สืบจิต ไขปริศนา 20
The Mentalist ตอน Red Sauce
ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26
The Mentalist ตอน Red Sauce
วันเกิดลิสบอน ทุกคนให้เธอเป่าเค้ก แล้วนำของขวัญให้ทีละคน โดยแพททริกเป็นคนทายว่าแต่ละคนให้อะไร แวน เพ้ลท์ให้แผ่นรองโยคะ ริกส์บีบัตรกำนัลนวดสปา โชให้แชมเปญ แต่พอแวน เพ้ลท์ถามว่าแพททริกให้อะไร เขาบอกว่ากำลังมา และพอดีกับที่มีงานเข้า
พบศพถูกยิงกลางแสกหน้า ลอยน้ำมาติดต้นไม้ ไม่มีบัตรประจำตัว พบแค่เหรียญหนึ่ง แพททริกดูแล้วบอกว่า
“ผู้ตายทำงานในวีดีโออาเขตของเมืองใหญ่ถัดไปตอนเหนือของที่นี่”
ลิสบอนถาม “รู้ได้ยังไง”
“อาทิตย์ก่อนมีพายุใหญ่ใช่มั้ยล่ะ”
“ใช่ ฝนตกหนัก ยอดเขาหิมะหนา4นิ้ว”
“ตอนน้ำขึ้นตรงนี้ต้องอยู่ใต้น้ำ” แวน เพ้ลท์คิด
โชเสริม “ศพต้องลอยจากต้นน้ำแล้วมาติดต้นไม้ต้นนี้”
ลิสบอนตัดบท “โอเค แล้วเรื่องอาเขตล่ะ”
แพททริกว่า “นี่เป็นเหรียญที่ใช้หยอดตู้เกม นี่เป็นปลอกนิ้วของชาวเปรู เป็นรางวัลกิ๊กก๊อกให้ลูกค้า ให้ตายสิ เขาดูแก่เกินกว่าจะไปมั่วสุมตามร้านวีดีโอ เว้นแต่พวกชอบเด็ก แต่ลักษณะไม่ให้ เขาทำงานที่นั่น เจอร้านเกม เราก็ได้ข้อมูล”
ริกส์บีถาม “เมืองไหนอยู่ติดต้นน้ำ”
“เซียร่าวิสต้า” โชว่า
ทุกคนไปที่ร้านเกมส์ พบเจ้าของร้าน เขาตกใจไม่น้อยที่ศพคือ เอ็ด ดีดริกสัน ซึ่งทำงานให้เขามา 2 ปี แล้วมีครอบครัวแล้วไม่เหลาะแหละ ไม่ค่อยมีเรื่องราวกับใคร
“คุณพบดีดริกสันครั้งสุดท้ายเมื่อไร”
“คืนวันศุกร์ตอนเขาออกเวร วันรุ่งขึ้นเขาไม่มาทำงาน ผมโทรไปบ้าน..ครั้งแรกไม่มีคนรับ วันรุ่งขึ้น โทรไปเจอภรรยา บอกเขาไปต่างรัฐ เพราะมีธุระเรื่องทางบ้าน ไม่รู้เขาจะกลับเมื่อไร”
“ธุระอะไรคะ”
“เธอบอกแค่นั้น” ลิสบอนขอที่อยู่
แวน เพ้ลท์ให้ข้อมูลเสริมว่า “สรรพากรเขตบันทึกว่าเจ้าของชื่อเอ็ดและเจ็นนี่ ดีดริกสัน ย้ายจากเท็กซัสมาเมื่อ2ปีก่อน ไม่มีลูก ไม่เคยมีประวัติ ข้อมูลที่ได้มาถือว่าน้อยมากๆ ที่แปลกคือซื้อบ้านนี้ด้วยเงินสด ไม่กู้แบ๊งค์”
ลิสบอน โช และแวน เพ้ลท์ ไปที่บ้านของจีน่า ส่วนแพททริกก็เล่นเกมมีริกส์บีนั่งรอ จนแพททริกชวนพัทพัทมาคุยด้วย แล้วสอบถามถึงเอ็ด ดีดริกสัน เขาว่าเจ๋ง หาของให้ได้อย่างกัญชา ไปเอาจากไทนี่ สิงมอเตอร์ไซค์ อยู่แก๊งค์เอ็กซ์ แถมกู้เงินได้ดอกไม่แพง
ลิสบอน โช แวน เพ้ลท์บุกเข้าไปในบ้านจีน่า เพราะเธอไม่ยอมเปิดประตูให้ พอเข้าไป จีน่าก็ถือปืนออกมาจากชั้นบน สั่งให้พวกลิสบอนวางปืนแล้วออกไป ไม่ว่าลิสบอนจะบอกหรือแสดงว่าเธอคือใคร จีน่าก็ไม่ยอม จนเอ็กซ์ลี่ย์เข้ามา แล้วเห็นบัตรของลิสบอน จึงค่อยๆ พูดกับจีน่า
เอ็กซ์ลี่ย์แนะนำ “เราเป็นยูเอสมาร์เชล โอเคทุกคน ลดปืน เจ็นนี่ เจ็นนี่ เราเอง โอ้ วางปืนก่อนวางลง ไม่เป็นไร โอเค ขอโทษคุณเจ้าหน้าที่ ที่ทำให้ตกใจ มีสัญญาณเรียกเราเลยรีบมา ไม่ถือสากันนะ ลงมาก่อนเจ็นนี่ ไม่เป็นไร”
น็อกซ์ถาม “พวกคุณมานี่ทำไม เอ็ดดี้ก่อเรื่องอะไรอีก”
ลิสบอนว่า “เขาตายแล้ว”
จีน่าร้องไห้ ลิสบอนเล่าต่อ “นัดนึงเข้ากลางแสกหน้า เจอศพปลายน้ำลงไป15ไมล์”
จีน่าโวยวายว่าเป็นเพราะพวกเอ็กซ์ลี่ย์ไม่คอยดูแล แพททริกก็โผล่เข้ามา
เอ็กซ์ลี่ย์เล่าให้พวกลิสบอนฟังขณะเดินออกจากบ้านของจีน่า
“ย้อนไป2ปี..เอ็ด ดีดริกสันคือเอ็ดดี้ รุสโซ่จากฟิลาเดลเฟีย ทำงานให้ตระกูลบาทาเลียงานพวกให้กู้เงิน..กับทวงหนี้ ถูกจับพร้อมโคเคน 10 กิโลแต่เอฟบีไอ.กล่อมเขาเอ็ดดี้ให้การปรักปรำซานติโน่กับครอบครัว ตัวพ่อไม่โดนอะไร แต่ลูกชาย 2 คนติดคุกตลอดชีวิต รุสโซ่กับเมียย้ายมาอยู่นี่ ภายใต้ความคุ้มครองของโครงการคุ้มกันพยาน”
ลิสบอนถาม “แล้วคุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ผิดพลาดตรงไหน”
“ก็เรื่องเดิมๆ ไม่รู้ทำไมพวกนี้ต้องติดต่อเพื่อนเก่าด้วย เพื่อนจากชีวิตเดิมคนนึงบอกคนนึง แล้วบอกต่อๆ จนในที่สุดก็ถึงหูบาทาเลีย..มันเกิดขึ้นได้”
“เราบอกไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ลืมชีวิตเก่าซะ จบแล้ว ลืมมันซะ แต่ว่า เคยฟังซะที่ไหน” น็อกซ์บ่น
แพททริกถาม “คุณเป็นพวกคุ้มกันพยานเหรอ”
“ใช่”
“เหรอ พวกคุณมีหน้าที่คุ้มกันพวกเขา?”
เอ็กซ์ลี่ย์ไม่ชอบใจ “ไม่ใช่บอดี้การ์ดนั่งเฝ้าตลอด คุณเจ้าหน้าที่”
แพททริกว่าเขาก็แค่ที่ปรึกษา เอ็กซ์ลีย์บอกต่อว่า
“เรานัดเจอตัวเขาสัปดาห์ละ1ครั้ง นัดกันครั้งสุดท้ายเมื่อไรนะ หนึ่งวันก่อนเขาหายไปใช่มั้ย”
น็อกซ์ยืนยัน “ใช่”
“พอเจ็นนี่บอกว่าเขาหายไปคุณกลับอยู่เฉย ?”
“จะให้ทำอะไร แจ้งสื่อรึไง เราก็ออกตามหา ก็อย่างที่บอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอ็ดดี้หายไปไม่ใช่ความผิดเรา”
แพททริกถาม “แล้วรู้มั้ยว่าเอ็ดดี้ค้ายาเสพติด”
เอ็กซ์ลี่ย์ตอบทันควัน “ไม่”
“จริง เขาขายกัญชากับยาให้วัยรุ่น”
น็อกซ์ไม่เชื่อ “ไม่ คุณเอามาจากไหน”
“เด็กร้านเกมที่เอ็ดดี้ทำงาน บอกว่าเขาปล่อยยาให้สิงมอเตอร์ไซค์ชื่อ..ไทนี่”
น็อกซ์ประชด “สืบมาละเอียดเลยนะ”
“ใช่”
“ที่ฉันพูดนี่ถูกมั้ย คุณไม่รู้ถึงการกระทำผิดพวกนี้ของผู้ตายเลยสักนิด”
น็อกซ์ว่า “ฟังนะ เมื่อก่อนเอ็ดดี้เคยเป็นมาเฟีย คนแบบนี้คงไม่กลับตัวเข้าโบสถ์ได้ในข้ามคืนหรอก มันต้องให้เวลาเขาปรับตัว”
ลิสบอนแทรก “งั้นคุณก็รู้”
“ไม่”
เอ็กซ์ลี่ย์ช่วยพูด “เราไม่รู้ ตอนนี้ไม่แน่ใจ และจะบอกให้นะ คุณพูดเหมือนกำลังสอบปากคำเรางั้นแหละ ผมว่าไม่ถูก ขอตัวไปเขียนรายงาน ยินดีที่ได้รู้จัก”
แพททริก โช แวน เพ้ลท์ไปคุยกับจีน่าอีกครั้ง เธอไม่ค่อยรู้เรื่องสามีเท่าไหร่ว่าไปไหน ไปทำอะไร เธอพูดจาดูจะไม่ค่อยชอบเมืองนี้ แพททริกถามว่าทำไม เธอว่าไม่มีอาหารอิตาเลี่ยนดีๆ หรือซอสเซสให้ทาน แวน เพ้ลท์ถามว่าเธอสงสัยใคร จีน่าหลุดมาว่าต้องพวกซันนี่ บาทาเลีย เพราะบอกว่าจะฆ่าเอ็ด
ริกส์บีกับแวน เพ้ลท์บุกไปจับตัวไทนี่ ที่ตอนแรกคิดจะหนี ริกส์บีกับแวน เพ้ลท์ต้องออกแรงนิด จึงโดนจับมาสอบสวน เขาอ้างว่าไม่ชอบพวกตำรวจ
ไทนี่ว่า “เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน เอ็ดดี้กับผมขับรถส่งของไปเรื่อยเราถูกตำรวจเซียร่าวิสต้าจับ พร้อมกัญชา 10 ปอนด์ ผมนอนในคุก 2 วันต้องขึ้นให้การในศาล..ผมคนเดียว เอ็ดดี้หายหัว มันหลุดไปเลยไม่มีหลักฐานจับกุมมันด้วยซ้ำ ในรายงานตำรวจไม่มีชื่อมัน”
“แล้วแปลว่าอะไร”
“ถ้ามันไม่เป็นปปส. ก็เป็นสาย แถมเส้นใหญ่อีกต่างหาก มันไม่แคร์ ผมรู้ว่ามันเป็นอะไรมันเป็น..ไอ้คน..สารเลว ไม่ได้แปลว่าผมฆ่ามัน”
โชคิดว่าต้องคุยกับพวกมาร์แชลใหม่ ลิสบอนถามเรื่องซันนี่ บาทาเลีย
แวน เพ้ลท์ว่า “หลังลูกชาย 2 คนติดคุก ซันนี่ บาทาเลียวางมือ ทิ้งธุรกิจไว้ให้หมายเลขสองดูแลโจเซฟ แอนเจลินี่”
“แอนเจลินี่จะต้องอยากส่งเอ็ดดี้ รุสโซ่ขึ้นสวรรค์แน่นอน บาทาเลียต้องอยากฆ่าเขา”
“แต่ว่าเขาวางมือ..อายุ70แล้ว เขาชอบเล่นกอล์ฟที่ปาล์มเดสเซิร์ทแต่หลายคนว่าเขายังไม่วางมือ แค่อ้างแบบนั้นจะได้ดูบริสุทธิ์”
แพททริกฟังอยู่นานถามว่า “ปาล์มเดสเซิร์ทอยู่แคลิฟอร์เนียใช่มั้ย”
ลิสบอนสวน “ไม่”
“ปาล์มเดสเซิร์ทไม่อยู่แคลิฟอร์เนียเหรอ”
“ไม่ คุณแอบไปคุยกับซันนี่ บาทาเลียไม่ได้”
แพททริกหัวเราะ “โอ้ นึกว่าปาล์มเดสเซิร์ทไม่ได้อยู่แคลิฟอร์เนีย ตกลงอยู่ไหนกันแน่”
ปาล์มเดสเซิร์ท แคลิฟอร์เนีย แพททริกมาจนได้ แล้วบุกเข้าหาบาทาเลีย ตอนแรกเขาจะให้ลูกน้องยิง แต่พอแพททริกบอกว่ารู้ที่อยู่ของเอ็ดดี้ รุสโซ่ เขายอมคุยด้วยทันที
เอ็กซ์ลีย์กับน็อกซ์มาพบพวกลิสบอนแต่ไม่ค่อยเตาใจนัก ลิสบอนถามเรื่องที่เอ็ดหลุดคดียาเสพติด เอ็กซ์ลี่ย์บอกว่าเขาไม่ได้ช่วย แต่ลิสบอนยืนยันว่ามีคนช่วย
เอ็กซ์ลี่ย์พูดอย่างโมโหว่า “จะอธิบายโลกความเป็นจริงให้ฟัง เทรีซ่า รุสโซ่ถูกรีดข้อมูลจนเกลี้ยงไม่เหลือแล้วอัยการไม่ต้องการเขา ไม่สนว่าจะเกิดอะไรกับเขา เราก็เหมือนกันถ้าถูกจับก็ปัญหาเขา งานของเราน้อยลงด้วยฉะนั้น ถ้าไม่เพราะตำรวจท้องที่ ไม่ได้รับใต้โต๊ะจากเอ็ดดี้ ผมก็เดาว่า..คุณคงได้ข้อมูลมาผิดๆ แถมยังไม่ให้เกียรติกัน แถมบื้อ”
ลิสบอนให้โชตรวจเรื่องเขากับคู่หูเผื่อได้อะไรบ้าง เธอถามหาแพททริก โชบอกว่าไปคุยกับบาทาเลียจะให้ส่งคนไปตามมั้ย ลิสบอนว่าให้เรียนแก้เอง
แพททริกเล่นกอล์ฟกับบาทาเลีย ก่อนจะบอกเขาว่าเอ็ด ดีดริกสันตายแล้ว ศพอยู่ฌาปนาสถานที่ซาคราเม็นโต้ บาทาเลียถามว่าฝีมือใคร แพททริกว่าไม่รู้ บาทาเลียว่าสืบรู้แล้วบอกด้วย เขาอยากส่งดอกไม้ไปขอบคุณ แพททริกขอเบอร์เขาไว้ เพื่อนบาทาเลียปรามว่าอย่างให้ แต่บาทาเลียว่าแพททริกจะทำอะไรเขาได้ แล้วแพททริกก็ขอตัวเดินหนีไปเลย บาทาเลียด่าตามหลังไป
แพททริกกลับมาก็บอกว่าบาทาเลียบริสุทธิ์ แล้วยังบอกว่าไม่น่าใช่ฝีมือมาเฟีย เพราะเอ็ดดี้ชอบตีท้ายครัวไปเรื่อย โชคิดว่าพวกยูเอส.มาร์แชล ช่วยให้หลุดจากคดียาเสพติด แวน เพ้ลท์ว่ารถของเอ็ดเพิ่งถูกลากจากหน้าร้านวีดีโอเกมเมื่อเช้าวันจันทร์ ลิสบอนคิดว่าต้องมีคนไปรับเขา สั่งให้โชไปสืบ เจ้าของร้านบอกว่าไม่มีกล้องวงจรปิด แต่เห็นหญิงสาวผิวดำมารับไป ริกส์บีคิดถึงน็อกซ์
เอ็กซ์ลี่ย์มาโวยวายลิสบอนที่เธอทำเอกสารขอสอบปากคำมาร์แชลน็อกซ์ ฐานะผู้ต้องสงสัยในคดีรุสโซ่ เขาไม่พอใจมากเพราะถ้ามีเรื่องอะไรเขาต้องรู้ เขาเป็นคู่หู ลิสบอยพยายามอธิบายแล้วขอให้เธอมาคุย แต่เอ็กซ์ลี่ย์เองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้น็อกซ์อยู่ที่ไหน
ระหว่างนี้มีตำรวจไปพบน็อกกินยาตายบนรถ จึงส่งโรงพยาบาลล้างท้องได้ทัน แล้วโทรรายงานลิสบอน เอ็กซ์ลี่ย์จะรีบไปเยี่ยม ลิสบอนขอไปด้วยเพราะต้องคุยกับน็อกซ์ แพททริกพูดกับเอ็กซ์ลี่ย์ว่า
“โอ้ ถามหน่อยครับ ถ้าคุณเป็นคนทำล่ะ”
เอ็กซ์ลี่ย์โกรธ “ผม ? อะไร!”
“ใช่ น็อกซ์ไม่ได้ส่งรุสโซ่ให้มาเฟีย เธอไปพบเขาคืนนั้น เพราะว่ามีอะไรกัน”
“ใช่ มีเหตุผล” ริกส์บีเห็นด้วย
“มีเหตุผลเลย”
“คุณเสียสติไปแล้ว”
แพททริกสวนว่า “ไอ้สารเลวนั่นมีอะไรกับคริสตี้ และอย่าปฏิเสธว่าคุณไม่ได้แอบชอบเธอนะ”
เอ็กซ์ลี่ย์โกรธสุดๆ “คุณบ้าไปแล้วล่ะ”
“เห็นเขาโกรธมั้ย อารมณ์นี้ทำลายอนาคตคุณได้เลย ของเธอด้วย ผมเข้าใจ คนอยู่ตำแหน่งอย่างคุณ ต้องอยากฆ่าเขา”
“พอซะที”
“ไม่ได้บอกว่าคุณรู้เรื่องพวกเขามีอะไรกัน แค่ว่า ถ้าคุณทำ คุณก็ต้องเป็นผู้ต้องสงสัยแปลกถ้าคุณให้การในศาลว่าไม่รู้ นั่นแปลว่าคุณขาด..พื้นฐานการเป็นตำรวจ”
เอ็กซ์ลี่ย์จะเอาเรื่อง “คุณนี่มันปากดีนักนะ”
แพททริกว่า “ขอโทษผมแค่คิดดังไปหน่อย อย่าถือสา”
เอ็กซ์ลี่ย์ยอมจบออกไป ลิสบอนชวนโชไป แล้วสั่งให้แพททริกทำตัวดีๆ
แพททริก ริกส์บี และแวน เพ้ลท์เดินไปด้วยกัน แพททริกขอยืมโทรศัพท์แวน เพ้ลท์โทรหาบาทาเลีย แล้วให้ถามว่าแมรี่อยู่มั้ย บาทาเลียตอบแบบโมโหว่าโทรผิดเบอร์แล้ว แพททริกให้ริกส์บีหาชุดวอร์ม แล้วขอยืมโทรศัพท์ ให้ริกส์บีถามถึงแมรี่อีก ยิ่งทำให้บาทาเลียโกรธ
แพททริกชวนริกส์บีกับแวน เพ้ลท์ไปที่บ้านของจีน่า แล้วชวนแวน เพ้ลท์ สักพักจะให้ริกส์บีโทรไปหาแวน เพ้ลท์เธอก็ขอตัวออกมาได้เลย ก่อนเข้าบ้านแพททริกโทรหาบาทาเลียอีกครั้ง ถามว่าแมรี่ฝากข้อความไรไว้มั้ย ทำให้บาทาเลียโมโหด่าเขากลับมา
แวน เพ้ลท์กับแพททริกเข้าไปหาจีน่า เธอให้คุยกับพวกมาร์แชลทีว่าจะย้ายได้เมื่อไหร่ แวน เพ้ลท์ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ทำ สองสาวเห็นแพททริกก็แปลกใจเพราะเขาหยิบอาหารออกจากถุง เขาว่าเห็นเธอไม่ได้ทานอาหารอิตาเลี่ยน เลยซื้อมาทำให้ทาน แล้วก็ชวนจีน่าทำ ครู่หนึ่ง โทรศัพท์แวน เพ้ลท์ดัง เธอรับแล้วขอตัวออกไปทำงาน
ทำอาหารเสร็จก็นั่งทานกันสองคน จีน่าชมว่าอาหารอร่อย แพททริกเอ่ยว่า
“จีน่า เราเชื่อว่าเอ็ดดี้มีสัมพันธ์ชู้สาวกับคริสตี้ น็อกซ์ของหน่วยคุ้มกันพยาน”
“กิ๊กกันเหรอ กับยัยนั่นน่ะเหรอ พูดเป็นเล่นน่า ไม่ ไม่มีวันหรอก”
“ทำไมคุณมั่นใจนัก เอ็ดดี้ชอบตีท้ายครัว..ใช่มั้ย เป็นเสือผู้หญิง ชื่อกระฉ่อนเลย”
“เมื่อก่อนล่ะก็ใช่ เขาเปลี่ยนไปแล้ว”
“เปลี่ยนไป จริงเหรอ คุณเชื่อเหรอว่าคนเราเปลี่ยนกันได้”
“ได้ คนเราเปลี่ยนได้”
“เอ็ดดี้ไม่เปลี่ยน ไม่ เมื่อก่อนเขาเคยสำคัญ แต่เดี๋ยวนี้เขาไร้ความหมายไม่ ขนาดเขาลงทุนลากคุณมาอยู่ถึงนี่ กลางป่ากลางเขา ก็ยังมีบางคืนเขาไม่กลับบ้านเหมือนกับเมื่อก่อน ก่อนที่คุณจะก้าวต่อไป จีน่า คุณต้องทำสิ่งที่ถูกต้องก่อนบอกความจริงเถอะ”
“ฉันไม่พูดอะไรทั้งนั้น”
“คุณรู้ว่าเขานอกใจ ฟิวด์ขาดก็เลยยิงเขา” แพททริกกระตุ้น
“เชิญคุณพล่ามตามสบาย ไม่มีความหมาย คุณต้องพิสูจน์ก่อน”
แพททริกถาม “ลงมือที่ไหน ปืนที่ใช้ลงมือไปไหนแล้ว”
จีน่าเปลี่ยนเรื่อง “จะดื่มกาแฟมั้ย ของหวานล่ะ”
“ไม่ล่ะครับ ที่ผมอยู่ตอนนี้คนเดียว เพราะเพื่อนผมเป็นพวกคนตรงเลยไม่อยากให้เขาต้องมาพัวพันด้วย กับเรื่องแบบนี้”
“เรื่องแบบไหน”
“ผมไปคุยกับบาทาเลียมาแล้ว”
จีน่าตกใจ “โอ้”
“เขาน่าประทับใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้”
จีน่าอยากด่ามาก “เขามันคนเลวสุดๆ”
“ก็จริงครับ เขาก็ไม่ชอบคุณเหมือนกัน เขาคิดว่าคุณเป็นคนยุยงให้เอ็ดดี้แฉเขาตั้งแต่แรก”
“ไม่จริงนะ”
“แต่เขาคิด ก็รู้นิสัยเขาเวลาที่เชื่ออะไรสักอย่างนึง จะฝังหัว เขายื่นข้อเสนอที่เย้ายวนมากๆ”
“ข้อเสนออะไร บอกฉันสิ”
“คุณสามารถช่วยให้ผมดูดีในสายตาตำรวจ สารภาพความจริงให้หมดหรือให้ผมดูดีในสายซันนี่ บาทาเลีย แล้วตาย เลือกเองนะ”
“ตายเหรอ คุณเป็นตำรวจนะ”
“ตำรวจทำผิดไม่เป็นงั้นเหรอ อีกอย่าง ผมไม่ใช่ตำรวจด้วยซ้ำ แค่ที่ปรึกษาต้องดูแลตัวเองไว้ก่อน รีบตัดสินใจนะครับ คนของบาทาเลียกำลังมานี่”
“ฉันไม่เชื่อคุณหรอก”
“ผมจะโทรไปแล้วให้ฟังซันนี่พูดเอง ยังจำเสียงเขาได้นะ ได้มั้ย!”
พอแพททริกโทรไป บาทาเลียจำเสียงได้ถามมาว่า
“มีเรื่องที่ฉันอยากรู้รึเปล่า”
“จำผู้หญิงที่เราคุยกันเมื่อกี้ได้มั้ย เธออยู่ตรงนี้”
บาทาเลียโมโหเริ่มด่าเลย “ฟังฉันนะไอ้กิ๊กก๊อก ไอ้ขี้หมา ถ้าฉันเจอหน้าแกเมื่อไรล่ะก็”
แพททริกแทรก “ได้ ชัวร์ เดี๋ยวให้พูดเอง”
จีน่ารับโทรศัพท์ไป ก็ได้ยินเสียงบาทาเลียด่าทันที
“แกตายแน่! ได้ยินมั้ย! ฉันจะเด็ดหัวแก! เอากระดูกมาเคี้ยว ไม่มีใครลองดีกับฉันแล้วรอดไปได้ ได้ยินมั้ย!” จีน่าตะลึง
แพททริกถาม “ตกลงจะเอายังไงจีน่า สารภาพ หรือตาย”
“ทำแบบนี้ไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้” แพททริกไปดูที่หน้าต่าง “โอ้ มาแล้ว เร็วกว่าที่คิดไว้อีก”
จีน่าไปดูบ้าง เธอเห็นริกส์บีในชุดวอร์มก็ตกใจกลัว แพททริกรีบกล่อม
“บ้านนี้ไม่มีปืน ตำรวจยึดเอาไปหมดแล้ว คุณจะเลือกเขา หรือผม จีน่า”
“ก็ได้ ก็ได้ ฉันทำเองแหละ ฉันฆ่าเอ็ดดี้”
“ดี ทีนี้เล่ารายละเอียด”
“บอกให้มันหยุดสิ..ให้มันหยุด”
แพททริกไม่สน “รายละเอียด”
“คืนวันศุกร์ฉันตามคู่นั้นไป..จากร้านเกม โอเค้ ฉันเห็นเข้าไปในม่านรูด หลังจากนั้นเธอขับไปส่งเขาที่รถ ไม่มีใครแล้ว ฉันยิงเขา แล้วขับรถเอาศพไปที่สะพาน แล้วเอาศพทิ้งแม่น้ำ”
“ยอดเลย ขอบคุณ เจ้าหน้าที่ริกส์บี้ จับผู้หญิงคนนี้”
ริกส์บีเข้ามาจับกุมทันที “ยื่นมือมาข้างหลังด้วยครับ”
เอ็กซ์ลี่ย์มาขอโทษลิสบอน และแสดงความยินดีที่ปิดคดีได้ ลิสบอนถามแพททริกว่าคิดอะไรถึงไปยั่วมาเฟีย โง่มาก
แพททริกพูดสวน “ไม่ จะจับผิดผมล่ะสิ รู้ว่าทำไม”
“โอ้รู้เหรอ”
“คุณยังงอนผมอยู่เรื่องของขวัญวันเกิดใช่มั้ย”
“หยุดเรื่องนั้นทีได้มั้ย”
“คุณนี่เหลือเชื่อ แต่คุณไม่ต้องหัวเสียเรื่องนั้นอีกแล้ว”
แพททริกพาทุกคนมาที่ห้องลิสบอน พบลูกม้าน่ารักตัวหนึ่ง ลิสบอนยิ้มดีใจมาก
“สุขสันต์วันเกิด”
The End 20