สืบจิต ไขปริศนา ปี 2 ตอน 17
The Mentalist 217 ตอน The Red Box
ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26
The Mentalist 217 ตอน The Red Box
ลิสบอน แพททริก ริกส์บีเดินมาด้วย ลิสบอนเล่าถึงหัวหน้าใหม่ที่จะมาว่า
“เธอชื่อแมดเดอลีน ไฮทาวเวอร์คุมหน่วยข่าวกรองที่เฟรสโน่”
“หัวหน้าใหม่?”
“หัวหน้าใหม่แมดเดอลีน ไฮทาวเวอร์”
“รัฐมนตรีบอกว่าจะมาวันพรุ่งนี้ ได้ข่าวว่าเป็นหญิงแกร่ง การเมืองเส้นสายในรัฐบาลเพียบ”
ริกส์บีว่า “ก็ดีสิเบื้องบนจะได้มีคนบู๊ด้วย”
“เดี๋ยวก็รู้”
แพททริกบอกลิสบอน “ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก”
ลิสบอนว่า “ไม่ได้ตื่นเต้น”
“คุณเป็นเจ้าหน้าที่ดีเด่น ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้น”
“ไม่ได้ตื่นเต้น ฉันปกติดี”
“บอกตัวเองไว้นะ”
บ้านฮ็อปเปอร์ แบ๊งส์ ซีทรัส ไฮท์ แคลิฟอร์เนีย แบนดิโน่ออกมารับ
“สวัสดีครับ วิค แบนดีโน่รปพ.บ้านนอัลฟ่า บราโว่ ขอบคุณที่มาได้ทันใจ”
ลิสบอนแนะนำตัว “สายสืบลิสบ้อน แพ็ททริก เจนและนี่”
แบนดีโน่แทรก “เวนย์ ริกส์บี้ ซีบีไอเหรอ นายไปได้ดีแน่” แบนดีโน่หัวเราะ
“แบนดีโน่เป็นไง สมัยก่อนเราเคยทำคดีด้วยกัน สน.แซนดิเอโก้หน่วยเก็บกู้ระเบิด” ริกส์บีทักทาย
“สมัยนั้นสุดยอดมาก จำตอนดักซุ่มที่พิสโม่ได้มั้ย”
“นายโทรหาเธอรึเปล่า”
ลิสบอนแทรก “ช่วยพาไปดูศพหน่อยค่ะ..คุณแบนดีโน่”
“ได้เลยครับเชิญ เขาอยู่ริมสระน้ำ ชื่อเจมส์ สมิธสันอายุ28เป็นคนอังกฤษเป็นครูสอนพิเศษค่าตัวแพงของเด็กแถวนี้ ลูกสาวเจ้าของบ้านเป็นลูกศิษย์เขา สองสามเดือนก่อนพวกนั้นให้เขาย้ายมาอยู่นี่”
“ริกส์บี้ทำไมหมอชันสูตรยังไม่มา”
“ครับเดี๋ยวดูให้”
ลิสบอนถาม “คุณพบศพเหรอ”
ระหว่างนี้แพททริกก็สำรวจศพและรอบๆ ตัว
แบนดีโน่เล่า “ลูกเจ้าของบ้าน จะเข้ามาเรียนหนังสือ เลยโทรหาพ่อ พ่อเธอโทรหาผม ผมโทรหาคุณ”
“ไม่ตามตำรวจท้องที่ ทำไมถึงตามเรา”
ฮ็อปเปอร์เข้ามา “นี่มันอะไรกันวิค พวกเขามาถึงน่าจะโทรบอกผม”
“ขอโทษค่ะคุณ”
“ผมฮ็อปเปอร์ แบ๊งส์”
“สายสืบลิสบ้อน ซีบีไอนี่เป็นที่เกิดเหตุ”
“แต่เป็นบ้านผม”
“คุณแบ๊งส์ เชิญคุณออกไป ทำให้ได้มั้ยคะ”
“ผมอยู่ที่บ้านใหญ่ ผมต้องการรายงานทั้งหมด ตอนเอาศพออกไปช่วยบอกผมด้วย”
แบนดีโน่ว่า “เพราะงี้ผมถึงโทรหาคุณ เศรษฐีเก่าอิทธิพลเยอะ ตำรวจท้องที่ไม่ได้ ต้องมือดีที่สุด”
ริกส์บีเข้ามารายงานว่า “หมอชันสูตรกำลังมา”
แบนดีโน่บอก “ถูกยิง 1 นัด ดูจากบาดแผลน่าจะเป็นจุดสามแปด ไม่พบอาวุธ ไม่ต้องห่วง แค่ดูด้วยสายตา ไม่ได้แตะต้องอะไร”
ลิสบอนถาม “ไม่มีร่องรอยทำร้ายเลยเหรอ”
“ประวัติส่วนตัวเริ่ดมาก จบจากอีตั้นและอ็อกซ์ฟอร์ด ล่าสุดทำที่โรงเรียนเอกชนชื่อดังครับ”
แพททริกแทรกว่า “เป็นผมจะไม่มั่นใจนัก”
“อะไรนะครับ”
“มีแผลเป็นที่หน้า เด็กอีตั้นมีรอยกรีดที่หัวแสดงว่าเขาศัยกรรมพลาสติกมาเดาว่าประวัติส่วนตัวแต่งขึ้นทั้งนั้น”
แบนดีโน่เริ่มไม่พอใจนิดๆ “อะไรนะครับ”
“ก็ไม่มีอะไร”
“ผมตรวจสอบเขาเอง”
“ถ้างั้น..ผมก็คิดผิด อื้อ ไม่มีรอยพุพองหรือแตกที่มือ มีเศษดินในเล็บเยอะมาก”
แบนดีโน่ถามริกส์บี “หมอนี่เป็นใคร”
“เรื่องมันยาวว่ะ”
“มีอะไรอีกมั้ย ต้องมีสีญญาณกันขโมยสิ”
“ครับ แต่บ้านนี้ไม่เคยเปิดเลย ผมได้รับโทรศัพท์ตอน3โมง สามสิบห้า ผมอยู่ที่บ้านลูกค้าใกล้ๆ กำลังอั้พเดรดสัญญาณกันขโมย มาถึงที่นี่ตอน3โมง ห้าสิบสอง ตัวเขายังอุ่นอยู่ เดาว่าเสียชีวิตก่อนหน้านั้นซักชั่วโมงครับ”
แพททริกเจอกล่องที่ใต้โต๊ะ เขาเปิดดู ทันใดนั้นศพฟื้นขยับมีเสียงอื้อ ทุกคนตกใจ
แบนดีโน่ตกใจ “อะไรกันเนี่ย”
ทีมแพทย์นำตัวเจมส์ไป ริกส์บีว่า
“เขาเรียกอาการลาซารัส หัวใจเจอประจุไฟฟ้าเข้า เลยกลับมาเต้นอีกครั้ง เกิดขึ้นได้”
ลิสบอนว่า “จะบอกเขายังไม่ตายเหรอ”
“ได้ ถ้าจะเรียกอย่างนั้น สมองตายแล้ว ขาดออกซิเจนไป10นาทีฟื้นไม่ได้หรอก”
“ข้างนอกมีกล้องวงจรปิดให้แบนดีโน่เอาให้คุณดู เราอาจเจอภาพคนร้าย”
“ได้ครับ”
ลิสบอนบอกแพททริก “เราต้องคุยกับเด็กที่พบเจมส์”
แพททริกหาขอในกระถางต้นไม้ ลิสบอนถามว่าหาอะไร แพททริกหาจนเจอกล่อง
“เศษดินที่เล็บเขากลิ่นเหมือนดอกโรสแมรี่ เอ้ ไม่ว่าในกล่องมีอะไร มันต้องฆ่าเขา”
“โอ้โห คดีปิดแล้วเนี่ย”
“ไม่เห็นต้องพูดแดกดัน”
ฮ็อปเปอร์กับโจลีนภรรยาไม่อยากให้ลิสบอนกับแพททริกคุยกับลูกสาว อ้างว่าเด็กเพิ่งอายุ 12 ขวบเอง แต่เลนี่ก็ออกมาหาเอง บอกว่าคุยกับเธอได้ ฮ็อปเปอร์ให้มานั่งข้างๆ เขา
“ฉันสายสืบลิสบ้อน และนั่นแพ็ททริก เจน”
“หวัดดี โปรเจคปิรามิดต้องทำอะไร” แพททริกถาม
“ชีวิตหลังความตายที่พูดถึงในตำนานอียิปต์ค่ะ”
“อ๋อ ความตายที่พูดถึงในตำนานอียิปต์เหรอ งั้น แล้วรู้มั้ย พวกเขาเชื่อว่า เมื่อตายแล้ว...เราจะถูกพาไปโลกหน้าด้วยการนั่งบนหลังฮิปโปศักดิ์สิทธิ์..เรื่องจริงนะ”
“หนูเลิกเรียนกลับถึงบ้านกี่โมง”
“บ่ายสามกว่าๆ”
“แล้วหนูทำอะไร”
“ทำน้ำมะนาวค่ะ เจมส์น้ำมะนาว”
“มีใครอยู่บ้านบ้าง”
ฮ็อปเปอร์ตอบว่า “ไม่มีใคร ผมอยู่ที่แกลลอรี่และโจลีนอยู่ที่ยิม”
ลิสบอนว่า “คุณแบ๊งส์คะขอร้อง”
เลนี่ว่า “ไม่มีใครอยู่ค่ะ หนูเอาน้ำมะนาวไปทีบ้านริมสระ แล้ว หนูก็เห็น...เลือดเยอะมาก”
“หนูได้ยินหรือเห็นอะไรมั้ย อย่างเช่นเสียงรถ”
เลนี่เริ่มจะร้องไห้ “เห็นแต่เจมส์ค่ะ”
ฮ็อปเปอร์ตัดบทจะพาลูกขึ้นข้างบน แพททริกยื่นกล่องให้ดูถามว่ารู้มั้ยคืออะไร โจลีนว่าไม่รู้ แพททริกถามเลนี่ว่าเลนี่ ทำไมแม่ถึงไม่อยากให้คุยกับเรา
เลนี่ว่า “เธอไม่ใช่แม่หนู”
ฮ็อปเปอร์ปราม “ลูกจ๊ะ ไม่เอาน่า”
โจลีนว่า “ฉันแค่ปกป้องเด็ก เด็กเพิ่งเห็นเหตุการณ์สะเทือนใจ”
“โอ้ นึกว่าคุณกลัวว่าเธอจะพูดเรื่องที่คุณพยายามปิดเราอยู่”
โจลีนโมโห “มากไปแล้วนะ”
“งั้นเหรอ มากไปยังไง คุณโต้ตอบได้แค่นี้เองเหรอ”
โจลีนดุฮ็อปเปอร์ “จะปล่อยให้เขาดูถูกฉันเหรอ ยืนทำหน้าเป็นไอ้งั่งอยู่ได้”
ฮ็อปเปอร์ปราม ลิสบอนกับแพททริกออกไป
ลิสบอนกับแพททริกตามไปดูกล้องวงจรปิดกับริกส์บีและแบนดีโน่แต่ก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติม แวน เพลท์เช็คประวัติเจมส์ก็ว่าไม่มีตัวตน ลิสบอนว่าแบนดีโน่ให้ริกส์บีฟังว่าไม่เช็คประวัติ แต่ริกส์บีว่าไม่น่าใช่แบนดีโน่ ว่าจะไปตรวจสอบให้ ลิสบอนให้พาแวน เพลท์ไปด้วย โชว่าจะไปคุยกับลูกศิษย์ของสมิทธสันเพื่อได้อะไรเพิ่ม ลิสบอนให้พาแพททริกไปด้วย
บ้านแบลงค์แมน ซีทรัส ไฮท์ส แคลิฟอร์เนีย โชสอบถามจากแม็กกี้ แม่เด็กคนหนึ่ง ดูตกใจแล้วไม่ค่อยอยากพูดอะไร แพททริกให้ลองดมกลิ่นชาแล้วหลอกถามจนรู้ว่าแม็กกี้ก็กิ๊กกับเจมส์
ริกส์บีกับแวน เพลท์ไปคุยกับแบนดีโน่ เขาว่าเช็คประวัติแบบมีขีดจำกัด อ้างว่าไม่ใช่ซีไอเอ แถมแซวริกส์บีกับแวน เพลท์จนพากันเขินแล้วลากลับไป
ลิสบอนกับแพททริกไปหาฮ็อปเปอร์ถามว่าเขามีปืนมั้ย เขายืนยันว่าไม่มี เธอจะให้เขาเข้าเครื่องจับเท็จ เขาไม่พอใจย้อนว่าทำไมต้องทำ
แพททริกแทรก “ผมจะบอกให้ว่าคุณเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์ตลอด บ้านิดๆ แต่ก็มีตลอด”
“ไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจงานที่ผมทำ”
“งั้นให้ผมพูดมั้ย คุณมีความสุขที่ได้ครอบครองภรรยา แต่แค่ต่อหน้ากล้องเท่านั้น ไม่ใช่เนื้อตัว คุณถูกเจมส์สวมเขาให้แต่คุณก็ยอม เป็นเพราะอะไร ไร้น้ำยา ชอบเจ็บปวด หรือเสือไบ ผมไม่แน่ใจ”
โจลีนว่า “พูดเหมือนหยั่งรู้นะคุณเจน พรสวรรค์เหรอ”
“ก็แค่..ผมมี ขอบคุณ ดูไม่อยากเลย คุณมีเสน่ห์เร่าร้อน แต่ไม่มีความสุข ชินกับการใช้หน้าตาของคุณเป็นอาวุธ แล้วใช้หน้าของคุณเป็นอาวุธเล่นงานเขารึเปล่า”
ฮ็อปเปอร์ตัดบท “โอเคจบแล้ว เชิญ..กลับไปได้”
แพททริกยังไม่จบ “อะไรที่ทำให้คุณโกรธ สมิธสันหยามศักดิ์ศรีคุณใช่มั้ย”
“เหลวไหลสิ้นดี”
เลนี่เข้ามาทุกคนเลยยุติการสนทนา
ลิสบอนกับแพททริกขับรถออกมา แพททริกรู้สึกว่ามีคนตาม ให้ลิสบอนเลี้ยวไปทางหนึ่ง เข้าไปจอดรอ จนรถคันที่ตามมาจอดตาม ลิสบอนจึงลงไปถามว่าตามทำไม สโลคอมชวนทำประกัน แต่แพททริกจับได้ แล้วถามว่ามีอะไรปกปิดอยู่
สโลคอมว่า “แฟรนซิส สโลคอม สายสืบแฟรนซิส สโลคอม สก็อตแลนด์ยาร์ด หน่วยพิเศษ”
สโลคอมถูกนำตัวมาสอบสวน โชว่าติดต่อที่สก็อตแลนด์ยาร์ดไม่ได้ แพททริกเอาน้ำมาให้ สโลคอมชวนคุยเรื่องบอล ลิสบอนบ่นแพททริกที่ไปออกฤทธิ์ออกเดช ฮ็อปเปอร์โทรหาผู้พิพากษาวิทเธอร์เลยไม่เซ็นหมายค้นให้
สโลคอมว่า “เรื่องเจมส์ สมิธสันเหรอ ชื่อจริงคือโอลิเวอร์ สแตนส์ 9 เดือนก่อนเขาขโมยวัตถุโบราณจากพิพิธภัณฑ์อังกฤษ เป็นศิลปะล้ำค่าในสมัยกรีกโรมันช่วง50ปีก่อนคริสตกาล เป็นแหวนแต่งงาน เชื่อว่าเป็นของคลีโอพัตรา ที่มาร์ค แอนโทนี่ให้ แหวนนี่อยู่ในกล่อง นี่ของก๊อปปี้ นี่ ร้านของที่ระลึก จากพิพิธภัณฑ์ สแตนส์คงต้องซื้อ..แล้วเอาของปลอมไปเปลี่ยน”
โชถาม “เขามาทำอะไรที่อเมริกา”
“รู้ตัวว่าเราตามจับเขา เลยเปลี่ยนชื่อแล้วหายตัวไป อาทิตย์ที่แล้วผมก็ได้ยินข่าว ว่าพ่อค้าที่รับซื้อของโจรจะซื้อแหวนวงนี้ที่นี่ และส่งคนมารับของ ขอยืมหน่อย นี่คือลูอิส แองเล็ต บริการรับส่งของ ในตลาดมืดของพวกงานศิลปะชั้นสูง ผมแกะรอย จนมาถึงที่นี่ แต่ก็มาช้าไป ผมเลยสะกอรอยตามคุณ ตอนนี้แหวนอยู่ที่แองเล็ต ผมต้องรีบไปตามตัวด่วน”
ลิสบอนว่า “คุณยังไปไหนไม่ได้จนกว่าเราจะตรวจสอบคุณก่อน”
แพททริกว่า “คนที่ฆ่าสแตนส์เพราะเขาอยากได้แหวน”
ลิสบอนสั่ง “รอน พาคุณสโลคอมไปที่ห้องสอบสวน ให้เขาอยู่นั่นฉันขอโทรศัพท์ก่อน”
รอนรับคำแล้วพาไป แวน เพลท์ว่า
“สโลคอมพูดถูก เจมส์ สมิธสันคือโอลิเวอร์ สแตนส์ เคยโดนจับคดีเล็กๆ สองสามคดีมียาเสพติดในครอบครอง ทำร้ายร่างกาย ตีกันในบาร์ บุคคลต้องสงสัยว่าปล้นของพิพิธภัณฑ์อังกฤษ”
โชว่า “มีญาติมั้ย โรงพยาบาลโทรมา อยากให้ญาติมาเซ็นบริจาคอวัยวะ”
แวน เพลท์ตอบว่า “เอ่อ สแตนส์มีแม่เป็นญาติคนเดียว ตายเมื่อ3ปีก่อน ไม่มีญาติแล้ว”
ลิสบอนเรียกโชให้ไปถามอะไรสโลคอมหน่อย แต่ปรากฎว่าเจอรอนถูกตีหมดสติ สโลคอมหายตัวไปแล้ว
ขณะที่ทุกคนเร่งกันตรวจสอบการหายตัวไปของสโลคอม ไฮทาวเวอร์ก็เข้ามา
“เจ้าหน้าที่ลิสบ้อน แมดเดอลีน ไฮทาวเวอร์”
ลิสบอนอึ้งไปนิด “เจ้าหน้าที่พิเศษไฮทาวเวอร์ ยินดีต้อนรับค่ะ”
“ขอบคุณ”
ลิสบอนแนะนำ “นี่แพ็ททริก เจน”
“คุณเจนผู้โด่งดัง ยินดีที่รู้จัก”
“เช่นกันครับ”
“ฉันนึกว่าวันนี้จะสบายๆ ซะอีก แต่ดูเหมือนจะมีปัญหา”
ลิสบอนว่า “มีคนหนีไปได้ค่ะ กำลังตามอยู่”
“มั่นใจว่าคุณหาเจอ ไปคุยในห้องฉันหน่อย อีกครึ่งชั่วโมงจะเรียกประชุม”
“ได้ค่ะ”
แพททริกว่า “ท่าทางชอบคุณ ผมดูออก”
ริกส์บีกับแวนเพลท์ไปค้นที่ห้องสโลคอม โรงแรมฟลามิงโก้ แวน เพลท์พบสมุดบางอย่าง
ลิสบอนเข้าพบไฮทาวเวอร์ เธอเชิญนั่ง
“หัวหน้า ฉันรับรองเหตุการณ์วันนี้ไม่ได้บ่งบอกว่าประสิทธิภาพโดยรวมของทั้งหน่วยค่ะ”
“เป็นวันเฮงของคุณ เจ้าหน้าที่ลิสบ้อน คุณทำพลาด มันเกิดกันได้ คุยเรื่องงานดีกว่า ผู้พิพากษาคนนี้เกิดเปลี่ยนใจ เรื่องการออกหมายค้นให้เรา”
“ผู้พิพากษาวิทเธอร์เขาเป็นคนเก่งค่อนข้างรั้น ไม่ยอมลงให้เลยตั้งแต่รับตำแหน่งฉันจะลองโทรคุยกับเขา”
“เขาเปลี่ยนใจเพราะ...”
“เพราะเรามีหลักฐานไม่เพียงพอ”
“เขาไม่ได้บอกอย่างนั้น เหตุผลจริงๆ แพ็ททริก เจนไปดูถูกฮ็อปเปอร์ แบ๊งส์ เขาเลยร้องเรียน”
“เจนชอบทำอะไรล้ำเส้นตลอดแต่..”
ไฮทาวเวอร์แทรก “แต่เขาช่วยปิดคดีได้ เขาเป็นบุคคลที่มีค่า เราจะเสียเขาไปไม่ได้เท่าที่ฉันมอง คุณนั่นแหละที่ต้องระวังตัว”
“ยังไงคะ”
“ระวังหลังหน่วยงานเราเจอแต่เรื่องแย่ๆ งานหลักของฉันคือกอบกู้ที่นี่ ทำให้ซีบีไอเป็นหน่วยรักษากฎหมายอันดับหนึ่งของรัฐนี้ แพ็ททริก เจนมีบทบาทสำคัญกับเป้าหมายนี้ ถ้าคุณควบคุมเขาไม่ได้ เราจะหาคนใหม่ที่ทำได้”
“ได้ค่ะ”
“ไปได้แล้ว จะโทรหาผู้พิพากษาขอหมายให้คุณ”
ลิสบอนออกมาแวน เพลท์รายงาน
“หัวหน้าคะ ตามข้อมูลที่สโลคอมขุดคุ้ย ลูอิส แองเล็ตไม่ได้แค่รับซื้อของโจร..เป็นมือปืนรับจ้าง ไม่เคยถูกดำเนินคดีแต่ต้องสงสัยในคดี3ศพ เขายังไม่ได้ออกนอกประเทศยังอยู่นี่”
“ปลอมตัวหลายหน ถูกจับหลายครั้ง แต่ไม่เคยติดคุก..ลูกค้าเจ้าเล่ห์ดูเข้าข่าย”
“เราไม่รู้ว่าแองเล็ตอยู่ที่ไหน เรารู้ว่าทุกครั้งที่สโลคอมพูด เขาต้องโกหก ต้องระวังเขาไว้ก่อน และระหว่างนี้ตามประเด็นที่เราขยายผลอยู่ แบ๊งส์ยังเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง ไปหาปืนที่บ้านเขา”
“แต่เราไม่มีหมายค้น”
“ตอนนี้มีแล้ว ไฮทาวเวอร์ให้วิทเธอร์นเซ็นให้แล้ว”
ทีมลิสบอนไปค้นหาปืนที่บ้านฮ็อปเปอร์ ส่วนแพททริกไปที่โรงพยาบาล แล้วเขาก็พบว่าสโลคอมไปเยี่ยมเจมส์ แล้วจับได้ว่าแพททริกซ่อนตัวอยู่ แพททริกว่าทั้งสองเป็นญาติกัน สโลคอมยอมรับ แพททริกว่าลูกใช่มั้ย
“ใช่ ลูกชายผม ผมไม่เคยทำหน้าที่พ่อ ไม่ได้แต่งงานกับแม่เขา ไม่เคยได้อยู่กับเขาเลย แค่คอยตาม..อยู่ห่างๆ ดูตอนนี้สิ ลูกชายผม เคยเป็นเด็กฉลาด จากไม่มีอะไร ไม่มีใครช่วย เขาเรียนจนได้ทุนที่แคมบริดจ์สาขาคลาสสิก เขาถึงได้รับเชิญไปดูของเพิ่งเข้าที่พิพิธภัณฑ์”
“แล้วก็ขโมยแหวน”
“เป็นอารมณ์ชั่ววูบ เขาไม่ใช่ขโมย แค่เป็นเด็กขวางโลกงี่เง่า”
“เขาเอาแหวนปลอมไปเปลี่ยนไม่ใช่ชั่ววูบ ต้องวางแผน”
“เขาไม่ใช่..ขโมย”
“คุณเชื่ออย่างนั้น เป็นแผนคุณด้วย ถ้าคุณได้คุยกับเขา เขาต้องคืนแหวนให้เพราะอย่างที่..คุณบอกเขาไม่ใช่ขโมย”
“ผมต้องทำได้ ถ้าผมไปทันเวลา ต้องทำได้”
“ตอนนี้คุณกำลังแกะรอยฆาตกรและฆ่าพวกนั้นทิ้ง”
“คุณก็รู้ว่าต้องเป็นยังไง ผมอ่านเรื่องคุณหมดแล้ว รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..กับครอบครัวคุณ”
“อย่างนั้นคุณต้องเข้าคุก”
“อาจจะ ผมจะเดินออกไปจากที่นี่ คุณต้องปล่อยผมไป”
“คุณมีปืน ผมคงไม่มีเหตุผลที่ฉุดรั้งคุณเอาไว้”
“ขอบคุณที่เข้าใจ”
แพททริกว่า “นั่นแหละนิสัยผม”
แพททริกกลับมา ไฮทาวเวอร์เรียกคุยด้วย เธอว่าคุยกับลิสบอนแล้ว
“บอกไปว่าฉันเห็นคุณค่าผลงานที่คุณช่วยงานเรา”
“รู้สึกดีครับ”
“ฉันบอกว่าเสียคุณไปไม่ได้ เพราะวิธีเว่อๆ ของคุณอาจทำให้อะไรแย่และบอกว่าถ้าเป็นอย่างนั้นเธอคงต้องย้าย คุณ..คุณเนื้อหอมทำอะไรไม่ผิดยกเว้นฆ่าคน แต่ลิสบ้อนไม่ได้ คุณทำพลาดเธอโดนเด้ง จะถามอะไรมั้ย”
แพททริกส่ายหน้า “ไม่ ตอนนี้คิดไม่ออก”
ไฮทาวเวอร์พยักหน้า “ก็ดี ขอบคุณที่สละเวลา ฉันตั้งตารอร่วมงานกับคุณ”
“เช่นกันครับ ขอบคุณครับ แล้วพบกัน”
แวน เพลท์สืบจากโทรศัพท์ของฮ็อปเปอร์ จึงถามเขาว่าเกี่ยวอะไรกับการขโมยแหวนที่พิพิธภัณฑ์อังกฤษมั้ย เขาว่าไม่ แต่เขาโทรหาลูอิส แองเล็ตหลายครั้ง คนที่ทางลิสบอนเชื่อว่าเป็นคนซื้อแหวน ฮ็อปเปอร์ปฏิสธ
โชกับริกส์บี ไปดักรอเห็นสโลคอมเจอกับแองเล็ต เพราะคิดว่าแองเล็ตฆ่าลูกเขา พวกโชบุกเข้าจับแล้วพาทั้งสองไปสอบปากคำ
แต่สำหรับสโลคอม เขาได้ตั๋วเครื่องบินกลับลอนดอนพรุ่งนี้เช้า ไฮทาวเวอร์ว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก พอดีมีขอมาส่งแพททริก เขารีบไปรับ
ลิสบอนสองปากคำแองเล็ตได้ครู่ก็ออกไปพบไฮทาวเวอร์ที่บอกว่ามีทนายของแองเล็ตมาให้เธออยู่กับทนายไปก่อน ขณะที่แพททริกเข้าไปหาแองเลต นำแหวนออกจากถุงให้แองเลตดู แองเลตว่าเขาจะไม่ตอบคำถามทั้งนั้น
แพททริกว่า “ไม่มีคำถามแล้ว ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ฆ่าสแตนส์ คุณไม่ใช่คนโง่แต่คุณซื้อแหวนแต่งงานของคลีโอพัตรา..จากคนที่ฆ่าเขา”
“โอ้ คลีโอพัตรา”
“จากตลาดมืด นี่คือสิ่งที่คุณได้ พวกนี้เลย แหวนปลอม 39 ดอลลาร์แต่จ่ายแพง..กว่านั้นถ้าให้เขาส่งของด่วนข้ามคืน ไม่ใช่ความผิดคุณดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าของจริงหรือปลอม สแตนส์ขโมยแหวนวงนั้นจริง มันถึงได้เป็นการต้มตุ๋นครั้งใหญ่ เขาสามารถขายแหวนนี้ได้ไม่รู้จักจบจักสิ้น ทีนี้คนที่ซื้อแหวนไปจากเขา..เดาว่าคงจ่ายมากกว่า 39 เหรียญแน่นอน พวกเขาจ่ายเท่าไรล่ะ ฮึ้ 2 แสนเหรียญเหรอ มากกว่านั้นอีก มากกว่าสองแสนเหรอ โอ้ พวกนั้นคงปรี๊ดแตกถ้ารู้ว่ามันเป็นของปลอม โอ้ คิดว่าไงครับ” แพททริกหัวเราะ “เวรกรรม”
ไฮทาวเวอร์ที่ฟังอยู่นานเข้ามาสั่งแพททริก “ไปได้แล้วคุณแองเล็ต ทนายมารอแล้ว”
แพททริกจะตามไปแต่ไฮทาวเวอร์เรียกไว้
“หลักฐานโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ตชี้ว่าฮ็อปเปอร์ฆ่าสแตนส์ เพื่อชิงแหวนแล้วเอาไปขายให้แองเล็ต”
“ใช่ มันบอกว่าอย่างนั้น”
“ถ้าคุณทำไห้ฮ็อปเปอร์อยู่ในอันตราย”
แพททริกว่า “ไม่หรอก”
“ไม่หรอก นี่เหรอที่เป็นคำตอบของคุณ”
“ใช่ครับ”
ไฮทาวเวอร์สั่งลิสบอนให้ส่งคนไปเฝ้าฮ็อปเปอร์ด่วน
“นี่แหละสถานการณ์จริงที่เราพูดถึง ไม่คิดว่าจะเร็วแบบนี้ คอคุณกำลังอยู่บนเขียงเจ้าหน้าที่ลิสบ้อน”
ลิสบอนเหล่แพททริก “วรีกรรมอะไรอีก”
“จ่ายค่าส่งของด่วน แพงไปหน่อย”
พอฮ็อปเปอร์รู้ก็ไม่พอใจมาก ไล่แพททริกออกจากบ้าน
แล้วคืนนั้น แบนดีโน่เปิดดูเงินในกระเป๋า แล้วจะสตาร์ทรถออกไปแต่สตาร์ทไม่ติด เขาลงมาเปิดกระโปรงรถ ทันใดนั้นแองเล็ตก็เข้ามาตีแล้วทวงแหวนของจริง แบนดีโน่ว่าให้ไปแล้ว
“แกขายของปลอมให้ฉัน ส่งของจริงมาฉันซะดีๆ”
“ให้ของจริงไปแล้ว..เชื่อผมเถอะ ผมเอาปืนจ่อหน้าเขา ไม่มีทางที่จะให้ของปลอมมาแน่”
พวกริกส์บีกับแวน เพลท์ก็เข้ามาจับตัวทั้งสองไว้ ริกส์บีสั่งให้แบนดีโน่วางปืน เขาจับตัวเพื่อนไปขึ้นรถ
“หันหน้าไปหารถแบนดีโน่ ไปซิ ! ไป ชูมือขึ้นวิคเตอร์ แบนดีโน่ คุณถูกจับแล้ว ข้อหาฆ่าโอลิเวอร์ สแตนส์เป็นตำรวจมันเครียดจัดเหรอ ลองเป็นตำรวจใจคุกบ้าง..ไอ้เวร”
ในห้องสอบปากคำ แบนดีโน่ว่า
“ผมรู้งานดี เช็คประวัติอย่างละเอียด ถึงรู้ว่าสมิธสันชื่อจริงคือสแตนส์รู้ว่าเขาขโมยแหวน ผมเข้าไปหาและคุยด้วย ปล่อยแหวนไม่ได้ของมันร้อนมาก ผมรู้จักคน ที่รู้จักคนอีกต่อ พวกเขาให้ผมติดต่อแองเล็ตก็แค่นั้น เป็นตัวแทนซื้อขาย”
“ทำไมต้องฆ่าสแตนส์”
“มันเกิดเปลี่ยนใจ ไม่อยากขายของ นาทีสุดท้าย ไอ้งั่งอยากมอบตัว คืนขอให้พิพิธภัณฑ์ แล้วจะให้ทำไง”
“เลยยิงเขา”
“ผมไม่มีทางเลือก เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ”
“นั่นสิ ไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน ไม่ต้องโทษประหาร ติดอยู่ว่า วางแผนไว้ล่วงหน้าใส่ร้ายฮ็อปเปอร์เรื่องโทรศัพท์และเน็ต..มันดูไม่ดีแน่”
สโลคอมมาลาลูก แพททริกขอโทษแล้วบอกว่าลูกเขาไม่ใช่ขโมย ก่อนสโลคอมจะลาไปขึ้นเครื่อง
ไฮทาวเวอร์เอ่ยปากกับลิสบอนว่า
“มาคุยเรื่องเจ้าหน้าที่ริกส์บี้กับแวนเพ้ลท์ สองคนนี้มีความสัมพันธ์ชู้สาว”
ลิสบอนอึ้ง “โอ้ ไม่มั้ง พวกเขารักกันเหรอ”
ไฮทาวเวอร์แทรก “คุณเป็นคนเก่งน่าจะสังเกตเห็นบ้าง ในเมื่อคุณไม่ทำอะไร ฉันจะจัดการเองแค่อยากบอกให้รู้ไว้ ฝันดี”
“ฝันดีค่ะ”
แพททริกว่า “เก่งไม่เบา”
The End 17