สืบจิต ไขปริศนา 10 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 23.00 น. ทางช่อง NOW26

    มหาวิทยาลัยลีย์แลนด์ แคลิฟอร์เนีย สถาบันสตุ๊ทเซอร์ สเติร์นขึ้นกล่าวแล้วเชิญ อเล็กซ์ เนลสัน ซึ่งเป็นหนึ่งในนักบินอวกาศแนวหน้าของประเทศ ขึ้นพูด 
    อเล็กซ์ เนลสันขึ้นเวทีเขาก็ดื่มน้ำ ทันใดนั้นก็เปิดอาการช็อกแล้วเสียชีวิตทันที โซฟี่ มิลเลอร์ โทรเข้ามาหาแพททริกทันที ตอนแรกเขาจะไม่รับ แต่ก็เปลี่ยนใจรับสาย 
    แพททริกเข้ามาถามลิสบอนว่า ถ้ามีใครถูกฆ่าตายในมหาวิทยาลัยของรัฐ เราทำคดีได้มั้ย ลิสบอนว่าพอได้ ถ้าคุยกับตำรวจท้องที่ เขาจึงบอกว่าอยากให้ช่วย
    โซฟี่ถูกนำตัวเข้าสอบสวน เพราะเธอเคยเป็นภรรยาเก่า แล้วไม่นานมานี่ก็มีปากเสียงกัน ทำให้เธอถูกเพ่งเล็งอย่างมาก แต่โซฟี่ยืนยันว่าเธอไม่ได้ฆ่า ตำรวจท้องที่จะไม่ยอมปล่อยเธอ แพททริกช่วยยืนยันทำให้ลิสบอนใช้สิทธิ์เป็นซีบีไอ ช่วยโซฟี่ไม่ถูกจับกุมเพราะหลักฐานยังไม่แน่น
    ลิสบอนพยายามถามแพททริกว่าโซฟี่คือใคร เขาบอกว่าอย่ารู้จะดีกว่า ลิสบอนก็ไม่ถามต่อ ตำรวจนำประกาศมาให้ดู เกี่ยวกับร้องขอให้มหาวิทยาลัยลีย์แลนด์ยุติการนำสัตว์มาทดลอง 
    สเติร์นมาพบมิเนลลี่ เพราะอเล็กซ์ เนลสัน กับโซฟี่ มิลเลอร์ เป็นเพื่อนร่วมงาน เรียกว่ามือซ้ายมือขวา อยากให้ทีมช่วยจัดการอย่างเหมาะสม มิเนลลี่ว่าทีมลิสบอนไม่ทำให้ผิดหวังแน่
    ลิสบอนบังคับให้แพททริกบอกความจริงเรื่องโซฟี่ มิลเลอร์ เขายอมบอกว่า โซฟี่คือจิตแพทย์ที่ช่วยให้เขากลับมาเป็นแบบนี้ได้ เขาจึงอยากตอบแทน แวน เพ้ลท์มาตามทั้งสองไปดูข้อมูล
    “ริกส์บี้เริ่มจากเทปวงจรปิดของมหาวิทยาลัย ยังไม่คืบหน้า ฉันลองหาข้อมูลของกลุ่มพิทักษ์สิทธิสัตว์ มีข้อมูลเต็มไปหมด พวกนี้ชื่อว่าสัตว์มีสิทธิ์ทัดเทียมกับคุณ ทำให้พวกเขาไม่พอใจมากๆ เคยอ้างตัวว่าอยู่เบื้องหลังการใช้ระเบิดเพลิงตามโรงฆ่าสัตว์และสถานที่ใช้สัตว์ นำมาทดลองหลายแห่ง พวกเขาเอาจริง”
    โชเสริม “ผมสอบปากคำเจ้าหน้าที่ห้องประชุม แทบไม่มีการรักษาความปลอดภัย คนวางยาในขวดน้ำอาจเป็นใครก็ได้ที่ร่วมประชุมวันนั้น บนขวดมีแต่ลายนิ้วมือเนลสัน ไม่มีใครเห็นว่าเขาหยิบมาจากไหน ยี่ห้อนี้มีขายทั่วมหาวิทยาลัย”
    ลิสบอนกับแพททริกไปพบดอกเตอร์สตุ๊ทเซอร์ แครี่พาเข้าพบ เพราะการเข้าพบต้องใส่รหัสผ่านถึงเข้าไปได้ แพททริกสังเกตแครี่เธอร้องไห้เมื่อพูดถึงอเล็กซ์ ถามว่าสนิทกันมั้ย เธอตอบแต่ว่าเขาเป็นคนดีมากๆ
    เมื่อลิสบอนกับแพททริกเข้าพบดอกเตอร์สตุ๊ทเซอร์ เขาได้แต่บ่นเสียดายอเล็กซ์ เพราะจะทำให้งานล่าช้า แพททริกถามว่างานอะไร สตุ๊ทเซอร์ไม่อยากพูด ลิสบอนยืนยันว่าทุกอย่างเป็นความลับ
    “งั้นก็ดี ผมจะบอกให้รู้ว่าเราทำอะไรกัน เรารักษาความเลวร้าย เราขับไล่ความชั่วร้ายเราค้นพบว่า ส่วนหนึ่งของสมอง ที่ควบคุมการตัดสินใจในเชิงจริยธรรมมันเป็นเนื้อเยื่อเล็กๆ เรียกว่าซิกูเลท ไจรัส อยู่บริเวณส่วนกลางของสมอง เป็นต้นกำเนิด ของความดีความชั่ว เราศึกษาการทำงานและเรียนรู้การปรับแต่งเมื่อเจ้าสิ่งนี้ทำงานไม่สมบูรณ์แบบ เราสร้างสิ่งที่เราเรียกว่า เครื่องสร้างจริยธรรม”
    แพททริกแปลกใจมาก “เครื่องสร้างจริยธรรมเหรอครับ”
    “คุณ ไม่เชื่อผมล่ะสิ แต่มันเป็นความจริงครับ เราหยั่งลึกลงไปในจิตใจมนุษย์ รู้มั้ยครับเราเจออะไร รู้มั้ยครับ จิตใจคนเราเกิดจากอะไร”
    แพททริกว่า “กบ หอยทากและหางลูกสุนัข”
    “โอ้โห อารมณ์ขัน ดีครับ แต่ไม่ใช่ จิตใจคือคลื่นไฟฟ้า แก่นแท้ของคนเรา คือการส่งคลื่นกระแสไฟฟ้าเป็นจังหวะ จริยธรรมคือระบบเปิดปิดทวิภาคในสมอง แล้วเรากำลังศึกษาว่าจะควบคุมสวิทช์นี้ยังไง”
    “สัตว์เข้ามาเกี่ยวตรงไหนคะ”
    “ก็ตอนนี้เราทดลองด้วยการใช้สมองมนุษย์จริงไม่ได้ จนกว่าจะทำ แบบเดียวกันนั้นกับสัตว์ก่อน”
    สตุ๊ทเซอร์พาไปดูลิง ชื่อซูซี่ ตอนมาถึงแรกๆ มันก้าวร้าวมาก จึงปรับแต่งสมองส่วนที่เรียกว่าซิกูเลท ไจรัส ตอนนี้มันแฮ๊ปปี้ มันเป็นลิงใจดี

    แพททริกกับลิสบอนออกมา เจอกับโซฟี่ แพททริกแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน ลิสบอนขอตัวไปรอที่รถ โซฟี่ขอบคุณที่แพททริกมาช่วย เขาถามว่าเธอมีปัญหาอะไรกับอเล็กซ์
    โซฟี่บ่น “ทำไงได้ล่ะ ฉันมัน หลงผู้ชายที่มีอำนาจ แต่เขากลับพิการทางอารมณ์ไม่มีความรักให้ฉัน”
    “แต่คุณก็หย่าศึกกันแล้ว”
    “ใช่”
    “แต่มีปากเสียงกันก่อนเขาจะเสียชีวิต”
    “มันเรื่องงาน นี่คุณจะสอบปากคำฉันเหรอ” 
    “เปล่าครับ ผมขอโทษ แค่พยามหาเหตุผลเรื่องที่เกิดขึ้น”
    “เหตุผลอะไร”
    “คุณช่วยผมไว้ ผมเป็นหนี้บุญคุณ และยินดีทำทุกอย่างเพื่อทดแทน คุณรู้ใช่มั้ยครับ แต่คุณบริสุทธิ์แล้ว ขอให้ผมช่วยทำไม เรียกผมทำไม”
    “ฉันคงอยากเจอหน้าคุณอีกมั้ง ได้เจอแล้ว ลาก่อนแพ็ททริก”
    พวกริกส์บี โช และแวน เพ้ลท์ตามไปจับกุมนักอนุรักษ์สัตว์ แต่ปรากฎว่าดูท่าเขาจะไม่เต็ม แล้วไม่ได้ทำจริงๆ จึงต้องปล่อยตัวไป
    ลิสบอนกับแพททริกไปหาเอ็มมิลี่ ภรรยาของอเล็กซ์ ที่บ้านเธอแพททริกพบภาพหนึ่งที่อเล็กซ์ถ่ายกับสาวผมดำ ซึ่งเอ็มมิลี่ว่าเป็นภาพเธอเอง เขาแปลกใจนิดๆ ก่อนเดินมาฟังลิสบอนคุยกับเธอ
    เอ็มมิลี่ว่าก่อนตาย ได้ยินอเล็กซ์คุยเรื่องงานกับโรซี่แล้วมีปากเสียงกัน แต่เธอไม่รู้จักว่าโรซี่คือใคร
    แพททริกคิดถึงแครี่ สาวผมทองผู้ช่วยสตุ๊ทเซอร์ แพททริกบอกว่าเมื่อก่อนโซฟี่ก็ผมเข้ม แล้วทำสีผมเอาใจอเล็กซ์ แล้วคิดว่าแครี่กับอเล็กซ์นี่ต้องมอะไรกันแน่
    เมื่อทั้งสองไปถึงบ้านก็พบแครี่นอนเสียชีวิตอยู่ เธอเขียนโน้ตเพียงอภัยให้เธอด้วย ทุกคนโยงว่าเป็นฝีมือของโซฟี่ ที่ต้องรู้ว่าอเล็กซ์กับแครี่มีอะไรกัน แต่ก็งงว่าทำไมไม่ฆ่าเอ็มมิลี่
    ลิสบอนกับแพททริกไปหาโซฟี่ที่ทำงาน เธอกำลังทดสอบคน ถามถึงส่วนดีส่วนไม่ดี
    “คุณอยู่บนเรือชูชีพ และสามารถช่วยชีวิตเด็ก 10 คนได้ด้วยการผลักชายแก่ 60 ปีตกจากเรือ จะทำมั้ย”
    หญิงที่ถูกทดลองตอบ “ไม่”
    “คุณอยู่ในเรือชูชีพ และสามารถช่วยชีวิตเด็ก 10 คนได้ด้วยการไม่ช่วยชายแก่ 60 ปีขึ้นมาบนเรือ จะทำมั้ย”
    “ช่วย”
    โซฟี่เอ่ยว่า “เสร็จแล้ว รอสักครู่เดี๋ยวเกรกจะมาเอาคุณออกจากเก้าอี้ คุณไปได้ และขอบคุณที่สละเวลามาช่วย ที่จริงทั้งสองกรณีไม่ต่างอะไรกันเลย ชีวิตนึงแลกกับ10ชีวิต แต่ตัวอย่างแทบทุกคนตอบคำถามชุดนี้ออกมาเหมือนกัน มันเป็นจริยธรรมพื้นฐานของมนุษย์เรา การประเมินค่าชีวิตมนุษย์ด้วยกัน และการใช้ชีวิตมนุษย์แลกกับอะไรสักอย่าง แต่ดู ถ้าฉันส่งกระแสไฟผ่านเข้าส่วนนี้ของสมอง ฉันสามารถกระตุ้นการตอบสนองโดยไม่อาศัยสามัญสำนึกได้เลยและสามารถปรับเปลี่ยนจริยธรรมของตัวอย่างทดลองไปในทางดีและก็ทำได้ ในทางตรงข้ามด้วย แต่แน่นอน เรื่องนี้มีความซับซ้อนของจริยธรรมเข้ามาเกี่ยวข้องเราจึงปรับคลื่นสมองของตัวอย่างทดลองให้มากพอกับการพิสูจน์หลักการเท่านั้น เพราะเราไม่อยากสร้างความไม่พอใจให้กับคนในสังคม”
    “แต่โดยหลักการ ทางนี้..ชั่วร้าย และ ทางนี้..คนดี”
    “ใช่ ถ้าจะพูดแบบง่ายๆ”
    “ผมต้องขอลองบ้าง คุณต้องให้ผมลองบ้าง” 
    “จริงเหรอ เป็นตัวอย่างทดลองหรือคนควบคุม”
    แพททริกหัวเราะน้อยๆ “คนควบคุม? เรียกคนควบคุมเหรอครับ ยอดไปเลยเอาทั้งสองแบบ อยากทำสองอย่างครับ”
    โซฟี่พอใจ “เหรอคะ ดีจังที่คุณสนใจเรื่องนี้”
    ลิสบอนแทรก “ดอกเตอร์มิลเลอร์ ได้ข่าวการตายของแครี่ ชีแฮนแล้วนะคะ”
    “ค่ะ น่าเศร้ามาก คิดว่าเธอฆ่าอเล็กซ์เหรอคะ”
    “มีที่คุยเป็นส่วนตัวหน่อยมั้ยคะ”
    “ฟังเหมือนเรื่องไม่ดีเลย”
    “หรือจะคุยกันที่โรงพัก เรียกทนายมาด้วย แต่ฉันว่าคุยกันที่นี่น่าจะสะดวกกว่า”
    “ใช่ค่ะ และฉันก็ยินดีคุยด้วย เพราะเข้าใจค่ะ คุณต้องทำตามหน้าที่”
    โซฟี่ยืนยันว่าเธอไม่แคร์อเล็กซ์ แล้วก็ไม่รู้จักโรซี่ แพททริกดูแล้วขอลิสบอน เพื่อคุยกับโซฟี่ตามลำพัง เธออนุญาติ
    “ผมขอให้ลิสบ้อนออกไปเพราะว่าคุณ คืนชีวิตให้กับผม ผมจึงควรตอบแทนเช่นเดียวกับคุณบ้าง”
    “อะไรคะ”
    “ให้บอกความจริง”
    “บอกแล้วไง ฉันไม่รู้จักใครชื่อโซฟี่”
    “ถ้าเป็นลิงล่ะ รู้จักลิงชื่อนั้นมั้ยครับ”
    “รู้จัก”
    “ลิงชื่อ โรซี่ อยู่ในกรงใช่มั้ยครับ”
    “ใช่”
    “คุณเปลี่ยนตัวกับซูซี่ เพราะซูซี่ก้าวร้าวน้อยลงเลย ใช่มั้ย”
    “ไม่เลย”
    “ไอ้เรื่องมือที่ว่ามันไม่ได้ผลใช่มั้ย มันหลอกลวง แล้วหมอนี่ ศาสตราจารย์สตุ๊ทเซอร์ เขามันจ้าวแห่งการหลอกลวง”
    “ไม่ เราใกล้จะสำเร็จ เราใกล้จะทำเรื่องนี้สำเร็จ และนี่จะเป็นก้าวใหม่ที่จะวิวัฒนาการโลกนี้ไปสู่...”
    แพททริกแทรก “ก้าวใหม่เหรอ โซฟี่ อาคารนี้เรียกว่าสถาบัน โครงการหลายล้านดอลลาร์ กลับกลายเป็นเรื่องแหกตาใช่มั้ยครับ”
    “ใช่ มันหลอกลวง เราปรับเปลี่ยนข้อมูลมาเกือบปีได้แล้ว เพื่อให้ดูเหมือนมันสำเร็จ แต่ไม่ใช่เลย”
    “ทำไมต้องโกหก ความจริงต้องปูดออกมาอยู่แล้ว” 
    “ศักดิ์ศรี ความเพ้อเจ้อ ความโลภ ต้องเข้าใจว่าลูอิส สตุ๊ทเซอร์เป็นอัจฉริยะ โครงการนี้เปรียบได้กับผลงานทั้งชีวิตของเขา ฉันอยากให้โครงการนี้ประสบความสำเร็จเราทั้งหมด เราโกหกซะจนเริ่มเชื่อคำโกหกพวกนั้นซะเอง”
    “แต่อเล็กซ์ขู่จะเปิดโปงเรื่องทั้งหมด”
    “เขาจะไปพูดที่หอประชุมเช้าวันนั้น เขาจะออกมาสารภาพ ฉันขอร้องไม่ให้เขาทำแบบนั้น มันจะเป็นจุดจบในอาชีพของเรา เป็นจุดจบของทุกสิ่งทุกอย่าง”
    “คุณเลยฆ่าเขา และแครี่ เพื่อปกปิดเรื่องนี้ทั้งหมด”
    “แพททริก มองฉันสิ ฉันไม่เกี่ยวข้องกับการตายของคนพวกนั้น รับรองได้”
    “ถ้างั้นใคร สตุ๊ทเซอร์?”
    “ไม่รู้..ฉันไม่รู้”
    “คุณรู้ว่าสองคนนั้นตายเพื่อปกปิดเรื่องนี้ แต่กลับไม่บอกอะไรผมสักคำ มิน่าถึงโทรไปขอให้ผมมาช่วย คุณคิดว่าจะจี้จุดผมได้ คิดว่าจะกล่อมให้ผมช่วยคุณพ้นผิดได้ใช่มั้ย โซฟี่ มองผมซิ ผมไม่สนใจไอ้เรื่องหลอกลวง แต่ถ้าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายพวกนั้น ถ้าคุณมีส่วน แม้แต่นิดเดียวกับการตายพวกนั้น นี่ถึงเวลา ที่คุณต้องหนี รีบหนีขึ้นเครื่องไปบราซิลซะเลย”
    โซฟี่อึ้งไป “แพททริก”
    “ขอบคุณครับหมอ ลาก่อน”
    “ลาก่อนแพททริก โชคดีนะ”
    แพททริกโทรบอกแผนการกับมิเนลลี่แล้วโดนเขาปฏิเสธไม่ให้ทำ แต่กลับบอกพวกลิสบอนว่าเขาอนุญาติ 
    โดยแพททริกเป็นตัวทดลองเครื่องจริยธรรม โดยมีสตุ๊ทเซอร์กับสเติร์นร่วมดูด้วย แล้วดีใจมากเมื่อแพททริกตอบแล้วคิดว่าเป็นความสำเร็จ แต่พอเห็นแพททริกลุกออกทันที โดยไม่รู้เจ้าหน้าที่ก็งง
    “มาทดสอบจริยธรรมของพวกคุณกันบ้าง คำถามเก้าสิบเก้า ใครฆ่าอเล็กซ์ เนลสันและแครี่ ชีแฮน” แพททริกหยิบปืนหันไปทางโซฟี่
    สตุ๊ทเซอร์อึ้ง “ผม..ผมไม่รู้”
    “เป็นคำตอบที่ยอมรับไม่ได้ บอกความจริงมา ไม่งั้นจะฆ่านังนั่นซะ”
    สตุ๊ทเซอร์ว่า “ผมบอกความจริงคุณไปแล้ว”
    โซฟี่ร้อง สเติร์นตกใจเช่นกัน
    “ทีนี้ หลังจากเรากำหนดตัวแปรการทดสอบของจริงขึ้นมาแล้วบอกมาใครฆ่าอเล็กซ์ เนลสัน กับแครี่ ชีแฮน ไม่งั้นผมจะยิงเพื่อนของคุณซะ และถ้าคุณยังไม่บอกความจริงกับผมอีกล่ะก็ ผมจะฆ่าคุณ”
    สตุ๊ทเซอร์ว่า “จะให้ผมบอกคุณในสิ่งที่ผมไม่รู้ได้ยังไงล่ะ”
    แพททริกยังเสียงดัง “ผมต้องการคำตอบ”
    สเติร์นยอมรับ “ผมเองครับ ผมเองผมเอง”
    สตุ๊ทเซอร์อึ้ง “คุณเหรอ”
    “ผม ผมฆ่าเอง”
    สตุ๊ทเซอร์แทรก “ทำไม!”
    “ผมขอโทษลูอิส ผมแค่จะปกป้องคุณ”
    แพททริกเสียงดัง “ผมต้องการหลักฐาน”
    สเติร์นว่า “มันอยู่ที่ชั้นใต้ดิน ในขวดที่ใส่น้ำมันไฟแช็ค”
    “ในขวดมีอะไร”
    “ไซยาไนด์”
    แพททริกถาม “ทำไปเพื่ออะไร”
    “เพื่อปกป้องมหาวิทยาลัย อเล็กซ์จะเปิดเผยว่าสถาบันสตุ๊ทเซอร์เป็นสถาบันเก๊ การเงินของมหาวิทยาลัยขึ้นอยู่กับ ชื่อเสียงของสถาบันสตุ๊ทเซอร์ ถ้าสตุ๊ทเซอร์ล้ม มหาวิทยาลัยนี้ก็ล้ม”
    “ส่วนแครี่มาหาคุณ แล้วบอกว่าอเล็กซ์บอกเธอหมดทุกอย่างแล้ว เธอก็จะเปิดโปงสตุ๊ทเซอร์ แต่ไม่ใช่แค่ของเก๊ แต่ยังเป็นฆาตกร”
    สเติร์นรับ “ใช่”
    “ใช่ ขวดนั้นอยู่ไหนของชั้นใต้ดินครับ”
    “ชั้นบนสุดทางซ้าย ตอนที่คุณเดินลงบันไดไป”
    “พนันว่าคุณต้องเก็บห้องใต้ดินซะเรียบแน่ๆ ในขวดนั้นมีอะไรนะครับ”
    “ไซยาไนด์”
    แพททริกว่า “โซฟี่ ลุกขึ้นได้แล้ว เห็นมั้ย มันคุ้มจะตาย รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละครับทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจริงเมื่อกี้ คุณเยี่ยมมาก” 
    “นี่ใช้เป็นหลักฐานไม่ได้ ผมพูดเพราะผมต้องพูด เพื่อเอาตัวรอดจากคนคุ้มคั่งที่ถือปืนเป็นหลักฐานไม่ได้”
    “เธอรู้ แต่การรู้ความจริงก็สำคัญเหมือนกัน เอ่อ ชั้นบนซ้ายหรือขวานะครับ”
    สเติร์นตอบ “ซ้าย”
    ลิสบอนว่า “ตอนนี้เราส่งเจ้าหน้าที่พร้อมหมายศาลไปบ้านคุณแล้ว”
    สเติร์นเถียง “ใช้ในศาลไม่ได้”
    “ค่ะ ฉันไม่อยากเป็นอัยการให้แน่ เจนชอบเล่นมุขแบบนี้กับพวกเราเสมอ แต่อัยการชนะประจำ แต่ตอนนี้คุณถูกจับแล้ว โช ช่วยหน่อย”
    โชเข้าจับกุมตัวทันที ขณะที่สตุ๊ทเซอร์เสียใจที่เครื่องนั่นใช้ไม่ได้ โซฟี่ขอโทษ

    แพททริกคุยกับโซฟี่ลำพัง
    “ต่อไปผมหวังว่าชีวิตรักของคุณจะสงบสุขกว่านี้ แต่ถ้าไม่ ถ้าแฟนเก่าของคุณถูกฆ่าตายอีกที ขออย่างนึง อย่าโทรหาผม ผมว่าเราหายกันแล้วนะ”
    “หายกันแล้ว”
    “ครับ คุณจะทำอะไรต่อไป”
    “คงเป็นนักวิทยาศาสตร์ไม่ได้แล้ว ก็คงกลับไปช่วยคนอื่นทีละคนทีละคน”
    “เป็นความคิดที่วิเศษครับ คุณเก่งเรื่องพวกนั้น”
    “ขอบคุณ”
    แพททริกหอมแก้มโซฟี่ “ลาก่อนโซฟี่ โชคดีครับ”
    แพททริกเดินมาที่รถ ลิสบอนแซว
    “โอ้โห เจนจุ๊บสาวด้วย”
    “คุณก็รู้นี่ ใช่ จุ๊บที่แก้ม”
    “ก็ยังนับ”
    “นับเป็นอะไร”
    “เปล่าหรอก แค่พูดเฉยๆ” ลิสบอนเหล่ขณะที่แพททริกขึ้นรถ “จะขับมั้ย”
    “ข้อเสนอน่าสนใจ ผมดูเศร้ามากเลยรึไง”
    “อะไร ก็แค่ถามว่าจะขับรถรึเปล่า”
    “คุณไม่ชอบให้ผมขับรถ เกลียดเลยด้วยซ้ำ”
    “ก็คุณขับเร็วไปนี่”
    “ผมขับเร็วพอดี คุณเกลียดการเป็นผู้ตามมากกว่า แต่ยังอุตส่าห์ข่มใจข่มความกลัวเพื่อให้ผมรู้สึกดีขึ้นเป็นเรื่องที่ดีมากๆลิสบ้อน ขอบคุณ ผมขับก็ได้”
    ลิสบอนออกรถเลย “ไม่เป็นไร”

The End 10