินว่าเป็นมา6เดือนแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร แต่ก็ทำให้พวกเขาประสาทเสียไปหมด”
ไฮทาวเวอร์เข้ามาแทรก “เจน”
“ครับ อ๋อผมได้ข้อมูลแล้ว ไปล่ะ ไว้เจอกัน ขอบคุณ”
ไฮทาวเวอร์เดินตามแพททริกมาถามว่าได้อะไรจากเขา
“คนปลูกกัญชาไม่ได้ฆ่าเล็นเนิร์ด”
“อย่างงั้นเหรอ”
“ใช่ครับ”
“แน่ใจนะ”
“ความแน่นอน..คือความไม่แน่นอน”
“ตกลงทั้งหมดนี้..คุณก็แค่เดาเท่านั้น”
“ทำนองนั้น นั่นแหละผม ผมเดา เดาเอง นั้นแหละ ผมขอเดาว่าคุณแต่งงานแล้ว”
“ฉันใส่แหวนแต่งงาน”
“เดาว่าแต่งงานแล้วแต่..ไม่มีความสุข ไม่ใช่ว่าคุณ กำลังทำเรื่อง ของหย่าแต่ว่าน่าจะเป็นช่วงแยกกันอยู่”
“เดาได้เพราะรูปบนโต๊ะสินะ”
แพททริกทำเสียง “อือฮึ”
“ก็รู้คุณไม่ได้ให้คำแนะนำเรื่องชีวิตคู่ งั้นต้องเดาว่าทำไมคุณถึงพูดเป็นวิธีแสดงถึงการไม่มีความสุขของคุณ”
“อื้อ อาจเป็นได้”
“เดาว่าเป็นวิธีการที่จะบอกว่าคุณไม่แฮ็ปปี้กับวิธีที่ฉันจัดการกับลิสบอน”
“เราทำงานด้วยกันมาตลอด เมื่อเธอไม่มีความสุข..ผมก็ไม่มี เป็นธรรมชาติของคน”
“มันก็จริง เอาอย่างนี้ดีมั้ย คุณปล่อยให้ฉันจัดการธุระในแบบของฉัน แล้วค่อยตัดสินจากผลงาน ฉันจะให้คุณจัดการในแบบของคุณ มาถึงจุดนึง”
“ก็แฟร์ดี มาถึงจุดนึง ใช่ แฟร์มาก จบยัง”
“ยัง อย่าเข้าไปแทรกตอนสอบปากคำ..เสียมารยาท”
“เป็นกฎด้วยสิ”
“คู่มือแนะแนว”
“ผมจะจำเอาไว้”
“หมดธุระแล้ว”
แพททริกออกไปก็กระซิบบอกแวน เพลท์ให้พาสาวความจำเสื่อมไปที่เขตสงวน เขาจะไปรอที่รถ พร้อมบอกว่าอย่าบอกลิสบอนหรือไฮทาวเวอร์ แพททริกไม่ยอมให้แวน เพลท์ถามเยอะ เดินไปเลย
แพททริกพาคามิลเข้ามาในพิธีศพของเล็นเนิร์ด บรินตั้นถามว่ามาทำอะไร เขาว่ามาเคารพศพ ซิลเวอร์วิ่งกล่าวและถามว่ามีใครอยากกล่าวอะไร คนอื่นเงียบ แพททริกว่า
“ผมมีครับ ผู้หญิงคนนี้อยู่กับเล็นเนิร์ดตอนที่เขาถูกยิง เธอเสียความทรงจำ เราจึงพาเธอมาที่นี่วันนี้ ให้เธอได้เห็นหน้าคนอื่น สถานที่หรือ..อะไรก็ได้ที่ช่วยให้เธอจำได้”
“นี่เป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้เหมาะแล้วเหรอคะ”
“ใช้เวลาไม่นาน นึกออกมั้ย” คามิลว่าไม่ “ไม่เป็นไร ยังไงการมาครั้งนี้ก็ไม่เสียเปล่าซะทีเดียว ผมอยากขอให้พวกคุณช่วยดูมีใครรู้จักเธอมั้ย รู้สึกว่าใครบางคนในนี้ที่รู้จักเธอและใครคนนั้นคือคุณครับ”
ซิลเวอร์วิ่งว่าเข้าใจผิดแล้ว แพททริกขอพิสูจน์ ซิลเวอร์วิ่งยืนยันว่าไม่รู้จัก เขาว่าเข้าใจผิดจริงๆ แล้วเชิญทำพิธีต่อ ทันใดนั้นคามิลก็เห็นบางอย่าง เธอดีใจมาก แพททริกรีบเข้ามาพูดกับคามิลว่าทำใจให้สบายแล้วบอกว่าเห็นอะไร
“ทะเลสาบสีน้ำเงิน ต้นสน ภูเขา มีเสียงนกร้อง”
“เกิดอะไรขึ้นที่ทะเลสาบ”
“เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นที่นั่น”
“ไม่ดียังไง”
“ฉันไปดู พวกเขาทิ้งอะไรไม่รู้ไว้ที่ฝั่งค่ะ”
“ใครทำ”
คามิลนึกได้แค่นั้น “ฉันไปดูพวกเขาทิ้งอะไรก็ไม่รู้ ทิ้งอะไรไม่รู้ ฉันขอโทษ”
ลิสบอนเข้ามาแล้วบอกให้กลับได้ แวน เพลท์ว่าเธอต้องบอกลิสบอน แพททริกขอโทษว่าไม่อยากให้ลิสบอนโดนไฮทาวเวอร์ว่า เลยไม่บอก ลิสบอนสั่งให้แวน เพลท์พาคามิลกลับไปก่อน
ลิสบอนบอกแพททริกว่า “ไม่ต้อง..ไม่ต้องปกป้องฉันเลย ฉันปกป้องตัวเองได้ ไม่ว่าจะไฮทาวเวอร์หรือใครหน้าไหน กลับออฟฟิสได้แล้ว”
“หรือเราจะอยู่ที่นี่เพื่อจับคนที่ฆ่าเล็นเนิร์ด”
“เราจะทำได้ยังไง”
“ผมอยากได้ถ้วยซักใบ กระดาษหรือพลาสติก กระดาษดีกว่า”
แพททริกบอกลิสบอนว่า ตอนนี้ฆาตกรจะหวาดระแวง ฉะนั้นเขาจะรีบกลับไปที่เกิดเหตุและดูให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรทิ้งไว้ ลิสบอนว่าฆาตกรรมเกิดขึ้นที่ทะเลสาบ
แพททริกว่า “มันเกิดขึ้นจริง เพราะว่า..ไร่กัญชากำลังตาย เล็นเนิร์ดเลยกังวลเรื่องน้ำที่ลูกแฟนเขาเกินเข้าไป”
โชร้องทัก “เฮ่อยู่ทางนี้”
“แหล่งน้ำแถวนี้มาจากทะเลสาบบนเขา โชสะกดรอยตามคนที่ออกจากพิธีมาที่ทะเลสาบ”
“แล้วเป็นใคร” ลิสบอนถาม
“เดี๋ยวก็รู้ ตกลงเป็นใคร”
โชตรงไปหาวิลลิส สั่งให้ยกมือขึ้น เขางงว่ามีอะไร
“อะไรเนี่ยผมงงไปหมดแล้ว คุณจะทำอะไร”
“ปลอกปืนลูกซอง”
“เอามาจากไหนคุณวิลลิส” ลิสบอนถาม
“ผมเก็บได้..ว่าจะเอาไปให้พวกคุณ คิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมมั้ย”
แพททริกหัวเราะน้อยๆ “คิดได้แค่นี้เหรอ”
“คุณยิง 4 คนนั่นทำไม”
วิลลิสปฏิเสธ “ผมไม่ได้ยิง”
แพททริกว่า“ตั้งใจยิง 2 คนแต่พวกแลงแฮม..ตกระไดพลอยโจน มาถึงช้า แต่เล็นเนิร์ด..คุณฆ่าเล็นเนิร์ดเพราะของที่อยู่ในทะเลสาบใช่มั้ย”
“ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร”
“กากสารพิษ คงจะถังใหญ่ด้วย ที่คุณเอามาทิ้ง เพราะอย่างงี้ต้นกัญชาถึงตายหมด ลูกแดร์เรี่ยน ฮอฟวู้ดถึงได้แพ้นม เล็นเนิร์ดกำลังจะแฉ คุณเลยเก็บเขาซะ ส่วนคนอื่นแค่บังเอิญอยู่ผิดที่ผิดเวลา”
“ผมไม่รู้ว่าคุณพูดอะไร มันไม่เป็นความจริง” วิลลิสยังปฏิเสธ
“นี่เป็นที่เกิดเหตุทิ้งกากสารพิษ ฉะนั้นน้ำที่นี่ต้องมีพิษมากกว่า ที่ไหลลงไปตามหุบเขา”
วิลลิสว่า “เหลวไหวสิ้นดี”
“จริงเหรอ คงแห้งมั้ยล่ะ ดื่มหน่อยมั้ย” แพททริกตั้งน้ำให้ดื่ม
วิลลิสรีบเบี่ยงตัวหนี สุดท้ายก็ยอมรับ เขาถูกนำตัวไปสอบปากคำ
“ผมเสนอไอเดียสารพัดให้หัวหน้าเผ่า แต่มีบางคนไม่ชอบ ไม่ก็คิดว่ามันขัดกับวัฒนธรรมเขามาบอกว่า อยากเอาขยะมาทิ้ง ผมรู้จักที่ในเขตสงวนที่ทิ้งได้มั้ย ผมเลยให้เล็นเนิร์ดพาเขาไปที่ทะเลสาบ นึกว่าจากประวัติของเขาคงรับเงิน และหุบปากไว้ มันไปได้สวย มีรถบรรทุกไปที่นั่นเยอะขึ้น ในที่สุดก็มีอะไรดีๆ สำหรับผม และเด็กแถวนั้นเกิดแพ้นม เล็นเนิร์ดเป็นห่วง บอกว่าเรากำลังวางยาคนในหุบเขา ถ้าเราไม่หยุดเขาจะเปิดโปงเรื่องนี้ ได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ นัดพบใครบางคนที่ทะเลสาบ ผมเลยไปที่นั่น”
ลิสบอนถาม “พวกแลงแฮมมาตอนไหน”
“ตอนทำลายหลักฐาน พวกเขาดันโผล่ไปที่นั่นทำไม”
“พวกเขาไปเดินป่า”
วิลลิสถอนใจ “ผมขอโทษ คือผม..ผมขอโทษ”
“งั้นไม่เป็นไร คุณสำนึกผิดแล้ว เราอาจจะปล่อยคุณไป ผมล้อเล่น”
แวน เพลท์นำบัตรใบขับขี่มาให้คามิลดู
“หวัดดี มีอะไรมาให้คุณ ใบขับขี่คุณค่ะ ได้มาจากมาร์คแฮม วิลลิส คุณชื่อคามิล ดิลล่อน อยู่ที่โอ๊คแลนด์ เป็นนักข่าวและนักเขียนในเน็ต เราติดต่อครอบครัวคุณแล้ว แม่คุณกำลังมาจากเดส์มอยส์”
“เฮอ ฉันชื่อคามิล”
“คุณเคยสอนเล็นเนิร์ดตอนที่เขาอยู่สถานดัดสันดาน เมื่อไม่นานมานี้เขาติดต่อไปหาคุณ...”
คามิลแทรก “เดี๋ยวค่ะ มีบางอย่าง..ไม่ดีเกิดขึ้น พวกเขา มีคนกำลังทิ้งอะไร”
“สารพิษ”
“ใช่ค่ะ เขาอยาก เขาอยากให้ทุกคนรู้ เขาโทรมา และเขา ขอให้ฉันช่วย ฉันจำเขาได้ จำได้ว่าเขาขอให้ฉันช่วย” คามิลร้องไห้ “ฉันจำได้ ฉันจำตัวเองได้แล้ว รู้แล้วว่าเป็นใคร”
แวน เพลท์มาหาริกส์บี เขาคิดว่าจะเข้าไปคุยกับไฮทาวเวอร์ แต่เธอบอกว่า
“ฉันรักคุณนะ จริงๆ แต่ฉันรักงานมากกว่า”
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมไปเอง”
“คุณจะออกจากหน่วย..เพื่อเรา”
ริกส์บีพูดเบา “แล้วไง”
“ฉันไม่อยากให้ทำขนาดนั้น ฉันจะเกลียดคุณ อาจไม่ใช่วันนี้แต่ซักวันต้องทำได้”
“ไม่ เกรซคือเรา”
“ฉันขอโทษ”
“นี่คุณ..แน่ใจแล้วเหรอ”
แวน เพลท์ว่า “ฉันรู้จักตัวเองดี”
ขณะที่ไฮทาวเวอร์ก็บอกข่าวว่า ปปส.จับคนปลูกกัญชาที่เจ้าหน้าที่บอกได้แล้ว ซิลเวอร์วิ่งโทรมาบ่นเรื่องแพททริกที่ไปแสดงที่เขตป่าสงวนตอนงานศพเลอเนิร์ด แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร บอกให้ลิสบอนตั้งใจทำงาน
The End 18