อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 29 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 24.00 น. ทางช่อง NOW26

    ต้าอี๋เข้ามาหายิ่วเชียนที่บ้าน ส่งเอกสารซึ่งเป็นข้อมูลเจ้าของที่ดินหมู่บ้านภูล่านให้ ยิ่วเชียนเปิดดูยิ้มพอใจ
    “เยี่ยนเจ๋อคงคิดไม่ถึงว่า ความฉลาดของเขาจะผิดพลาด โยนความผิดเรื่องซื้อค่าหัวที่ดินให้ฉัน ทำให้ฉันไม่ต้องเสียเวลาไปหาข้อมูลรายชื่อค่าหัวอีก” 
    “ผู้อำนวยการ ผมใช้เวลาตั้งนานเพื่อเข้าหาเลขาของหัวหน้ากว่าจะได้ข้อมูลมา”
    “ฉันรู้”
    “ใช้เวลานานมากเลยนะ คุณพาผมไปเลี้ยงข้าว ดื่มเหล้าด้วยได้มั้ย” 
    ยิ่วเชียนยิ้มให้ “ฉันรู้แล้ว นายเก่งมาก”
    “ฮิ ขอบคุณครับ”
    “แต่ปัญหาตอนนี้ คือเจียงไห่โค่”
    เสียงโทรศัพท์ของยิ่วเชียนดังขึ้น เขามองชื่อในโทรศัพท์แล้วหันมามองหน้าต้าอี๋
    อันซีมาที่ห้องพักคนไข้ที่โรงพยาบาลแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างเตียงหมิงเย่ มองหมิงเย่ที่กำลังหลับสนิทอย่างเศร้าๆ อันซีลุกจากเก้าอี้ ทำให้เกิดเสียงดัง หมิงเย่ตื่นขึ้นมา อันซีมองหน้าแม่ แล้วสะบัดหน้าหนีออกไป หมิงเย่จะเรียกไว้ แต่ก็ไม่เรียก
    สักพักหนึ่ง อันซีตัดสินใจมาแอบดูหมิงเย่ที่หน้าห้อง แต่ไม่เห็นแม่นอนอยู่ พอหันมาก็เห็นพยาบาลกำลังพาหมิงเย่เดินมาที่ห้อง อันซีช่วยเปิดประตูให้ พยาบาลจึงส่งมือหมิงเย่ให้อันซีช่วยประคองไป ทั้งสองอึ้งกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพากันเดินเข้าไปในห้อง
    อันซีพาหมิงเย่มานอนและห่มผ้าให้ หมิงเย่มองหน้าลูกสาวแต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร อันซีเดินไปนั่งที่โต๊ะ ทั้งสองคนนิ่งมาก พอเสียงเตือนจากโทรศัพท์ดัง อันซีก็จัดการรินน้ำและนำยามาให้หมิงเย่ที่เตียง พอช่วยหมิงเย่ให้กินยาแล้วอันซีก็ไม่พูดอะไร คว้ากระเป๋าจะเดินออกไป ก่อนตัดใจหันกลับมาพูด
    “พรุ่งนี้ฉันค่อยมา” 
    อันซีเดินออกไปหน้าเครียดๆ หมิงเย่ถอนใจ น้ำตารื้น รู้ตัวดีว่าทำกับลูกมากเกินไป จนลูกยังไม่อยากให้อภัย
    อันซีเดินออกมาจากโรงพยาบาลอย่างเศร้าๆ ยิ่วเชียนจอดรถแอบมองอยู่ด้วยความสงสารและเห็นใจมาก จะเข้าไปหา แต่ก็รู้ว่าอันซียังไม่พร้อมจะคุยกับเขา
    เยี่ยนเจ๋อเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา ดูซองจดหมายหลายซองบนโต๊ะอย่างแปลกใจ พนักงานเดินถือกาแฟมาให้ ก็ถามว่านี่คืออะไร
    “ไม่ทราบค่ะ หลายวันนี้เห็นทยอยส่งมา ที่อยู่เป็นของบริษัท แต่ว่า คนรับไม่ใช่พนักงานในโอเชี่ยน   เพราะศาลส่งมา ดังนั้นเลยส่งมาที่ห้องของหัวหน้า หัวหน้า ฉันขอไปทำงานก่อนนะคะ”
    พนักงานเดินออกไป เยี่ยนเจ๋อแกะซองเอกสารมาดู พึมพำอย่างเครียดๆ
    “เซี่ยยิ่วเชียนไปได้รายชื่อเหล่านี้มาจากไหน”
    เยี่ยนเจ๋อนึกถึงวันที่เขาเข้าไปคุยกับหมิงเย่ที่ห้องทำงาน แล้วยื่นเอกสารให้หมิงเย่ เยี่ยนเจ๋อตบเข่าตัวเองอย่างนึกไม่ถึง เสียงโทรศัพท์ในลิ้นชักของเยี่ยนเจ๋อดังขึ้น เขากดรับสาย  
    “ครับคุณรูเบน” เยี่ยนเจ๋อฟังเสียงปลายสายแล้วได้แต่ถอนใจเครียด  
    ภายในห้องพักคนไข้ หมอกำลังพูดเรื่องการผ่าตัดให้หมิงเย่ฟัง โดยมีเยี่ยนเจ๋อยืนอยู่ด้วย หมอกับพยาบาลเดินออกไป หมิงเย่หันมาพูดกับเยี่ยนเจ๋อ
    “ฉันจะผ่าตัดอาทิตย์หน้าแล้ว เรื่องงานที่บริษัท เธอบอกว่าฉันไปต่างประเทศ”
    “คุณไม่ต้องกังวลครับ แต่ว่า มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องรายงานคุณ”

    หย่งชิงเดินเข้ามาในโรงพยาบาล เห็นหยาลู่กำลังดึงคอเสื้อหยาเอินห้ามไว้  ไม่ให้ออกไปข้างนอก
    “ฉะ ฉัน ไปเดินเล่นแป๊บเดียว ได้โปรดๆ” 
    “ไม่ได้ๆ” หยาลู่พาหยาเอินเข้ามานอนที่เตียงคนไข้ หย่งชิงตามเข้ามาดูสองพี่น้อง
    “เธอน่ะ ใจร้อนจริงๆ เหมือนเด็กน้อยที่ลุ้นแกะของขวัญเลย” 
    หยาลู่ต่อว่าน้องสาว พลางขยับไปนั่งวาดรูปที่ปลายเตียง หย่งชิงแอบมองสองพี่น้องคุยกันอย่างรักใคร่แล้วได้แต่น้อยใจเยี่ยนเจ๋อ หย่งชิงถอนใจเดินออกไป 
    หยาลู่นอนหลับคากระดานวาดรูป หยาเอินแอบเอากระดาษกับเครื่องมือวาดรูปออกไป เธอไปนั่งรอเยี่ยนเจ๋ออยู่หน้าโรงพยาบาล ชายหนุ่มเดินเข้ามาหายิ้มๆ
     “คนป่วยในโรงพยาบาลออกมาข้างนอกได้ด้วยเหรอ ไม่เป็นไรใช่มั้ย คุณหมอว่าไงบ้าง”       “ไม่” หยาเอินหยิบกระดาษวาดรูปกับอุปกรณ์การวาดมา 
    เยี่ยนเจ๋อแปลกใจ “นั่นอะไร”
    “วันนี้ฉันคิดถึงผลดีของการวาดภาพ” หยาเอินเข้ามาจับหน้าของเยี่ยนเจ๋อให้ตรงๆ “มาค่ะ คุณมองหน้าฉัน ฉันมองหน้าคุณ ห้ามขยับนะ”
    “ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอวาดรูปเป็น”
    “ครอบครัวฉันมีพรสวรรค์ในการวาดรูปน่ะ”
    “อืม โอเค” เยี่ยนเจ๋อยิ้มเอ็นดู
    “ห้ามขยับนะ” หยาเอินมองหน้าเยี่ยนเจ๋อแล้วใช้นิ้วคลึงระหว่างคิ้ว “นี่ อย่าขมวดคิ้วสิคะ เดี๋ยวจะไม่น่ารัก”
    เยี่ยนเจ๋อยิ้มแปลกใจ “น่ารัก ฉันน่ะเหรอ” 
    เยี่ยนเจ๋อนั่งสบายใจอยู่สักพัก แย่งรูปมาดู เห็นเพิ่งขึ้นโครงหน้า แทบจะไม่ได้อะไรมาก เขาขำๆ
    “แค่นี้เหรอ โอเค น่ารักจริงๆ”
    “ฉัน ยังวาดไม่เสร็จเลย”   
    หยาเอินเอากระดาษไปวาดต่อ เยี่ยนเจ๋อนั่งยิ้มๆ มองความน่ารักสดใสของสาวน้อย
    ต้าอี๋โทรหายิ่วเชียน บอกว่าหัวหน้านัดมาคุย พอยิ่วเชียนไปพบหมิงเย่กลับเป็นเยี่ยนเจ๋อแทน เขาแปลกใจมาก
    “ดูนายตกใจนะที่เห็นฉัน ฉันต้องบอกว่าฉันนับถือนายมาก นายสามารถทำให้เจียงไห่โค่ ออกมาฟ้องศาลแทนนายได้ แต่ถ้านายคิดว่าทำอย่างนี้ สามารถทำให้หัวหน้าเชื่อนาย ทำให้เขาออกมาเจรจากับนาย งั้นนายคงคิดผิดแล้ว นี่คือหนังสือมอบอำนาจ ที่หัวหน้าต้องเซ็นให้กับผม” 
    เยี่ยนเจ๋อชูหนังสือมอบอำนาจให้ยิ่วเชียนดู พลางนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เขาคุยกับหมิงเย่ที่มอบให้เยี่ยนเจ๋อดูแลจัดการงานแทน
    เยี่ยนเจ๋อยิ้มเยาะๆ ยิ่วเชียน “นั่นก็หมายความว่าต่อจากนี้ ถ้านายต้องการคุยอะไร ก็มาคุยกับฉัน” 
    “นายรู้มั้ยว่ากำลังทำอะไร หัวหน้ารู้มั้ยว่านายร่วมมือกับกองทุนรัสเซีย สร้างโรงงานกำจัดของเสีย”
    “เฮ่อ นายกำลังพูดอะไร เขารู้แน่นอน และพรุ่งนี้ฉันจะเป็นตัวแทนเซ็นสัญญากับกองทุนรัสเซียแล้ว อ้อ จริงสิ”
    เยี่ยนเจ๋อหยิบหมากรุกตัวหนึ่งออกมา “ของสิ่งนี้ ฉันคิดว่า คงไม่ต้องการมันแล้ว เพราะว่าพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะสิ้นสุดลงแล้ว เกมโอเวอร์ ฉันชนะ นายแพ้ อ่ะ”
    เยี่ยนเจ๋อเอาตัวหมากรุกลงในกระเป๋าเสื้อยิ่วเชียน แล้วตบอกก่อนเดินเยาะๆ ออกไป ยิ่วเชียนพูดขึ้น ทำให้เยี่ยนเจ๋อชะงักฟัง
    “เราสองคน ยืนอยู่บนความสมดุล ถ้าคนหนึ่งขยับ อีกคนไม่มีทางยืนอยู่นิ่งๆ แน่ นายเข้าใจที่ฉันพูดดี ไม่ใช่เหรอ”
    ยิ่วเชียนยิ้มเยาะๆ ก่อนเดินผ่านหน้าไป เยี่ยนเจ๋อเครียดขึ้นมาทันที
    ยิ่วเชียนเดินออกมาจากบริษัทเจอหย่งชิงเดินเข้ามาหา
    “ยิ่วเชียน ขอบคุณสำหรับความห่วงใย รบกวนฝากนี่ไปให้คุณปู่ด้วย ฉันคิดได้แล้ว ฉันตัดสินใจ โยนลูกเต๋าด้วยตัวเอง ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการ ฝากบอกคุณปู่ด้วยว่า ฉันขอโทษ ท่านสามารถกลับบ้านเก่าได้ตลอดเวลา”
    ยิ่วเชียนยิ้มให้ “ขอบคุณมาก คุณปู่ต้องดีใจมาก”
    ยิ่วเชียนก้มหน้าเครียดๆ หย่งชิงแปลกใจ “คุณเป็นอะไร” 
    “คุณรู้มั้ยว่า หัวหน้ามอบอำนาจให้เยี่ยนเจ๋อเป็นตัวแทน”   
    “ตัวแทนของคุณแม่เหรอ เมื่อวานหลังจากคุยกับคุณเสร็จ ฉันคิดว่าจะไปหาคุณแม่”   
    หย่งชิงนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ไปแอบมองอยู่หน้าห้องคนไข้ เห็นหมิงเย่อาการไม่ดี ขณะที่นั่งคุยกับเยี่ยนเจ๋อ  หย่งชิงเล่าให้ยิ่วเชียนฟังต่อ
    “ตอนแรกฉันไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอได้ยินคุณพูดว่า พี่ชายฉันเป็นตัวแทนของคุณแม่ เมื่อวานเขาให้คุณแม่เซ็นสัญญาล่วงหน้า ดูเหมือนจะเป็นโครงการสำคัญที่ต้องดำเนินการเร็วๆ นี้” ยิ่วเชียนฟังแล้วเครียดหนัก
    ยิ่วเชียนกลับมาบ้านหน้าตาเครียดๆ เห็นไป๋คังพอดีก็บอกว่าหย่งชิงมอบกุญแจบ้านเก่าฝากมาให้ ไป๋คังคิดถึงอันซี ก็โทรหาบอกว่าให้นำปลาหมึกฝีมือเธอไปพบเขาที่บ้านเก่า อันซีอึกอักไป๋คังย้ำว่าต้องมาให้ได้

    ตอนเช้ายิ่วเชียนรีบแต่งตัวจะออกไปข้างนอก ไป๋คังรีบเข้าไปดักไว้จะให้พาไปที่บ้าน แต่ยิ่วเชียนบอกว่าวันนี้เขาต้องไปธุระสำคัญ
    ยิ่วเชียนขับรถเข้ามาจอดริมถนน ต้าอี๋รีบเดินมาบอกว่าเยี่ยนเจ๋อกับกองทุนรัสเซียนเปลี่ยนสถานที่เซ็นสัญญา ยิ่วเชียนรีบขับรถออกไป
    ไป๋คังมานั่งรออันซีที่บ้านของเขาในภูล่าน ขณะที่อันซียังนั่งอยู่ที่บ้านพัก มองเวลาด้วยความกังวลใจ รู้ว่าไป๋คังต้องมารอเธอแน่ อันซีได้แต่คิดเครียดตัดสินใจว่าจะไปหาไป๋คังดีมั้ย
    ไป๋คังนั่งรออยู่ ได้แต่บ่นพึมพำที่อันซียังไม่มา ไป๋คังจะลุกเดินไปดู พลันก็เห็นอันซีเดินมาข้างๆ บ้าน เขาหยุดแอบมอง อันซีบ่นๆ กับตัวเองว่าจะไม่เปลี่ยนใจ เธอหันหลังเดินออกไป ไป๋คังยิ้มๆ รู้ทัน แกล้งร้องขึ้นราวกับเจ็บปวด 
    “โอ๊ย” อันซีได้ยินรีบวิ่งเข้ามาหาถามว่าเป็นอะไร “อันซี เธอพยุงฉันไปนั่งก่อน”
    “ค่ะๆ เราไปนั่งทางโน้นก่อน ไหวมั้ยคะ คุณปู่เป็นอะไร ค่อยๆ ค่ะ คุณปู่พกยามาด้วยมั้ยคะ ฉันหยิบให้ค่ะ”
    “ไม่ต้องหยิบ ฉันเห็นเธอก็ดีขึ้นแล้ว เธอได้ผลกว่ายาซะอีก”
    “เฮ้อ คุณปู่ทำไมล้อเล่นอย่างนี้คะ ไม่ตลกเลยนะ”
    “ฉันกลัวว่าเธอจะไม่มา อย่าว่าแต่ยิ่วเชียนคิดถึงเธอเลย แม้แต่ฉันก็ยังคิดถึงเธอ”
    อันซีมองไปรอบๆ “ทำไม ผิดหวังที่ไม่เห็นยิ่วเชียนใช่มั้ย”
    “คุณปู่”
    “ปลาหมึกของฉันล่ะ คิดว่าจะไม่มา เลยไม่ได้เตรียมมาใช่มั้ย”
    “ขอโทษค่ะ” 
    “ช่างเถอะๆๆ ปลาหมึกเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น ถูกมั้ย เด็กคนนี้ พูดจาไม่รักษาคำพูด”
    “ฉันไม่รักษาคำพูดตรงไหนคะ”
    “บอกว่าจะดูแลยิ่วเชียนของเราตลอดไป นี่ แต่ว่าพอเกิดเรื่อง เธอก็ผิดคำสัญญา ปล่อยมือยิ่วเชียนไปอย่างง่ายดาย เอาล่ะมาๆ นั่งๆ ถ้าหากเธอโกรธยิ่วเชียน ที่เขาปิดบังเรื่องมามี้ของเธอ งั้นเธอโกรธฉันแล้วกัน ฉันเป็นคนบอกให้เขาไม่ต้องพูดเอง” 
    “คุณปู่ อย่าพูดอย่างนี้สิคะ ความจริง ฉันหายโกรธยิ่วเชียนนานแล้วล่ะ ครั้งก่อนเพราะนิสัยเสียของฉัน ทำให้คุณปู่ต้องเสียบ้านไป ครั้งนี้ก็อีก”
    “ครั้งนี้อะไรอีก” 
    “ความจริงฉันรู้ว่าที่ยิ่วเชียนทำไป เพราะหวังดีกับฉัน แต่ว่าฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากฉันมีโอกาสรู้แต่แรก ฉันคงไม่ปล่อยให้เขาเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของฉันทุกครั้ง เขาจะได้ไม่รังเกียจฉัน”
    “เธอเริ่มตอนนี้ก็ยังไม่สายนี่” 
    “เฮ้อ ฉันสับสนกับโลกใบนี้มากจริงๆ โลกภายนอกของหมู่บ้านภูล่าน มันไม่ใช่โลกแห่งความจริง เพราะความจริงทุกคนต่างคิดว่าอะไรมีผลประโยชน์ต่อตัวเอง ความรักของแม่ก็ไม่ใช่ความรักที่บริสุทธิ์ มิตรภาพก็ไม่ใช่มิตรภาพที่บริสุทธิ์ ความรักก็”
    “เธอกำลังสงสัยความรักที่ยิ่วเชียนมีให้เธอเหรอ” 
    “เพราะพวกเขาทำให้ฉันสงสัยความรักที่ยิ่วเชียนมีให้ ฉันคิดว่า เพราะยิ่วเชียนดีกับฉันเกินไป เลยทำให้ฉันขาดเขาไม่ได้”  
    “ยัยเด็กโง่ ความรักของเธอเป็นรักที่แท้จริง เวลาจะพิสูจน์ทุกอย่างเอง เพราะว่าความรักที่แท้จริงสามารถพิสูจน์ได้ว่า สิ่งที่เคยผิดพลาดไปเปรียบเสมือนครูคอยสอนเรา แล้วเธอจะพบว่า ใครเป็นคนที่เธอแคร์ที่สุด ยิ่วเชียนเคยบอกว่า ให้เวลาเธอหน่อย ให้เธอคิดให้ดีๆ แต่ว่าปู่ไม่มีเวลาแล้ว”
    “โธ่เอ๊ยคุณปู่ บอกแล้วไงว่าอย่าล้อเล่นอย่างนี้ ขืนพูดอย่างนี้อีก ฉันกลับแล้วนะ”
    ไป๋คังเจ็บจี๊ดที่หัวใจ นั่งกุมหน้าอก อันซีหันมามองคิดว่าไป๋คังล้อเล่น แต่ครั้งนี้ไป๋คังหมดสติจริงๆ อันซีตกใจรีบประคอง
    เยี่ยนเจ๋อนั่งเซ็นสัญญาอยู่กับรูเบน ขณะที่รูเบนกำลังจะเซ็นชื่อ ยิ่วเชียนก็เข้ามาขัดจังหวะพอดี เยี่ยนเจ๋อลุกไปขวางยิ่วเชียนถามว่ามาที่นี่ได้ยังไง
    “ฉันต้องการรู้เนื้อหาของสัญญา”
    “นายมันไม่ยอมแพ้จริงๆ”
    “ฉันต้องการยืนยันว่า สัญญาทั้งสองฉบับใช่การทำรีไซเคิลมั้ย หรือจะเขียนว่า บำบัดของเสียในสัญญาของกองทุนรัสเซียเท่านั้น” 
    รูเบนมองอย่างสงสัย พลางถาม “เกิดอะไรขึ้น” 
    “ไม่มีอะไรครับ” เยี่ยนเจ๋อหันมาคุยกับยิ่วเชียนต่อ “นายไม่ใช่คนของโอเชี่ยนแล้ว เซี่ยยิ่วเชียน นายไม่มีอำนาจนี้”
    “ถ้าไม่ใช่สร้างโรงงานกำจัดของเสียก็ดี ทำไม กลัวฉันจะดูเหรอ” 
    ยิ่วเชียนจะดึงสัญญาไปอ่าน แต่เยี่ยนเจ๋อไม่ยอม “นี่คือการละเมิดความเป็นส่วนตัวของเรานะ”
    “ฉันไม่ปล่อยให้นายสร้างโรงงานกำจัดของเสียในหมู่บ้านภูล่านแน่”  
    ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ของยิ่วเชียนดังขึ้น ยิ่วเชียนต้องยอมปล่อยมือจากสัญญามากดรับสาย เสียงอันซีดังเข้ามาบอกว่าไป๋คังหมดสติให้รีบไปหา ยิ่วเชียนรีบเดินออกไปทันที
    เยี่ยนเจ๋อมองอย่างสงสัย รูเบนรีบถาม “มีปัญหาอะไรรึเปล่า” 
    “ไม่มีอะไรครับ เขาเป็นเพื่อนของผม งั้นเราเซ็นสัญญาให้เรียบร้อยกันเถอะ เพอร์เฟ็ค แต่ผมคิดว่า วิธีที่ดีที่สุดคือให้ผมเป็นคนเก็บสัญญาฉบับนี้ไว้ก่อน จนกว่าผมจะได้เป็นประธานบริษัทในเอเชีย หวังว่าคุณคงไม่ขัดข้อง” รูเบนไม่ค่อยพอใจนัก
    ยิ่วเชียนรีบวิ่งเข้ามาภายในโรงพยาบาลอย่างร้อนใจ เปิดประตูห้องเข้าไป
    “คุณปู่” 
    อันซีเรียกอย่างตกใจ “ยิ่วเชียน หมอบอกว่า คุณปู่เป็นโรคเลือดอุดตันกำเริบ เลือดไม่สามารถไหลเวียนได้ชั่วคราวจึงทำให้หมดสติ แต่ได้รับการตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วรอให้คุณปู่ฟื้นเท่านั้น คุณไม่ต้องกังวลค่ะ”
    ยิ่วเชียนมองหน้าอันซีอย่างคิดถึง ”ขอบคุณนะ ที่ส่งคุณปู่มาโรงพยาบาล”
    อันซีไม่ตอบ แต่มือคลำแหวนที่นิ้วอยู่ตลอดเวลา ยิ่วเชียนก็เช่นกัน ทั้งสองรู้ดีว่าต่างฝ่ายต่างคิดถึงกัน ไป๋คังเริ่มรู้สึกตัว บอกให้ช่วยพยุงขึ้นที ทั้งสองช่วยกันพยุงไป๋คัง ยิ่วเชียนแอบมองหน้าอันซี
    “คุณปู่ขอโทษค่ะ”
    “ขอโทษครับ” ยิ่วเชียนกับอันซีต่างพูดขอโทษพร้อมกัน แล้วชะงัก ไป๋คังชี้บอก
    “ยิ่วเชียน เธอพูดก่อน” 
    “คุณปู่ ผมไม่ดีเอง ผมควรพาคุณปู่กลับบ้านเก่า ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่เหนื่อย คุณปู่ก็คงไม่เป็นลม” 
    ไป๋คังเหลือบมองอันซี “คุณปู่ขอโทษค่ะ ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่สังเกตสุขภาพของคุณปู่เลย คิดว่าคุณล้อเล่น โชคดีที่ไม่เป็นไร ไม่งั้นฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต” 
    “เธอสองคน ต้องให้ฉันเรียกมาถึงจะยอมพูดกัน ฉันก็รู้สึกไม่ดี ฉันอายุปูนนี้แล้ว เป็นพ่อสื่อครั้งแรก เกือบทำให้ตัวเองเสียชีวิตแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้พวกเธอคืนดีกันได้ แล้วยังไงล่ะ ต่างคนต่างเงียบ ทำเหมือนคนแปลกหน้า”
    ไป๋คังจับมือทั้งสองคนมาจับกันไว้ ยิ่วเชียนมองอึ้งๆ แต่ก็รู้สึกดี
    “เฮ่อ ฉันแก่แล้ว ฉันอยากเห็นเธอสองคนเป็นฝั่งเป็นฝาได้แล้ว”
    “คุณปู่ ไหนบอกว่าจะไม่พูด” อันซีท้วง
    “อันซี ยิ่วเชียน ตราบใดที่เธอสองคนไม่ปล่อยมือของกันและกัน ปู่อาจจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ชีวิตคนเราสั้นนัก ทำไมต้องเสียเวลาทำให้ต่างฝ่ายเสียใจล่ะ” 
    “อื้ม ผมรู้แล้วครับ”
    “ยัยหนู แล้วเธอล่ะ”
    “รู้แล้วค่ะคุณปู่”
    ทั้งสองสบตากันอย่างคิดถึง จากนั้นยิ่วเชียนก็เดินมาส่งอันซี เขาเดินมาเงียบๆ จนอันซีอึดอัด ต้องพูดขึ้นมาก่อน
    “คุณกลับไปดูคุณปู่เถอะ ไม่ต้องส่งฉันแล้ว”
    “คุณปู่บอกว่า ฉันต้องไปส่ง”

จบตอนที่ 29