อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 31 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 24.00 น. ทางช่อง NOW26

    หมอเดินเข้ามาคุยกับหมิงเย่ถึงอาการของเธอ พอหมอออกไป อันซีเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงหมิงเย่ พร้อมกับถือขวดน้ำยาล้างเล็บมาด้วย บอกว่าไปยืมพยาบาลมา
    อันซีเห็นหมิงเย่มองเธอ “ทำไมต้องมองฉันแบบนั้นด้วย” 
    “เธอบอกว่า ผิดหวังกับฉันไม่ใช่เหรอ”
    “ใช่ค่ะ ผิดหวัง ทะเลาะ คืนดีกัน เพราะนี่คือครอบครัว ฉันดูคู่มือก่อนการผ่าตัด ต้องล้างสีทาเล็บก่อนเพื่อที่หมอจะได้สะดวก ในการสังเกตการไหลเวียนของเลือดว่าเป็นยังไง คุณนี่แปลกจริง จะผ่าตัดแล้วยังทาสีเล็บอีก เฮ้อ ยังไงคุณก็แปลกทุกเรื่องอยู่แล้ว”
    “พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ฉันผ่าตัดแล้ว”
    “ฉันจะมา” หมิงเย่ตื้นตัน น้ำตาไหลรินออกมา
    เวลาต่อมา เยี่ยนเจ๋อมาหาหมิงเย่ในห้องพัก เธอเอ่ยกับเขาว่า
    “คิดไม่ถึงว่า คนที่ลอบกัดฉัน จะเป็นเธอ”
    “ถ้าโรงงานบำบัดของเสียสร้างเสร็จแล้ว สามารถสร้างกำไรให้บริษัทอย่างมหาศาล นี่เป็นแนวทางที่หัวหน้าต้องการ ผมแค่เรียนรู้มาจากคุณเท่านั้นเอง” เยี่ยนเจ๋อตอบนิ่งๆ
    “เธอรู้มั้ยว่า ผลของการทรยศฉันเป็นยังไง”
    “ผมไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะผมจะลาออกแล้ว ทำงานกับคุณมาตั้งหลายปี คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่า สิ่งที่ผมสนใจคือการให้ความเคารพ ผมคิดโครงการนี้มาหลายปี ผมไม่มีทางให้คุณมาตัดสินชะตาชีวิตของผมแน่  ขอโทษด้วย เรื่องการขอบคุณอะไรพวกนั้น ผมคงไม่ต้องพูดแล้ว เพราะจากนี้ไป ผมเป็นเจ้านายของตัวเอง” หมิงเย่โกรธมาก 
    เยี่ยนเจ๋อเดินออกมาจากโรงพยาบาล เจอยิ่วเชียนดักรออยู่ ยิ่วเชียนนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น ที่เขาให้อันซีไปค้นเอกสารที่ห้องทำงานเยี่ยนเจ๋อ แล้วอันซีก็เดินออกมากับหยาเอิน แต่คนที่เข้าไปค้นหาเอกสารจริงๆ คือต้าอี๋
    “เป้าหมายที่แท้จริง ไม่ใช่หาสัญญาสร้างโรงงานบำบัดของเสีย เพราะคนระมัดระวังอย่างเยี่ยนเจ๋อ ร่วมมือกับกองทุนรัสเซีย ต้องเก็บหลักฐานไว้ปกป้องตัวเองแน่ นี่ต่างหาก ถึงจะเป็นเป้าหมายที่เราต้องการหา”

    ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเยี่ยนเจ๋อดัง เขาหยิบโทรศัพท์มาดู ปรากฏว่าเป็นสายจากโทรศัพท์ของเขาอีกเครื่องหนึ่ง ซึ่งตอนนี้โทรศัพท์เครื่องนั้นที่ต้าอี๋ไปค้นมาได้ อยู่ในมือของยิ่วเชียน เขาชูโทรศัพท์ให้ดู ซึ่งเป็นหลักฐานที่จะเอาผิดเยี่ยนเจ๋อได้ทุกอย่าง เยี่ยนเจ๋อโกรธมาก
    “เสียงโทรศัพท์ใครดัง อย่างที่นายพูด เรารู้ว่าหัวหน้า เซ็นสัญญาแล้วจะดำเนินการทันที แต่ไม่ได้แปลว่าเขาฟ้องร้องนายไม่ได้ ฉันสามารถเอาข้อมูลจากโทรศัพท์ ไปให้อัยการของศาลได้”
    ยิ่วเชียนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เยี่ยนเจ๋อโกรธเข้าไปกระชากคอเสื้อยิ่วเชียนทันที
    “ฉันไปทำอะไรให้นาย ทำไมนายไม่ปล่อยให้ฉันสมหวังบ้าง ฉันแค่เดิมพันครั้งนี้ครั้งสุดท้าย ทำไมนายไม่ปิดหูปิดตาบ้าง”
    อันซีมาเห็นเหตุการณ์พอดี เธอยืนมองทั้งสองคน
    “ถ้านายต้องการเดิมพัน ก็เอาตัวเองไปเดิมพันสิ อย่าเอาบริษัทและเพื่อนร่วมงาน เข้าไปยุ่งเกี่ยว ไม่งั้น ถึงนายจะชนะ ก็ไม่สามารถชดใช้ได้”
    “ใครว่าชดใช้ไม่ได้ บริษัท หรือเพื่อนร่วมงาน เพื่อนทุกคนล้วนตีสองหน้าทั้งนั้น แม้วันนี้ฉันสูญเสียพวกเขาไป ฉันไม่เคยเสียดาย เห็นพวกเขาเป็นเบี้ยต่อรองถือว่าให้เกียรติมากแล้ว”
    “งั้นนายก็ไม่ต่างอะไรกับพวกเขา เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันสุดท้ายของนาย โทรศัพท์เครื่องนี้ จะถูกส่งออกไปวันพรุ่งนี้”
    ยิ่วเชียนเดินหน้าเครียดออกไป อันซีมองอย่างกังวล เยี่ยนเจ๋อโกรธมากตะโกนไล่หลัง 
    “เซี่ยยิ่วเชียนนายอย่าบังคับฉัน เซี่ยยิ่วเชียน”
    รูเบนให้คนถ่ายรูปการพูดคุยของเยี่ยนเจ๋อกับยิ่วเชียนไว้ทั้งหมด และในเวลาต่อมาเขาเอารูปทั้งหมดไปโยนต่อหน้าเยี่ยนเจ๋อด้วยความโมโห เยี่ยนเจ๋อพยายามเกลี้ยกล่อมรูเบนบอกว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย รูเบนโกรธเดินออกไปทันที เยี่ยนเจ๋อเอารูปภาพทั้งหมดมาดู ถอนใจเครียด ก่อนขว้างรูปทั้งหมดลงพื้นด้วยความโมโห
    ตอนเช้าอันซีก็ทำทีซื้ออาหารเช้ามาชวนยิ่วเชียนทาน พร้อมคุยเรื่องที่มองเยี่ยนเจ๋อผิด แล้วพอยิ่วเชียนเผลอเธอก็คว้าเสื้อที่มีโทรศัพท์ของเยี่ยนเจ๋อวิ่งหนีออกไป ยิ่วเชียนรีบตามไป 
    เยี่ยนเจ๋อที่มาดักยิ่วเชียนเห็นก็รีบตามอันซีกับยิ่วเชียนไป อันซีขึ้นแท็กซี่หนีไปได้ เยี่ยนเจ๋อก็ได้แต่ขับรถตามยิ่วเชียนไป ยิ่วเชียนพยายามติดต่ออันซีแต่ก็ติดต่อไม่ได้
    อันซีวกกลับไปที่โรงพยาบาล แล้วโทรศัพท์หาเยี่ยนเจ๋อมาพบที่นอกโรงพยาบาล เยี่ยนเจ๋อวกรถกลับไปทันที
    หมิงเย่นั่งอยู่ในห้องคนไข้ ใกล้เวลาผ่าตัดแล้วแต่อันซียังไม่มา เธอจึงไม่ยอมเปลี่ยนชุด แถมยิ่วเชียนโทรมาถามว่าอันซีอยู่ด้วยหรือเปล่า พอรู้ว่าเปล่าเขาก็ร้อนรนแล้ววางสายไป ทำให้หมิงเย่รู้สึกไม่สบายใจ
    ยิ่วเชียนให้เหม่ยเหวินช่วยตามอันซี แต่อันซีก็ไม่ได้ไปที่ภูล่าน ยิ่วเชียนจึงโทรหาหยาลู่
    “อันซีทำไมเหรอ เมื่อกลางดึกเขามาที่นี่ เพื่อมาดูหายเอิน” 
    หยาเอินนอนลืมตาขึ้นฟังพี่ชายพูดโทรศัพท์ พลางคิด “ทำไงดี เพราะฉันช่วยเยี่ยนเจ๋อ ทำให้อันซีลำบากไปด้วยรึเปล่า”
    หยาลู่ยังโทรศัพท์ “ไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ถามฉันว่า ถ้าหยาเอินจะมีความรัก ฉันจะว่ายังไง” 
    “รู้แล้ว ขอบคุณ” ยิ่วเชียนเลี้ยวรถกลับทันที
    อันซียืนรอเยี่ยนเจ๋ออยู่ริมถนน สักพักเยี่ยนเจ๋อเดินเข้ามาทักว่า
    “ว่ายังไง ครั้งนี้แฟนคุณให้มาทำอะไรอีก”
    “ครั้งนี้ฉันมาเอง ฉันมาหาคุณเพราะหยาเอิน เยี่ยนเจ๋อ ฉันรู้ว่ายิ่วเชียนเป็นคนเด็ดขาด สิ่งที่เขาคิดว่าผิดก็คือผิด แต่ฉันไม่เหมือนกัน ฉันกับคุณเป็นเพื่อนกัน เราเคยพูดความลับกันทุกอย่าง นั่นเป็นความจริงใจนะ และฉันก็เชื่อว่าคุณ จริงใจกับหยาเอิน”
    “แล้วไง”
    “ฉันจะให้เวลาคุณสามวัน หวังว่าคุณจะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา ลองคิดให้ดี อย่าทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง สร้างโรงงานบำบัดของเสียในภูล่าน มันไม่ถูกต้องนะ”
    “ความเป็นเพื่อนเหรอ เฮ่อ หยุดเสแสร้งสักที คุณแค่ต้องการทำลายความฝันของผม เพื่อความสำเร็จของตัวเอง เอาโทรศัพท์ให้ผม”
    “เยี่ยนเจ๋อ ฉันเห็นคุณเป็นเพื่อนจริงๆ นะ”
    “เอาโทรศัพท์ให้ผม”
    “ทำไมคุณเป็นแบบนี้”
    “เฮ่อ ที่ผมต้องเป็นแบบนี้เพราะถูกพวกคุณบีบบังคับ หรือว่าคุณจะให้ผมเป็นสุภาพบุรุษ”
    “คุณเป็นอย่างนี้ เพราะตัวคุณเองต่างหากล่ะ”
    เยี่ยนเจ๋อตวาด “หุบปาก เอาโทรศัพท์ให้ผม ผมจะบอกคุณ ผมยังพูดดีกับคุณได้ถ้าคุณเอาโทรศัพท์ให้ผม ไม่งั้นคุณจะแย่กว่านี้”
    เยี่ยนเจ๋อเดินรุกไล่อันซี เข้าไปกระชากกระเป๋าจากอันซีทันที อันซีรีบวิ่งหนีไป ขณะที่เยี่ยนเจ๋อค้นกระเป๋าดู ไม่เจอโทรศัพท์จึงรีบวิ่งไล่กวดอันซีไป หยาเอินออกมาเห็นพอดี
    ยิ่วเชียนขับรถมา เห็นหยาเอินยืนอยู่ เขาร้องเรียก หยาเอินจึงบอกว่าเยี่ยนเจ๋อวิ่งตามอันซีไปแล้ว ยิ่วเชียนรีบขับรถตามไป แล้วตะโกนเรียกอันซี 
    อันซีวิ่งหนีขึ้นไปบนชั้นจอดรถ ได้ยินเสียงยิ่วเชียนก็รีบตะโกนลงมาว่าเธออยู่บนนั้น ยิ่วเชียนเป็นห่วงอันซีมาก เขาวิ่งตามขึ้นไป ในขณะที่เยี่ยนเจ๋อก็วิ่งไล่กวดอันซีไม่ลดละ เสียงรถเบรกกันวุ่นวาย ยิ่วเชียนวิ่งมาดักอีกทาง อันซีวิ่งเข้ามาหายิ่วเชียน
    เยี่ยนเจ๋อหยิบกรวยจราจรแถวลานจอดรถเข้ามาฟาดใส่ ยิ่วเชียนผลักอันซีออกไป แล้วเข้าไปรับมือกับเยี่ยนเจ๋อ ทั้งสองต่อวู้กัน เยี่ยนเจ๋อได้เปรียบคร่อมอยู่บนตัวยิ่วเชียน อันซีตะโกนลั่น
    “ยิ่วเชียน ระวัง เยี่ยนเจ๋อ หยุดได้แล้ว หยุดตีกันได้แล้ว ระวัง” 
    อันซีคว้ากรวยได้จะฟาดเยี่ยนเจ๋อ แต่เขาเข้ามาจับตัวเธอล็อคคอไว้ 
    “อันซี เยี่ยนเจ๋อ” ยิ่วเชียนตกใจ
    “ช่วยด้วยยิ่วเชียน” 
    “เอาโทรศัพท์มา” เยี่ยนเจ๋อล็อคคออันซีจนลำลัก แล้วลากอันซีไปจนชิดขอบลานจอดรถ ราวกับจะผลักลงไป
    “นายอย่าทำอะไรนะ” ยิ่วเชียนร้องห้าม
    “นายลองดูสิ เอาโทรศัพท์มา” 
    “ยิ่วเชียน ยิ่วเชียน อย่าให้เขา อย่าให้เขานะ” 
    “เอามาให้ฉัน เอามา”
    “อย่าให้เขา ยิ่วเชียน ปล่อยฉัน ปล่อยฉันนะ ปล่อย ปล่อย”
    ยิ่วเชียนเป็นห่วงอันซี ตัดสินใจยื่นโทรศัพท์ให้เยี่ยนเจ๋อ เยี่ยนเจ๋อกำลังยื่นมือไปรับ แต่แล้วหยาเอินก็เข้ามาคว้าโทรศัพท์ไป เยี่ยนเจ๋อตกใจ
    “หยาเอินเธอทำอะไร”
    “คุณบอกว่าจะไม่ทำร้ายอันซีไง” หยาเอินต่อว่า
    “เอาโทรศัพท์มา เอาโทรศัพท์ให้ฉัน” 
    อันซีอาศัยจังหวะที่เยี่ยนเจ๋อเผลอ ศอกใส่ท้องเขาแล้ววิ่งไปหายิ่วชียน เยี่ยนเจ๋อเครียด
    “หยาเอิน เธอฟังฉันพูด”
    อันซีเรียกหยาเอิน ซึ่หยาเอินพยายามถอยหลังหนี เยี่ยนเจ๋อยังกล่อม
    “ฉันเคยบอกเธอแล้ว ถ้าเธอไม่เห็นฉันเป็นคนสำคัญ ฉันอาจทำร้ายแม้แต่เธอด้วย เอาโทรศัพท์ให้ฉัน”
    เยี่ยนเจ๋อขู่ตะคอกเสียงดังแล้ววิ่งเข้าหา หยาเอินตกใจวิ่งหนีเตลิดไป อันซีรีบวิ่งตาม ทันใดนั้นมีรถวิ่งสวนมา จะชนหยาเอิน อันซีตกใจวิ่งเข้าไปผลักหยาเอินให้พ้นทาง ยิ่วเชียนตกใจที่อันซีจะถูกรถชนเสียเอง เขาจึงเข้าไปเอาตัวบังป้องกันอันซีไว้ 
    รถคันนั้นหยุดทันเวลาพอดี เยี่ยนเจ๋อเห็นเหตุการณ์ตกใจมาก หยาเอินหมดสติ โทรศัพท์กระเด็นหลุดมือไป เยี่ยนเจ๋อรีบเข้าไปดูอาการหยาเอิน
    “หยาเอินๆๆๆ ตื่นสิหยาเอิน” 
    เยี่ยนเจ๋อเครียด มองโทรศัพท์แล้วหันกลับมามองสภาพหมดสติของหยาเอิน เขาตัดสินใจอุ้มหยาเอินไป โดยไม่สนใจโทรศัพท์ ยิ่วเชียนหมดสติไปทั้งที่เอาตัวและแขนรองรับอันซีไว้ไม่ให้กระแทกกับพื้นถนน อันซีก็สลบไป 

    สักพักอันซีฟื้นขึ้นมาได้ก่อน เธอทั้งเจ็บทั้งมึน ลุกขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองนอนทับแขนยิ่วเชียนอยู่ โดยชายหนุ่มหมดสติ เธอร้องเรียกยิ่วเชียนและร้องเรียกให้คนช่วย อันซีเขย่าตัวยิ่วเชียนอย่างร้อนรน เป็นห่วงชายหนุ่มมาก
    เยี่ยนเจ๋อรีบอุ้มหยาเอินเข้ามาหาหมอ พาเข้าห้องไอซียู เยี่ยนเจ๋อร้องไห้ พยายามดันให้ออกไปรอข้างนอก เขาทำอะไรไม่ถูก ทำใจไม่ได้ถ้าหยาเอินเป็นอะไรไป เยี่ยนเจ๋อโมโหตัวเองมาก 
    อันซีร้องไห้อย่างหนัก เขย่าตัวยิ่วเชียนให้ตื่น
    “ยิ่วเชียน ไหนคุณบอกว่าจะเป็นครอบครัวเดียวกับฉัน คุณไปจากฉันไม่ได้นะ คุณตื่นขึ้นมาได้มั้ย ยิ่วเชียนฉันขอร้องล่ะ พระเจ้า ถ้าท่านสามารถทำให้ยิ่วเชียนฟื้นได้ ท่านให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม ฉันยอมทุกอย่าง ยิ่วเชียน คุณรีบฟื้นสิ” 
    ยิ่วเชียนเริ่มรู้สึกตัว “จำที่ฉันพูดได้มั้ย” 
    อันซีดีใจ “หะ ยิ่วเชียน” 
    “จำที่ฉันพูดได้มั้ย ตราบใดที่หัวใจแข็งแกร่ง คนเราก็จะยังมีความหวัง เหมือนทั้งจักรวาลมาช่วยให้ความหวังเป็นจริง”
    ยิ่วเชียนยิ้มให้อันซี พยายามลุกขึ้นมา อันซีร้องไห้ดีใจเข้าไปกอดเขาแน่น
    “เฮ่อ พระเจ้าคงได้ยินความปรารถนาของฉันแล้ว ทำให้ฉันลืมตามา ก็เจอเธอแล้ว แล้วยังเพิ่มความเร็วด้วย ให้เธอทำอะไรก็ยอมหมด เฮ่อ เมื่อกี้ลืมอัดเสียงได้ไง”
    อันซีตียิ่วเชียนเบาๆ อย่างแสนรัก “นี่มันเวลาไหนแล้วยังมาล้อเล่นอีก คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย เมื่อกี้ฉันคิดว่าคุณจะไปแล้ว”
    “ฉันขอโทษ”
    “มาค่ะ ลุกขึ้นนั่งก่อน” ทั้งสองมองไปรอบๆ ตกใจที่ไม่เห็นหยาเอิน
    ยิ่วเชียนมองไปเห็นโทรศัพท์ตกอยู่ “เยี่ยนเจ๋อไม่ได้เลือกโทรศัพท์ หรือว่าจะไปโรงพยาบาล” 
    ทั้งสองประคองกันเข้าโรงพยาบาลไป
    เยี่ยนเจ๋อนั่งรอฟังอาการของหยาเอินอย่างร้อนใจ เครียดมาก แทบนั่งไม่ติด หยาลู่รีบวิ่งเข้ามาต่อว่า พอดีพยาบาลออกมาบอกว่าหยาเอินปลอดภัยแล้ว แต่หมอยังติดตามอาการ แล้วขอให้หยาลู่ช่วยกรอกเอกสาร พอหันมาอีกทีเยี่ยนเจ๋อก็หายตัวไปแล้ว
    ยิ่วเชียนกับอันซีวิ่งกระเผลกๆ เข้ามาหาหยาลู่ พอรู้ว่าปลอดภัยก็พากันโล่งอก ทั้งสามมองหาเยี่ยนเจ๋อก็ไม่เห็นแล้ว อันซีได้ยินคนคุยกันเรื่องผ่าตัดก็นึกได้ว่าหมิงเย่ต้องผ่าตัด จึงรีบวิ่งไปเลย ยิ่วเชียนตามไป
    อันซีกับยิ่วเชียนรีบมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล สักพักหมิงเย่ก็เดินเข็นเสาน้ำเกลือผ่านมา อันซีกับยิ่วเชียนรีบเดินไปหา
    “ทำไมคุณยังอยู่ตรงนี้ วันนี้ต้องผ่าตัดไม่ใช่เหรอ”
    หมิงเย่ตอบ “ฉันเลื่อนวันแล้ว”
    ยิ่วเชียนยิ้มๆ กับท่าทีที่ดูไม่แนบเนียนของหมิงเย่ ยิ่วเชียนเข้าไปกระซิบอันซี
    “เวลาหัวหน้าพูดโกหก คางของเขาจะสูงขึ้นเล็กน้อยเหมือนเมื่อกี้” 
    หมิงเย่ค้อนยิ่วเชียนที่รู้ทัน อันซียิ้มๆ “โกหกเหรอ” 
    พยาบาลรีบบอก “คุณไม่อยู่ คุณโจวเข็นน้ำเกลือออกมาถามเราหลายครั้งแล้ว ว่าคุณกลับมารึยัง ยังบอกว่าจะออกไปตามหาคุณ โชคดีที่เราหยุดไว้ก่อน” 
    ยิ่วเชียนกับอันซีมองหน้าหมิงเย่ยิ้มๆ หมิงเย่ทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกจับได้
    “เธอพูดเองว่า ตอนฉันผ่าตัดเธอจะอยู่ด้วย เป็นคน ต้องรักษาสัญญา พูดแล้วต้องทำให้ได้สิ เธอน่ะ ชอบทำให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย”
    หมิงเย่ถอนใจ พลันหันไปเห็นเลือดไหลซึมออกมาจากแขนเสื้อยิ่วเชียนถามว่าเป็นอะไร อันซีมองตาม เข้าไปคว้าข้อมือยิ่วเชียนมาดู ตกใจ เป็นห่วงมาก ยิ่วเชียนพยายามบอกว่าไม่เป็นไร
    อันซีกับหมิงเย่พายิ่วเชียนมานั่งให้พยาบาลทำแผล พยาบาลตัดแขนเสื้อของยิ่วเชียนออก อันซีมองแผลแล้วเจ็บแทน พยาบาลทำแผลให้ ยิ่วเชียนส่งเสียงเจ็บ แต่นึกขึ้นได้ มองหน้าอันซีแล้วทำกลบเกลื่อนไม่ให้เป็นห่วง อันซีกับหมิงเย่ส่ายหน้าไม่เชื่อ หมิงเย่เริ่มต่อว่า
    “เธอทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ เรื่องเกิดขึ้นแล้ว ถ้าต่อไป เธอคิดถึงความรู้สึกของอันซีทุกครั้ง ต้องการปกป้องอันซี พูดแต่สิ่งที่ดีแบบนี้ แบบนี้อันซีไม่มีทางเติบโตแน่นอน เธอเคยคิดมั้ยว่า ถ้าสักวัน เธอไม่อยู่แล้ว อันซีจะทำยังไง”
    “ผมต้องมีชีวิตอยู่นานกว่าอันซี” อันซียิ้ม 
    หมิงเย่ขำๆ “จากวิธีการดูแลของเธอแล้ว ยืนยันได้ว่า อันซีต้องมีชีวิตนานกว่าเธอ ยิ่งไปกว่านั้น ยุคสมัยนี้ ผู้หญิงไม่ได้อ่อนแอที่จะพึ่งพาผู้ชายทุกอย่าง อันซี ฉันว่า เธอควรมาเรียนรู้กับฉัน ว่าจะอยู่คนเดียวในสังคมนี้ได้ยังไง” 
    ยิ่วเชียนหันไปมองหน้าอันซี เธอถามย้ำ “เรียนรู้กับคุณเหรอคะ”
    “ใช่ เรียนรู้จักคิดด้วยตัวเอง ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ปกป้องตัวเอง และต่อสู้กับสิ่งที่ตัวเองต้องการ”
    “ต้องเรียนด้วยเหรอคะ” ยิ่วเชียนยิ้มๆ รู้ใจ หมิงเย่ค้อน “ค่ะ ฉันจะตั้งใจเรียนรู้”
    ยิ่วเชียนหันไปมองหน้าอันซียิ้มๆ พูดดักคอ “เอ่อ อย่าเรียนรู้มากนะ” 
    อันซีขยิบตาให้ยิ่วเชียน เขาขำ แต่พอหันมามองหน้าหมิงเย่ค้อนก็รีบหุบยิ้ม 

    หยาเอินลืมตาตื่น ค่อยๆ ลุกขึ้นก็เห็นหยาลู่นอนฟุบหลับอยู่ปลายเตียง เธอค่อยๆ ลุกและเข็นเสาน้ำเกลือออกไป หยาลู่ตื่นขึ้นมาพอดี
    “เธอจะไปหาเยี่ยนเจ๋ออีกแล้วใช่มั้ย ฉันถามอันซีกับยิ่วเชียนแล้ว อาการของเธอกำเริบครั้งนี้ เพราะเขาเป็นต้นเหตุ” 
    “ไม่ใช่ เป็นเพราะฉันเอง”
    “เอาล่ะ ไม่ว่าเพราะอะไร แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว เธอรักษาตัวให้ดี เลิกสนใจเรื่องของเขาได้แล้ว” 
    “ไม่อยู่เหรอ เขาไปไหน” หยาเอินรีบไปเปิดลิ้นชัก
    “เธอไม่ต้องหาแล้ว โทรศัพท์เธออยู่ที่ฉัน” หยาลู่หยิบออกมาให้ดู หยาเอินจะเข้าไปแย่ง แต่หยาลู่ไม่ให้
    “เอาโทรศัพท์มา ให้ฉันโทรหาเยี่ยนเจ๋อเถอะฉันเป็นห่วงเขา”
    “เธอจะโทรหาเขาทำไม เธอเป็นห่วงเขาเพื่ออะไร”
    “ฉันขอร้องพี่ คืนโทรศัพท์ฉันเถอะ”
    “เขาทิ้งเธอไปแล้ว เธอคิดว่าโทรแล้วเขาจะรับสายเหรอ”
    “ได้โปรดคืนโทรศัพท์ฉัน” 
    หยาเอินเสียงดังใส่ หยาลู่ชะงัก
    “ทั้งที่เขาหลอกใช้เธอมาตลอด เธอมีสติหน่อยได้มั้ย”
    “ฉันมีสติ ทำไมทุกคนไม่เชื่อการตัดสินใจของฉัน ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว ใครเชื่อได้ใครเชื่อไม่ได้ฉันจะไม่รู้เชียวเหรอ ทำไมถึงคิดว่าหูเยี่ยนเจ๋อหลอกฉัน ฉันไม่สมควรจะถูกใครรักบ้างเหรอ” 
    หยาเอินน้ำตาริน หยาลู่สงสารน้องมาก “เธอคู่ควรที่จะถูกรักที่สุดนะ” 
    “แล้วทำไมฉันถึงไม่สามารถเลือกได้ ทุกคนกลัวว่าฉันจะเจ็บปวด แต่ชีวิตที่ไม่เคยได้รับรู้ความเจ็บปวด ยังเรียกว่าชีวิตอยู่เหรอ” 
    หยาเอินสะอื้น หยาลู่ดึงน้องสาวเข้าไปกอดปลอบ

    ยิ่วเชียนกับอันซีเข้ามาหาหมิงเย่ก่อนที่จะเข้าห้องผ่าตัด หมิงเย่ฝากให้ยิ่วเชียนดูแลบริษัทและอันซีด้วย อันซีดูมีแววกังวล หมิงเย่ว่าเธอเป็นคนเข้าห้องผ่าตัดยังไม่กังวลเลย อันซีพูดอะไรไม่ออก หมิงเย่รอๆ ก่อนพยักหน้าให้พยาบาลพาออกไป แล้วหมิงเย่ก็หันกลับมามองทั้งสองคนอีกครั้ง น้ำตารื้น
    “เอ่อ ฉันรู้ว่าช่วงเวลานี้ ทำให้เธอสองคนไม่สบายใจ ฉันไม่ใช่หัวหน้าที่ดี และยิ่งไม่ใช่แม่ที่ดี แต่ฉันจะยอมเปลี่ยน ฉันจะเป็นแม่ที่สามารถทำให้อันซีมีความสุขได้ แต่ว่า ต้องให้เวลาฉันสักระยะ” 
    “ผมเชื่อว่าสิ่งที่หัวหน้าอยากทำ ไม่มีอะไรทำไม่ได้ ส่วนบริษัท ผมจะพยายาม” 
    หมิงเย่พยักหน้าให้ยิ่วเชียน รู้สึกสบายใจขึ้น แล้วหันมาพยักหน้าให้พยาบาลพาออกไป อันซีรีบวิ่งตามไป พูดให้กำลังใจ
    “สู้ๆ” หมิงเย่ชะงัก “ฉันจะรอคุณอยู่หน้าห้องผ่าตัด”
    หมิงเย่หันหน้ามามองลูกสาวอย่างเต็มตา น้ำตาคลอ อันซีตัดสินใจเรียก “แม่”
    หมิงเย่ตื้นตันน้ำตารื้นกับคำว่าแม่ เธอมีกำลังใจในการผ่าตัดขึ้นมาทันที ทั้งยิ่วเชียนและอันซีต่างเดินไปส่งหมิงเย่ที่หน้าห้องผ่าตัด หมิงเย่จับมือลูกสาวพยักหน้าว่าไม่เป็นไร พลางจับมืออันซีไปส่งให้ยิ่วเชียนจับไว้ เพื่อบอกให้ยิ่วเชียนช่วยดูแลอันซี แล้วพยาบาลก็เข็นเตียงหมิงเย่เข้าไปในห้องผ่าตัด อันซียืนอึ้ง ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอพร ยิ่วเชียนกอดปลอบให้กำลังใจ
    หลังการผ่าตัด หมิงเย่เริ่มได้สติลืมตาขึ้นเห็นอันซีนั่งอยู่ข้างๆ อันซีดีใจรีบบอก
    “คุณฟื้นแล้ว ผ่าตัดประสบความสำเร็จ ยิ่วเชียนบอกว่า เขายังอยู่บริษัท สายๆ จะเข้ามาเยี่ยมคุณ”
    หมิงเย่จับมืออันซีอย่างอุ่นใจก่อนจะหลับไปอีกครั้ง 
    เวลาต่อมายิ่วเชียนก็เข้ามารายงานเรื่องต่างๆ กับหมิงเย่ โดยอันซีนั่งเช็ดตัวให้หมิงเย่ไปด้วย
    “หัวหน้า ผมมีข่าวดีจะรายงานคุณ สนามบินเอาท์เล็ทที่เราคุยความร่วมมือมาสองปี คงไม่มีปัญหาอะไร คุณฮามิลตัลโทรมาหาเรา ตัดสินใจร่วมมือกับเราแล้ว”
    “อ๋อ ดีมาก อันซี เธอควรจะฟังและเรียนรู้เรื่องธุรกิจให้มากๆ โครงการครั้งนี้คือ”
    “เอ่อ ดูเหมือนน้ำจะเย็นแล้ว ฉันไปเปลี่ยนให้นะคะ” 
    อันซีตัดบท เดินยกกะละมังใส่น้ำออกไปเลย ยิ่วเชียนมองตามยิ้มๆ เข้าใจอันซี
    “หัวหน้า ผมจะบอกอะไรคุณอย่าง อันซีเป็นอย่างนี้แหละ ชอบทำอะไรก่อนคิดอยู่เสมอ” หมิงเย่หัวเราะเข้าใจ 

จบตอนที่ 31