กะรัตรัก Diamond Lover ตอนที่ 15 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์พุธ เวลา 08.00 น. / 23.00 น. ทางช่อง NOW26

    ผลงานของเหม่ยลี่ชนะ จื่อเหลียงออกมาบอกทุกคน ซือหยวนไม่พอใจ เพราะทุกครั้งผลงานของเธอจะได้รับชัยชนะมาโดยตลอด จื่อเหลียงยังบอกว่าจะพาทุกคนไปฉลองให้เหม่ยลี่
    เซี่ยวเลี่ยงมาลากเหม่ยลี่ออกไปคุยตามลำพัง
    เซี่ยวเลี่ยงจ้อง “พอได้หรือยัง”
    “ทำไมถามอย่างงั้น อ้อ รองหลินบอกว่าคุณเลือกผลงานฉัน”
    “อยู่ที่ไหนความฝันก็เป็นจริงได้ทำไมต้องเป็นที่นี่”
    เหม่ยลี่สวน “เพราะมีคุณไง ฉันไม่อยากให้ใครๆ คิดว่าฉันพึ่งพาคุณ ฉันก็อยากมีสิทธิ์รักคุณ เมื่อฉันได้เป็นนักออกแบบฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ เป็นผู้หญิง..ที่เหมาะสมกับคุณไง”
    “มันไม่เหมาะหรอก ผมเปิดเฟอรารีคุณก็จะเปิดเหรอ ที่ผมแคร์คือ..คุณแคร์ผมหรือเปล่าคุณจะทิ้งผมเพราะสิ่งอื่นมั้ยต่างหากล่ะ”
    “ฉันไม่เคยคิดจะทิ้งคุณเลยนะ หลายวันก่อนฉันยังกลัวคุณไม่สนใจฉันเลย”
    “ผมถามอีกครั้ง คุณจะเลือกผมหรืองาน”
    เหม่ยลี่ต่อรอง “จบงานนี้ก่อนได้มั้ย”
    “ผมแค่อยากรู้คำตอบ”
    “ฉัน อยากอยู่เทซีโร่”
    “ในที่สุดคุณก็ทิ้งผม”
    “ไม่ใช่ฉันไม่แคร์คุณ ฉันแค่ เอ่อ”
    “ต่อไป ผมจะไม่ยุ่ง จะไม่ทำให้คุณเดือดร้อน โชคดี”
    มีคนมาติดต่องานเกาเหวินถึงที่บ้าน เธอรีบเก็บบ้านแล้วต้อนรับ เธอดีใจที่จะได้กลับไปทำงานนางแบบอีกครั้ง
    จื่อเหลียงพาทุกคนไปเลี้ยง แต่เหม่ยลี่มาที่หลัง ทุกคนเลยดื่มให้ซือหยวนก่อน บอกว่ายังไงก็เป็นหัวหน้าพวกเธอ พอดีจื่อเหลียงเห็นเหม่ยลี่ก็ชวนทุกคนดื่มให้เหม่ยลี่ ทุกคนจำใจดื่มให้
    เหม่ยลี่รีบกลับไปบ้านอี้หมิงทักว่าคว้าน้ำเหลวใช่มั้ย เหม่ยลี่จึงบอกว่าผลงานของเธอถูกเลือกต่างหาก
    “ล้อเล่นน่า ไหนบอกว่าไม่มีหวังไงแถมหน้าซีดด้วย ถูกไล่ออกใช่มั้ย”
    “จริงๆ ทำตามแรงบันดาลใจวาดรูปออกมา แล้วก็ถูกบริษัทเลือก” 
    “หา ฉันช่วยเธออีกแล้วสิ”
    เหม่ยลี่ว่า “วันนี้บริษัทจัดงานเลี้ยง แต่ทุกคนไม่ต้อนรับฉัน ฉันเลยกลับก่อน”
    “ทำไม เกิดอะไรขึ้น”
    “พี่ซือหยวนรู้ว่าผลงานของฉันถูกเลือก เธอเลยโกรธมาก แถมยัง พูดจาและมองฉันแปลกๆ ด้วย”
    “ผู้หญิงพวกนั้นอิจฉาเธออย่าสนใจเลย” 
    “มันไม่ใช่อิจฉาหรอก หลินจื่อเหลียงเคยพูดกับฉันเขารับฉันเข้าทำงาน ในตอนนั้นเขาให้ฉันเลือกฝ่ายระหว่างเขากับเซี่ยวเลี่ยง ตอนนั้นเซี่ยวเลี่ยงยังไม่ชอบฉัน เขาจึงหาวิธีให้ฉันเข้าใกล้เซี่ยวเลี่ยงเพื่อให้ฉันยั่วยุเขา แต่ฉันไม่ทำตาม และต่อมาฉันก็คบกับเซี่ยวเลี่ยง เขาก็เลยเปลี่ยนความคิด จากนั้นเขาก็ให้พี่ซือหยวน มาเกลียดฉัน ให้มีอคติกับฉัน เพื่อให้ฉันทุกข์ใจ เมื่อฉันทุกข์ใจเซี่ยวเลี่ยงก็จะวอกแวกเมื่อเซี่ยวเลี่ยงวอกแวก จื่อเหลียงก็จะมีช่องทาง”
    “ซื๊ดนี่ยัยอ้วน เป็นมือใหม่วิเคราะห์เป็นด้วยเหรอ”
    “โธ่เอ๊ย ก่อนหน้านี้ เซี่ยวเลี่ยงบอกว่าฉันเป็นตัวปัญหาฉันไม่สบายใจดูๆ ไปแล้วคงจะเป็นปัญหาใหญ่ซะด้วย”
    “เฮ่อ ไม่เป็นไร เรารู้แล้วเขาต้องการใช้ความสัมพันธ์ของพวกเธอไปกดดันเซี่ยวเลี่ยง”
    “ทำไงดี”
    “ไม่เป็นไร เรารู้แผนการของเขาจัดการง่าย ฟังฉันนะ ควรทำอะไรก็ทำ รอดูต่อไป ต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลง”
    “หลินจื่อเหลียงอาจทำสำเร็จแล้วก็ได้ เฮ่อ ฉันกับเซี่ยวเลี่ยงอาจไม่มีความสัมพันธ์กันแล้ว”
    อี้หมิงอึ้ง “หา ว่าไงนะ”
    เหม่ยลี่ชวนอี้หมิงดื่มแต่ขอเอาของไปเก็บก่อน

    ที่ร้านอาหาร เซี่ยวเลี่ยงมาถึง พวกจื่อเหลียงกำลังกลับกัน จื่อเหลียงว่าเหม่ยลี่กลับไปแล้ว 
    “ฉันไม่ได้หาเธอ”
    จื่อเหลียงยิ้ม “ไม่นึกว่านายจะแคร์เธอ ในเมื่อมาแล้ว มาดื่มด้วยกันสิ ยินดีที่นายชนะ”
    “ฉันขอเตือน อย่าดึงมี่โตะมายุ่งเกี่ยวด้วย อย่าเอาเธอมาล้อเล่น”
    “คิดมากไปแล้ว ในฐานะที่เป็นน้องชาย ฉันแค่..อยากช่วยนายดูแลแฟน”
    “เก็บคำพูดคืนไป”
    “หึ หมายถึงคำไหน ฉันเป็นน้องชาย หรืออยากช่วยนายดูแลแฟน”
    เซี่ยวเลี่ยงสวน “ไม่ว่าคำไหนก็ไม่เหมาะสม”
    “เฮอะพูดให้น่าฟังหน่อย”
    “ถ้ากล้าแตะต้องเธอ นายต้องเสียใจ” เซี่ยวเลี่ยงออกไป
    ซือหยวนที่ได้ยินถึงกับอึ้ง “พวกเขาเป็นพี่น้องกันเหรอเนี่ย ห๊า ท่าน ท่านรองหลิน”
    จื่อเหลียงเองก็อึ้ง “คุณได้ยินอะไร”
    “เอ่อ ตั้งแต่คุณเซี่ยวเข้าไปค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจฉันกลับมาเอามือถือฉันรับรอง เรื่องที่พวกคุณ..เป็นพี่น้องกัน ฉันจะไม่พูดเด็ดขาด”
    “คุณต้องการเอาเรื่องนี้มาขู่ผมใช่มั้ย”
    “ไม่ใช่นะคะ คุณบอกว่าฉันเป็นไส้ติ่งคุณ ฉันจะกล้าขู่คุณได้ยังไง”
    “พูดอะไรผมไม่มีไส้ติ่งอะไรทั้งนั้น บริษัทเป็นของเซี่ยวเลี่ยง ไม่มีอะไรเป็นของผมเมื่อกี้คุณเห็นเขาขู่ผมมันน่าตลกใช่มั้ย หรือผมไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้านายคุณ หา จะบอกให้ ความสำเร็จของผมไม่มีใครแย่งไปได้ทั้งนั้น”
    “ฉันเข้าใจ การถูกแย่งของไปฉันเข้าใจดี”
    “คุณเข้าใจเหรอ” จื่อเหลียงหัวเราะ “อย่างคุณเข้าใจด้วยเหรอ หลิวซือหยวน ผมจะบอกให้ ถ้าคุณกล้าพูดเรื่องนี้ออกไป อย่าว่าแต่ผม แม้แต่ประธานเซี่ยวก็ไม่ปล่อยคุณ เราไม่อยากให้ใครรู้ความลับของตระกูลเซี่ยว”
    ทางด้านเหม่ยลี่กับอี้หมิงก็เริ่มดื่มฉลองกันสองคน
    “มา ยินดีด้วย ที่ได้เป็นนักออกแบบ อีกอย่างเธอประสบความสำเร็จ เป็นแจกันดอกไม้ที่มีความแข็งแกร่ง ฉันขอยินดีด้วยอีกครั้งนะชนแก้ว”
    “ขอบคุณ ฉันต้องขอบคุณนายด้วยนะทั้งหมดนี้เป็นเพราะนาย นายคือครูของฉัน ขอบคุณฉันดื่มให้”
    “เธอต้องขอบคุณฉันอยู่แล้ว เป็นความดีของฉันไม่มีเกี่ยวกับคนอื่นเลย”
    “เฮ่อ แต่คนอื่นคิดว่า ทั้งหมดเซี่ยวเลี่ยงมอบให้ฉัน ฉันเป็นแค่ แจกันดอกไม้ที่มีเจ้าของเพิ่มขึ้น”
    “ไม่เป็นไรมันเป็นความเข้าใจผิดเซี่ยวเลี่ยงก็บอกเลิกเธอแล้ว ทุกคนจะกลับมาเชื่อเธอ นะ”
    “ใช่นายพูดถูกแล้ว ตอนนี้เขากับฉันไม่เกี่ยวข้องกัน เขาไม่ต้องการฉัน ฮื่อ ก็ดีเหมือนกัน เมื่อเป็นแบบนี้ คนอื่นก็จะไม่สามารถ ทำร้ายเขาได้ จริงมั้ย มาๆๆ กินมะเขือเทศ”
    “เธออย่าเอาแต่คิดเรื่องนี้เลยนะ ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปดีมั้ย”
    “เฮ่อ แต่ทำไมฉันมันไม่ได้เรื่องเลยซักนิด ฉันอยากจะช่วย แต่ก็ช่วยไม่ได้กลับสร้างความวุ่นวายให้เขาเพิ่มขึ้นอีก”
    “เอ่อ คือว่า เหมือนน้ำตาเธอจะไหลตาแดงแล้ว อย่าเพิ่งร้องไห้นะกินข้าวก่อน เห็นเธอร้องไห้ฉันไม่สบายใจดีมั้ย กินข้าว”
    “ทำไมเขาไม่ให้โอกาสฉันพัฒนาเลย ฉันอยากจะพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองมาตลอดให้ตัวเองพัฒนาขึ้น ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็สามารถร่วมต่อสู้กับเขาได้ แต่เหลยอี้หมิงนายเชื่อมั้ยว่าเขาไม่เคยเชื่อฉันมาก่อนเลย”
    “ฉันเชื่อเธอ นะ ฉันเชื่อเธอหมดเลยดีมั้ย นี่ๆ ไม่คิดแล้ว กินข้าวกัน น่ากินจัง มีของโปรดของเธอด้วยเรียกว่าอะไรนะ นี่ไง นี่คือกุ้งแห้งใช่มั้ย มาๆๆ กิน”
    ทั้งสองดื่มกันจนเมาหลับ เซี่ยวเลี่ยงโทรเข้ามาหาเหม่ยลี่ อี้หมิงรับสาย
    “เอ่อ นี่ นี่ไม่ใช่มือถือของมี่โตะเหรอครับ”
    อี้หมิงตอบเสียงเมาๆ “เธอหลับแล้ว รับสายไม่ได้” 
    เซี่ยวเลี่ยงอึ้งไป “เฮอะเฮ่อ”
    เช้าวันรุ่งขึ้น เหม่ยลี่ตื่นแต่งตัวไปทำงาน อี้หมิงยังไม่ฟื้นเธอมาเรียก พอดีเกาเหวินโทรมาบอกว่ารอเขาที่โรงพยาบาล อี้หมิงว่าจะรีบไป
    เกาเหวินจะชวนอี้หมิงไปงานกับเธอ เพื่อเป็นผู้ช่วยเธอ แต่อี้หมิงไม่ยอมไป
    พวกที่ทำงานเหม่ยลี่ ก็ยังสั่งให้เหม่ยลี่ไปซื้อกาแฟเหมือนเดิม แต่เธอขอเวลาเคลียร์งานนิด ซือหยวนบอกเธอว่า
    “เธอมีงานออกแบบร่าง งานผู้ช่วยยังทำไม่เสร็จ ต้องทำต่อไป”
    เหม่ยลี่จะค้าน “แต่ว่า”
    ยิวยิวสวน “ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว เลยหยิ่งยโสแบบนี้ต่อไประวังกันหน่อย ถ้ามีคนเอาไปฟ้องล่ะก็พวกเราถูกไล่ออกแน่” 
    หนานหนานรีบเสริม “จริงด้วย ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ฝ่ายออกแบบ ระบบก็วุ่นวายไปหมดอยากทำอะไรก็ทำ ขนาดอยู่ต่อหน้าทุกคนยังกล้าแย่งแฟนเพื่อนสนิทอีก”
    ซือหยวนเยาะ “คงไม่ได้ไปฟ้องคุณเซี่ยวนะ ทุกคนก็แค่..คุยกันเล่นๆ ไม่เห็นต้องจริงจังเลย เธอก็รู้พวกเราเป็นผู้บริสุทธิ์ ต่างพึ่งพาตัวเอง”
    เหม่ยลี่โต้บ้าง “พี่ว่าฉันได้ แต่อย่าเอาเรื่องอื่นมาเกี่ยว ทุกอย่างมาจากการลงคะแนนเสียง ที่ฉันชนะเพราะมีความสามารถ ฉันไม่เป็นผู้ช่วยไปตลอดหรอก”
    ยิวยิวทำเสียงสูง “โอ้โห เขาไม่อยากเป็นผู้ช่วยแล้ว งั้นเราต้องเปลี่ยนคำพูดเรียกเธอว่านายหญิงมี่โตะ”
    เหม่ยลี่จะสวน “เธอ”
    เซี่ยวเลี่ยงเข้ามา “เสียงดังอะไรกัน ทำไมคุณต้องสร้างปัญหาด้วย ที่จ้างพนักงานเพื่อบริษัท ไม่ใช่ให้มาสร้างความวุ่นวาย ถ้าคุณไม่สามารถเข้ากับคนอื่นได้ ก็ลาออกซะ”
    จื่อเหลียงเข้ามา “คุณเซี่ยวขอเวลาเดี๋ยว การประชุมจะเริ่มแล้ว ผมจะพามี่โตะไปเจอลูกค้าคงไม่ตามไปนะ”
    เซี่ยวเลี่ยงนิ่ง “ตามใจนาย”
    เหม่ยลี่คิดว่านี่คือการที่เซี่ยวเลี่ยงแก้แค้นเธอ แต่เธอพูดกับตัวเองว่าไม่สำเร็จแน่ เธอไม่ยอมแพ้แน่

    เกาเหวินไปที่งานเพียงลำพัง เธอเห็นชุดที่จะใส่ก็โวยวาย เจ้าของงานว่าตอนนี้ไม่ใช่เกาเหวินคนเดิมแล้ว มีงานให้ทำดีเท่าไหร่ เกาเหวินโกรธมากไม่ยอมใส่ เธอเดินหนีไปเลย พอพ้นออกมาเธอก็ยืนร้องไห้ ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้
    เกาเหวินร้องไห้มาหาอี้หมิง เธอร้องไห้อย่างหนัก ตอนแรกอี้หมิงคิดว่าแสดงละคร แต่เธอร้องไห้จริงๆ
    “เอาล่ะ เชื่อแล้วว่าคุณร้องจริงๆ ไม่ได้แสดงละคร แต่คุณๆๆ อย่าร้องที่นี่ นี่โรงพยาบาล ถ้างั้นเปลี่ยนเป็นที่อื่นดีมั้ย หา”
    “เปลี่ยนอะไรกัน เปลี่ยนอีกแล้วเหรอ ทำไมฉันต้องเปลี่ยนทุกครั้ง ฉันหน้าตาสวยหุ่นก็ดีขนาดนี้ฉันเป็นดาราตลอดไปไม่ได้หรือยังไง เปลี่ยนอะไรกันล่ะ”
    “เอาล่ะเป็นได้ๆ เป็นตลอดไปใครก็เปลี่ยนคุณไม่ได้ ดีมั้ย อยากร้องก็ร้องเลยเชิญตามสบาย เดี๋ยวอยู่ด้วย”
    เกาเหวินร้องไห้ “มีกล้องมั้ย”
    “คุณไม่เห็นเหรอว่าผมทำมือยังไง”
    เกาเหวินร้องไห้ “ตัดช่วงที่ฉันร้องไห้ทิ้งด้วยนะ ไม่งั้นฉันงานเข้าอีกแน่เลย”
    “คุณสวยขนาดนี้หุ่นก็ดีตัดทิ้งก็น่าเสียดาย เก็บไว้เถอะ พอแล้วๆ นั่งลงก่อน ไม่อายหรือไงคนเดินผ่านไปผ่านมา ร้องที่นี่มีประโยชน์อะไร เมื่อกี้มีคนถ่ายรูปด้วย เอ๊ะ คุณดังแล้ว”
    “ทำไงดี ฉันน่าจะใช้เครื่องสำอางกันน้ำทำไงดี หน้าดูไม่ได้เลย”
    “เฮ่อ ปกติยิงไม่เข้าฟันไม่เข้า อยู่ต่อหน้าคนอื่นเป็นนางฟ้า ไม่นึกว่าจะมีมุมอ่อนแอแบบนี้ไม่อยากจะเชื่อเลย ตกใจมาก”
    “มันคือภาพลวงตา คิดซะว่าไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกัน” 
    “คุณรู้มั้ยว่าที่นี่คือที่ไหน คุณน่ะกอดผมร้องไห้ตั้งนาน คนที่ไม่รู้จะคิดว่าผมทำอะไรคุณแล้วทำไมต้องทำที่นี่ หมดกันชื่อเสียงผม”
    เกาเหวินหัวเราะ อี้หมิงบ่นอีก “เพื่อนร่วมงานทั้งนั้น”
    เกาเหวินหัวเราะ อี้หมิงถาม “เฮ่อดีขึ้นยัง”
    “อื้อ มีคุณก็ดีแบบเนี้ย ทำให้ฉันหัวเราะได้”
    “ผมอารมณ์ขันใช่มั้ย”
    เหม่ยลี่ยังคงทำงานตามที่เพื่อนร่วมงานสั่งไม่ว่าจะซื้อกาแฟ จนจื่อเหลียงออกมา
    “ทุกคนฟังทางนี้ผมมีเรื่องจะประกาศ ภาพการออกแบบของมี่โตะมีปัญหา ดังนั้นผมจะหาผู้ช่วยให้เธอ คุณหลิว คุณเป็นผู้ช่วยเธอ”
    ซือหยวนตะลึงมาก “ฉัน”
    จื่อเหลียงตัดบท “เอาตามนี้” 
    เหม่ยลี่เองก็ยังอึ้ง “ท่านรองหลิน”

จบตอนที่ 15