สืบจิต ไขปริศนา ปี 2 ตอน 3 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26

The Mentalist 203 : 3X5353
ตอน Red Badge 

    ลิสบอนต้องคุยกับหมอคาร์เม็น เกี่ยวกับสุขภาพจิตของเธอ คาร์เม็นพยายามบอกให้ลิสบอนพูดเรื่องอึดอัก เธอก็ว่าไม่มี แล้วยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด แต่คาร์เม็นก็นัดให้เธอมาพบทุกอาทิตย์ ลิสบอนกินกาแฟแล้วบ่นว่าไม่ได้เรื่อง พอดีมีโทรศัพท์เข้ามา เธอจึงขอตัวไปทำงาน
    ลิสบอนกับทีมไปหาศพที่ได้รับแจ้งว่าห่างจากสำนักงาน 2 ช่วงตึก ไปถึงเธอก็สั่งให้หาให้ทั่ว แต่ไม่มีใครเจอ แพททริกเห็นมดเดิน เขาบอกให้ลิสบอนดู เธอไปเปิดก็พบศพชายคนหนึ่ง ถูกยิง 3 นัดที่อกระยะเผาขน เขาถามว่าเป็นใคร
    ลิสบอนตอบ “วิลเลี่ยม แม็คเทียร์จากซานฟรานซิสโก คนร้ายข่มขืนต่อเนื่องติดคุกที่เพลิแกนเบย์ 7 ปี”
    “รู้จักได้ยังไง”
    “ฉันจับเข้าคุกเอง” ลิสบอนว่า
    เมื่อกลับไปที่สำนักงาน แวน เพลท์ ค้นประวัติวิลเลี่ยม แม็คเทียม แถมเจอประวัติของลิสบอนด้วย เธอตื่นเต้นมากที่ลิสบอนเคยเป็นดาราร็อค พอดีลิสบอนเข้ามา
    แวน เพลท์ว่า “คดีแม็คเทียร์สร้างชื่อให้คุณ ไม่เล่าให้ฟังเลย ฉันว่า เหมือนฮีโร่ที่ชอบหลบๆ ซ่อนๆ”
    “อยากรู้กันนักใช่มั้ย ได้ ก็ได้ แม็คเทียร์อาละวาดแถวเบย์แอเรีย 18 เดือน ข่มขืนเด็ก 7 คนตั้งแต่อายุ 6 ถึง 9 ขวบ ฉันเป็นตำรวจสืบสวนที่ซานฟรานที่ทำคดี ฉันสืบสวนจนจับแม็คเทียร์ได้..ไงได้อะไรมั่ง”
    ริกส์บีว่า “พบอาวุธสังหารห่างไป 1 ช่วงตึกในถังขยะ ตรวจหาลายนิ้วมืออยู่”
    แวน เพลท์อ่านต่อ “สายสืบลิสบอนได้รับยกย่องให้เป็นฮีโร่จากเทศบาลและเพื่อนร่วมงานที่กรมตำรวจซานฟราน กล่าวโดยหัวหน้าของเธอ นายตำรวจแซมมวล บอสโก้”
    แพททริกพูดล้อเลียนบอสโก้ “สายสืบลิสบอนสร้างผลงานได้เยี่ยมในการติดตามและจับกุมสัตว์นรกนี่”
    บอสโก้เข้ามาได้ยินพอดี “เก่งนี่นา คุณน่าไปแสดงหนังนะ ชอบล้อเลียนคนอื่น”
    แพททริกสวน “อย่ายั่วนะ”
    บอสโก้คุยกับลิสบอน “ผมรู้เรื่องแม็คเทียร์”
    “แปลกจัง ตั้งหลายปีแล้ว กลับมาเจอเขาอีก”
    บอสโก้ว่า “นานเกินไป คุยกับดรายเยอร์รึยัง ผมยังนึกถึงเขา”
    “ดรายเยอร์ วีแลน พ่อของเหยื่อรายสุดท้าย เคที่อายุ 7 ขวบ จะฆ่าแม็คเทียร์ถ้าเขาพ้นโทษ”
    ลิสบอนว่า “โทรแล้ว กำลังจะมาจากมาริน” 
    “ผมรู้คุณจัดการได้ จะให้ช่วยก็บอก เห็นแก่อดีต”
    แพททริกเยาะเบาๆ “เห็นแก่อดีต”
    ลิสบอนตัดบท “นี่ที่อยู่แม็คเทียร์ เจ้าหน้าที่บอกว่าเขามีแฟน ไปสอบปากคำ”
    แวน เพลท์กำลังลุกไป แพททริกขอไปด้วย ริกส์บี้ไปถามพวกญาติเหยื่อที่ย้ายมาจากซานฟรานซิสโก

    แวน เพลท์กับแพททริกไปพบทันย่า เธอเป็นคู่หมั้น แพททริกกับแวน เพลท์แปลกใจมาก แพททริกถามตรงๆ ว่าตกหลุมรักคนร้ายข่มขืนเด็กได้ยังไง เธอยืนยันว่าเขาเป็นคนดี และโดนเจ้าหน้าที่หญิงที่จับยัดข้อหาให้ แล้วก็มีอาทิตย์ก่อนที่ทะเลาะกับเจ้านาย ชื่อร้านเอ็กซ์เอ็กซ์เอ็กซ์วายชี้สมั้ง อยู่ที่วินลี่ย์ใกล้ทางหลวง
    พอดีเดวิดพี่ชายทันย่ามาซ่อมอ่างล้างจานให้ เธอแนะนำให้รู้จักแพททริกกับแวน เพลท์ เธอจึงถามว่ารู้จักกับแม็คเทียร์ มั้ย เขาว่ารู้จัก และเห็นเขาดีกับทันย่า พอดีลูกสาวทันย่ากลับมา เอ็มมิลี่ เด็กหญิงสวยน่ารักมาก

    ลิสบอนกับโชกำลังคุยกับนิกกี้ เรื่องเป็นพยาน ริกส์บีเข้ามาบอกว่าตรวจสอบแล้วลายนิ้วมือคนยิงคือลิสบอน ทุกคนตกใจไม่น้อย
    ลิสบอนเข้าพบมิเนลลี่ทันที
    มิเนลลี่ว่า “เจอลายนิ้วมือคุณที่แม็กกาซีนของอาวุธสังหาร บอกสิทำไมผมไม่ควรปาปืนทิ้งลงชักโครกตอนนี้”
    “ต้องมีข้อผิดพลาด ฉันมั่นใจ พวกเขาทำงานหนัก งบก็น้อย ปีที่แล้วก็เคยเกิดแบบนี้ที่กรมตำรวจแอลเอ.แค่ส่งไปตรวจใหม่ ไม่เอาน่า คงไม่คิดว่าฉันทำนะ”
    “ผมคิดว่าคงถูกกาหัวทางการเมืองเรียบร้อยแล้ว คุณกับทีมไม่ต้องทำคดีแม็คเทียร์แล้ว”
    “ฉันเข้าใจค่ะ จะยกให้เอฟบีไอเหรอ”
    มิเนลลี่ว่า “ไม่ใช่”
    บอสโก้เข้ามา “ลิสบอน ทำไมเป็นแบบนี้”
    ลิสบอนอึ้งไปนิด “บอสโก้”
    “เขารู้จักคดีนี้พอๆ กับคุณ เหมาะแล้ว ใช่แล้ว ผมต้องใช้เส้นสาย”
    “ขอบคุณ คงงั้นมั้ง”
    “ไม่ต้องเลยนะ อย่าเข้าใจผมผิด ถ้าคุณผิด ผมจับคุณแน่ แค่ไม่อยากให้เอฟบีไอมาเดินไปเดินมาวุ่นวายในที่ทำงานผม”
    “ก็ได้ค่ะ”
    “จำเป็นต้องถามคุณ แต่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว”
    “ได้ค่ะ ถามเลย”
    แพททริกเข้ามา บอสโก้ถามเขาว่ามีข้อมูลเพิ่มเหรอ แพททริกว่าไม่มีแค่อยากเจอ ลิสบอนบอกให้เขาอยู่ได้ บอสโก้ถามลิสบอนว่าคืนวันอังคารอยู่ไหน เธอว่านอนดูทีวีรายการเรียลลิตี้ บอสโก้ว่าจะส่งเธอเข้าเครื่องจับเท็จ แต่ลิสบอนไม่ยอม บอกว่าเธอไม่ได้ฆ่าแม็คเทียร์ แล้วเธอก็ลุกหนีไป
    แพททริกออกไปหา โช ริกส์บี แวน เพลท์ ที่กำลังคุยเรื่องสถานการณ์ของลิสบอน
    แพททริกว่า “คุณว่าจะไขคดีแม็คเทียร์ให้ได้โดยไม่สนว่าบอสโก้กับมิเนลลี่จะเห็นด้วยมั้ย ส่วนคุณไม่แน่ใจ” แพททริกมองไปที่แวน เพลท์
    ริกส์บีว่า “ผมแค่บอกว่าควรปล่อยให้บอสโก้จัดการ เขาก็เก่ง”
    โชสวน “ใครจะทำคดีนี้ได้ดีเหมือนเรา คงไม่มี”
    “คุณเดาว่าลิสบอนไม่ได้ฆ่าเขา ถ้าฆ่าล่ะ..จะทำยังไง” แพททริก
    โชย้อนถาม “คุณทำยังไง”
    “ผมเหรอ ก็ไม่สนใจ ผมไม่ใช่มือกฎหมาย”
    แวน เพลท์ว่า “ใช่ เราไม่สนใจ”
    “ใช่” 
    ริกส์บีขัด “ผมไม่เห็นด้วย”
    แวน เพลท์สวน “แม็คเทียร์จ้องทำร้ายเด็กๆ”
    “ก็รู้ เขาสมควรตาย แต่ถ้าลิสบอนฆ่าเขาจริง ก็ต้องกล้ารับโทษซิ”
    โชว่า “ผมจะไปคุยกับหัวหน้าแม็คเทียร์”
    แวน เพลท์ว่า “ฉันไปด้วย”
    ริกส์บียอม “ก็ได้ ก็ได้ ฟังนะ ลิสบอนไม่ได้ทำอยู่แล้ว จริงมั้ย ไม่มีวันทำแบบนี้”
    แพททริกว่า “มันก็ไม่แน่”
    แพททริกนัดลิสบอนไปคุยที่ร้านอาหาร อยากให้เขาระบายความโกรธออกมาให้เต็มที่ เพราะเขารู้ว่าคืนวันอังคารลิสบอนไม่ได้นอนดูทีวีแน่ เธอเองก็จำไม่ได้
    “ขอบคุณ ไม่เป็นไร แต่ความทรงจำยังอยู่ ดึงกลับมาได้ ถ้าให้ผมดึงเข้าสู่ภวังค์”
    “ไม่มีวันซะหรอก อย่าคิดที่จะสะกดจิตฉัน”
    “อาจมีเรื่องสะเทือนใจแต่คุณกักมันไว้ก็ได้”
    “ฉันไม่ได้ฆ่าแม็คเทียร์”
    “ให้ผมสะกดจิตคุณเถอะเราจะได้มั่นใจ”
    “ไม่”
    “ทำไมล่ะ”
    “ไม่อยากให้คุณรู้เรื่องในหัวฉัน”
    บอสโก้ชวนลิสบอนไปคุยกับดรายเยอร์ที่มารอ ดรายเยอร์พ่อของเคที่ เด็กสาวที่ถูกแม็คเทียร์ข่มขืน บอสโก้ถามเขาตรงๆ ว่าฆ่าแม็คเทียร์ หรือเปล่า เขาว่าไม่ เพราะเขารู้ว่าถ้าถูกจับเคที่จะไม่เหลือใคร แถมดรายเยอร์ยังต่อว่าลิสบอนที่ตอนนั้นจะจับแม็คเทียร์ก่อนหน้าอาทิตย์หนึ่ง แต่เธอไม่ทำ จนแม็คเทียร์ มาก่อเหตุกับเคที่ลูกสาวเขา 

    ลิสบอนพยายามอธิบายเหตุผลว่า เธอจำใครก่อนที่จะมีหลักฐานไม่ได้ แต่ดรายเยอร์ไม่ฟัง เขาโทษว่าเป็นความผิดของลิสบอน
    โชกับแวน เพลท์ไปคุยกับเวิร์น หัวหน้าของวิลเลี่ยม เขาว่าวิลเลี่ยมทะเลาะกับด็อก เขามาเห็นและไล่ออกทั้งคู่
    ลิสบอนจะไปขึ้นศาล แต่มิเนลลี่มาห้ามไว้บอกว่าเธอไปไหนไม่ได้ เพราะไม่ผ่านเครื่องจับเท็จ ทำให้เธอโดนพักงาน สั่งให้ไปคืนอุปกรณ์ที่ฝ่ายบุคคลทันที ลิสบอนอึ้งไป 
    ลิสบอนตัดสินใจไปหาคาร์เม็นอย่างคนหมดหนทาง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอเอง คาร์เม็นว่า
    “อ่านผลเครื่องจับเท็จเป็นศิลป์มากกว่าศาสตร์ เข้าเครื่องใหม่จะสอนให้ผ่อนคลาย”
    ลิสบอนระบายออกมา “เวลาพ่อฉันเมาเขาจะขาดสติ มีครั้งนึงเขาซ้อมน้องฉันปางตาย แต่เขากลับจำอะไรไม่ได้เลย ตอนไปโรงพยาบาลเขาไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือเขา”
    “คุณดื่มเหล้าเหรอคุณถึงพูดเรื่องไม่ได้สติ”
    “ฉันอยากรู้ว่าเป็นไปได้มั้ยที่จะฆ่าแม็คเทียร์แล้วจำไม่ได้”
    “คุณจำคืนที่เกิดเหตุไม่ได้เลยเหรอ” ลิสบอนส่ายหน้า “ไม่ต้องตกใจ อาจมีหลายสาเหตุ ความเครียดมันก็...”
    ลิสบอนแทรก “ตำรวจอาจเป็นฆาตกร มันเกิดขึ้นได้”
    “เหลวไหล คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม็คเทียร์มาอยู่ซาครามเม็นโต้”
    “เจ้าหน้าที่โทรบอกฉันเมื่อเดือนก่อน โทรแจ้งเตือน”
    “อ้าว ความเจ็บปวดทำให้เราเสียความทรงจำได้มั้ย..ได้..สมองปกป้องคุณ จากสิ่งเลวร้ายที่ทำ หรือกระทั่งเรื่องที่คนอื่นทำ คนร้ายข่มขืนเด็กก็ไม่หายไปหรอก ฆาตกรช่วยชีวิตเด็กไว้ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร”
    “จะเรียกความทรงจำกลับคืนได้ยังไง”
    “เชื่อผมเถอะ เดี๋ยวก็กลับมาเอง ต้องใช้เวลา”
    “ฉันไม่มีเวลา คุณไร้ประโยชน์ทั้งตัวคุณและคำพูด” ลิสบอนโมโห
    “ผมเสียใจ ถ้าคุณจำไม่ได้ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง”
    พวกโช แวน เพลท์ และริกส์บี ตามหาคนที่แม็คเทียร์ทะเลาะด้วย ชื่อด็อก ไปค้นที่ห้องประวัติแต่ไม่เจอ บอสโก้เข้ามาเห็นก็ต่อว่าไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับคดีนี้ แต่ทั้งสามนิ่งๆ แล้วริกส์บีก็พบว่าแม็คเทียร์ มีเพื่อนร่วมคุก2ปี ชื่อเล่นว่าด็อก แวน เพลท์มองหน้าแล้วรู้ว่าคือ เดวิด พี่ชายทันย่า
    ลิสบอนตัดสินใจบอกแพททริกให้สะกดจิต เธอพาเขามาที่ห้องพัก แพททริกค่อยๆ คุยกับเธอแล้วสะกดจิตเธอให้พักผ่อนไม่เครียด 
    “ลิสบอนคุณจะต้องทำใจให้สบายๆ คุณจะไม่ได้เข้าสู่ภวังค์ ดังนั้นต้องผ่อนคลายสบายๆ หลับเหรอ โอเค ดี ดีมาก คุณกำลังเดินลงบันได ก้าวแบบสบายๆ ตอนนี้คุณถึงขั้นสุดท้ายแล้ว ก้าวสุดท้ายแล้ว สถานที่สงบที่สุด รู้สึกยังไง”
    “ก็ดี” 
    “ดีมาก คุณยังอยู่ในภวังค์ที่ผ่อนคลายสบาย ช่วงที่เราคิดถึงคืนวันอังคาร ก่อนอื่น บางครั้งคุณเต้นเพลง ”สไปซ์เกิร์ล” ใช่มั้ย”
    “ใช่”
    “คิดแล้วเชียว งั้นวันอังคาร สามารถดูได้ทั้งวันเหมือนดูหนัง สนใจในทุกรายละเอียด อยากซูมเข้าใกล้ก็ทำได้ จะกรอไปข้างหน้าหรือข้างหลัง คุณ..ควบคุมได้ทั้งหมด..โอเค”
    “โอเค”
    “ดีมาก เห็นอะไรมั่ง”
    “ฉันกำลังรีบกรอกเอกสารของคดีมิลแบ๊งค์ให้เสร็จ ฉันรู้สึก...หิวเพราะไม่กินอาหารกลางวัน เด็กในห้องเอกสารหล่อมาก”
    “จริงเหรอ งั้นไปข้างหน้านิดนึง เย็นวันนั้น คุณกำลังจะออกจากซีบีไอ”
    “แวน เพลท์ทำงานจนดึก ขยันทำงานดี อนาคตคงไกลถ้าไม่เผลอไปนอนกับริกส์บี”
    “ตอนนี้คุณจะไปไหน”
    “ฉัน ฉัน บ้านมั้ง” 
    “อ๋อเหรอ คุณจะไปไหนลิสบอน”
    “ฉันอยู่ในรถ น้ำมันใกล้หมด” ลิสบอนถอนใจ
    “ไม่เป็นไร คุณกำลังอยู่ในภวังค์ ไม่มีอะไรนะ คุณเห็นอะไร คุณจะไปไหน”
    “ฉัน... ฉันไม่รู้ มันว่างเปล่า ฉันเห็นแต่จอเปล่าๆ”
    แพททริกว่าไม่เป็นไร แต่ลิสบอนหงุดหงิดที่จำอะไรไม่ได้ แพททริกเองก็แปลกใจมาก และสงสัยมาก ลิสบอนจะไล่เขากลับ เธอร้องไห้ แพททริกว่าเขาจะไม่ยอมแพ้แน่ๆ 

    โชกับริกส์บีบุกจับตัวเดวิดมาสอบปากคำ เขายืนยันว่าไม่ได้ฆ่า โชว่าฆ่า และคนที่ซวยคือเพื่อนเรา เดวิดถามว่า
    “เพื่อนคุณเป็นตำรวจเหรอ เธอจ้างให้ผมพาแม็คเทียร์ไปในตรอก ผมไม่รู้ว่าเธอจะยิงเขา สาบานได้ ถ้างั้นผมคงไม่รับเงิน”
    “สายสืบลิสบอนเหรอ ที่เป็นคนจ้างนาย” โชถาม
    “คงต้องใช่แน่ ไม่ใช่เหรอ ได้ยินว่าคุณจับตัวได้แล้วนี่”
    “นายก็แค่เดา ไม่เห็นตัวจริงๆ” ริกส์บีว่า
    “โอ้ ผมไม่ได้เห็นใครทั้งนั้น ได้แต่ข้อความ หน้าที่ผมคือทำให้บิลเมา เราไปฉี่ในตรอก แล้วก็แยกกัน พอได้ยินเสียงปืนผมก็วิ่งหางจุกก้น วันรุ่งขึ้นมีเงินเข้าบัญชีผมหมื่นนึง”
    เรื่องนี้ถึงหูบอสโก้กับลิสบอน โชกับริกส์บีว่าลิสบอนไม่มีเงินหมื่นไปจ้างฆ่าแน่นอน ลิสบอนจะให้แวน เพลท์แกะรอยข้อความ แล้วเธอจะไปคุยกับธนาคาร แต่บอสโก้ค้านว่าเธอโดนพักงานอยู่ แล้วขอให้ลิสบอนเชื่อใจเขา แต่ลิสบอนโมโหเหมือนมีอาการคนเล่นยามา พอบอสโก้ถามว่าใช้ยาอยู่เหรอ ลิสบอนก็โกรธแล้วเดินหนีไปที่ห้อง ใช้เก้าอี้ทุ่มกระจกแตก 
    แพททริกรีบเข้ามาดู ลิสบอนอยู่ในอาการตกใจ ไม่รู้ว่าตัวเองทำไปได้ยังไง แพททริกบอกให้เธอกลับไปพัก บอสโก้ที่ตามมาก็จะไปส่งแต่ลิสบอนว่าไม่ต้อง
    แวน เพลท์แกะรอยเงินหมื่นหนึ่ง ว่ามาจากบัญชีบริษัทผีบนเกาะเคย์แมน หลังจากจ่ายให้เดวิดวันเดียว บัญชีนั้นก็จ่ายให้อีกคน1ล้านเหรียญ แต่แกะรอยต่อไม่ได้ เพราะบัญชีปิดไปแล้ว
    มิเนลลี่คุยกับแพททริกแล้วต่างก็เป็นห่วงลิสบอนมาก
    ลิสบอนอยู่บ้านกินยาฟังเพลง เต้นรำคนเดียวในห้องพัก จนคาร์เม็นมาหา บอกว่ามิเนลลี่สั่งให้มาหาเธอว่าทุกคนเป็นห่วงเธอ ลิสบอนหยิบปืนมาจ่อทางคาร์เม็น
    “เพราะฉันสติแตกล่ะสิ ปล่อยให้คนร้ายลอยนวลหรือว่าฆ่าเขาจริง”
    คาร์เม็นทำเสียงตกใจ “โอ้ คุณ..ฆ่าแม็คเทียร์เหรอ”
    “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง..ก็อาจใช่”
    “เอ่อ เทเรซ่า เก็บปืนกล็อกของคุณไปก่อนดีกว่า”
    “ตาแหลมมากคุณหมอ ปืนกล็อก9มม. ไกเป็นตัวปลดเซฟ..โง่ดีมั้ยล่ะคิดดู..มันไม่ปลอดภัยเลยซักนิดจริงมั้ย”
    “ส่งปืนให้ผมดีกว่านะ”
    ลิสบอนไม่ส่ง แต่จ่อที่คาร์เม็นบ้าง จ่อที่หัวตัวเองบ้าง “อย่ามองฉันแบบนั้น อย่าบอกมองฉันแบบนี้ นี่เป็นความผิดคุณ”
    “ไม่เอาน่า เทเรซ่า”
    “คุณขุดคุ้ยเรื่องต่างๆ ในหัวฉัน แล้วตอนนั้นฉันจำอะไรไม่ได้ ฉันสับสนไปหมด เป็นเพราะคุณคนเดียว”
    “เทเรซ่า วางปืนลง คุณต้องสงบสติอารมณ์ แล้วก็วางปืนลงซะ”
    “สงบเหรอ ก็พูดถูก..คุณหมอมีบางอย่างที่ฉันอยากบอกคุณภายนอกฉันอาจสงบนิ่งแต่จริงแล้วข้างใน..มันโมโหมากจนบางครั้งคิดว่าตัวจะระเบิด ความทุกข์ ความเจ็บปวดทั้งหลายที่ฉันเห็นทุกวันทำให้ฉันอยากกรีดร้องแต่ต้องกดมันไว้ ฉันกดมันไว้เพราะฉันต้องสุขุม มีเหตุผลเพราะเป็นหน้าที่ฉัน แต่ฉันอยากเหนี่ยวไกนี้ ฉันอยากฆ่าคน”
    “คุณโมโห ผมได้ยินแล้ว”
    “ฉันคิดว่าเป็นคนทำ คิดว่าฉันฆ่าแม็คเทียร์”
    “ชู่.. เทเรซ่า ถ้าคุณทำจริง ก็ไม่เป็นไร มันเป็นคนเลว ไม่มีเหตุผล ที่คุณจะทำร้ายคนอื่น หรือแม้แต่ตัวเอง”
    “ก็จำไม่ได้อยู่ดี”
    “คุณจำได้ คุณจะจำได้ เมื่อจำได้ เมื่อเผชิญหน้ากับความจริง คุณสลัดภาระและความกังวลทั้งหลายที่แบกไว้บนบ่า”
    “ก็ได้”
    “ผมอยากให้คุณ..ลองนึกภาพที่เกิดเหตุ..ไปพร้อมกับผม ปลดปล่อยช่วงนั้นออกมา คุณเดินตามคนชั่วเข้าไปในตรอก คุณเห็นเขามั้ย”
    ลิสบอนนึกตลอดและส่ายหน้า “ไม่เห็น เห็น อาจจะเห็น ก็อาจจะเห็น”
    “ใช่ คุณเห็นมัน คุณเห็นถังขยะ กองขยะ และอิฐเก่าๆแตกหัก และคุณก็เห็นแม็ทเทียร์”
    “ใช่”
    “คุณเห็นมัน มันเป็นไอ้ปีศาจ ที่ทำลายชีวิตคนมาหลายคน ซึ่งมันเกินไปแล้ว คุณเห็นมั้ยเทเรซ่า ดึงกลับมา ขยะที่ส่งกลิ่น ผนังในตรอกแสนโสโครก ภาพกากบาทในนั้น พระเจ้าอาจจะเมตตาวิลเลี่ยม แม็คเทียร์ แต่นรกไม่เมตตามันแน่ๆ มันสมควรตาย แต่ถึงยังไง คุณก็ยังเป็นคนดี ต้องผ่านพ้นมันไปได้”
    ลิสบอนเบลอๆ “กากบาท”
    “ว่าอะไรนะ”
    “กากบาท รอย คุณรู้เรื่องกากบาทได้ยังไง อยู่ด้านในประตูมีแต่ฆาตกรที่เห็น”
    คาร์เม็นคิดได้ “อ๋อ ก็คุณเล่าเรื่องที่เกิดเหตุให้ผมฟังเอง”
    “ฉันไม่เคยเล่า”
    แพททริกแสดงตัวออกมา “โอ้..เล่นได้เนียนมาก เก่งมากเลยลิสบอน”
    คาร์เม็นตกใจ “นี่คุณ”
    แพททริกว่า “แน่นอน กากบาท คุณอดใจกับมโนภาพไม่ได้สินะหมอ คงหมดศรัทธาแล้วสิท่า”
    “นี่มันเรื่องอะไร”
    “มอบตัวซะเราจับคุณได้แล้ว ฉลาดมากนะ บังคับให้ลิสบอนกลับไปทุกอาทิตย์ คุณจะได้เก็บลายนิ้วมือเธอบนถ้วยกาแฟแล้วใส่ยา..นอนหลับให้เธอกินวันอังคารก็เพิ่มปริมาณให้จำอะไรไม่ได้ เรื่องที่จำไม่ได้ คุณก็รู้ว่า..ลิสบอนจะต้องปกปิดเลยทำให้เธอไม่ผ่านเครื่องจับเท็จ ศึกษาพฤติกรรมมนุษย์ได้เก่งมากหมอเก่งมาก เยี่ยมจริงๆ”
    “คุณสติแตกที่ซีบีไอ.ก็แกล้งทำเหรอ”
    แพททริกว่า “เนียนมั้ยล่ะครับ ว่ายังไงล่ะ จากนั้นผมก็แค่บอกให้มิเนลลี่สั่งให้คุณมาที่นี่”
    ลิสบอนว่า “ฉันคอยคุณมาทั้งคืน”
    แพททริกว่า “ขอตินิดนึง ผมขอติคุณแค่ ติแค่นิดเดียวเอง ยาโลแรซเซอแพมมันเยอะไปนิดนึง ตอนที่ลิสบอนจำคืนเกิดเหตุไม่ได้กระทั่งโดนสะกดจิตแล้ว ผมรู้เลยว่าเธอโดนวางยา แต่อย่างอื่น ไร้ที่ติ น่าประทับใจมากๆ”
    “ขอบคุณ”
    “ไม่จำเป็น”
    คาร์เม็นโดนชก ลิสบอนใส่กุญแจมือ “คุณถูกจับแล้ว คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด ทุกสิ่งที่คุณพูด สามาถจะนำไปใช้ปรึกปรำคุณได้ คุณมีสิทธิ์จะแต่งตั้งทนาย”
    แวน เพลท์แกะรอยบริษัทผีเจอว่าคือ มิลตั้น ฮาวเวิร์ดที่จ้างหมอคาร์เม็นกับเดวิดให้ปรักปรำลิสบอนว่าฆ่าแม็คเทียร์ ธุรกรรมการเงินพิสูจน์ได้

    บอสโก้เข้ามาหาลิสบอนที่จัดโต๊ะในห้องเธออยู่ ชมที่เธอเล่นบทสติแตกได้เนียนมาก ลิสบอนว่าไม่เหมาะกับตำรวจ แต่ยอมรับว่าสนุกเหมือนได้ปลดปล่อย บอสโก้ดีใจด้วยที่เธอพ้นข้อกล่าวหา
    “เสียใจด้วยที่คุณร่วมแผนไม่ได้”
    “จะให้เข้าก็ได้ แต่คุณไม่ทำ ควรรู้ว่า ถ้าเกิดคุณฆ่าเขาจริงๆ”
    ลิสบอนสวน “ฉันรู้ค่ะ”
    บอสโก้ว่า “คุณรู้แล้ว งั้นพูดพอแล้ว” 
    แพททริกเข้ามา “คงไม่ได้มาขัดจังหวะใช่มั้ย” 
    “ไม่ ฝันดีลิสบอน” บอสโก้ออกไป
    “ฝันดีแซม โดนัทจากร้านมารีย์” แพททริกยื่นขนมให้
    ลิสบอนหยิบโดนัทกิน แพททริกว่า “ผมไม่ทันเห็น แน่ล่ะ”
    “อะไร”
    “เขาหลงรักคุณเหรอ”
    ลิสบอนเหล่ “คิดได้ยังไง”
    “ผมรู้ มันยากที่จะหยั่งรู้ได้ แต่ไม่ลอง..ก็ไม่รู้นะ”
    ลิสบอนเสียงเข้ม “เงียบเลย”

The End 3