
พรมแดนของโลกมายา - 40 ปี ผู้คน ดนตรี พื้นที่สันติภาพ
หนังดีวีดีสารคดีเรื่อง The Emperors Journey โดย Luc Jacquet เผยเรื่องราวการต่อสู้ชีวิตของเพนกวินสัตว์ปีกชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถอดทนกับความหนาวยะเยือก -40 องศาเซ็ลเซียส ในดินแดนขั้วโลกใต้ของทวีปแอนตาร์กติกา ตลอดทั้งปีมีฤดูหนาวถึง 9 เดือน ก่อนหน้านี้รู้แต่เพี
เรื่องราวชีวิตของเพนกวินในหนังเรื่องนี้ คนทำหนังใช้บทบรรยายเล่าเรื่องโดยผ่านเสียงสมมติของเพนกวินทั้งเพศผู้ เพศเมียและตัวลูก พวกเขาเดินทางมารวมตัวกันใช้ชีวิตร่วมกันในดินแดนที่ปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็งบนเกาะโออาม็อกมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ สงสัยจังว่าทำไมเพนกวินบินไม่ได้ทั้งๆ ที่มีปีก แต่กลับเดินด้วยสองขาบนพื้นน้ำแข็ง หรือไม่ก็คลานเหมือนเต่าแต่เคลื่อนไหวได้เร็วกว่าเท่านั้น
เพนกวินเดินทางไปที่โออาม็อก เหมือนนัดพบกันด้วยความรัก อาศัยดวงอาทิตย์และหมู่ดาวเป็นแผนที่นำทาง แม้จะต้องเดินทางอ้อมไกลไม่เคยปรากฏเลยว่ามีคาราวานเพนกวินหลงทางแม้ขบวนเดียว
บนพื้นหิมะขาวคือเวิ้งฟ้ามหาสมุทรที่พวกเขาแหวกว่ายไปพบกัน ณ จุดนัดพบ ในวันเวลาและสถานที่เดียวกันราวกับต้องมนต์ เพื่อก่อกำเนิดชีวิตใหม่ ไม่มีสถานที่ใดปลอดภัยเท่าที่นั่น พวกเขาจับคู่กันตลอดทั้งปีเพียงหนึ่งเดียว 9 เดือนถัดไปต้องแยกจากกันเพื่อกลับมาพบกันอีก หากใครแตกแถวหลงทางอย่างโดดเดี่ยว นั่นหมายถึงความตาย
ล่วงเวลา 3 จันทราไข่ออกมา ทันทีที่ชีวิตอุบัติขึ้นต้องห่อหุ้มเขาอยู่ใต้ขนและซ่อนไว้ ความหนาวคือศัตรู พวกเขาอยู่เพื่อจุดมุ่งหมายเดียวเท่านั้นคือ รักษาชีวิตให้อยู่รอด ตัวแม่ต้องกลับไปทะเลและกินอาหารให้ร่างกายอบอุ่น ก่อนอื่นต้องฝากไข่ไว้กับพ่อ แม่เพนกวินจะเดินทางไประหว่างพ่อลูกรออยู่ 2 เดือน แม่มาถึงมหาสมุทรมุดน้ำหาอาหาร ส่วนพ่อลูกถูกพายุลมหนาวโหมกระหน่ำ พวกเขาต้องผนึกตัวดั่งเกร็ดบนกระดองเต่า ส่วนแม่ผู้เคราะห์ร้ายติดกับของสัตว์ร้ายใต้ทะเล นั่นหมายถึงชีวิตลูกน้อยของเธอจะไม่มีวันได้อาหารจากแม่
ทันทีที่ฟักตัวออกจากไข่ ลูกเพนกวินจะหิว ต้องการแม่ ต้องกินอาหาร เสียงรำพึงจากตัวพ่อ ว่าไม่ได้กินอาหารมา 4 เดือน ถ้าแม่ไม่กลับมาคืนนี้ต้องทิ้งลูกและออกเดินทาง พ่อยังเก็บอาหารซ่อนไว้ให้ลูก ใครจะรอดชีวิตหรือฤดูหนาว สำหรับบางตัวสายไปเสียแล้ว แม่เพนกวินเร่งรีบเดินทางกลับ ไข่เริ่มฟักตัวแล้ว ลูกต้องการแม่จิตใจกระวนกระวาย อยากรู้ว่าลูกยังอยู่ดีหรือเปล่า เมื่อพบก็ต้องพลัดพราก พ่อเพนกวินให้ลูกน้อยส่งเสียงให้ลูกน้อยจำเสียงพ่อไว้ เพนกวินตัวน้อยถูกฟูมฟักต่ออีกหลายสิบวัน จนถึงวันที่แม่พาลูกเดินได้ ฤดูหนาวใกล้จะสิ้น ลมส่งพายุสุดท้ายมา จำเป็นต้องฝึกลูกให้แข็งแรง บางตัวสูญเสียลูกไปกับลมหนาว เธอเสียใจจนคลุ้มคลั่ง พยายามขโมยลูกของตัวอื่น พวกเด็กๆ เรียนรู้วิธีทำตัวให้อุ่นด้วยการเล่นเบียดตัวกัน
แม่ต้องออกไปหาปลาอีกครั้ง ปลอบใจลูกๆ ว่า อีกไม่นานพ่อจะกลับมา ช่วงเวลาที่พวกเขาแยกจากกันดูน่าสงสารมาก ยิ่งตอนที่ถูกนกปีกใหญ่ร่อนถลามาล่าเหยื่อตัวน้อย พอพ่อกลับมาแม่ต้องจากไป เราสัญญาว่าจะกลับมาพบกันอีก
เสียงมหาสมุทรร้องเรียกพวกเขาแล้ว เพนกวินอยู่ในทะเล 4 ปีไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน รู้แต่เพียงว่าเมื่อเขาโตเต็มที่แล้วจะกลับมาที่เดิม
"วีระศักดิ์ สุนทรศรี"



