บันเทิง

Young@Heart

Young@Heart

27 ส.ค. 2552

ขึ้นชื่อว่า ‘สารคดี’ หลายคนอาจจะเห็นเป็นยาขม แต่สำหรับหนังสารคดีอย่าง “Young@Heart” แล้ว นี่คือ ‘โอสถ’ รสหวานหอม ยามเมื่อดื่มด่ำเข้าไป นอกจากบำรุงจิตวิญญาณ ยังเรียกขวัญและความกระชุ่มกระชวยในหัวใจกลับคืนมา...

  หนังเล่าถึงกลุ่มนักร้องประสานเสียง ‘Young@Heart’ ที่เหล่าสมาชิกในวงต่างเป็นคนสูงวัย อายุอานามเฉลี่ย 80 ปี สมาชิกกว่า 20 ชีวิตก่อร่างตั้งวงมานานกว่า 25 ปีแล้ว ในเมืองนอร์ทแธมป์ตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา และออกตระเวนเปิดการแสดงมาแล้วหลายแห่ง จนกระทั่งผู้กำกับ ‘สตีเฟ่น วอล์คเกอร์’ มีโอกาสได้ชมการแสดงของพวกเขาและเธอเมื่อครั้งไปแสดงในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และจากนั้นเรื่องราวของเหล่าบรรดาคุณปู่ คุณย่า กลุ่ม ‘Young@Heart’ ก็ถูกนำมาขึ้นจอภาพยนตร์ ผ่านการเฝ้าติดตามของผู้กำกับตลอดเวลากว่าหกสัปดาห์ ที่วง ‘Young@Heart’ มุ่งมั่นฝึกซ้อม สำหรับการกลับแสดงคอนเสิร์ตครั้งใหม่ในบ้านเกิด ที่บัตรเข้าชมจำหน่ายหมดล่วงหน้าก่อนการแสดงหลายสัปดาห์ ซึ่งความคาดหวังของผู้ชมกลายเป็นภาระยิ่งใหญ่ที่คุณปู่คุณย่าแบกรับเอาไว้บนสองบ่า

 ‘Young@Heart’ แปลกและแตกต่างจากคณะนักร้องประสานเสียงทั่วไปตรงที่ พวกเขานำเพลงฮิตในอดีตรวมทั้งเพลงดังร่วมสมัยมาขับร้องใหม่ ที่สำคัญเพลงเหล่านั้น บางเพลงเป็นเพลง ‘ร็อก’ ‘พังก์’ หรือจังหวะสนุกๆ อย่าง ‘ดิสโก้’ ของศิลปินดังทั้งเก่าและใหม่ ตั้งแต่ เจมส์ บราวน์, โซนิค ยูธ, พ้อยท์เตอร์ ซิสเตอร์, เดอะ แคลช, บีจีส์ ไปจนถึง โคลด์เพลย์ ผ่านการควบคุมวงและดูแลการฝึกซ้อมของ ‘บ็อบ ซิลแมน’ ผู้ที่มีอายุน้อยที่สุดในวง (ไม่นับรวมนักดนตรีแบ็กอัพ) คือ 53 ปี

 แน่นอนว่า ‘สังขาร’ คืออุปสรรคสำคัญยิ่งในการร้องเพลง ซึ่งก็มีตั้งแต่ปัญหาเรื่องการจำเนื้อเพลง สลับท่อนไปมาของคุณปู่ ‘สแตน’ ในเพลง “I Got You (I Feel Good)” ที่คนดูต้องลุ้นเอาใจช่วยให้คุณปู่ร้องท่อน ‘I Feel Nice…Like Sugar and Spice’ ของตัวเองให้ได้ หรือการจับจังหวะคำง่ายๆ แต่ต้องออกเสียงร้องซ้ำๆ ไปมาหลายๆ เที่ยวในเพลง ‘Yes We Can Can’ จนผู้คุมวงเกือบจะถอดใจ ไม่เลือกเพลงนี้มาใช้ในการแสดง และกระทั่งการร้องผิดคีย์ของคุณย่า ‘ไอรีน’ ในเพลง ‘Should I Stay Or Should I Go’ ที่สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าในระหว่างการซ้อมอยู่เสมอ

 ‘วัยที่ล่วงเลย’ นั้น ไม่ได้บั่นทอนกำลังใจในการฝึกร้องซ้อมเพลงของเหล่าคุณตาคุณยายแม้แต่น้อย ทุกคนต่างขะมักเขม้น หอบสังขารหมั่นเดินทางมาฝึกฝนการร้องเพลงของตนเองเสมอๆ บางคนสนุกกับการขับรถด้วยตัวเอง บางคนอาจต้องพึ่งพาลูกหลาน และอีกหลายๆ คนดูมีความสุขทุกครั้งที่ได้มาซ้อมร้องเพลงร่วมกับเพื่อนๆ แม้หลายคนจะพยายามลากสังขารที่ทรุดโทรมหลังฟื้นจากอาการล้มป่วยหนัก ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาได้ไม่กี่วัน  “Young@Heart” เล่าเรื่องแบบง่ายๆ ตรงไปตรงมา มีการใช้เสียงบรรยายช่วยอธิบายเหตุการณ์บ้างนอกจากเหนือจากบทสัมภาษณ์ของสมาชิกแต่ละคน หนังไม่เพียงบันทึกภาพการซุ่มซ้อมอย่างจริงจังของวง หากแต่ยังพาผู้ชมเดินทางไปทำความรู้จักกับชีวิตของแต่ละคนที่น่าสนใจ ทั้งสมาชิกดั้งเดิม คนใหม่ที่ถูกชักชวนมาร่วมวง หรือสมาชิกเก่าที่กำลังจะกลับขึ้นเวทีอีกครั้ง และความลำบากยากเย็นของ ‘ซิลแมน’ ในการทำให้ผู้เฒ่า ผู้แก่ เหล่านั้นเข้าใจในท่วงทำนองซึมซับคำร้อง จนสามารถร้องเพลง ‘ยากๆ’ เหล่านั้นออกมาได้สำเร็จ เหตุการณ์และบทสัมภาษณ์เหล่านั้นกลายองค์ประกอบสำคัญที่เชื่อมโยงเรื่องราวให้ผู้ชมผูกสัมพันธ์กับทุกตัวละครในหนัง กลายเป็นการสร้างอารมณ์ร่วมที่โน้มนำ ดึงดูด ให้คล้อยตาม ในแบบที่หนังทั่วไปอาจไม่สามารถทำได้เทียมเท่า

 หนังลองของด้วยการเล่นกับความรู้สึกผู้ชมครั้งแรกในตอนที่วง ‘Young@Heart’ เดินทางไปแสดงให้เหล่านักโทษได้ดูกันถึงในคุก แม้จะเป็นเหมือนแค่การ ‘ซ้อมใหญ่’ สำหรับพวกเขา แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่า บทเพลงของคุณปู่คุณย่า จะกล่อมเกลาหัวใจอันหยาบกระด้างของเหล่า ‘คนคุก’ ลดความแข็งกร้าว ให้กลายเป็นความรักและอบอุ่นที่แต่ละคนต่างเดินตรงเข้ามาสวมกอด ‘ย่าๆ ยายๆ’ หลังการแสดงจบลง แต่แล้วเหตุการณ์ก็ดำเนินมาถึงจุดพลิกผันครั้งสำคัญที่สุด เมื่อสองสมาชิกคนสำคัญในวงเสียชีวิตลงไล่เลี่ยกันอย่างกะทันหัน ก่อนการแสดงครั้งใหญ่จะเริ่มขึ้นเพียงแค่ 1 วัน...พวกเขาจะหาใครมาร้องนำแทนคนที่จากไป ทั้งๆ ที่ผ่านมา กว่าที่แต่ละคนจะร้องเพลงในท่อนของตัวเองจนผ่านมาได้แทบจะกระท่อนกระแท่นนั้น ล้วนต้องฝึกซ้อมอย่างหนัก คอนเสิร์ตครั้งสำคัญที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า และแล้วพวกเขาจำเป็นต้องพิสูจน์คำว่า ‘The Show Must Go On’ แม้จะต่อสู้กับสังขารและความร้าวรานในใจเมื่อต้องสูญเสียเพื่อนผู้เป็นที่รักในเวลาเดียวกัน

 ทุกปัญหาและอุปสรรคที่วง ‘Young@Heart’ พานพบ แต่สุดท้ายแล้ว Light Will Guide Your Home And Ignite Your Bones And I Will Try to ‘Fix You’ คือเพลงที่คุณปู่ ‘นิทเทิล’ ร้องปลอบประโลมและให้กำลังใจทุกคนในคืนพิเศษวันนั้น ทำให้ผู้ชมทั้งฮอลล์(และทั้งโรง) ถึงกับต้องปาดน้ำตาด้วยความประทับใจอย่างที่สุด

 นี่คือหนังเรื่องแรกที่ถูกจัดให้อยู่ในเรต ‘ส.’ ตามพ.ร.บ.ภาพยนตร์และวีดิทัศน์ฉบับ พ.ศ. 2551 ที่เพิ่งประกาศบังคับใช้ และแน่นอนว่า “Young@Heart” เป็นหนังที่ส่งเสริมการเรียนรู้และควรส่งเสริมให้มีการดูเป็นอย่างยิ่ง

ชื่อเรื่อง : Young@Heart
ผู้กำกับ : Stephen Walker
ผู้ที่ปรากฏในหนัง : Stan Goldman, Fred Knittle, Dora B. Morrow, Eileen Hall, Joe Mitchel, Bob Cilman
ความยาว : 107 นาที
เรตติ้ง : ประเภทที่ 1 ส. ส่งเสริมการเรียนรู้และส่งเสริมให้ดู
วันที่เข้าฉาย : 3 กันยายน 52
โรงภาพยนตร์ เฮ้าส์ อาร์ซีเอ

"ณัฐพงษ์ โอฆะพนม"