สืบจิต ไขปริศนา 23
The Mentalist ตอน Red John's Footsteps
ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26
The Mentalist ตอน Red John's Footsteps
สวนคร็อกเก็ตสเตทเมมโมเรียล ซานแองเจโล่ แคลิฟอร์เนีย
โชกล่าว “เหยื่อชื่อเอ็มม่า พลาสเกตต์ อายุ 19 ปี เป็นคนในพื้นที่ คนเห็นคนแรกรู้จักเธอที่โรงเรียน อาศัยอยู่บ้านกับพ่อแม่ มีพี่ชาย 1 คนกับน้องฝาแฝดชื่อมาย่า หายไปพร้อมกัน”
ริกส์บีเสริม “พบรถของถูกจอดทิ้งไว้ข้างทางเมื่อคืน จากนี่ไปทางเหนือสิบไมล์”
ลิสบอนถาม “ใครประสานการค้นหา”
“นายอำเภอฮาร์ดี้เป็นคนดูแล”
ฮาร์ดี้เข้ามาหา “เท็ด ฮาร์ดี้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“ลิสบอนค่ะ นั่นเจน นี่แวน เพ้ลท์”
“เรียกคนของเราทั้งหมดมาแล้ว สิ่งสำคัญคือค้นหาคู่แฝดที่หายไป”
แพททริกดูที่ศพแล้วรีบเรียกลิสบอนมาดู ซึ่งเป็นวิธีการฆ่าของเรดจอห์น แต่ลิสบอนว่าแค่เรื่องบังเอิญ ฮาร์ดี้ถามว่าใคร
“เรดจอห์น เป็นฆาตกรต่อเนื่อง สไตล์การฆ่าของเขา”
แพททริกชี้ให้ดูที่นิ้วเท้าซึ่งทาเล็บเหมือนที่ทำกับเมียเขา ลิสบอนว่าแปลกแต่ไม่อยากให้ด่วนสรุป ทันใดนั้นก็มีเสียงเครื่องบิน ทุกคนเงยหน้ามองบนท้องฟ้า เครื่องบินบินเป็นรูปเรดจอห์น แพททริกและทุกคนอึ้ง
บ้านพลาสเกตต์ ซานแองเจโล่ แคลิฟอร์เนีย ฮาร์ดี้พามาพบพ่อแม่ของเอ็มม่า เขาเล่าไปเคี้ยวหมากฝรั่งว่าเป็นหมากฝรั่งเลิกบุหรี่
“เศรษฐีเก่า คุณพลาสเกตต์เป็นสถาปนิก แม่เขาเป็นช่างปั้น ตระกูลพลาสเกตต์มาอยู่นี่ก่อนจะตั้งเป็นเขต ตระกูลเขามีความหมายกับคนทีนี่ อยู่มา10ปี ผมยังเด็กใหม่”
อาร์เด้นรีบถามว่าพบมาย่ารึยัง โนอาห์ว่าให้ตำรวจทำหน้าที่ก่อน แพททริกขอดูห้องนอนลูก
“ไงนี่ครับ เราพยายาม ให้พวกเขานอนแยกห้องกันแต่ว่าไม่สำเร็จ พวกเขาชอบอยู่ด้วยกัน ในความคิดคุณว่ามาย่าตายแล้วด้วยเหรอ”
“ครับ”
ลิสบอนว่า “เราเปิดใจกว้างอยู่ค่ะ เราสันนิษฐานว่าเธอยังอยู่..มีความหวังเสมอไม่มาก”
แพททริกต่อ “ไม่มาก”
โนอาห์ว่า “ผมเข้าใจ ขอบคุณที่พูดตรง”
ลิสบอนบอกโนอาห์ให้ไปอยู่กับภรรยา แล้วหันมาต่อว่าแพททริกที่พูดจาใจร้ายทำไม
“ตามสถิติพ่อมักจะเป็นคนทำ” แพททริกตอบ
“คุณแคร์สถิติตั้งแต่เมื่อไหร่”
“แค่แหย่ให้เขาใจเต้นแรงขึ้น”
“เดี๋ยวนะ คดีนี้เป็นฝีมือเร้ดจอห์น ทั้งสไตล์การฆ่า ทาเล็บเท้า เขียนบนท้องฟ้าคุณปะติดปะต่อเอง มันยากที่จะมองข้าม”
“เป็นเร้ดจอห์นแน่ แต่งานนี้มีคนร่วมด้วย ทำไมเขาต้องเปลี่ยนรูปแบบไปขนาดนี้ เขียนบนท้องฟ้า”
“เขาอยากให้มั่นใจว่าซีบีไอ.และคุณทำคดีนี้ เขากำลังล่อคุณมาติดกับอะไรบางอย่าง”
“นั่นก็ส่วนหนึ่ง ทำไมต้องจับพวกเขาจากที่รถ แทนที่จะจับตัวในบ้าน เหมือนที่เขาชอบทำ ทำไมต้องจับเหยื่อทีเดียว2คน..ฝาแฝด ทำไมต้องเปลี่ยนรูปแบบ”
“เขาเคยทำมาแล้วครั้งนึง”
“ใช่ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว เขาอยากลงโทษผม ไม่คิดว่าเหยื่อทั้งสองเป็นเป้าหมาย ผมว่าต้องมีเรื่องส่วนตัวอยู่เบื้องหลัง ถ้าเร้ดจอห์นไม่รู้จักพวกเขา ก็รู้จักคนที่ใกล้ชิด”
โฟการ์ตี้ สกายไรท์ติ้ง แวน เพ้ลท์มาหาข้อมูลเครื่องบิน โฟการ์ตี้ว่ามีคนว่าจ้างมาทางอินเตอร์เน็ตแล้วโอนเงินมาให้ ใช้ชื่อว่า อาร์เจย์ โซลูซั่นส์
แพททริกพูดคุยสอบถามเรื่องลูกสาวกับโนอาห์และอาร์เด้น แพททริกทายนิสัยของเอ็มม่ากับมาย่า แล้วยังว่าอาร์เด้นที่ยอมโนอาห์ทั้งที่เย็นชากับเธอ แพททริกพูดให้อาร์เด้นลุกขึ้นมาขัดใจโนอาห์บ้าง อาร์เด้นจึงพูดขึ้น โนอาห์ไม่พอใจแพททริก และจะขัดเธอก็ตวาดให้หยุดแล้วพูดเองว่า
“เราอายที่จะพูดเรื่องนี้ แต่สองสามเดือนที่ผ่านมาพวกลูกสาวเราข้องแวะ..กับยาเสพติด และคนชั้นตํ่าที่มากับเรื่องยา เดรกลูกชายเรา ได้ยินว่าเอ็มม่า ไปมีเรื่องรักใคร่กับคนที่ไม่น่าไว้ใจ แต่เธอปฏิเสธ เราเลยไม่รู้แน่”
โนอาห์ยอมรับ ลิสบอนถามชื่อ อาร์เด้นว่า “เมซ..กัทธรี่”
ฮาร์ดี้ว่า “ผมรู้จักกัทธรี่ โจรห้าร้อย”
โชกับริกส์บีไปที่ส่งจดหมายของอาร์เจย์โซลูซั่นส์ แต่เจ้าของร้านบอกว่าต้องมีหมายค้นถึงจะเปิดให้ได้
ฮาร์ดี้พาไปพบกัทธรี่ แต่เขาหนีไปได้ โดยเอาหมามาขู่ แพททริกใช้หมาตามไปจนพบตัวกัทธรี่ จับตัวมาสอบ กัทธรี่ปฏิเสธว่าไม่รู้จัก ไม่เคยมีสัมพันธ์กัน แต่แพททริกข่มขู่ว่ารู้ที่เขาโกหก แล้วจะทำทุกอย่างให้เขาสารภาพให้ได้ กัทธรี่ยอมเล่าว่า
“เอ็มม่ากับผมมีใจกัน เธอเอ่อ... ไม่รู้เธอเห็นอะไรในตัวผม แต่เธอชอบผม สาวสองคนนี้แตกต่างกัน พวกเธอจะมองคุณ เหมือนเห็นคุณ ผมกับเอ็มม่ามีอะไรกันประมาณเดือนนึง ผมก็ได้รับโทรศัพท์ จากผู้ชายที่ผมไม่รู้จัก บอกว่า“อยู่ห่างเธอไว้ไม่งั้นโดน” เขาวางสายก่อนที่ผมจะด่ากลับไป”
“อธิบายเสียงเขาได้มั้ย”
“นิ่มๆ นุ่มๆ”
“คุณทำตามที่เขาบอกมั้ย”
“ไม่ ไม่ทำแน่ๆ ยังคบเธอต่อ แล้ว 2 อาทิตย์ต่อมา เช้าวันนึงผมตื่นขึ้นก็มีหัวหมูวางอยู่ข้างๆ ผมทุกคืน ผมล็อคประตูทุกบาน ไม่มีทางที่จะมีใครเข้าบ้านผมได้ มันเข้าได้ บ้าดีใช่มั้ย แต่ว่าผม ผมกับเอ็มม่าแอบคบกัน ไม่มีใครรู้ เธอกำชับให้เก็บ เงียบแล้วเขารู้ได้ยังไง เขาต้องแอบดูเธออย่างใกล้ชิด พวกคุณรู้ได้ยังไง”
วันต่อมาแพททริกกับลิสบอนไปที่บ้านพลาสเกตต์ พบเดรกพี่ชายของเอ็มม่า เดรกบอกว่าได้ยินน้องคุยกันเรื่องกัทธรี่ เลยบอกพ่อกับแม่ ลิสบอนขอสอบปากคำ แพททริกของไปดูที่ห้องสองสาวอีกครั้ง
แพททริกสำรวจห้องจนพบกล้อง เขาดึงออกแล้วเรียกลิสบอน! แพททริกคิดว่าเป็นฝีมือเดรก แต่โนอาห์กับอาร์เด็นคิดถึงเมื่อ 8 เดือนก่อนมีโจรขึ้นบ้าน เอาเงินกับเหล้าไป ลิสบอนถามว่าแจ้งความไว้รึเปล่า โนอาห์ว่าแจ้ง
ริกส์บีกับโชได้หมายค้นและกำลังจะเปิดตู้จดหมายจึงโทรมา เพื่อคุยกับแพททริกด้วย
“พร้อมนะครับ ครับเปิดได้เลย โอเค โอ้ มีจดหมาย พิมพ์ดีดจ่าหน้า ตราไปรษณีย์แฮทดีส์เบิร์ก 28ธันวาฯ จ่าหน้าถึงรอย ทาเลียเฟอร์โร่ ถึงรอยที่รัก ฉันพบที่อยู่นี้บนนามบัตรของคุณหลังโซฟา ฉันเขียนหาคุณวันนี้ หวังว่าจดหมายนี้จะถึงมือคุณ ถ้ามันถึง...”
แพททริกนั่งรถมากับลิสบอนอ่านจดหมายต่อ
“และคุณกำลังอ่านอยู่ อยากบอกว่าฉันยังรักคุณมาก ไม่ว่าคุณจะใจร้ายกับฉันแค่ไหน หวังว่าสักวันคุณจะกลับมา จากก้นบึ้งของหัวใจ รอสซาลินด์ เป็นเขา ผมรู้เลย ผมรู้เลย รอย ทาเลียเฟอร์โร่ คือเร้ดจอห์น”
ลิสบอนค้าน “เรายังไม่รู้แน่”
“เรา รู้ว่าเร้ดจอห์นฆ่าเอ็มม่า เราเดาได้ว่าเร้ดจอห์นจ้างเขียนรูป..บนท้องฟ้าผ่านทางออร์เดอร์จากอาร์เจย์โซลูซั่นส์ อาร์เจย์โซลูซั่นส์ คือรอย ทาเลียเฟอร์โร่ และรอย ทาเลียเฟอร์โร่ก็คือเร้ดจอห์น”
“แค่อาจ..”
“ผู้หญิงที่ชื่อรอสซาลินด์ เคยเจอเร้ดจอห์น และเธอรู้..รู้จักเร้ดจอห์น หมอนี่ละเขา”
แพททริกกับลิสบอนไปพบรอสซาลินด์ แพททริกว่าแน่ใจนะ ลิสบอนว่าเมืองแฮทตีส์เบิร์กมีชื่อรอสซาลินด์แค่ 2 คน อีกคนอายุ73แต่งงานแล้ว เมื่อถึงห้องหญิงสาวเธอปิดหนีและไล่ แต่ทั้งสองตามไปถึงหน้าห้องนอน แพททริกบอกเธอว่า
“ไม่ได้หรอกครับ เด็กสาวคนนึงหายตัวไป เธอชื่อมาย่า อายุ 19 พี่สาวเธอถูกเร้ดจอห์นฆ่าตายแล้ว เราไม่รู้ แต่เขาอาจกักขังเธอไว้ที่ไหนสักแห่ง ชาย ที่ชื่อเร้ดจอห์น ฆ่าภรรยาและลูกผม ผมถึงมาที่นี่รอสซาลินด์ ผมถึงกลับไม่ได้”
ฮาร์คเกอร์อึ้งไป แล้วยอมเปิดประตูคุยกับทั้งสอง พร้อมชงชาให้
“ฉันเสียใจด้วย มันเลวร้ายมาก ฉันตาบอดแต่ไม่ได้บอดกับชีวิต ฉันดูคนเก่ง ฉันต้อง ดูให้ออก ฉันรู้จักรอยดีค่ะ สนิทสนมกับเขาดี และฉันแน่ใจ...แน่ใจเหมือน พื้นที่อยู่ใต้เท้าฉันนี่ ฉันรู้ว่ารอยเป็นคนดี”
“ผมเชื่อคุณ เอ่อ ผมขอโทษ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เราทุกคนทำผิดพลาดกันได้”
“บางทีเร้ดจอห์นคงแค่ใช้อัตลักษณ์ของรอย ถ้าเราหารอยเจอ เขาอาจช่วยเราหาเร้ดจอห์น”
ฮาร์คเกอร์เล่าว่า “วันนึงรอยมาที่บ้านฉัน ตอนนั้นรถเขาเสียอยู่กลางถนน เขาอยากขอใช้โทรศัพท์ ฉันทำนํ้ามะนาวให้เขาดื่ม แล้วเราก็คุยกัน เรื่องหนังคลาสสิก แล้ว... เขาก็พักที่นี่ 2 วัน”
ลิสบอนถาม “คุณสองคนเป็นคู่รักกันเหรอ”
“ค่ะ”
“คุณกล้าหาญมากนะคะ”
“ฉันต้องกล้า”
“พวกคุณคบกันนานแค่ไหน”
“รอยเข้ามาในชีวิตฉัน ประมาณ5เดือน เขาจะไปๆ มาๆ แล้วแต่ว่าจะมาทำธุระเรื่องงานแถวนี้”
ลิสบอนถาม “ธุรกิจประเภทไหน”
“เขาไม่ได้บอก”
“คุณก็ไม่ได้ถาม ไม่อยากรู้เหรอครับ”
“ไม่ ฉันไม่สนใจ ฉันไม่ได้อยู่ในโลกของคุณ ฉันอยู่ที่นี่ ฉันดีใจพอเขามา เศร้าพอเขากลับ”
“คุณเขียนในจดหมายว่าเขาใจร้ายกับคุณ”
“ใจร้ายมากๆ เขาจากไป และไม่เคยกลับมาอีก ไม่เคยบอกลา บอกว่าทำไมเขาถึงไป หายไปเฉยๆ นี่ก็เกือบจะหกเดือนแล้ว”
“อธิบายลักษณะเขาได้มั้ย”
“สูงไม่ถึง6ฟุต ไม่มีกล้ามมาก แต่เนื้อก็ไม่ใช่นิ่ม ไว้ผมสั้นตรงๆ นํ้าเสียงอ่อนโยน มือหยาบแต่แข็งแรง ตัวเขาจะมีกลิ่นต้นสน...ตะปูและดิน และเขาชอบฟังฉันเล่นเปียโน”
“อะไรเป็นเพลงโปรดของเขา”
“บ๊าค เขาชื่นชมความหนักแน่น”
“มีใครเคยเห็นเขามั้ย ไปรษณีย์ แม่บ้าน”
“ไม่มี ฉันใช้ชีวิตอย่างสันโดษ”
“เขาเคยพูดถึงเพื่อนหรือคนที่ทำงานมั้ย”
“ไม่คะ แต่เขาพาเพื่อนมาครั้งนึง ในวันขอบคุณพระเจ้า..ดูมาร์”
“ดูมาร์ มีนามสกุลมั้ย”
“ดูมาร์เฉยๆ เขาไม่เชื่อผู้หญิงตาบอดจะทำอาหารได้ ขอมาเห็นกับตา”
ลิสบอนถาม “จำอย่างอื่นเกี่ยวกับเขาได้มั้ย”
“เขาสูบบุหรี่เยอะ เขาว่าเขาพยายามจะเลิก เขาสูบเยอะมาก เขาต้อง ออกไปซื้อบุหรี่ที่ร้านค้าเพิ่มอีกค่ะ ตอนกลับมาเขาซื้อ ตุ๊กตาช้างมาเป็นของฝากให้ฉัน วันนั้นเป็นวันดี รอยมาอีก 2 ครั้งหลังจากนั้น แล้วก็เลิกมา หายไปเลย”
“ยังเก็บไว้มั้ย ตุ๊กตาช้างที่ว่า”
“เก็บไว้ค่ะ” ฮาร์คเกอร์ให้ดูช้าง
ลิสบอนนำช้างกลับไป มิเนลลี่ให้ตรวจสอบร้านสะดวกซื้อบริเวณนั้น โชกับริกส์บีนำช้างไปด้วย ลิสบอนสั่งห้ามทำหายต้องนำไปคืน ด้านแวน เพ้ลท์ก็หาประวัติรอย ทาเลียเฟอร์โร่ แต่ไม่พบข้อมูล มิเนลลี่ให้ลองหาภาษาอังกฤษทาเลียเฟอร์โร่แปลว่าคัทไอร่อน แล้วก็พบข้อมูล บริษัทคัทไอร่อนพร็อพเพอร์ตี้
แวน เพ้ลท์ได้ข้อมูลก็รีบรายงานลิสบอน
“หัวหน้า เจออะไรแล้วค่ะ เมื่อคืนฉันตั้งระบบและรันโปรแกรมโค้ดสคริปต์ค้นหาบันทึกการรับมรดก เจอชื่อคัทไอร่อนค่ะ”
“โอเค ขอบคุณแวน เพ้ลท์”
ฮาร์ดี้ถาม “ว่าไง”
“โชคเข้าข้างแล้ว 8เดือนก่อนช่วงที่ทาเลียเฟอร์โร่ปรากฏตัว มีที่ดินฟาร์มเก่าที่สแปร์โรวส์พีคถูกซื้อไป โดยคัทไอร่อนพร็อพเพอร์ดีส์ทรัสต์”
“รีบไป”
“เดี๋ยว ยังมีอีก บัตรเครดิตของบริษัทในชื่อเดียวกับที่ ถูกนำไปรูดซื้อวัสดุก่อสร้าง1คันรถได้”
ลิสบอน แพททริกและฮาร์ดี้กำลังจะไป แต่ลิสบอนว่าต้องขอหมายค้น ฮาร์ดี้ให้ไปพบผู้พิพากษาเฟลตั้นออกหมายให้เร็วที่สุด แต่แพททริกจะไม่รอ จนโต้เถียงกับลิสบอน เธอจะไปเอาหมายค้นให้เขาอยู่กับฮาร์ดี้ เธอบอกฮาร์ดี้ว่าถ้าแพททริกทำอะไรผิดยิงได้เลย
พอลิสบอนไปแล้ว แพททริกก็ชวนฮาร์ดี้ไปตามหาต่อ บอกว่าเผื่อช่วยมาย่าได้ ฮาร์ดี้ยอมพาไป
เวลานั้นริกส์บีกับโชก็ถือช้างออกตามหาร้านค้ามาถึงร้านที่ 11 จึงพบเพราะเจ้าของร้านจำช้างได้ แต่จำคนซื้อไม่ได้ แต่มีกล้องวงจรปิด ทั้งสองขอดูแล้วก็พบว่าคนที่มาซื้อคือนายอำเภอฮาร์ดี้ ดูมาร์ ทั้งสองรีบโทรหาแวน เพ้ลท์ ถามว่าลิสบอนกับแพททริกอยู่ที่ไหน
ฮาร์ดี้พาแพททริกมาที่ 7645 สแปร์โรว์พีค ทั้งสองค่อยๆ สำรวจแล้วแพททริกก็พบห้องใต้ดิน เขาลงไปแล้วพบมาย่าถูกขังอยู่ ทันใดนั้นฮาร์ดี้ก็จ่อปืนมาที่แพททริก
“ทำตัวฉลาด แต่จริงๆ แล้วโง่บรม อย่าขยับ”
“ผมไม่เข้าใจ”
“ไม่เหรอ” ฮาร์ดี้หัวเราะ “ไม่มีวันเข้าใจ จำคนชื่อออร์วอล แทนเนอร์ได้มั้ย”
“จำได้ ผู้สมรู้ร่วมคิดของเร้ดจอห์นตอนที่เขาฆ่าครั้งแรก ตายในคุกเมื่อสิบปีก่อน”
“คนนั้นแหละ ฉันเป็นลูกชาย ดูมาร์ นี่เป็นไร่ของครอบครัว เขาเป็นคนดี เป็นพ่อที่ดี เขียนจดหมายมาทุกสัปดาห์ จนกระทั่งเขาตาย สอนทุกอย่างให้ฉัน”
“เร้ดจอห์นล่ะ”
“เพื่อนของพ่อฉัน และพูดได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของฉันด้วย”
“เขาไม่มีเพื่อน มีแต่เครื่องมือ เขาหลอกใช้คุณ”
“เร้ดจอห์น! ไม่ได้ หลอกใช้ฉัน เขาให้มาย่ากับฉัน ให้ผู้หญิงที่ฉันรัก ผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วย”
“ความรักเหรอ เธออยู่ในกรง”
“ช่วยไม่ได้ อย่างน้อยเธอปลอดภัย ไม่เหมือนข้างนอก กับพวกคนถ่อย จะต้องขอบคุณที่ฉันให้ความปลอดภัย ยังงั้นใช่มั้ยที่รัก หา”
มาย่าร้องไห้ ฮาร์ดี้เสียงดัง “เธอต้องรักฉัน อย่างที่ฉันรักเธอ”
แพททริกสวนว่า “ฉันไม่คิดยังงั้น”
“เป็นครั้งแรกที่ฉันมีความสุข เร้ดจอห์นเป็นคนช่วยฉัน อย่ามาพูดว่าเขา ไม่ใช่เพื่อนฉัน”
แพททริกถาม “เขาต้องการให้ทำอะไรเป็นการตอบแทน”
“เขาได้เอ็มม่า และนาย เขาต้องการตัวนายมากๆ เขาล่อนายมาได้อย่างง่ายดาย อดใจไว้ไม่ไหวล่ะสิ ใช่มั้ย ถ้ายัยรอสซาสินด์ไม่โผล่มาทำลายแผนก่อน เราจะไปหาที่เงียบๆ คุยกันหน่อย ไม่ต้องรีบร้อน ต้องหาที่ขังแกทั้งคู่ ช่วยไม่ได้”
“ขังไว้ทำไม”
“โอ้ คงต้องอดใจรอดู รับรองว่า สนุก แน่” ฮาร์ดี้หัวเราะ
ลิสบอนเข้ามาพร้อมจ่อปืนไปที่ฮาร์ดี้ “ฮาร์ดี้ ทิ้งปืนลง ค่อยๆ ทิ้งปืน”
ฮาร์ดี้สบถ “บ้าเอ๊ย ฟังนะเขา”
ลิสบอนเสียงดัง “ทิ้งสิ! เอามือไว้บนหัว”
“คุณหลอกเราเหรอ ยอดมาก ไม่ได้ไปหาผู้พิพากษา”
แพททริกบ่นบ้าง “บ้าเอ๊ย คุณควรรอจนกว่าเร้ดจอห์นโผล่มา”
“ยอมเสี่ยงไม่ได้ ยังไงเร้ดจอห์นก็ไปไกลแล้ว”
ฮาร์ดี้เข้าใจมากขึ้น “เธอหลอกเรื่องหมายค้น”
ลิสบอนสั่ง “หัวหน้าไป อย่าขยับ”
“ล่อให้ฉันเปิดเผยตัว รู้ได้ยังไง”
“รอสซาสินด์บอกว่าดูมาร์สูบบุหรี่จัดและอยากจะเลิก และคุณเคี้ยวหมากฝรั่งนิโคตินทั้งวัน และคุณก็จัดฉากโจรขึ้นบ้านพลาสเกตต์ จะได้เอากล้องไปซ่อน”
ฮาร์ดี้หัวเราะ “คิดว่าตัวเองเจ๋งสินะ”
แพททริกหากุญแจห้องขังเจอพอดี เปิดให้มาย่า ขณะที่ฮาร์ดี้กล่อมแพททริก
“ยอมแพ้ซะตอนนี้ แล้วฉันจะกล่อมเร้ดจอห์นให้เชือดเธอแบบไม่ทรมานไม่ต้องเจ็บปวด”
ลิสบอนสั่ง “หันไปแล้วหุบปากซะ”
ฮาร์ดี้หันมาสู้กับลิสบอน ดีที่พวกริกส์บีตามมาช่วยได้ทัน ฮาร์ดี้ถูกยิงแค่บาดเจ็บ ลิสบอนปลอบมาย่าที่ยังขวัญเสีย
แพททริกยังอยู่หน้าห้องที่เคยขังมาย่า แล้วเอ่ยถึงเรดจอห์น
“เขามาที่นี่ เขาอยู่ตรงนี้”
ลิสบอนปลอบ “เราช่วยชีวิตเด็กได้เจน ช่วยชีวิตเธอไว้ได้ เราจับฮาร์ดี่ได้ เขาจะบอกสิ่งที่เราอยากรู้”
“คิดยังงั้นเหรอ คุณควรรอก่อน เราตกลงกันแล้ว”
“เกิดฮาร์ดี้ฆ่าคุณตรงนี้เลยล่ะ”
“เขาก็จะพาคุณไปหาเร้ดจอห์น”
“คุณก็จะตาย”
“แต่คุณจะจับเร้ดจอห์นได้”
“ฉันไม่คิดว่าคุณหมายความอย่างที่พูด คุณจะเลือกอยู่ต่อ”
“คุณคิดผิดแล้ว”
“ไม่ คุณแหละคิดผิด ไม่เห็นเหรอว่ามีคนที่ห่วงใยคุณ ต้องการคุณ คุณทำตัวเป็นเด็กเห็นแก่ตัว อยากให้คุณหยุดซะที”
“ผมก็อยากหยุด แต่บางอย่างมันแก้กันไม่ได้ บางทีความโกรธเป็นวิถีของโลกเรา”
“เรายังมีฮาร์ดี้ เขาจะต้องพูด เขาจะให้เร้ดจอห์นกับเรา”
“ใช่ เรามีฮาร์ดี้ ใช่”
ลิสบอนกับแพททริกออกมา ลิสบอนบอกมาย่าว่าขอกรอกเอกสารก่อนแล้วจะพาเธอไปส่ง ฮาร์ดี้ที่แค่บาดเจ็บ หาทางชักปืนออกมาจะยิง แต่แพททริกเห็นและยิงเขาก่อน ฮาร์ดี้เรียก เรด จอห์นแล้วเสียชีวิต
ลิสบอนกับแพททริกพามาย่ากลับไปหาครอบครัว โนอาร์กับอาร์เด้นดีใจและขอบคุณลิสบอนกับแพททริก
The End 23