ทีมผจญไฟ หัวใจเพชร ปี 4 ตอน 6 | คมชัดลึก

Chicago Fire Season 4 EP06

    ริดเดิ้ลคุยกับดัลลัสตามลำพัง ถามว่าเคยปั่นจักรยานหรือเปล่า?
    “ไม่ครับหัวหน้า ผม ไม่ค่อยปั่นเท่าไหร่”
    “ก่อนที่มันจะฉาวโฉ่เรื่องโด๊ป มันสุดยอดมาก เพราะอะไรรู้มั้ย? มันเป็นหนึ่งในกีฬาไม่กี่ชนิดที่เล่นเป็นทีมบุคคล คือ ตัวหลักต้องปล่อยให้ทีมบุกตะลุยไปข้างหน้า เพื่อเป็นคนต้านกระแสลมให้เขา”
    “ผมไม่เข้าใจครับ”
    “นายอยากให้ทีมสามเป็นสุดยอดทีมของเมือง ใช่มั้ย?”
    “ใช่ครับ”
    “นายมีวิสัยทัศน์ มีไอเดียว่าควรจะทำยังไง ฉันว่านะ? นายต้องมีแน่ ฉันก็มีวิสัยทัศน์เหมือนกัน สำหรับกรมดับเพลิง ฉันยึดเอาหลักง่ายๆ ข้อหนึ่ง เล่นเป็นทีมบุคคล เราต่างมีหน้าที่ของตน เราจะต้องทำหน้าที่นั้นให้ถูกต้องและเป็นมืออาชีพ ทุกครั้งไม่งั้นทีมล่มจม หลักการง่ายๆ ที่ทำได้ไม่ยาก”
    “ไม่ยากครับ” 
    “โบเด้น เซเวอไรด์ ดอว์สัน เคซีย์ ทุกคนใน 51 ไม่ได้เล่นเป็นทีม มันชัดเจน นายคงเห็นแล้ว”
    “หัวหน้าโบเด้นมีวิธีบริหารที่อาจจะ”
    “นั่นแหละ ฉันเห็นด้วยที่นายพูด ดังนั้น ตอนที่ฉันอยากเปลี่ยนแปลงวิธีบริหารของเขา ฉันอยากให้นายก้าวออกมาขานรับฉัน ได้มั้ย?”
    “ครับหัวหน้า ได้ครับ”
    “ฉันอยากได้ยินแค่นั้นแหละ”
    เสียงประกาศดังมา “รถ 81 ทีม 3 รถพยาบาล 61 เพลิงไหม้อาคาร 1557 อีสต์ 21 เพลส”
    ริดเดิ้ลบอกดัลลัส “ไปได้”
    พวกวอลเลชไปถึงก็สั่งว่าต้องใช้บันไดขึ้นไป แล้วสั่งให้เคลลี่ปีนขึ้นไปช่วยแซลลี่ที่ร้องไห้ขอความช่วยเหลืออยู่ เคลลี่ขึ้นไป บ๊อบร้องบอกว่านอนอยู่แล้วได้ยินเสียงเหมือนไฟช็อต 
    วอลเลซสั่ง “51 ฉีดน้ำเข้าไปในบ้าน”
    ดัลลัสถาม “มีคนอื่นอยู่อีกมั้ย?”
    บ๊อบตอบ “เท่าที่รู้ไม่มี”
    ดัลลัสสั่งการ “ทีมสาม เข้าบ้านแล้วค้นหาผู้บาดเจ็บ ครูซ มากับฉัน แค้ป โทนี่ ไปประตูหลัง!”
    แซลลี่ร้องไห้ขอความช่วยเหลือเร็วๆ เพราะร้อนมาก แมทธิวร้องบอกไม่ให้ขยับ 
    แซลลี่บอกว่าจะโยนเด็กให้ โดยไม่สนใจคำค้านของเคลลี่ แมทธิวรับตัวเด็กได้ ซิลวี่ดูแล้วบอกว่าเด็กปลอดภัยดี แซลลี่เอาแต่ร้องไห้ ด้วยความร้อนมากเธอรีบโดดออกมาดีที่เคลลี่จับตัวเธอไว้ ซิลวี่รับเธอไปดูแลต่อ

    เมาช์ถามบ๊อบว่าไปด้วยกันมั้ย บ๊อบว่าเขาขับไปเองได้ เขายังตื่นเต้น เมาซ์ถามว่าแซลลี่เป็นญาติเหรอ
    “ครับ นั่นน้องสาวผมกับหลานผม คือ เอ่อ คือผม บังเอิญแวะมาในเมือง ผมโวยวายตอนตื่น ไม่รู้สิ อาจเป็นเพราะผมโวย ผมก็ไม่รู้”
    “เสื้อวงซิกแนลเหรอครับ?” 
    บ๊อบขำ “ฮึๆๆ ครับ”
    “ผมชอบรัชมาก”
    “เพราะนั่นแหละ ผมถึงมาที่นี่ ผมทำงานให้วงนี้”
    “จริงเหรอ?”
    “ครับ จริง เรามาแสดงโชว์ครั้งสุดท้าย”
    “ในชิคาโก้เหรอ? ผมไม่ยักรู้”
    “ใช่ ผมรู้ พวกเขาบอกวันศุกร์ ตั๋วหมดภายใน สามสิบนาที”
    “โอ คุณต้องล้อผมเล่นแน่ ผมนึกว่าลอสแองเจลลิส”
    “ใช่ ผมรู้ ทุกคนก็นึก แต่กับพวกเขา คุณต้องพร้อมรับเรื่องไม่คาดคิด อืม ใช่ เฮ้ ผมจะไปโรงพยาบาลได้ยังไง?”
    “อ้อ ได้ครับ เอ่อ ชิคาโก้เมด ตอนแรกให้คุณขับไปจนถึงเซอร์แมกก่อน แล้วชิดซ้าย ไปสักสี่บล็อก คุณจะเจอเซนต์หลุยส์อเวนิว”
    เมาช์กลับไปบอกโอทิสว่าเดือนหน้าวันเกิดเขา จะมีคนซื้อตั๋วใบไม้ผลิของวงรัชให้มั้ย โอทิสถามว่าเท่าไหร่ พอรู้ราคาบอกว่าจะซื้อเค้กให้แล้วกัน 
ซิลวี่กับชิลี่เข้ามาหาถามว่ามีอะไร
    คอนนี่บอกวอลเลชว่า ออฟฟิศริดเดิ้ลโทรมา พวกเขาอยากได้สำเนารายงานแจ้งเหตุทั้งหมด วอลเลชคิดว่าทั้งเดือนแต่คอนนี่ว่าทั้งปี วอลเลชให้แมทธิวดูรายงานแทน
    วอลเลซคุยกับดอนน่า
    “เอกสารเหรอ? เล่นงานผมด้วยเอกสารเนี่ยนะ? รายงานแจ้งเหตุ ขอล่ะ”
    “เขาไล่คุณไม่ได้ถ้าคุณไม่ได้ทำผิด”
    “เขาย้ายผมได้ เขาแค่อยากหาข้ออ้างเพื่อเซนต์ชื่อในคำสั่งย้ายเท่านั้นแหละเอาหัวผมเป็นประกันเลย บ๊ายบาย 51 สวัสดีมอร์นิ่งไซด์”
    ดอนน่าทำเสียง “อืม” 
    “โอเค คุณช่วย เอ่อ ได้”
    เซเรน่าเข้ามาทักทาย “ฮาย ฉันแค่อยากมาแนะนำตัวเอง ฉันเซเรน่า ฉันแอร์บิงอยู่ข้างบ้าน”
    “ผม เอ่อๆ ไม่รู้แปลว่าอะไร แต่ก็ ยินดีต้อนรับ” วอลเลชกล่าว
    เซเรน่าสวน “แปลว่าฉันมาอยู่สองสามอาทิตย์ ฉันเลยอยากมาบอกเผื่อว่าเสียงเพลงของฉันดังเกินไปจนกวนคุณ แต่มัน คงไม่ ไม่หรอก นี่เป็นเบอร์มือถือฉันเผื่อคุณอยากจะติดต่อฉัน”
    วอลเลซสวน “คุณคง ฮึๆ โอเค”
    “ย่านนี้ขอต้อนรับค่ะ ฉันดอนน่า ฮึๆๆ ที่เขาอยากบอกคือเขาชื่อวอลเลซ”
    วอลเลซว่า “ใช่ ผม เอ่อ” 
    “เอ่อ ต้องการอะไรก็บอกเราได้”
    เซเรน่าบอกชื่ออีกครั้ง “เซเรน่า”
    ดอนน่าเรียก “เซเรน่า”
    “ขอบคุณ ดีใจที่เจอ ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาฉันได้เลย”
    “อา แน่นอนค่ะ”

    วันหนึ่งบ๊อบกลับมาที่ดับเพลิง บอกว่าอยากขอบคุณเลยนำตั๋วมาให้ เมาช์ดีใจมาก บ๊อบยังชวนทุกคนด้วย พร้อมบอกว่าน้องสาวกับหลานปลอดภัยทั้งคู่
    โอทิสทำเสียง “แค่สี่เหรอ?”
    เมาช์รีบบอก “โอทิส ไม่ต้องจ้องมันเหมือนเป็นอ้อยเลยนะ”
    แมทธิวขัด “ใครให้นายทำหน้าที่แจกกัน?”
    คริสโตเฟอร์กับโอทิสรีบเอ่ยพร้อมกัน “ใช่”
    “สปิริตออฟเรดิโอไง นั่นแหละ ฮ่าๆๆ” เมาช์วิ่งไป
    โอทิสมองตาม “ฉันไม่เคยเห็นเขาวิ่งเลย”
    แมทธิวผิวปากมาหาดัลลัสถามว่าว่างคุยหรือเปล่าผู้กอง?
    ดัลลัสสวนว่า “เอ่อ ถ้าเรียกฉันดัลลัสก็คุยกันได้”
    “ได้ ดัลลัส เอ่อ ฟังนะ ฉันไม่อยากก้าวก่ายเรื่องนาย แต่ฉันดูทีมกู้ภัยมานาน และ เอ่อ ฉันเคยเป็นเหมือนนายมาก่อน หัวหน้าคนใหม่ เลยอยากทำให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเมาช์กับเฮอร์แมน ก็ไม่อยากให้ใครมาสั่งว่าต้องทำงานที่พวกเขาเก่งและทำมานานแล้วยังไงบ้าง”
    ดัลลัสขัดว่า “เรื่องเคลลี่ใช่มั้ย?”
    “เรื่องยอดนักดับเพลิงต่างหาก”
    “คือ ไม่ใช่ฉันไม่ให้โอกาสเขานะ ฉันให้ ที่จริง หลายหนด้วย”
    “ฉันแค่บอกว่า ถ้ามีคนคุมเขาทำงานได้ไม่ดีหรอก”
    “โอเค งั้น เอ่อ ขอบใจ แมท ฉันจะ ลองคิดดูแล้วกัน” 
    คริสโตเฟอร์กับเมาช์กำลังแบ่งบัตรรัชกัน พอดีเคลลี่เข้ามาบอกว่าครูซมีแขกมาพบ 
    เฟรดดี้มาหาโจ ครูซ เขาดีใจถามว่ามาขับรถเล่นแถวนี้เหรอ
    เฟรดดี้ว่า “โธ่ เพื่อน ไม่เอาน่า ฉันเห็นนายเลยอยากรู้ว่าใช่นายหรือเปล่า แล้วก็ใช่ โจ ครูซ เหลือเชื่อ”
    “เป็นไงบ้างเฟรดดี้?” ครูซถาม 
    “ก็เรื่อยๆ ก็ดี ลีออนเป็นไงบ้าง? ฉันไม่เจอเขานานแล้ว”
    “ถามถึงลีออนทำไม?”
    “ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นไง อยากคุยกับเขา แค่นั้น ฉันอยากติดต่อเขาน่ะ”
    “เหรอ โทษนะเฟรดดี้ ฉันไม่มีเบอร์เขา”
    “ไม่เอาน่าโจ”
    “ฉัน ไม่ มี”
    “ฮึ งั้นฝากนี่ให้เขาหน่อยนะ”
    “ฉันจะลองดูให้”
    “ขอบใจ มัน เอ่อ ขอบใจ”
    ครูซทักก่อน “เฮ้ นายโอเคนะเฟรดดี้?”
    “โอเคสิเพื่อน โอเคมาก”
    “มีเรื่องอะไรกัน?”
    “เอ่อ ไม่มี ผู้กอง”
    เสียงประกาศ “รถ 81 ทีม 3 รถพยาบาล 61 อุบัติเหตุรถชนหลายคัน เซาธ์ออสตินตัดเวสต์เซอร์แมก”
    ทุกคนไปที่เกิดเหตุ และต้องรอตำรวจมาจัดการเรื่องคดีเพราะคนที่ถูกรถชนโวยวาย แต่พวกวอลเลชพยายามทีทจะช่วยคนเจ็บก่อน เคลลี่กับดัลลัสเองก็ขัดแย้งกัน วอลเลชคอยปราม พอดีกับเซเรน่ามีเหตุที่บ้าน โทรมาตามวอลเลช เขาเลยขอตัวกลับไปบ้านสักครู่ พอดีที่เกิดเหตุใกล้บ้านเขา
    ไปถึงบ้านเซเรน่าคือเธอลืมกุญแจ เขาต้องพังประตูเข้าไปให้ แถมเธอลืมปิดเตาแก๊ส เธอว่าคงใจลอยไปหน่อย เธอจะให้เขาดื่มขอบคุณ แต่วอลเลชว่ายังอยู่ในเวลางาน ขอตัวกลับไปทำงานก่อน
    ที่ทำงาน ดัลลัสโวยใส่เคลลี่
    “นี่ ฉันไม่รู้ว่าจะต้องบอกนายอีกกี่ครั้ง ตอนอยู่ข้างนอก ฉันต้องเป็นคนสั่ง”
    เคลลี่สวน “ก็บอกแล้วไง ในที่เกิดเหตุ เมื่อมีอะไรเกิดขึ้น นายต้องกล้าตัดสินใจ”
    “มันไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันหมายถึงพฤติกรรม ที่นายกำลังมองข้ามอำนาจของฉันเรื่อยๆ”
    “ถ้าคิดแบบนั้น ผู้กอง ฉันขอโทษด้วย”
    “ฉันแค่ ฉันอยากจะเห็นภาพรวมทั้งหมดในสนามข้างนอก แล้วรู้ว่าตอนฉันสั่ง ทุกคนจะทำตามคำสั่งของฉันอย่างเคร่งครัด ทีมสามจะมีหัวหน้าสองคนไม่ได้นะ”
    “ฉันเข้าใจ”
    “โอเค”
    เคลลี่ถาม “มีอะไรอีกมั้ย?”
    “ไม่ ไปได้”
    ทางด้านกาเบรียลล่าก็ถามแมทธิวว่าเขาจะรับได้มั้ย? แมทธิวว่าเขาหัดอยู่
    “มุงานจังนะ”
    “ผมอยากรีบเคลียร์เอกสารพวกนี้ให้เสร็จ ผมจะได้ว่างแล้วไปดูคอนเสิร์ต” 
    กาเบรียลล่าแปลกใจ “ไม่ยักรู้ว่าคุณชอบวงรัชด้วย”
    “ถึงอยู่กันมานาน แต่คุณก็ยังไม่รู้จักผมดีหรอก”
    “ฮึๆ คุณยังปิดบังอะไรกับฉันอีก เรื่องเขาเหรอ? ฮึๆๆ”
    แมทธิวสวน “ก็ อยู่รอผมหลังจบคอนเสิร์ตสิ แล้วคุณจะรู้เอง”
    “อ้อ จริงเหรอ?”
    “ฮึๆๆ จริงๆ จริงนะ”
    “อืม” กาเบรียลล่าจูบ “ดีจัง ที่ได้อยู่นี่ ได้หัวเราะกับคุณ”
    “ใช่ ดีมาก ว่ามั้ย?”
    “มันทำให้นึกถึงเมื่อก่อน”
    “ผมชอบเมื่อก่อน”
    “ฉันด้วย”
    จากนั้นดัลลัสยังได้เข้ามาคุยกับวอลเลชลำพักเรื่องเคลลี่ ว่าอยากจะเคลลี่ออกจากทีมสาม วอลเลชถามเหตุผล
    “ถ้าคนอื่น ขัดขืนคำสั่งผม ผมก็จะทำแบบเขาเหมือนกัน” ดัลลัสตอบ
    “ฉันเข้าใจว่า มันเป็นการตัดสินใจเฉพาะหน้านะ”
    “ไม่ใช่แค่นั้น ยังไงเขาก็ไม่ฟังผมอยู่ดีไ
    “ฟังนะ ฉันขอโทษด้วยดัลลัส แต่เราไม่ไล่คนออกกันง่ายๆ เรามีกฎ เราตักเตือน เราระบุปัญหา แต่เราไม่ยอมแพ้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเป็นคนเก่งแบบเคลลี่ เซเวอไรด์ ถ้านายอยากจะรายงานเขา ก็เอาเลย แต่เขาต้องอยู่ที่นี่”
    “ตอนคุณพูดว่าทีมผม หมายถึงทีมคุณ”
    “ทีมนาย สถานีฉัน ถ้านายไม่พอใจ ก็ออกไป” 
    “ได้ครับหัวหน้า” ดัลลัสหน้าเครียดออกไป
    วอลเลชจึงเรียกเคลลี่มาเตือน เคลลี่เองก็พอรู้ว่าดัลลัสต้องมาพูดกับวอลเลช
    “ผมทำถูกหัวหน้า คุณก็รู้นี่”
    วอลเลซว่า “ฉันรู้ แต่ขอบอกนะเขาเป็นผู้กอง และมันเป็นอำนาจของเขาที่จะทำแบบนั้นได้ ไม่ว่าฉันเห็นชอบหรือไม่”
    “ครับ แต่คุณค้านเขาได้”
    “ฉันเขียนรายงานได้ เขาเหมือนกัน และมันก็ จะอยู่ในประวัตินาย”
    “ทั้งฝึก ทั้งล้างรถ มันไม่เกี่ยวเลย เขาจ้องเล่นงานผม”
    “ฉันกำลังหาทางอยู่”
    “คือ ผมอยากบอกว่า คุณรู้มั้ย?”
    “อะไร?”
    “เปล่าครับ ช่างเถอะ”
    “ไม่ อะไร?”
    “เขาเป็นเพื่อนคุณ จำได้มั้ย?”
    “ไปได้”

    ครูซนั่งมองกล่องที่เฟรดดี้ฝากไว้ให้ลีออนแล้วสีหน้าไม่ดี ดัลลัสเข้ามาหา
    “นายจำเป็นจะต้องบอกความจริงกับฉันนะ ถ้านายไม่บอก นายจะมานั่งโทษตัวเองว่านายไม่มีทางเลือก”
    “ฉันไม่อยากให้นายมาปวดหัวกับเรื่องที่ไม่ใช่งาน”
    “นายคิดผิดแล้ว ในกล่องมีอะไร?”
    “ก็แค่เพื่อนของน้องชายฉันมีเรื่องอยากคุยกับฉัน”
    “เรื่อง?”
    “ให้ฉันช่วยเขาออกไป”
    “จาก? พวกแก๊งค์เหรอ?”
    “ใช่ เขาติด”
    “แล้วนายว่าไง?”
    “ฉันก็บอกเขาให้เริ่มจากมานี่ก่อน สถานีเราเป็นของชุมชน”
    “คอยบอกฉันด้วย”
    “ได้ นายก็ต้องบอกฉันใช่มั้ย ผู้กอง?”
    “ใช่”
    “งั้นบอกมาตามตรงนายจะทำอะไรกับที่นี่?”
    “บางครั้งสายบังคับบัญชาก็สำคัญกว่าทุกอย่าง ครูซ นายควรจะทำตัวให้ชินไว้นะ”
    เสียงประกาศดังขึ้น “รถพยาบาล 61 มีผู้บาดเจ็บ 851 เซาธ์ทรู้ป”
    ชิลี่กับซิลวี่ไปถึงที่เกิดเหตุ เธอบอกคนเจ็บว่าโชคดีที่แค่เจ็บ ชิลี่ถามว่าเขาแค่เอามาเช็ดเหรอ ชายคนนั้นตอบนึกว่าไม่มีลูก
    ชิลี่ถามต่อ “คุณใส่เซฟด้วยใช่มั้ย?”
    “ตลอด”
    “เอาล่ะ ฉันจะสวมเฝือกคอให้คุณนะคะ จากนั้นเราจะให้คุณนั่งรถเข็นไปรถพยาบาลข้างล่าง”
    “ผมเดินได้”
    ชิลี่ยืนยัน “คุณต้องนั่งรถเข็น”
    “แล้วลูกผมล่ะ? เขาไปได้ใช่มั้ย? ที่บ้านไม่มีใครคอยดูเขา”
    “ไม่เห็นมีเขม่าติดหน้าคุณเลย แน่ใจเหรอว่าปืนอยู่ใกล้หน้าคุณ?” ชิลี่สังเกต
    “ผมบอกแล้วไง ตรงนี้”
    ชิลี่ปลอบเด็ก “เธอกล้าหาญมากนะ”
    “ไม่ต้องกลัวลูก”
    ชิลี่ถาม “เธอดูพ่อทำความสะอาดปืนใช่มั้ย? หือ? เธอเจ็บแขนเหรอ? ปืนของพ่อเธอถีบตอนเธอเหนี่ยวไก ใช่มั้ย? คุณไม่ได้ยิงเอง”
    “มันเป็นอุบัติเหตุ ผมล๊อคกล่องปืนตลอด ห้อยกุญแจไว้ติดคอ เอาออกแค่เฉพาะตอนผมอาบน้ำ เขาเจอมัน เขาไม่ผิด”
    ซิลวี่จ้อง “ทำไมต้องโกหก?”
    “เมียผม ตายไปเมื่อปีก่อน เหลือแค่ผมกับลูก ผมเสียลูกไม่ได้ ผมรักเขา ได้โปรด ผมจะระวังกว่านี้ ผมสัญญา”
    เพื่อนบ้านเข้ามาถามว่าเรียบร้อยดีนะ ซิลวี่บอกว่าจะรีบไปเอารถเข็นมารับ
    เมาช์ คริสโตเฟอร์ แมทธิว โอทิสไปดูรัชกัน แต่ปรากฎว่าตั๋วที่ได้อยู่หลังเวที พอดีบ๊อบมาเจอแล้วเปลี่ยนที่นั่งให้ใหม่
    ชิลี่อยู่กับจิมมี่ เขาว่าไม่มีไวน์เลย ชิลี่ว่าเบียร์ก็ได้แล้วจูบจิมมี่ เขารู้สึกผิด
    “เราทำผิดกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”
    ชิลี่ว่า “ที่ฉันรู้คือชีวิตมันสั้นจะตาย ดังนั้น ถ้าหาก คุณต้องการ ทำไมเราไม่ทำล่ะ?”
    “ผมก็คิดเหมือนกัน” จิมมี่จูบชิลี่เลย 
    วอลเลซดินเนอร์กับดอนน่า
    “ตอนนี้ผมแค่อยากจะอยู่เงียบๆ แล้วทำงานอย่างที่เคยทำ” วอลเลชว่า 
    “ฉันรู้ค่ะ”
    “ริดเดิ้ลจะเล่นงานผมเรื่อยๆ ครับ?”
    วีเลอร์เข้ามาเรียก “วอลเลซ โบเด้น? ผมนักสืบไรอัน วีเลอร์”
    “มีอะไรเหรอครับ?”
    “บอกได้มั้ยคุณเคยเข้าไปในบ้านที่เซเรน่า โฮล์มส์เช่าอยู่หรือเปล่า?”
    “เซเรน่า อ้อ ครับ เอ่อ เธอลืมกุญแจบ้าน แล้วนึกว่าเปิดเตาไว้ ผมเป็นดับเพลิง ก็เลย”
    “คุณเตะประตูบ้านเธอมั้ย?”
    ครับผมเตะ มีเรื่องอะไรกันครับ?”
    “นี่คือสภาพของเซเรน่า โฮล์มส์ตอนที่เธอบอกเราว่าผู้ชายชื่อโบเด้น เตะประตูบ้านแล้วทำร้ายเธอ แล้วเอาขวดฟาดใส่หน้าเธอ ดังนั้น หากคุณไม่ว่า ช่วยมากับผมด้วย แล้วตอบคำถามหน่อย”
    ดอนน่าตกใจ “วอลเลซ มันอะไรกัน?”
    “ผมก็ไม่รู้”
    วีเลอร์เชิญวอลเลชไปกับเขา ดอนน่าได้แต่ปลอบว่าไม่เป็นไร
    ที่บาร์ ดัลลัสเข้ามาเตือนเคลลี่ แต่เขาไม่สน ดัลลัสไม่พอใจ
    “นายขัดคำสั่งฉันตลอดเซเวอไรด์ ปากนายว่าไม่แต่นายก็ทำอีก และฉันว่านายคงจะไม่เปลี่ยนแปลงแน่”
    เคลลี่ว่า “นี่นอกกะผู้กอง ตอนนี้นายกับฉัน เราคือคนสองคนในบาร์ที่ไม่มีธุระอะไรต้องมาคุยกัน”
    “นายอยากเล่นแบบนี้เหรอ?”
    เคลลี่มอง “เออ”
    “แย่หน่อยนะ ตอนฉันเป็นนักดับเพลิงฉันเป็นทั้งชีวิต ทั้งวัน ทั้งคืน ไม่ใช่แค่ในกะ”
    “นายมีปัญหากับแนวคิดฉันเหรอ?”
    ดัลลัสตะคอก “ถอยไป”
    เคลลี่จ้อง “ไปข้างนอกกันดีมั้ย?”
    ดัลลัสสวนว่า “ก็ได้ กะหน้าไม่ต้องมา”
    “นายพักงานฉันเหรอ?”
    ดัลลัสเยาะ “นายโชคดีแล้ว ตอนนี้นะ”

จบ 6