ทีมผจญไฟ หัวใจเพชร ปี 4 ตอน 22 | คมชัดลึก

Chicago Fire Season 4 EP22

    สเตลล่าไปนอนกับเคลลี่ เช้ามาทั้งคู่ก็แยกกันขึ้นรถไปทำงาน สเตลล่าพบใบปลิวติดที่หน้ารถว่า คุณเป็นผู้โชคดี เชิญชมดนตรีสดที่เดอะวัลคอตแทร้ปรูมสามทุ่มวันศุกร์ เธอมองหาก็ไม่พบใคร
    แดนนี่มาหาจิมมี่หวังให้เขาช่วยพูดกับเทศมนตรีแมทธิวให้เรื่องเปิดคลับ จิมมี่ไม่อยากช่วยเลย บอกปัดว่าจะคุยให้แล้วกัน พอดีมีเสียงประกาศเรียก
    “รถ 81 รถพยาบาล 61 อุบัติเหตุรถยนต์ 2802 เวสต์ถนน 47”
    เกิดรถชนเสาไฟหล่นมาทับรถ กาเบรียลล่าสำรวจแล้วพบเด็กหญิงเป็นคนขับรถเธอตกใจมาก มีพ่อกับแม่ที่เมานั่งมาด้วย เธอรีบเรียกแมทธิวมาดู เขาสั่งให้ซิลวี่นำขอเฝือกคอมาทันที ตำรวจมาถึงจับพ่อกับแม่ไว้
    ซิลวี่ตรวจรอยช้ำที่หน้าอก “อา เข็มขัดนิรภัยอาจจะทำให้ปอดของเด็กคนนี้ช้ำ ขอหูฟังแพทย์หน่อย ปอดฝั่งซ้ายเสียงไม่ดีเลย บ้าจริง เด็กซี่โครงหัก”
    จิมมี่ว่า “คงโดนพวงมาลัยกระแทก”
    “ปอดอาจทะลุก็ได้”
    “หลอดลมเคลื่อน ปอดเธอแตกแล้ว”
    “เอาล่ะ รีบพาเธอไปเมด ฉันจะลดความดันระหว่างทาง” ซิลวี่ว่า
    กาเบรียลล่ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเครียดๆ
    กลับมาถึงดับเพลิง พวกคริสโตเฟอร์ก็พบโอทิส เขาถามว่าใครมาแทน
    คริสโตเฟอร์ตอบ “เอ่อ มัลคอล์ม เฟอร์กูสัน รู้จักมั้ย?”
    โอทิสว่า “ไม่”
    คริสโตเฟอร์เรียก “อ้อ เฟอร์กูสัน มานี่หน่อย โอทิส เฟอร์กูสัน เฟอร์กูสัน โอทิส” 
    แมทธิวชม “เก่งมาก นายจะรักเขา ใช่”
    “โอเค เหรอ? ฮะเฮ้ พวก บระไบรอัน เฮ้ ๆ แฮ่ม เฮ้” 
    แมทธิวเล่นด้วย “ไง นี่คนใหม่ เฮ้ แล้ว เอ่อ ว่าแต่ ที่นายทำน่ะ จริงเหรอ? พระเจ้า สุดยอดมาก อา”
    คริสโตเฟอร์ว่า “คือ คอนนี่เป็นคนเลือกเขาเอง”
    “คอนนี่เหรอ?”
    “ใช่ เธอเก็บชื่อคนเก่งในกรมดับเพลิงที่ว่างอยู่ให้โบเด้น เธอจับตาดูเฟอร์กูสันมาพักนึงแล้ว เธอดีใจมากที่หาตำแหน่งให้เขาได้”
    “อือหึ”
    กาเบรียลล่ามาพูดเรื่องแม่บุญธรรมของลูอี้กับวอลเลซ
    “ฉันยื่นคำร้องแล้ว เหลือแต่ตรวจสอบปูมหลัง และฉันก็ไปเข้าคลาสพ่อแม่แล้ว ที่ฉันต้องการก็แค่จดหมายรับรองจากคุณค่ะ”
    “เธอมีโอกาสได้สักเท่าไหร่? เอาจริงๆ นะ” 
    “ไม่มากค่ะ แต่ไม่มากไม่ใช่เป็นไปไม่ได้”
    “แล้วถ้าระหว่างนั้นเด็กถูกส่งไปที่อื่นล่ะ?” 
    “ฉันอยากให้เขาโชคดีบ้าง อาจเป็นฉันหรือเป็นครอบครัวอุปถัมภ์อื่น ตอนนี้เขาอยู่ใน บ้านอุปถัมภ์ มันควรดีกว่านี้ ฉันรู้ว่าฉันให้เขาได้ ฉันต้องลองดู” 
    “ฉันจะเขียนจดหมายให้วันนี้”
    “ฮึ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ”
    กาเบรียลล่าออกมาก็เจอแมทธิว เขาทักว่า
    “นึกว่าเมื่อวานคุณจะไปหาผม” 
    “ใช่ค่ะ ใช่ คือ ฉันงานยุ่งน่ะ”
    “แล้วเมื่อวานซืนล่ะ?”
    “ช่วงว่างทุกวันฉันไปอยู่ที่สังคมสงเคราะห์ เพื่อขอร้องให้พวกเขารับคำร้องฉัน เรื่องรับเด็กนั่น กำลังเดินหน้า ฉันไม่อยากให้เราผิดใจกันแมท แต่”
    แมทธิวสวน “คุณจะทำ”
    “ค่ะ ใช่ค่ะ” 
    “โอเค งั้น โชคดี”
    “ขอบคุณ” กาเบรียลล่ามองแมทธิวที่เดินเข้าห้องไป
    จิมมี่เดินมาเห็นแมทธิวหัวเสียปิดห้อง ก็เลยไปถามเคลลี่เรื่องที่แดนนี่จะมาขอให้พูดกับแมทธิว แต่เคลลี่ว่าอย่าดีกว่า เพราะแดนนี่ซื้อคลับมาเปิดสองสามเดือนแล้ว และใต้โต๊ะเพียบ
    กาเบรียลล่าบอกเรื่องที่เธอจะรับเด็กมาอุปการะ แล้วให้แอนโทนิโอช่วยจัดการเรื่องตรวจปูมหลังที เธอว่าทำคนเดียวไม่เกี่ยวกับแมทธิว ทำให้แอนโทนิโอโมโหไปว่าใส่แมทธิว เขาพยายามบอกว่ากาเบรียลล่าต้องการทำคนเดียว เขาไม่รู้ แอนโทนิโอว่าถ้ารักกันก็ควรแต่งงานกันไปตั้งแต่สามปีที่แล้ว
    กาเบรียลล่าจะไปพบฮาร์วีย์เพื่อขอโอกาสเขา ระหว่างรอทีน่าเข้ามาคุยด้วย แล้วถามย้ำว่าแน่ใจเหรอว่าจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว กาเบรียลล่ายืนยัน ทีน่าว่าจะคุยให้
    แมทธิวเข้ามาพบวอลเลซ เขาพูดเรื่องกาเบรียลล่า
    “เข้ามาสิ นั่งซะ แก๊บบี้มาขอให้ฉันเขียนจดหมายแนะนำถึงสังคมสงเคราะห์ ฉันเลยเขียนชมเธอไป”
    “ขอบคุณครับ”
    “อือหึ น่าเสียดายที่ ฉันไม่รู้คำพูดฉันจะช่วยได้แค่ไหน หนทางมันไกลมาก”
    “ผมก็กลัวเรื่องนั้นเหมือนกันครับ”
    “ใช่ เรารู้จักแก๊บบี้ เธอไม่ยอมถอยแน่”
    “ครับ เธอแสดงออกชัดอยู่แล้ว”
    “อือหึ แต่ ฉันเชื่อว่าทุกอย่างมันต้องมีสาเหตุ ฉันไม่มีทางส่งลูกน้องเข้าไปในตึกที่ไฟไหม้โดยไม่รู้ว่ามันมีเรื่องที่ใหญ่กว่ากำลังเกิดขึ้น นายกับแก๊บบี้ ปีนี้เจอมาหนัก นายได้ชัย และพ่ายแพ้ แล้วนายก็มีบทบาทใหม่ ได้เป็นเทศมนตรี มันก็อาจเป็นสาเหตุด้วย”
    แดนนี่มาหาจิมมี่ถามว่าคุยกัแมทธิวหรือยัง จิมมี่ว่าไม่คุยเพราะเขาทำผิดกฎหมาย แดนนี่ว่าก็พยายามทำให้ถูกนี่ไง
    กาเบรียลล่าได้รับโทรศัพท์เธอดีใจมาก ซิลวี่ถามว่ามีอะไร
    “เอ่อ คน ที่ สังคมสงเคราะห์ เขายอมพบฉันแล้ว”
    ซิลวี่ดีใจด้วย “ก็ดีสิ”
    “ฮึ ใช่ แล้ว ทีนี้ฉันควรพูดยังไงดี?”
    ซิลวี่ว่า “ความจริง ว่าเธอต้องการแค่ไหน เธอทำได้แน่”
    กาเบรียลล่ามองแมทธิวที่นั่งอยู่ “แมท ฉันขอ”
    แมทธิวว่า “ไปเถอะ”
    กาเบรียลล่าดีใจรีบออกไปเลย

    โอทิสมาที่ดับเพลิงพร้อมบัตรชมละครเพลง เขาบอกพวกครูซเป็นของประกันความเสี่ยง
    ครูซงง “ละครเนี่ยนะ?”
    เมาช์ว่า “คอนนี่ชอบละครเพลง”
    “จึ๊ อุ้ย ขอบอก ฉันไม่ยอมเป็นวอลลี่ พิพส์ของ 51 แน่ ฉันจะขอลองสู้สักตั้ง”
    คริสโตเฟอร์แซวต่อ พอดีแกรนท์เข้ามาทักสเตลล่า เธอรีบพาออกไปคุยข้างนอก 
    คริสโตเฟอร์มองตาม “เฮ้ หมอนั่นปล่อยให้ฉันรอเก้อในวันเกิดลูกฉันใช่มั้ย?”
    เคลลี่ยิ้มๆ “อือหึ”
    “ดูโทรมชะมัด”
    สเตลล่าพาแกรนท์ออกมาคุยข้างนอก เขาบอกว่าจะเล่นคอนเสิร์ตอาทิตย์นี้
    “ผมอยากขอบคุณคุณ คุณทำให้ผมกลับฝั่ง ตอนที่ผมเกือบจะถอดใจแล้วทิ้งทุกอย่างไป”
    สเตลล่าสวน “นี่ แกรนท์”
    แกรนท์รีบขัดก่อน “ไม่ๆ สเตลล่า จริงๆ นะ เพราะคุณ คุณคือ แรงบันดาลใจ คุณเป็นเทพธิดา คุณต้องไปนะ ต้อง ไปให้ได้ เคิร์ทบอกว่าคนดูเพียบแน่”
    “ได้นอนบ้างมั้ย?”
    “นอน ไม่ ผม ผมโต้รุ่ง เขียนเพลง คุณก็รู้นี่ และ ของที่หายไป มันมาแล้ว ผม กลับมาแล้ว มาแล้ว เพลงมันไหลออกมาเรื่อยๆ ถึงอยากหยุดผมก็หยุดไม่ได้ คุณ คุณ จะเห็นเอง เพลงแรก ผมยกให้คุณ เป็นเพราะคุณ สเตลล่า เบลล่า ไปนะ ที่รัก เอ่อ คอร์นบีฟ เอาไป กินซะ ที่รักๆ สเตลล่า ผมรักคุณ”
    สเตลล่าได้แต่มองตามแล้วถอนใจ “ขอบใจ”
    ที่สังคมสังเคราะห์ ฮาร์วีย์มองกาเบรียลล่า
    “นักดับเพลิง”
    “ใช่ค่ะ คนว่าถ้าเจอเรามันอาจเป็นวันที่ซวยสุดในชีวิตคุณ คงใช่แน่สำหรับลูอี้”
    “ผมก็เห็นด้วยนะ ความจริงคือ เด็กๆ เหล่านี้มักจะประสบบาดแผลทางใจมา คุณเตรียมรับมือหรือยัง?”
    “ทราบค่ะ ฉันรู้บาดแผลนั่นนำไปสู่ปัญหาทางอารมณ์ เอ่อๆ ซึมเศร้า ก้าวร้าว แต่ฉันพร้อมจะรับ ฉันรู้มันไม่ง่าย ทว่าพอฉันมองเขา ฉันไม่เห็นปัญหาพวกนั้น ฉันเห็นทุกอย่างที่เขาอาจเป็น หากมีคนให้โอกาสเขา”
    “เขาชื่ออะไรนะ?”
    “ลูอี้ ลูอี้ ธอมป์สัน”
    ฮาร์วีย์ให้กาเบรียลล่าดูบางอย่าง
    กาเบรียลล่ากลับมาที่ดับเพลิง ซิลวี่ถามว่าเป็นยังไงบ้าง เธอว่าลูอี้เพิ่งไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์เมื่อเช้านี้ แมทธิว คริสโตเฟอร์กับซิลวี่ช่วยกันปลอบ 
    เสียงประกาศ “รถ 81 ทีม 3 รถพยาบาล 61 อาคารถล่ม 422 ถนนนอร์ธเมย์”
    ทุกคนเตรียมขึ้นรถ แมทธิวมองกาเบรียลล่า
    “อยากพักหน่อยมั้ย?” 
    “ไม่ต้อง”
    “ไหวนะ? เพราะคุณไม่ต้องไปก็ได้”
    “ฉันไหว”
    “โอเค”
    ไปถึงที่อาคาร ไฟกำลังแรงอยู่ด้านบน อาเมสกำลังบอกวอลเลซ
    “ชั้นสี่กำลังตกแต่งใหม่อยู่ตอนที่พื้นมันถล่ม คนงานก่อสร้างสองคนออกมาแล้ว”
    “ชั้นสามมีคนอยู่มั้ย?”
    “ธุรกิจขนาดเล็ก ลูกจ้าง 20-30 คน ส่วนใหญ่อยู่ด้านใน สั่งการเลยครับ”
    “โอเค เตรียมคนนายให้พร้อม เราจะส่งทีมขนาดเล็กไปเพื่อไม่ให้ตึกถล่ม อีกไม่นานตึกนี่คงถล่มแน่”
    “รับทราบ ผมจะไปบอกคนจาก 67 ให้เตรียมตัว”
    วอลเลซบอกทีมทุกคน “เอาล่ะ มีเหยื่อยี่สิบกว่าคนข้างใน ที่ตึกมันยังไม่ถล่มก็เพราะพระเจ้ากับพรมเท่านั้น ดังนั้น ห้ามพกหน้ากากหรืออุปกรณ์ไป พกของให้น้อย ระวังตัว พอสั่งให้ออก ต้องออก ไปได้”
    จิมมี่มองแดนนี่แล้วเรียก แต่แดนนี่ไม่ได้สนใจฟัง เขาเดินเข้าไปพร้อมพวกแมทธิวกับอาเมสเข้าไป ซิลวี่เองก็เรียกจิมมี่

    ทีมดับเพลิงช่วยคนออกมาได้ กาเบรียลล่ามุดเข้าไปช่วยหญิงสาวที่กลัวจนไม่กล้าขยับ แต่เธอก็พาออกไปได้สำเร็จ พวกแมทธิวเจอคนที่โดนกำแพงทับ ทุกคนช่วยกันยกแล้วหาแทงอิฐมายัด เพื่อพาชายคนนั้นออกมา เขาบาดเจ็บจนเดินไม่ได้ เคลลี่แบกเขาเดินออกไปทันที
    “กู้ชีพ! ขาซ้ายเขามีกระดูกหักหลายแห่ง ได้นะ?” เคลลี่หันไปบอกวอลเลซ “หัวหน้า อีกไม่นานตึกนี่คงถล่มแน่ นาทีนึง เต็มที่สอง”
    “โอเค พอที ฉุกเฉิน!ๆ อพยพจากตึกเดี๋ยวนี้ นักดับเพลิงทุกนาย ขอให้อพยพจากตึกเดี๋ยวนี้!”
    “เอาล่ะ ได้ยินแล้วนะ? ออกไป!”
    “ทุกคนออกไป! อยู่ครบนะ?”
    “ฝั่งเราเคลียร์”
    แดนนี่ได้ยินเสียงคน เขาส่งสัญญาณออกมา “67 บอร์เรลลี่ถึงกองดับเพลิง 25 ยังมีคนอยู่บนนี้ ขอเวลาผมอีกหน่อยครับ”
    วอลเลซเสียงเข้ม “ไม่มีเวลาแล้ว ออกมาเดี๋ยวนี้!”
    แดนนี่ว่า “ผมจะไม่ทิ้งใครไว้แน่หัวหน้า”
    วอลเลซสั่ง “ไปช่วยเขา ให้หนึ่งนาที แค่นั้น! เร็วเข้า ออกมา เร็วสิ ทุกคนถอยไป!”
    ตึกถล่มลงมาฝุ่นกระจาย ทุกคนตกใจรีบหลบ จิมมี่เป็นห่วงแดนนี่มากเขาวิ่งเข้าไป ร้องเรียกหาแดนนี่ เดินหาจนพบแดนนี่ถูกทับอยู่ ทั้งสองพยายามเอือมมือจับกันแต่ก็ไม่ถึง
    “แดนนี่?ๆ ๆ อึ๊ๆ ไม่ต้องกลัวนะ เราจะหาทางช่วยนายออกไปให้ได้” 
    วอลเลซถาม “ใครเห็นคนสุดท้าย? เขาอยู่ไหน?”
    “เขากลับไปตรงลานว่างครับ”
    เคลลี่ว่า “ด้านหลังซ้าย จุดที่เริ่มถล่ม”
    วอลเลซถาม “จิมมี่มีโอกาสไปถึงที่นั่นหรือเปล่า?”
    “ถ้าบันไดยังอยู่ครับ”
    จิมมี่ส่งเสียงสัญญาณออกมา “อ้า กองดับเพลิง 25 ผมบอร์เรลลี่ เอ่อ เจอเขาแล้ว ขอกองหนุนเพื่อช่วยเขาด้วย”
    วอลเลซถาม “บอร์เรลลี่นายอยู่ไหน?”
    จิมมี่ตอบ “เอ่อ สิบหลาจากทางเข้าลานว่างครับ มีเศษปูนมาปิดทางเข้าจนหมด ขอให้หน่วยกู้ภัยมาช่วยเราออกไปด้วย!”
    เคลลี่สั่งทีมทันที “กู้ภัย! ไป!”
    วอลเลซร้องห้าม “ไม่ ห้ามเข้าไป อาคารถล่มแล้ว ฉันไม่ยอมให้ใครไปเสี่ยงแน่”
    จิมมี่เรียกมาอีก “กองดับเพลิง 25 ได้ยินมั้ย? กู้ภัย ได้ยินมั้ย?”
    เคลลี่ขอร้อง “หัวหน้า ให้ผมไปเถอะ”
    จิมมี่ดันหิน “โอเค อยู่กับฉันก่อน โอเค ใจเย็นๆ ค่อยๆ หายใจเข้า”
    แดนนี่ว่า “นายไม่ควรกลับมาช่วยฉัน”
    “นายยังช่วยคนแปลกหน้าเลย”
    “ไม่มีคนแล้ว ฉันนึกว่ามี” แดนนี่หอบ
    จิมมี่สวน “นายทำงานของนาย แดนนี่ แข็งใจไว้นะ”
    “ไม่เป็นไร อ้าๆๆๆ”
    วอลเลซส่งเสียงเรียก “บอร์เรลลี่! ออกไป เร็วเข้า เจ้าบ้า! ไป เราต้องไปแล้ว!ๆ”
    หลังเหตุการณ์สงบลง ทุกคนยืนเรียงแถว วอล์คเกอร์สั่ง
    “ทั้งหมด แถวตรง! วันทยาหัตถ์!”
    ทีมพาร่างของแดนนี่ออกมา จิมมี่เดินตามมาติดๆ แล้วพาขึ้นรถพยาบาลไป ทุกคนแยกย้าย วอลเลซยืนนิ่ง
    ที่ห้องประชุม วอลเลซเอ่ยกับทุกคนด้วยสีหน้าเศร้า
    “วันนี้ฉันไม่ได้ช่วยใคร นายช่วย พวกนายช่วย แต่การเสียเพื่อนเราไปหนึ่งคนมันก็ไม่ง่ายอยู่ดี” จิมมี่ลุกออกไป แมทธิวกับเคลลี่มองตาม “ธรรมชาติของงานนี้ก็คือ บางครั้ง เราจะเป็นคน ที่ไม่ได้กลับบ้าน ทุกคนรู้ดี ทุกครั้งที่ออกจากประตูนั่น เรารู้ว่าอาจเป็นครั้งสุดท้าย”
    วอลเลซเดินกลับเข้าห้องทำงานมาอย่างเสียใจสุดๆ
    จิมมี่นั่งอยู่ที่ห้องล็อกเกอร์ แมทธิวกับเคลลี่เข้ามาคุยด้วย
    แมทธิวนั่งข้างๆ “สถานีหนุนหลังนาย”
    เคลลี่เสริม “จะโทรหาเรา เมื่อไหร่ก็ได้ เราจะไปหานายก่อนที่นายวางสาย”
    แมทธิวปลอบ “ตอนนี้ก็พักซะ ไม่มีใครคิดวันลาหรอก”
    “เคซียกับฉันจะไปที่บ้านนายตั้งแต่เช้าเลย เผื่อช่วยอะไรได้บ้าง”
    “อยู่กับที่บ้านซะบอร์เรลลี่ ถ้าต้องการก็โทรหาหลวงพ่อ แต่อย่าอยู่คนเดียว”
    เคลลี่หิ้วกระเป๋าให้ “มา ฉันจะไปส่ง”
    กาเบรียลล่ามาพบทีน่า เธอแปลกใจถามว่ามีอะไร?
    “มีปัญหาด้านพฤติกรรม ก้าวร้าว โดยเขาแสดงออกทางกายภาพ ทั้งตี ทั้งกัด”
    “พวกนั้นเลยส่งกลับ? ทำ แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?”
    “บ้านนี้มีเด็กคนอื่นอีก เลยเป็นห่วงเด็กพวกนั้น”
    “เขาสามขวบนะ”
    “พวกเขาทำสิ่งที่ควรแล้ว” 
    “เขาเป็นไงบ้าง?”
    “เขาเอาแต่ถามหาคุณ คุณคงช่วยทำให้เขาสงบได้”
    “เฮ้ ลูอี้” ลูอี้วิ่งเข้ามาหากาเบรียลล่าทันที เธอโอบกอดเขาไว้แน่น “ฮึๆ ขอบคุณ” 
    กาเบรียลล่าทำให้ลูอี้หลับแล้วจึงออกมา เพื่อลากลับ ทีน่าว่า
    “นี่ ฉันไม่ควรบอกเรื่องนี้ แต่ ยังมีโอกาส เมื่อลูอี้กลับมา คุณก็มีโอกาส พวกคุณสื่อถึงกัน ฉันจะบอกเรื่องนี้ให้”
    “ขอบคุณค่ะ”
    “ฮาร์วีย์ชอบคุณ ฮึๆๆ เทศมนตรีอาจเปิดประตูให้คุณ แต่สิ่งที่คุณพูดในห้อง”
    กาเบรียลล่าสะดุด “ขอโทษค่ะ เทศ เอ่อ เทศมนตรีเหรอ?”
    “เทศมนตรีเคซีย์ เขาเป็นคนทำให้คุณได้คุยกับฮาร์วีย์”
    ที่ผับ เคลลี่นั่งอยู่ลำพัง สเตลล่าเข้ามาหา
    “ไง คนแปลกหน้า”
    “ไง”
    “คือ เมื่อวันก่อน ฉันรู้ คุณเห็นแกรนท์มาที่ 51”
    “ไม่เป็นไร”
    “คือ ไม่ๆ เป็นสิ เอ่อ เราไม่ได้คืนดีกันนะ ถ้าคุณคิดแบบนั้น”
    “มันไม่ใช่เรื่องของผม”
    “เขากลับ ไปใช้มันอีก ตาเขาเยิ้ม เหมือนไม่นอนมาหลายวัน เขาแต่งเพลง เขาพูดเหมือนกับตอนที่เขาเคยพี้ยาอย่างหนัก ฉันเลยเป็นห่วง ก็ แค่นั้น ฉัน อยากให้คุณรู้ไว้” 
    เคลลี่ว่า “ไว้ค่อยหาทางกัน”
    สเตลล่ารับ “โอเค”
    ซิลวี่นั่งกับกาเบรียลล่า เธอสังเกตกาเบรียลล่า
    “เธอดูเงียบจัง มีอะไรเหรอ?”
    “ฉันไม่ควรพูด”
    “ควร พูดออกมาเถอะ”
    “ฉันอาจจะมีโอกาสได้อุปการะลูอี้” ซิลวี่ยิ้มแปลกใจ “ใช่ คือฉันอาจจะต้องหาที่อยู่ใหม่ ไม่งั้นพวกเขาจะต้องตรวจสอบเราทั้งสองคนด้วย”
    “โอ้ย ไม่ ๆ หาเถอะ ช่วงนี้เกิดเรื่องแย่ขึ้นมากมาย ทุกคนอยากได้ข่าวดีบ้าง มีความสุขก็ดีแล้ว”
    “ฮึ เดี๋ยวฉันมานะ”
    กาเบรียลล่าเดินมาหาแมทธิว
    “คิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอ? คุณเป็นคนทำให้ฉันได้คุยกับสังคมสงเคราะห์”
    แมทธิวว่า “ผมก็แค่ช่วยคนที่สมควรช่วย”
    “อืม เหรอ?”
    “มีอะไรเปลี่ยนมั้ย?”
    “เอ่อ ยัง ยังบอกไม่ได้ แต่ เอ่อ ฉันอาจมีโอกาส ก็เพราะคุณ” กาเบรียลล่ากอดแมทธิว “ขอบคุณ”
    จิมมี่มาหาเคลลี่ที่ห้องเขาบอกว่าอยากคุยด้วย
    เคลลี่ว่า “ได้”
    “แล้วผมก็หยุดคิดเรื่องนี้ไม่ได้เลย หัวหน้าพูดบางอย่าง เอ่อ ผมเอาแต่คิดว่าทำไม “ให้หนึ่งนาที” ทั้งที่ทุกคนออกมาแล้ว ทำไม ทำไมเขายังให้แดนนี่อยู่ต่อ?”
    “ฉันรับรอง หัวหน้าไม่เคยตัดสินใจมั่วๆ เขาทำตามที่คิดว่าถูก”
    “แต่เขาผิด! เขาคิดผิด!”
    “จิมมี่ จิมมี่ ฟังฉันนะ อย่าคิดแบบนี้ มันไม่เป็นผลดีกับใครเลย”
    “ก็ได้” จิมมี่ออกไปเลย เคลลี่ได้แต่มองตามไป

จบ 22