ทีมผจญไฟ หัวใจเพชร ปี 4 ตอน 3 | คมชัดลึก

Chicago Fire Season 4 EP03

    ดัลลัสเข้ามาทักว่า
    “เซเวอร์ไรด์มาทำอะไร? เราประชุมหัวหน้ากันไม่ใช่เหรอครับ?”
    วอลเลซตอบ “นี่มื้อเช้า”
    แมทธิวถาม “ริดเดิ้ลว่าไงครับ?”
    วอลเลซปราม “เงียบๆ ไว้ เหมือนเคย”
    ดัลลัสบ่น “การเมืองชัดๆ”
    เคลลี่ว่า “เป็นไงบ้างครับ?”
    “เรื่องมันแย่ ยิ่งคำร้องนั่นยังระอุอยู่ในกรมแบบนี้”
    แมทธิวว่า “มีคนห้าสิบกว่าคนอยู่ที่นั่น แต่ไม่มีใครเป็นพยานให้เราเลย”
    “มีคนตาย ไม่มีใครอยากซวยไปด้วยหรอก”
    “ฟังนะ ที่ฉันตามทุกคนมาเพราะฉันอยากบอกให้เคลียร์เลย ห้ามให้ทุกคนในสถานียุ่งกับเรื่องนี้ ให้ตั้งใจทำงานพอ” วอลเลซว่า
    หญิงสาวนำบิลมาให้ดัลลัสจะจ่าย แต่เธอว่ามีคนจ่ายให้แล้ว และชี้ไปที่โต๊ะตรงหัวมุม
    คอนนี่บอกวอลเลซว่า
    “ริดเดิ้ลโทรมาค่ะ นักข่าวจากซันไทม์สด้วย ฉันว่าไม่มีเรื่องพูด และคุณก็มีประชุมกับเบรทตอนนี้”
    “อา วิเศษมาก ใช่”
    ซิลวี่กระแอม “แฮ่ม มีอะไรคะ?”
    “ฉันเรียกเธอมาคุยเรื่องคนที่เธอไปช่วยไว้ อลิเชีย โมราเลส เด็กผู้ชายที่เธอทำคลอดออกมา ได้ยินว่าเธอไปที่ชิคาโก้เมดเพื่อไปเยี่ยมเขา หลายครั้งเลย”
    “แฮ่ม คะ”
    วอลเลซเอ่ยต่อ “ฉันก็เคยเจอเรื่องแบบนี้ คนที่ฉันช่วยไม่ได้ หรือแย่กว่า คนที่ฉันช่วยได้ แต่ไม่อาจกลับไปอยู่แบบเดิมได้ เรื่องนี้ เธอต้องหลีก เธอห้ามยุ่ง อย่าไปวุ่นวาย เธอจะแย่”
    “ทราบค่ะ ฉันจะไม่ไปอีก”
    พวกแมทธิวกำลังคุยกันก็มีเสียงประกาศเรียกว่าเกิดอุบัติเหตุ 2599 ถนนเวสต์ 24
    เมื่อไปถึงสถานที่เกิดเหตุ วอลเลซบอกให้ทุกคนช่วยถอยไป ทริเซียนบอกว่า
    “สามีฉัน เขากำลังเอาของลงมา แล้วมันหล่น”
    แมทธิวถาม “คุณชื่ออะไร?”
    “ทริเชีย”
    “โอเค ทริเชีย ไปดูกัน”
    สตีฟเจ็บ แมทธิวแนะนำตัว “ผมหมวดเคซีย์ คุณชื่ออะไร?”
    “อุ้บ สตีฟ”
    แมทธิวถาม “เกิดอะไรขึ้นสตีฟ?”
    “อุ้บ เชือก อุ้บ มันหลุด มันก็ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก”
    “พวกคุณจะย้ายไปไหนสตีฟ? เฮ้ๆ คุยกับผมก่อน”
    “คุณพระช่วย เขาเป็นอะไร?”
    ชิลี่ว่า “หายใจติดขัด คงเพราะเส้นเลือดแดงใหญ่ที่ขา”
    “หัวใจเต้นผิดจังหวะ อาจเกิดเอฟิบ”
    “แต่ฉันกลัวแครชซินโดรมมากกว่า”
    “หมายความว่าไง?”
    “ดูทางเดินหายใจแล้วสอดท่อ ฉันจะไปเอาสายรัดห้ามเลือดกับน้ำเกลือ”
    “เอาล่ะ มาทางนี้ก่อนครับ ให้พวกเขาทำงาน ทริเชีย เขาชื่อจิมมี่ เขาจะคอยอัพเดทสถานการณ์ให้คุณรู้”
    จิมมี่คุย “มือดีที่สุดของเมืองนี้กำลังช่วยเขาอยู่ ผมรับรองได้”
    “เอาล่ะเราต้องใช้ไม้หมอนสี่คูณสี่กับถุงลม เราต้องขุดรอบๆ เพื่อให้มีที่ว่างมากพอจะยกตู้ขึ้น แล้วเอาขาเขาออก ไปเร็ว เร็วเข้า ฟู่” ดัลลัสขุด “ครูซ ขุดดินตรงนั้น”
    “ได้”
    “เฮอร์แมน ขุดตรงหัวมุม” ครูซขุด
    ดัลลัสบอก “สอดไม้หมอนกับถุงลม เอาล่ะ พอนับสาม ปล่อยลมเข้าถุงลม หนึ่ง สอง”
    ชิลี่ว่า “ไม่ อย่า ไม่ได้นะ คุณยกตู้ขึ้นมาไม่ได้”
    ดัลลัสตกใจ “หา?”
    “เขาจะมีอาการครัชซินโดรม ทันทีที่ขาเขาออกมาได้ เขาจะมีอาการหัวใจวาย”
    ซิลวี่ว่า “ถ้าเราจะช่วยเขา เราก็ต้องทิ้งขาเขาไว้ที่นี่”
    วอลเลซรับ “โอเค โทรไปชิคาโก้เมด บอกให้ส่งหมอผ่าตัดมาที่นี่ เราต้องตัดขาเขาทิ้ง”
    วิลมาถึงก็ถามว่าให้อะไรเขาไปบ้าง?
    ชิลี่ตอบ “น้ำเกลือหนึ่งลิตรกับไบคาร์บแอมพ์นึง”
    “ติดต่อครอบครัวเขาได้หรือยัง? ต้องมีคนยินยอม”
    แมทธิวรับ “ครับ งั้น เอ่อ สักครู่นะ”
    “โอเค เอาล่ะ เตรียมตัวเลย”
    “พระเจ้า สตีฟ เขาโอเคมั้ย?”
    “ไม่ต้องห่วง ยังทรงอยู่ เราเรียกหมอผ่าตัดมาจากชิคาโก้เมดแล้ว”
    “หมอผ่าตัด? ทำไม?”
    แมทธิวบอกว่า “สามีคุณมีอาการที่เรียกว่าครัชซินโดรม หากเรายกตู้ออกจากขาเขา เขาจะหัวใจวาย”
    ทริเชียรับไม่ได้ “ไม่”
    แมทธิวว่า “หากมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า เราทำแน่ ผมแค่อยากเห็นสามีคุณรอดตายเท่านั้น”
    “ไม่ ฉันฉัน ฉันขอโทษ แต่ ไม่” ทริเซียเสียใจ
    จิมมี่กล่อม “ทริเชีย มองหน้าผม คุณกับสตีฟ เก็บเงินซื้อบ้านใหม่มากี่ปีแล้ว ห้าปีเหรอ?”
    ทริเชียแก้ “แปด”
    “คุณมีบ้านสวยๆ ลูกสอง นี่คือฝันคุณ ชีวิตพวกคุณยังอีกยาวไกล ผมไม่อยากให้คุณเสียมันไป”
    ทริเชียถาม “ฉันจับมือเขาได้มั้ย?”
    แมทธิวว่า “มาครับ”
    ด้านกาเบรียลล่าคุยกับทราเวอร์
    “จำได้มั้ยคะว่ามีใครมาเหมาซื้อสารจำพวกเทอร์เพนไทน์ บิวเทน เควันเคโรซีนบ้าง?”
    ทราเวอร์ว่า “ไม่ คุณจะดูจากใบเสร็จก็ได้นะ”
    “ขอบคุณ”
    “จบแล้วนะ ผมต้องรีบกลับร้าน”
    กาเบรียลล่าว่า “เรา จะโทรหาถ้าต้องการอย่างอื่นอีก”
    ซูซี่ว่า “ช่วยได้มากเหมือนตัวตลกที่เหลือใช่มั้ย? จำไว้นะ การวางเพลิง”
    กาเบรียลล่าว่า “มันพิสูจน์ยาก ค่ะ ฉันจำได้”
    ครูซต่อว่าเคลลี่ที่ให้เจมี่ยืมรถ เจมี่ก็เข้ามาขอบคุณที่ให้เธอยืมรถ
    “ขอบคุณที่ให้ฉันยืมรถ คุณช่วยชีวิตฉันไว้”
    “เหรอ ทุกคนก็พูดเหมือนคุณ”
    “อา หยุดเลย”
    “แล้วเป็นไงบ้าง?”
    “ก็แบบว่า ฉันอ้างถึงข้อกฎหมายบางข้อ อ้างถึงค่าใช้จ่าย จากนั้นก็งัดหลักฐานเด็ดที่ทำให้หลุดข้อกล่าวหา”
    เคลลี่ถาม “คุณชนะสินะ?”
    “เปล่า ไม่หรอก นั่นโอกาสสุดท้ายของฉันแล้ว คนเริ่มพนันกันในโรงอาหารว่าฉันจะถูกไล่ออกเมื่อไหร่”
    “เดี๋ยวนะ ไล่ออกเหรอ?”
    “เว้นแต่ฉันจะหาลูกค้ารายใหญ่ได้ ใช่ ช่างเถอะ ฉันจะเซอร์ไพรซ์พวกเขาแล้วค่อยออก”
    “อย่าคิดมาก โอเค้? คืนนี้ค่อยคุยกัน”
    “คุยกันเหรอ?” 
    เคลลี่ว่า “ใช่”
    “อืม โอเค” เจมี่จูบ “บาย”
    ซิลวี่มาดูเด็ก ชาร์ลส์เข้ามาทัก
    “น่ารักสินะ?”
    ซิลวี่รับ “ค่ะ คุณเป็นหมออยู่ในเอ็นไอซียูเหรอ?”
    “เปล่า ผมแค่แวะมา เด็กทำให้ผมดีขึ้น แปลกเนอะ ฮึๆ”
    ซิลวี่หัวเราะ “ฮึๆ”
    ชาร์ลส์ถาม “คุณล่ะ?”
    “กู้ชีพค่ะ ฉัน เป็นคนทำคลอดเขา”
    “อ้อๆ แล้ว เอ่อ แม่เขาอยู่ไหน?”
    “เขาไม่มีแม่หรอกค่ะ ฉัน ถึงได้มา ฉันไม่รู้ว่าเขาจะได้อยู่ที่นี่อีกนานมั้ย เขายังไม่มีชื่อด้วยซ้ำ”
    “เอาอย่างนี้นะ เอ่อ ถ้ามีอะไรคืบหน้า เอ่อ ผมจะบอกคุณแล้วกัน”
    “จริงเหรอคะ?”
    “แบบแอบๆ นะ ได้ สบายมาก รถพยาบาล 61 ใช่มั้ย?”
    ซิลวี่ยิ้ม “ค่ะ ฉัน ฉันซิลวี่ ขอบคุณ”
    แมทธิวเข้ามาทักกาเบรียลล่า
    “ไงคนสวย” 
    กาเบรียลล่าหัวเราะ “ฮึๆ อย่า ไม่ต้องเลย ฮึๆ”
    แมทธิวสวน “อะไร?”
    “ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน ทุกช่องในทีวีทำให้ฉันร้องไห้ ฮอร์โมน เอ่อ ฉันมาบอกคุณว่า เอ่อ หมอนัดวันที่ 12”
    “ฮึๆ อือหึ”
    “หมอว่าเราจะได้ยินเสียงหัวใจลูกเต้นแล้ว”
    แมทธิวตื่นเต้น “ว้าว”
    “ฉันรู้ ใช่มั้ย?”
    “นี่ของจริง”
    “นี่ของจริง ฮึๆ”
    แมทธิวสวน “ฮึๆๆ”
    เมาช์มองไป “ใครมาเนี่ย?”
    คริสโตเฟอร์ทัก “เฮ้ แก๊บบี้ มาทำอะไรน่ะ?”
    เมาช์ถาม “คิดถึงเราหรือยัง?”
    กาเบรียลล่าตอบ “เอ่อ บางคนน่ะ”
    “โดน/ฮึๆๆ” ทั้งเมาซ์และคริสโตเฟอร์ขำ 
    จิมมี่ทัก “เฮ้ ทริเชีย มาทำอะไรครับ? สามีคุณเป็นไงบ้าง?”
    ทริเชียว่า “ออกจากห้องผ่าตัดแล้ว หมอว่าคงไม่เป็นอะไร”
    แมทธิวดีใจด้วย “ดีแล้วครับ”
    ทริเชียถาม “ฉันต้องไปคุยกับใคร? เรื่องไฟไหม้ถนน 24 ฉันมีบางอย่างที่อาจช่วยได้ บ๊อบบี้ลูกฉัน อายุ 13 เขาชอบเอามือถือถ่ายภาพไปเรื่อย ส่วนใหญ่ฉันจะว่าเขาให้วางมันลง แล้วคุยกับฉัน ครั้งนี้ ดีที่เขาไม่วาง”
    แมทธิวถาม “เขาถ่ายเรื่องวันนั้นไว้เหรอ?”
    “ตอนฉันเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์เรื่องพวกคุณ ฉันคิด ว่าควรเอามาให้ บ๊อบบี้ถ่ายไว้หมด ทั้งเรื่องปิดถนน เรื่องไม่มีใครเลื่อนรถออก”
    คริสโตเฟอร์มอง “รถใครบ้างเนี่ย?”
    ทริเชียว่า “ทุกคนคิดว่าเราเป็นคนจุดไฟ แต่มันไม่จริง พวกคุณทำกันเต็มที่แล้ว พวกคุณไม่ควรโดนตำหนิ”
    วอลเลซสวน “ทริเชีย ขอบคุณ”
    “ถ้าพวกคุณไม่ช่วยสามีฉันคงตายแล้ว หวังว่า มันคงช่วยได้”
    วอลเลซว่า “ได้มากกว่าที่คุณคิดอีก”
    คริสโตเฟอร์ถาม “คันไหนเป็นรถคุณเนี่ย?” 
    แมทธิวแปลกใจ “มีอะไร?”
    กาเบรียลล่าเอ่ยขึ้น “รู้ใช่มั้ยว่าฉันมืดแปดด้านเรื่องสืบคดีวางเพลิงที่นั่น? ถ้าชาวบ้านไม่ได้เป็นคนจุดไฟล่ะ?”

0000000000000000

    ฟากเจมี่ก็เอ่ยกับเคลลี่ว่า
    “บอกสิทำไมฉันต้องทิ้งคุณไว้แล้วไปออฟฟิศที่แสนเกลียดด้วย?”
    “ผมคงตอบคำถามนั้นให้คุณไม่ได้หรอก”
    “ฮึๆ คุณไม่ช่วยฉันเลย”
    “คุณอาจจะโชคดีขึ้นก็ได้”
    “ฉันว่าเราควรดีใจที่ปัญหาของคนนึงมันแก้ได้แล้ว วิดีโอนั่นจะช่วยพวกคุณได้มาก”
    เคลลี่ว่า “ทันเวลาด้วย เพราะผมเริ่มสูญเสียศรัทธาในตัวมนุษย์แล้ว”
    “แล้วคุณก็เจอฉัน” เจมี่จูบ “กาแฟมั้ย?”
    “ดี”
    “โอเค อ๊ะ ฮาย เอ่อ เจมี่ เป็น เพื่อนเคลลี่ ไม่ได้เป็นขโมยนะ”
    กาเบรียลล่าหัวเราะ “ฮึ แก๊บบี้ เคลลี่ให้คุณสวมเสื้อของโจนาธาน ทิวส์เหรอ?”
    เจมี่ว่า “ฉันไม่ใช่แฟนฟุตบอลน่ะ”
    กาเบรียลล่าว่า “ฮ๊อคกี้ ไม่ใช่คนชิคาโก้ใช่มั้ย?”
    “ค่ะ ซานดิเอโก้ เรื่อง เอ่อ ไฟไหม้ที่ถนน 24 ใช่มั้ย? เคลลี่เล่าให้ฟัง”
    กาเบรียลล่าอึกอัก “เอ่อ ค่ะ ใช่ค่ะ”
    เจมี่ว่า “โรเจอร์ แม๊ดดอกซ์เหรอ?”
    กาเบรียลล่าแปลกใจ “คุณ เอ่อ รู้จักเขาเหรอ?”
    “ค่ะ รู้ เขาเป็นนักพัฒนาอสังหาฯรายใหญ่ แต่ก็เลวเอาเรื่องเหมือนกัน”
    “งั้นเหรอ? เอ่อ ฉันต้องทำงานแล้ว ดีใจที่เจอค่ะ” กาเบรียลล่ายิ้ม
    “เช่นกัน เดี๋ยวนะ ผู้หญิงทุกคนไม่ได้สวมเสื้อนี่เหรอ? ฮึ” เจมี่หัวเราะ 
    ขณะที่แมทธิวบอกกับจิมมี่ว่า
    “บอร์เรลลี่ มานี่สิ เช็ดรถให้เสร็จก่อนเที่ยง เอาให้กันชนส่องเห็นหน้าฉันได้”
    จิมมี่รับคำ “ได้ครับ ทราบแล้ว”
    แดนนี่เข้ามาขอแมทธิวคุยกับจิมมี่ เขาว่าตามสบาย
    แดนนี่ทัก “อ้าว เฮ้ จริงด้วย กัปตันทีมอาร์เอฟซีนี่ พร้อมเจอกล้องหรือยัง? แต่นายไม่ชอบกล้องนี่กล้องคงไม่ถ่ายนายหรอก กัปตัน ฮึๆๆ ฮึๆๆ”
    จิมมี่ว่า “ไปเถอะแดนนี่”
    แดนนี่บอกว่า “ที่นี่กำลังจะถล่มลงมาแล้ว แต่โชคดีที่นายจะได้ย้าย ฉันขอหัวหน้าเขตให้ย้ายนายไป 67 แล้ว พอเกิดเรื่องที่นี่ เขาเลยไม่ปฏิเสธ”
    “ฉันต้องคุยกับโบเด้นก่อน”
    แดนนี่ห้าม “ไม่ๆๆ ห้ามคุยกับโบเด้น ห้ามคุยกับใครทั้งนั้น ฉันเตรียมการไว้แล้ว ถึงเวลาฉันจะบอกนายเอง อยู่เฉยๆ ไม่ต้องวุ่นวาย เข้าใจมั้ย?”
    ชิลี่คุยกับซิลวี่ว่า
    “คิดว่ามันเร็วไปมั้ยที่จะเตรียมรับขวัญให้ลูกของดอว์สัน? ฉันอยากทำคัพเค้ก โลกถึงอินเดียน่า มาช่วยฉันหน่อยได้มั้ย? ฮึๆๆๆ เฮ้ คนท้องชอบอะไร?”
    “เอ่อ ไม่รู้สิ เอ่อ เค้กผ้าอ้อมเป็นไง?”
    “เธอจะบ้าเหรอถึงได้คิดทำเค้กผ้าอ้อม?”
    “เปลี่ยนเรื่องคุยได้มั้ย?”
    “หรือจะคุยเรื่องเด็กนั่นดี? คิดว่าฉันไม่รู้เหรอเธอทำอะไร? เธอไปที่โรงพยาบาลนั่นทุกครั้งที่มีโอกาส”
    ซิลวี่ว่า “รู้มั้ย สังคมสงเคราะห์จะเข้าไปภายในสองวัน ไม่รู้ว่าเด็กจะเจออะไรบ้าง?”
    ชิลี่ปราม “เบรท เธอต้องลืมเด็กนั่นซะ มันไม่ดี มันจะกระทบกับงานของเธอ”
    ซิลวี่สวน “ฟู่ ฉันสบายดี ฉันพูดจริง”
    “เหรอ สบายมากสินะ?”
    เสียงประกาศ “61 ไปรับผู้ป่วยที่ 4321 วิลคอกซ์ด้วย” 
    ซิลวี่ตอบ “61 ถึงศูนย์กำลังไป”
    ชิลี่ถาม “เฮ้ แน่ใจนะว่ามาถูกที่?”
    “4321 เฮ้! มีคนอยู่มั้ย? เรียกรถพยาบาลหรือเปล่าคะ?”
    เสียงชายตอบมาว่า “ใช่ๆ เข้ามาสิ”
    “เฮ้ เบรท!ๆๆ”
    ซิลวี่เจอชายคนเจ็บ “คุณบาดเจ็บเหรอ?”
    “ทิ้งวิทยุซะ เร็ว!”
    เสียงประกาศ “รถคันไหนเรียกศูนย์?”
    “เข้าไป เร็ว” ชายคนนั้นเร่ง
    เสียงประกาศถามมาอีกว่า “มีรถคันไหนเรียกศูนย์หรือเปล่า? ใครเรียกศูนย์หรือเปล่า?”
    ซิลวี่ไอ ชายอีกคนนอนเลือดออก ชายคนแรกขอให้ช่วย ชิลี่เข้ามาช่วย
    “คุณคะ ได้ยินมั้ย? คุณคะๆ ได้ยินมั้ย? หายใจแผ่ว ชีพจรอ่อนและเบา เขาเสียเลือดไปมาก”
    ซิลวี่ว่า “มีดไม่ทะลุหัวใจ แต่ตับหรือม้ามฉีกขาด เขาต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วน เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล”
    “ไม่ ห้ามโรงพยาบาล ห้ามตำรวจ”
    “เราไม่สนว่าคุณทำอะไร หน้าที่เราคือช่วยชีวิตเขาไม่ใช่” ซิลวี่ว่า
    ชายคนแรกตะคอก “หุบปาก”
    “ฉันจะไปเตรียมน้ำเกลือนะ” ชิลี่ว่า 
    “เอาอย่างเพื่อนหน่อยสิ”
    ซิลวี่ว่า “เขาจะตายที่นี่เธอก็รู้ดี”
    “เธอพูดถูก เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล”
    “บอกแล้ว ห้ามไปโรงพยาบาล” ชายคนแรกสั่ง
    ซิลวี่กล่อม “ฟังนะ นี่เป็นการเรียกมาโดยไม่ออกนาม ไม่มีใครรู้ว่าเรามา ให้เราพาเขาไปส่งโรงพยาบาลเถอะ คุณเรียกเรามาช่วยเขานี่ คุณคงไม่อยากให้เขาตายหรอก”
    “หุบปาก แล้วกลับไปทำงาน”
    ซิลวี่เถียง “ไม่”
    ชิลี่ปราม “เบรท”
    ซิลวี่ไม่สน “จะยิงฉัน หรือปล่อยให้เราพาเขาไปส่งโรงพยาบาล เพื่อช่วยชีวิตเขา สองทาง เลือกมา ยิงสิ ยิงสิหรือปล่อยเราไป”
    ชิลี่ว่า “นี่เหรอสบายดี?”

จบ 3