สืบจิต ไขปริศนา ปี 2 ตอน 8 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26

The Mentalist 208 ตอน His Red Right Hand

    เช้ามืดริกส์บีกับแวน เพลท์นอนอยู่ด้วยกัน ลิสบอนโทรมาตามทั้งสองว่ามีงาน
    แพททริกมาที่เกิดเหตุซึ่งเป็นสุสานรัฐ กำลังจะเดินเข้าไป บอสโก้โทรมาบอกว่ามีเรื่องคุยด้วย พอรู้ว่าแพททริกไปกับพวกลิสบอนก็บอกว่ากลับมาค่อยคุยกัน
    แพททริกเข้าไปสมทบ พบชายเปลือยนั่งเสียชีวิตอยู่ มีดอกไม้ประดับที่หน้าตัก ถูกยิงที่หัวและแช่แข็งมา
    ทีมลิสบอนกลับมา เดินมาพร้อมรีเบคก้าที่ถือกาแฟมาให้ทีมบอสโก้ แพททริกแซวรีเบคก้ามาตลอด พอรีเบคก้าเปิดห้องก็ร้องลั่นทำกาแฟตก ลิสบอนกับทุกคนรีบเข้ามาดู พบทีมของบอสโก้เสียชีวิต ลิสบอนรีบปั้มหัวใจบอสโก้ โชตามเจ้าหน้าที่พยาบาลทันทีและสั่งปิดสถานที่
    ไม่นานเจ้าหน้าที่รีบพาบอสโก้ที่พอมีชีพจรส่งโรงพยาบาล ทั้งลิสบอนและแพททริกอึ้งๆ แพททริกสงสัยว่าฮิคส์หายไปไหน ก่อนจะบอกให้ลิสบอนไปล้างตัวเสียก่อน
    โชไปถามรีเบคก้าถามหาฮิคส์ รีเบคก้าว่าไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เธอยังว่าไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย โชถามว่าทำไมบอสโก้เรียกลูกทีมมาแต่เช้า เธอว่าคงเพราะคดีแก๊งค์ค้ายาชาวอาร์เมเนีย
    ทุกคนเลยมุ่งมาประเด็นนี้ แพททริกเข้ามาถึงชื่อคนตายเมื่อเช้า ลิสบอนว่าไว้ก่อน เขาจึงออกไป
    แวน เพลท์กับริกส์บีเช็คกล้องวงจรปิด แต่มีช่วงเวลาหายไป 10 นาที แวน เพลท์สั่งให้ตามช่างไอที
    มิเนลลี่เรียกลิสบอนมาพูดให้เร่งทำเรื่องนี้ ลิสบอนถามอาการบอสโก้ เขาว่าผ่าตัดอยู่แต่ให้ทำใจไว้บ้าง มิเนลลี่ว่าถ้าเธอทำไม่ได้ให้บอกจะให้คนอื่นทำแทน ลิสบอนว่า
    “ไม่จำเป็นค่ะ หัวหน้าคิดว่าแซมจะยอมให้ลูกตะกั่วหยุดเขาเหรอคะ..ขอร้องล่ะ”
    “คุณก็พูดถูก โชคดีนะ”

    โชรายงานว่าฮิคส์ไม่ติดต่อมาเลย ส่งสายตรวจไปดูที่บ้านแล้วเขาไม่อยู่ รถก็ไม่อยู่ ลิสบอนบอกเบาะแสแก๊งค้ายา แพททริกเข้ามาแทรกถามชื่อคนตายที่สุสาน ลิสบอนโมโหว่าอะไรนักหนา แพททริกว่าแค่มีลางสังหรณ์ ลิสบอนให้โชติดต่อสอบถามผลชันสูตร โชติดต่อแล้วบอกว่า
    “ผลชันสูตรว่าลายนิ้วมือเป็นของหมอทาวเล่น มอร์นิ่งอายุ55 สต๊อคตั้น”
    แพททริกตะลึง “ทาวเล่น มอร์นิ่ง” 
    แพททริกเดินออกไปเลย ลิสบอนรีบบอกให้โชตามไปกับเธอ
    ริเวอร์ เมดดิคัล พลาซ่า แคลิฟอร์เนีย แพททริกจอดรถแล้วตรงไปที่ห้องนายแพทย์ ทาวเล่น มอร์นิ่ง หาวิธีเปิดเข้าไปด้านใน เขาพบเครื่องหมายเรดจอห์น แพททริกยืนอึ้ง ลิสบอนกับโชตามเข้าไปด้านใน พบศพฮิคส์
    ด้านนอก ลิสบอนถามแพททริกว่ารู้ได้ไงว่าเป็นเรดจอห์น 
    “มอร์นิ่งเป็นหมอประจำครอบครัวเจเน็ตและคาร์เตอร์ พี้ค”
    โชรู้ “เหยื่อคนที่ 3 และ 4 ของเรดจอห์น”
    “เดาว่าคาร์เตอร์เป็นศพที่4 แต่ไม่มีใครพบศพเขา”
    “มันผ่านมา 9 ปีแล้ว วันนี้ทำไมถึงมาสร้างปัญหาที่เรา”
    “ใช่ ก็แปลกใจอยู่ ถ้าผมเป็นเรดจอห์น ทำไมต้องฆ่ามอร์นิ่งกับฮิคส์ และสังหารทีมเขาคาร์เตอร์กับเจน พี้ค 9 ปีก่อน คาร์เตอร์กับเจเน็ต พี้ค 9 ปีก่อนผมยังอ่อนประสบการณ์มีบางอย่างผิดพลาดตอนฆ่าเจเน็ตกับคาร์เตอร์ พี้ค ข้อผิดพลาดเขาแก้ไปแล้ว แต่กลับมาแก้ไขอีก”
    ลิสบอนสงสัยอีก “ฮิคส์มาหาหมอ มันต้องมีเหตุผลสิ มาตรวจสอบอะไรซักอย่าง”
    โชว่า “แล้วเรดจอห์นเลยฆ่าเขา ฆ่าทุกคน ยกเว้นบอสโก้”
    ลิสบอนคิดได้ “บอสโก้มีเบาะแสคดีเรดจอห์น โชเข้าไปไฟล์ของหมอเกี่ยวกับคาร์เตอร์และเจเน็ต พี้คผลเอ็กซเรย์ ผลแล็บ ทุกอย่าง”
    “ทำไมบอกโก้อยากได้ผลทางการแพทย์ เขารู้อะไร”
    “เขาโคม่าอยู่ ยังบอกอะไรเราไม่ได้หรอก”
    “ผมรู้ครับ ผมรู้”
    “แต่แฟ้มคดีจะบอกได้ แวนเพ้ลท์ ให้เจ้าหน้าที่นิติเวชค้นออฟฟิสของบอสโก้ หาหลักฐานใหม่หรือบันทึกในคดีเร้นจอห์น คุณกับริกส์บี้ประสานกับรีเบ็คก้าด้วย อือฮึ”
    มิเนลลี่โดนนักข่าวถามว่ารู้สึกยังไง ทำให้เขาปรี๊ดตอกกลับไปอย่างแรง แล้วว่านักข่าวอุบาทว์และปัญญาอ่อน กล่าวจบออกมาลิสบอนชมว่าเขาพูดได้ดี ปลอบให้เขาสู้
    แพททริกไปดูบอสโก้ซึ่งยังไม่ฟื้น พอหมอออกไปเขาก็คิดจะถอนสายมอร์ฟีน หวังให้บอสโก้ปวดและฟื้นขึ้นมา แต่ถูกลิสบอนเข้ามาขัด แพททริกไม่สนใจถอดปลั๊กออก ลิสบอนต่อว่าพอดีหมอมาเห็นก็โวยวายจนต้องออกไป
    แวน เพลท์กับโชกำลังดูฟิลม์ศพที่บอสโก้โทรหาตำรวจที่โคลเวอร์วิล ที่กำลังรื้อห้างเก่าแล้วพบศพในฐานรากของอาคาร ศพหัวเกือบขาด แพททริกดูแล้วถามว่าขาเขาขาดเหรอ โชว่าหมอชันสูตรว่าพิการก่อนถูกทำร้าย
    แวน เพลท์ว่า “ประวัติคนใช้ที่คลินิกหมอมอร์นิ่ง ตรงกับแผ่นเอกซเรย์แผ่นนี้”
    แพททริกว่า “คาร์เตอร์ พี้ค..เป็นทหารปลดเกษียณ เขาขาขาดช่วงสงครามอ่าวครั้งที่1”
    “เราพบเหยื่อของเรดจอห์นที่หายไปแล้ว”
    “เด็ดกว่านั้น นี่เป็นข้อผิดพลาดของเรดจอห์น และนี่แหละ ใช่แล้วเขาทำพลาด การฆ่าคาร์เตอร์ พี้คไม่ใช่สไตล์ของเรดจอห์น เขาถูกฆ่าพร้อมภรรยา ศพเขาถูกอุ้มมาจากที่เกิดเหตุ คดีนี้ไม่เหมือนเรดจอห์นอีก 14 คดีและตัวคาร์เตอร์เองคงเข้ามาแบบไม่คาดคิด..และอาจมีการต่อสู้กัน พอพบศพของพี้คไม่รู้ยังไงเรดจอห์นรู้เข้า มันทำให้เขาไม่พอใจ เอ.รู้เรื่องศพนี้ได้ยังไง”
    แวน เพลท์ว่า “คงจากการเสนอข่าว มันดังไปทั่วรัฐ”
    แพททริกต่อ “และบี.ทำไมเขาถึงไม่พอใจ”
    “ต้องมีหลักฐานที่ศพคาร์เตอร์พี้ค เขาถึงได้พยามทำให้มันหายไป”
    “หลักฐานเด็ดๆ ..อย่างดีเอ็นเอ เราต้องรีบไปโคลเวอร์วิล” 
    แพททริกกับโชไปพบโคโรเนอร์เพื่อขอดูศพ แต่ปรากฎว่าศพหายไปแล้ว ตรวจสอบดูว่ามีพวกซีบีไอมารับไปตั้งแต่คืนก่อน ซึ่งเขาไม่ได้อยู่เวร ทั้งสองรอจนพบคนที่จ่ายศพไป เขาบอกลักษณะคนมารับศพว่า หญิงผมสีเข้ม ไม่ค่อยสูง ตัวหนา ผิวเข้มแบบคนกรีก ใส่ส้นสูงดังแก๊กๆ มีกิ๊บติดผมด้วย

    ลิสบอนคุยกับมิเนลลี่ เห็นเขาเครียดๆ มิเนลลี่บอกว่ามีเรื่องจะบอก แต่ไม่ทันได้บอกแวน เพลท์เข้ามาคุยก่อน ตรวจจากกล้องวงจรปิด เห็นแอมบลิน เดอม้อตต์ เจ้าหน้าที่วิเคราะห์ที่ชั้น4 ซึ่งลาคลอดไปแล้ว ทำให้รู้ทันทีว่ามีคนสับภาพในกล้อง
    รีเบคก้าไปเยี่ยมบอสโก้ แล้วเธอก็นึกถึงภาพตอนที่ยิงทีมบอสโก้ เธอมองบอสโก้ที่ยังนอนไม่ได้สติ เธอปิดผ้าม่านแล้วชักปืนออกมา หวังจะยิงบอสโก้ให้ตาย แต่ลิสบอนกับแวน เพลท์เข้ามาก่อน
    “อย่าขยับทิ้งปืนเดี๋ยวนี้! สารเลว นังสารเลว อย่าขยับ อย่าแม้แต่หายใจ ไม่ต้องมายิ้มให้ฉันเลย ลากเอาตัวออกไป”
    ที่หน้าห้องสอบสวน ทุกคนดูแพททริกที่นั่งจ้องกับรีเบคก้าอยู่นานไม่พูดคุย สุดท้ายแพททริกก็ถอนใจ แล้วถามว่าเธอชอบฟังเพลงแนวไหน 
    “คุณเจนคะ ขอทีค่ะ รู้ว่าคุณเล่นอะไร คุณไม่ได้สนใจว่าฉันชอบเพลงแนวไหน”
    “ผมก็แค่อยากชวนคุย เพื่อได้รู้จักคุณ”
    “คุณอยากรู้ว่าฉันช่วยเรดจอห์นทำเรื่องเลวแบบนี้ได้ยังไง”
    “โอ้เรื่องนั้นผมรู้แล้ว วัยเด็กที่ไม่มีความสุข โดนญาติสนิทล่วงละเมิดทางเพศ ชอบกรีดตัวเอง ทำร้ายอย่างอื่น ซื้อยากินเอง เกลียดตัวเองอีกอย่างก็คือ..ทุกคนที่รู้จักต้องทำให้คุณหน้าแหกต่อหน้าคนอื่นละอายใจด้านมืด..ที่น่าเกลียด ของคุณ ที่มันเกิดขึ้นในตัวคุณ แต่เขาไม่ทำเขาทำให้คุณเข้มแข็งภาคภูมิใจกับด้านมืดนั้น”
    “ใช่แล้วล่ะ”
    “เขาทำให้ชีวิตคุณมีเป้าหมาย แล้วก็มี..ความรัก”
    รีเบคก้าบอกแพททริกว่า “คุณคล้ายกับเขามาก รู้มั้ย มองและเข้าใจคนอื่นได้ทะลุปรุโปร่ง มันน่าขนลุกจริงๆ”
    “ผมอยากให้คืนนี้คุณคิดแบบนี้ก่อนจะหลับตานอน คุณไม่ได้มีความหมายกับมัน เป็นแค่การหลอกใช้ มันไม่ใช่คนดี”
    “คุณคิดผิดแล้วล่ะ เขาเป็นคนดีมาก เขากำลังทำภารกิจ..แห่งรัก และการรู้แจ้ง”
    “เขาทรมานและฆ่าผู้หญิงเนี่ยนะ”
    “คุณไม่เห็นเหรอ ถ้าไม่มีการตาย..ก็ไม่เกิดชีวิตใหม่ ไม่มีความมืดก็ไม่มีแสง ดูอย่างคุณสิ”
    “ผมเหรอ”
    “ก่อนภรรยาและลูกคุณถูกฆ่า คุณยังมืดมัวอยู่ คุณอยู่ในโลกมายา เรดจอห์นทำให้คุณตาสว่าง ตอนนี้คุณเห็นโลกอย่างที่เป็นจริงๆ”
    “อ๋อ คุณรู้จักเขาได้ยังไง”
    “ฉันจะไม่เล่าเรื่องเขาเด็ดขาด”
    “คุณต้องเล่า ซักวันคุณจะตื่นขึ้นมาแล้วตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป แล้วคุณจะบอกทุกอย่าง”
    “ไม่มีวันซะหรอก ฉันรักเรดจอห์น เขาก็รักฉัน และจะไม่มีวันหักหลังเขา”
    แพททริกย้ำ “ซักวัน”
    “แต่จะบอกให้ก็ได้ ฉันชอบเพลงทุกแนว ชอบที่สุดคันทรี่ ฉันเลี้ยงแมวชื่อเร็กซ์ แล้วก็..สะสมเครื่องเคลือบรูปกบด้วย อย่าถามนะว่าทำไม”
    “เยี่ยม พวกนักจิตวิทยาอยากคุยกับคุณต่อ พวกเขาจะตรวจสภาพจิตคุณ”
    “แต่ฉัน..มีสุขภาพจิตดีเหมือนคนปกติ ฉันพูดจริงๆ”
    “รู้แล้ว ผมมีคำถามนึงก่อนคุณจะไป พอคุณเอาศพคาร์เตอร์กับตัวอย่างดีเอ็นเอไปแล้ว ทำไมเรดจอห์นยังให้คุณฆ่าพวกทีมบอสโก้อีก มันไม่จำเป็นเลย หลักฐานก็ทำลายหมดแล้ว”
    “ก็รู้ว่าทำไม”
    “ไม่รู้”
    “ไม่รู้เหรอ เรดจอห์นนึกว่าคุณเข้าใจ ฉันกำจัดบอสโก้กับทีม เพื่อคุณจะได้มาทำคดีต่อ เรดจอห์นคิดถึงคุณ และคุณ..ก็ต้องการแบบนั้นด้วย ไม่ใช่เหรอ”
    แพททริกกระแอม “ผมคุยจบแล้ว คุณน่าสนใจมากรีเบ็คก้า” 
    “เช่นกันค่ะ หวังว่าจะได้พบกันอีกนะ”
    “แน่นอน”
    เจ้าหน้าที่เอาตัวรีเบคก้าไป แล้วเธอก็ค่อยๆ หมดแรงและนอนลง เจ้าหน้าที่เสียงดังว่าเธอหมดสติ แพททริกรีบวิ่งมาสั่งห้ามโดนตัว เขาดูที่มือเธอก็พบว่าโดนวางยา รีเบ็คก้านอนน้ำลายฟูมปาก
    ที่โรงพยาบาล บอสโก้ค่อยๆ รี่ตามองเห็นลิสบอน ก็ถามว่าแมนดี้ ติดต่อได้รึยัง 
    “ทุกเที่ยวบินออกจากบอสตั้นล่าช้าหมด คงขึ้นเครื่องแล้วล่ะ เดี๋ยวก็คงถึงแล้วค่ะ คุณไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว”
    “เทเรซ่า ไม่ต้องโกหกผม คุณโกหกไม่เนียน”
    “พูดจริงๆ คุณจะต้องหาย คุณต้องไม่เป็นไร”
    “ผมเป็นตำรวจนะ คุณโกหกไม่เนียน ตาคุณมันฟ้องเวลาที่พูด ตาไม่โกหกบอกความจริงเถอะ”
    “แซม” ลิสบอนถอนใจ “คุณเสียเลือดไปมาก หมอคิดว่าคุณคงไม่รอด”
    “งั้นผมจะบอกว่า ขอให้หมอพูดถูกเถอะ ผมรักคุณเทเรซ่า”
    “ฉันก็รักคุณค่ะ”
    “ไม่ ผมหมายถึงผมรักคุณ”
    “ฉันเข้าใจค่ะ” 
    “ผมจำเป็นต้องพูด เจนอยู่มั้ย” 
    แพททริกเข้าไปหาบอสโก้ “ขอบอกตามตรง ผมโกหกไว้เยอะ โทษคุณไม่ได้”
    “แซมเอ่อ”
    “เราไม่มีเวลาพูดดีกันแล้ว เรดจอห์นก็ทำพลาดเป็น นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ คุณจับเขาได้แน่”
    “ผมมั่นใจ”
    “ช่วยอะไรผมอย่าง พอเจอตัวเขา ไม่ต้องจับเขา ฆ่าไอ้สารเลวนั่นซะ”
    “ตั้งใจอย่างงั้น”
    “ดีมาก ฟังนะ ฟังให้ดี” แพททริกเอาหูไปแนบ ฟังบอสโก้
    บอสโก้พูดกับแพททริกจบก็เสียชีวิต “บอสโก้ บอสโก้” 
    ลิสบอนรีบวิ่งเข้ามา
    หลายวันต่อมาที่ห้องมิเนลลี่ถอนใจ ลิสบอนเข้ามาถามว่าไม่เห็นในงานศพ เขาว่าอยู่ข้างหลัง 
    “จะลาออกเหรอ”
    “ผมพยายามจะบอกก่อนหน้านี้ ผมคิดว่าเป็น ”การเกษียณ” มากกว่าได้บำเหน็จเต็ม 20ปีกับอีกนิดหน่อย”
    “ไม่เป็นไรค่ะ เราจะจับคนร้ายอยู่ที่นี่ ส่วนหัวหน้าก็นั่งตกปลา”
    “ลิสบอน..8ปีที่ผมคุมแผนกนี้มา ผมเสียลูกน้องไป4นาย พร้อมกันใน1สัปดาห์”
    “งั้นควรลาออกตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ไม่สายไปเหรอ”
    “ไม่เลย ถึงเวลาแล้ว คุณดูแลลูกน้องให้ดี พวกเขาเป็นคนดี เฝ้าเจนให้ดี ถ้าเขาก่อนเรื่องมากนัก..ยิงเขาซะ ไม่มีศาลไหนเอาผิดคุณหรอก” มิเนลลี่กอดลิสบอน “อื้อ” 
    ลิสบอนผละออกแล้วค่อยๆ เดินออกไป มิเนลลี่พยักหน้า
    ลิสบอนเข้าไปหาแพททริก เขาแสดงความเสียใจเรื่องมิเนลลี่ ลิสบอนถามว่าบอสโก้พูดอะไรกับเขา
    “อ๋อเขาเอ่อ เขาบอกให้ผมดูแลคุณ”
    “แค่นั้นเหรอ”
    “ไม่ใช่ ถ้าผมไม่ดูแลคุณ เขาจะเป็นผีมาหลอก ฟังดูเพ้อเจ้อแต่ไม่ใช่เวลาที่จะต่อว่าเขา”
    “เทคีล่า ของโปรดบอสโก้” แพททริกหยิบออกมา
    ทีมลิสบอนฉลองด้วยเทคีล่าอย่างเศร้าๆ นิดๆ

The End 8