อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 26 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 24.00 น. ทางช่อง NOW26

    ไป๋คังบอกับหย่งชิงและอันซีว่า
    “ฉันมียิ่วเชียนกับอันซี มีคนในครอบครัวอยู่ด้วยถึงเรียกว่าบ้าน ทำไม พ่อแม่เธอไม่เคยสอนเหรอ”
    หย่งชิงโมโห ลุกขึ้นยืนเสียงดัง “คุณพูดจบรึยัง เพราะคุณเป็นปู่ของยิ่วเชียน ฉันถึงได้เกรงใจ คุณอย่าเห็นความเกรงใจของฉันเป็นเรื่องล้อเล่นสิ ในเมื่อคุณไม่อยากได้บ้านหลังนั้นแล้ว ดี ตั้งแต่นี้ไป พวกเธอทุกคน ห้ามไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีก ถ้าฉันรู้ว่าใครไปเหยียบที่นั่น ฉันจะสั่งให้คนรื้อบ้านทันที”
    หย่งชิงเดินออกไปทันที อันซีจะตาม ไป๋คังบอกให้ไปเธอไป แล้วให้อันซีนั่งลง
    “อันซี ฉันขอโทษ เมื่อวานปู่แสดงกิริยาไม่ดีกับเธอ ปู่สับสนไปหมดแล้ว”
    “คุณปู่ อย่าพูดอย่างนี้ค่ะ แค่คุณปู่ไม่โกรธฉัน ฉันก็ดีใจมากแล้ว”
    “คำพูดที่ฉันพูดเมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล เธอต้องดูแลยิ่วเชียนให้ดี เขาเป็นคนที่ฉันห่วงที่สุดในโลก จากวันนี้ไป ฉันมอบเขาให้เธอดูแลแล้วนะ”
    “ฉันรู้แล้วค่ะ นอกจากยิ่วเชียนไม่ต้องการฉัน ไม่งั้นฉันจะไม่มีทางไปจากเขา”
    “เธอสัญญานะ”
    “ฉันสัญญา” ไป๋คังยิ้มสบายใจ
    หย่งชิงเดินเสียใจออกมาจากร้านกาแฟ นึกถึงคำพูดของอันซีต่างๆ ก็ทรุดลงร้องไห้อย่างหนัก
    ยิ่วเชียนกลับเข้ามาบ้าน ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย อันซีเห็นเข้าก็ทัก ยิ่วเชียนยิ้มน้อยๆ ให้หญิงสาว ก่อนจะดึงเธอเข้าไปกอดอย่างเห็นใจและสงสารจับหัวใจ อันซีไม่เข้าใจความรู้สึกของยิ่วเชียน คิดว่าเขามีปัญหาจึงกอดปลอบ จนไป๋คังแซว แล้วไป๋คังก็เหลือบเห็นรูปสวนสนุกส่งให้อันซีบอกว่า นี่คือที่ยิ่วเชียนพลาดตอนมัธยม ยิ่วเชียนว่าเขาลาหยุดงานพอดี ชวนเธอไป

    ทันใดนั้นพวกเหม่ยเหวิน จื้อหลิง หยาลู่และหยาเอินก็มาปรากฎตัวขึ้นที่บ้านยิ่วเชียนด้วยความคิดถึงอันซี ไป๋คังยินดีต้อนรับ ยิ่วเชียนเขินๆ ที่มากันครบ
    พวกเหม่ยเหวินบอกให้อันซีไปเที่ยวกับยิ่วเชียนเถอะ พวกเธอเที่ยวกันเองได้
    และระหว่างที่ยิ่วเชียนกับอันซีไปเที่ยวสวนสนุกัน พากันเล่นม้าหมุน ยิ่วเชียนจะชวนเล่นรถไฟเกาะแต่อันซีกลัวหนีลงมา เหม่ยเหวินให้หยาลู่กับจื้อหลิงสวมชุดมาสคอตมาทำให้ยิ่วเชียนกับอันซีได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่สุดท้ายยิ่วเชียนก็จับได้
    อันซีกับยิ่วเชียนเดินเข้ามาหาทั้งสามคน อันซีกอดอกเอาเรื่อง ในขณะที่ยิ่วเชียนยืนยิ้มอยู่ข้างๆ
    “นี่พวกเธอ ไหนบอกว่าไปช็อปปิ้งซื้อเทปเพลงที่ตึก 101 ไง แล้วก็ นายไม่ต้องดูแลหยาเอินเหรอ”
    “โธ่เอ๊ยใครเขาฟังเทปกันอีกล่ะ เขาหันไปฟังเพลงออนไลน์กันหมดแล้ว” เหม่ยเหวินขัดคอ
    “ฉันกลัวความสูง ไม่กล้าขึ้นตึก 101 หรอก” จื้อหลิงแก้ตัว
    “ฉันไปส่งหยาเอินที่โรงพยาบาล หยาเอินบอกให้ฉันมากับทุกคน ไม่งั้นเขาจะรู้สึกผิด เขาบอกว่า มีพยาบาลคอยดูแลอยู่แล้ว” หยาลู่ว่า
    “แล้วทำไมพวกเธอต้องแต่งตัวแบบนั้นด้วย” 
    จื้อหลิงกับหยาลู่ว่าเป็นความคิดของเหม่ยเหวิน เหม่ยเหวินขำเจื่อนๆ 
    “นี่ๆๆ เรามาครั้งนี้ความจริงอยากมาดูว่าเธอสบายดีมั้ยเท่านั้น”
    “เธอชอบบอกเราว่าเธอสบายดี ถ้าไม่ได้เห็นกับตา พี่เหม่ยเหวินบอกว่าไม่วางใจ” หยาลู่บอก
    “ตอนนี้เห็นกับตาแล้วเหม่ยเหวินสบายใจรึยัง จะได้ไม่ต้องบ่นอยู่ตลอดเวลา ฉันฟังจนหูชาไปหมดแล้ว” จื้อหลิงบ่น
    “พวกเธอไม่คิดถึงเขารึไง” เหม่ยเหวินท้วง
    อันซีซาบซึ้งใจ ลงไปนั่งข้างๆ เหม่ยเหวิน 
    “พี่เหม่ยเหวิน ฉันไม่เคยรู้เลยว่าพี่เป็นห่วงฉันมาก พี่เหมือนแม่ของฉันเลย แม่ของฉันต้องเหมือนพี่แน่ๆ”
    “นี่ๆๆ อย่าเรียกฉันอย่างนี้นะ” 
    “แม่”
    “แม่บ้านเธอน่ะสิ เรียกฉันว่ามามี้” เหม่ยเหวินบอก
    “แม่ ไม่เอา แม่”
    ยิ่วเชียนมองอันซีอ้อนเหม่ยเหวินอย่างขำๆ แล้วก็เริ่มสงสารอันซีขึ้นมาอีก ที่แม่ที่แท้จริงของเธอไม่ยอมรับ ทั้งที่เธอโหยหาอยากเจอแม่มานาน
    ทั้งหมดเดินออกมาจากสวนสนุก เหม่ยเหวินก็เห็นมอเตอร์ไซค์ของต้าเฟย เธออึ้งไปนิดแล้วจะเดินหนี แต่ทุกคนบอกให้เข้าไปคุยกับต้าเฟยให้รู้เรื่องไปเลย ไม่ใช่ปล่อยให้เธอรอแบบนี้ พอดีต้าเฟยออกมาเจอก็ดีใจ ชวนเหม่ยเหวินเข้าไปคุย
    ต้าเฟยพาเหม่ยเหวินเข้ามาในร้าน ซึ่งเขาตกแต่งด้วยภาพถ่ายในความทรงจำระหว่างเขากับเหม่ยเหวิน เหม่ยเหวินเห็นแล้วยิ้มซาบซึ้งใจ
    “นี่คือความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตฉัน ตอนนั้นทำไมต้องโกหกฉันด้วย เธอรู้มั้ยว่าฉันรอเธอในสถานที่เดิมทุกๆ ปี”
    เหม่ยเหวินนั่งดื่มกาแฟคุยกับต้าเฟยไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความอยากรู้อยากเห็นของพวกอันซี ที่ต้องนั่งรออยู่ข้างนอก สักครู่เหม่ยเหวินเดินออกมากับต้าเฟย แล้วหันไปบอกชายหนุ่มหน้าเศร้าๆ
    “ไม่ต้องส่งแล้ว” ต้าเฟยเดินตามไปดึงแขนไว้
    “หัวใจที่ฉันให้เธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง ถ้าเธอยังต้องการหาที่พักพิง ช่วยเห็นแก่เรา ที่เคยผ่านเรื่องราวมามากมาย ฉันยังรอเธอเสมอ”
    อันซีซาบซึ้งมาก หยาลู่ยิ้มๆ ยิ่วเชียนก็ฟังอย่างเข้าใจ ในขณะที่จื้อหลิงเคลิ้มมาก เหม่ยเหวินตอบต้าเฟยเศร้าๆ
    “ฉัน ฉันขอคิดดูก่อน” เหม่ยเหวินเดินออกไปเลย ต้าเฟยมองตามอย่างอาลัยอาวรณ์ อันซีรีบวิ่งตามไป ทุกคนตามไป

    หยาเอินไปดักรอเยี่ยนเจ๋อที่บริษัท เยี่ยนเจ๋อเห็นแต่ก็แกล้งไปกับสาวๆ ในบริษัท จนสาวๆ รู้สึกได้ว่าหยาเอินแอบเดินตามมาตลอด เยี่ยนเจ๋อเองก็ใจอ่อน หันกลับมาคุยกับหยาเอิน
    “ฉันพูดอะไรทำไมต้องทำหูทวนลมด้วย ฉันบอกแล้วว่าอย่ามาหาฉันที่นี่อีก ฉันขอร้องเธอล่ะ อย่าทำในสิ่งที่ไม่มีความหมายเลย ขอร้องไปให้พ้น”
    เยี่ยนเจ๋อหันหลังให้ หยาเอินเขาไปจับแขนเขาไว้ เยี่ยนเจ๋อหันมามอง หน้าเครียดๆ
    “คุณเป็นอะไรคะ ก่อนหน้านี้คุณปฏิเสธฉัน แต่ว่า คุณไม่เคยโกรธ คุณมีเรื่องไม่สบายใจใช่มั้ย”
    “แม่เธอไม่เคยสั่งสอนรึไง อย่าอยากรู้อยากเห็นเรื่องของคนอื่น”
    หยาเอินส่ายหน้าเศร้าๆ “แม่ของฉันหนีไป เพราะฉันป่วย พ่อฉันก็เหมือนกัน”
    เยี่ยนเจ๋อถอนใจ “ดี เธออยากเจอฉันใช่มั้ย ฉันจะให้โอกาสเธอ ถ้าเธอทำให้ฉันอารมณ์ดีได้ ฉันจะให้เธอเจอบ่อยๆ”
    เยี่ยนเจ๋อกระชากแขนหยาเอินพาไปหน้าโรงแรม หยาเอินพยายามขัดขืน
    “เธออยากเจอฉันไม่ใช่เหรอ เป็นยังไง แค่นี้คงไม่เป็นไรนะ”   
    “ฉัน” 
    “ไม่กล้าเล่นเกม ก็อย่าเข้าใกล้ฉัน ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นอีก”
    หยาเอินตัดสินใจจะเดินเข้าโรงแรมตามที่ชายหนุ่มต้องการ เยี่ยนเจ๋อตกใจรีบคว้าแขนหยาเอินไว้ถามว่าจะทำอะไร
    “คุณจะเข้าไปไม่ใช่เหรอ”
    “เธอคิดว่ามากินบุฟเฟ่ต์เหรอ” 
    “ฉันรู้”
    “ฉันบอกให้ทำอะไรเธอก็ทำ เธอโง่รึไง” 
    หยาเอินน้ำตาไหล “ถ้าฉันโง่ล่ะก็ คุณจะมีความสุขใช่มั้ย ฉันต้องการให้คุณมีความสุข เพราะฉัน หวังว่าคุณจะอยากเจอฉันเหมือนที่ฉันอยากเจอคุณ หวังว่าเพราะการมาของฉัน จะทำให้คุณยิ้มได้ ฉันแค่ ฉันแค่ ชอบคุณๆ ชอบคุณมากเท่านั้นเอง” 
    หยาเอินก้มหน้าอาย  เยี่ยนเจ๋ออึ้ง เข้าใจ ซาบซึ้งในความรู้สึกที่หยาเอินมีให้เขาอย่างซื่อสัตย์ เขาดึงหยาเอินมากอดไว้ ลึกๆ แล้วก็ไม่อยากทำให้หยาเอินต้องเสียใจแบบนี้
    คืนนั้น อันซียกอาหารจานสุดท้ายมาวางบนโต๊ะอาหารบ้านยิ่วเชียน ซึ่งวันนี้มีคนนั่งเต็มโต๊ะ กำลังทานอาหารคุยกันสนุก ต้าอี๋ก็เข้ามา ยิ่วเชียนรีบพาไปคุยที่ห้องหนังสือ
    “ผู้อำนวยการสั่งให้ผมไปติดต่อกับคนงานก่อสร้าง ทางโน้นตอบกลับมาแล้ว พวกเขาบอกว่าไม่เคยได้ยินเรื่องการก่อสร้างในหมู่บ้าน เป็นเพียงสถานที่กำจัดขยะ”
    “เป็นแค่ที่กำจัดขยะแน่นะ”
    “นี่เป็นข้อมูลที่ผมหาได้” 
    ยิ่วเชียนดูเอกสาร พลางคิด “ถ้ายืนยันกับหัวหน้าว่าเรื่องการกำจัดขยะ เป็นฝีมือของเยี่ยนเจ๋อ ถ้าอย่างนั้น เยี่ยนเจ๋อจะทำให้อันซีรู้ ว่าหัวหน้าเป็นแม่ของเธอ ถ้าต้องเผชิญหน้ากับแม่ของตัวเอง อันซีต้องเสียใจแน่ แต่ว่า ถ้าไปสร้างสถานที่กำจัดขยะในหมู่บ้านภูล่าน บ้านพักของอันซี ผู้ใหญ่บ้าน คุณปู่เกาและลุงจิงวา ต้องได้รับผลกระทบ สุดท้าย อันซีก็ต้องเสียใจเหมือนกัน” 
    ยิ่วเชียนสั่งให้ต้าอี๋ติดตามสถานการณ์และหาหลักฐานมายืนยันให้มากที่สุด เขาจะหาทางหยุดเรื่องนี้เอง
    วันรุ่งขึ้น อันซีพาไป๋คังมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ขณะที่ยิ่วเชียนไปส่งพวกเหม่ยเหวิน ระหว่างอยู่โรงพยาบาบรอไป๋คังตรวจอันซีก็เห็นหมิงเย่เดินใจลอยจะเข้าไปทักก็กลัวจะไม่ชอบหน้าเธอ พอดีเยี่ยนเจ๋อโทรศัพท์เข้ามาพอดี ชวนคุยเรื่องยิ่วเชียนว่าได้บอกอะไรเธอมั้ย จังหวะนั้นอันซีเห็นหมิงเย่เดินชนคนก็ร้องตกใจเล็กๆ จนเยี่ยนเจ๋อถามว่าเกิดอะไรขึ้น
    อันซีเล่าให้ฟัง พอวางสายเยี่ยนเจ๋อให้คนสืบเรื่องหมิงเย่มาโรงพยาบาลจนรู้ว่าเธอเป็นมะเร็งเต้านม
    อันซีกลับถึงบ้านก็เล่าให้ยิ่วเชียนฟังเรื่องเจอหมิงเย่ ยิ่วเชียนแปลกใจไม่น้อยเพราะปกติหย่งชิงต้องตามไปด้วยทุกครั้ง

    ยามดึกคืนนั้น หมิงเย่มาถึงหน้าบ้านพักของอันซี เธอมองชื่อบ้านพักอย่างเศร้าๆ
    “ลูน่ามาเรีย”
    หมิงเย่จะเดินเข้าไปในบ้านพัก แต่มึนหัว ตาลาย จะล้มลง เหม่ยเหวินกลับมาจากข้างนอก เห็นเข้าพอดี รีบวิ่งมาประคอง เธอว่าไม่เป็นไร
    “ดึกมากแล้ว คุณมาคนเดียวเหรอ คุณน่าจะมาจากที่อื่น ดูการแต่งตัวไม่เหมือนคนที่นี่ คุณไม่ค่อยสบายใช่มั้ยคะ”
    “ฉันไม่เป็นไร” 
    “จริงเหรอ เอ่อ ถ้าคุณไม่รังเกียจคืนนี้คุณพักบ้านพักเราแล้วกัน จะได้ปลอดภัย ดีมั้ยคะ มาๆๆ ฉันพยุงไป ระวังนะคะ”
    เหม่ยเหวินพยุงพาหมิงเย่เดินเข้าไปในบ้านพัก
    “เอ๊ะ ทำไมไม่เข้ามานั่งล่ะ เอ่อ อ๋อฉันรู้แล้ว มาๆๆ เปลี่ยนรองเท้าค่ะ ขอโทษนะคะ หลายวันนี้ห้องพักของเราทำการฆ่าเชื้อ เลยไม่มีห้องว่างเลย คืนนี้ คุณพักห้องของเจ้านายเราแล้วกันนะ เอ๊ะ แต่คุณไม่ต้องห่วงนะคะ วันนี้เจ้านายเราไม่อยู่บ้าน ฮิๆ ดังนั้น เขาไม่รู้แน่นอนว่าใครเข้าไป”
    ที่ห้องอันซี หมิงเย่มองเสาที่อันซีเขียนพัฒนาการการเติบโตของตัวเองไว้ในทุกช่วงอายุอย่างเศร้าๆ เหม่อลอย พอเหม่ยเหวินเรียก เธอสะดุ้งนิดๆ เหม่ยเหวินถามว่าเธอชื่ออะไร
    “ฉันแซ่โจว” 
    “โจว คือคุณโจว หรือคุณนายโจวคะ เอ่อ มันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ ประเด็นคือดึกมากแล้ว คุณรีบพักผ่อนเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไร ฉันอยู่ชั้นล่าง ไม่ต้องเกรงใจนะคะ กู๊ดไนท์ค่ะ”
    หมิงเย่มองไปรอบๆ ห้องอันซี ถอนใจ
    “แม้แต่โต๊ะเครื่องแป้ง เครื่องสำอางก็ไม่มีเลย”
    หมิงเย่เดินขึ้นไปชั้นบน เซไปชนโต๊ะ พลันเห็นจดหมายที่เยี่ยนเจ๋อเคยเขียนส่งมาให้อันซีพร้อมกับกล่องของขวัญหลายกล่อง 
    “หูเยี่ยนเจ๋อ หูเยี่ยนเจ๋อ เยี่ยนเจ๋อ รู้จักอันซีตั้งแต่แรกแล้ว”
    หมิงเย่หยิบการ์ดที่อยู่กับกล่องของขวัญมาดู “โจวหมิงเย่ ชื่อเดิมของฉัน นี่ ส่งให้ฉันนี่นา”
    หมิงเย่แกะกล่องของขวัญที่อันซีเคยส่งให้เธอมาดูทุกกล่องอย่างตื่นเต้น หยิบกระจกอันหนึ่งซึ่งเป็นของขวัญจากอันซีมาดู พร้อมอ่านการ์ด
    “แม่คะ หนูจบประถมแล้วค่ะ นี่เป็นของขวัญที่พ่อให้หนู พ่อบอกว่าถ้าหนูส่องกระจกแล้วจะเห็นแม่ค่ะ แม่คะ เมื่อไหร่แม่จะกลับมาคะ หนูคิดถึงแม่” 
    “แม่คะ ใกล้ถึงฤดูหนาวแล้ว นี่คือผ้าพันคอที่กำลังเป็นที่นิยมที่สุด หนูเก็บเงินตั้งครึ่งเดือนกว่าจะซื้อได้ แม่ต้องชอบมากแน่ อีกครึ่งปี หนูจะครบอายุ 18 แล้ว” 
    “เป็นวันที่แม่ สัญญาไว้กับพ่อ หนูอยากเจอแม่มาก หวังว่าแม่จะชอบหนูเหมือนกัน” 
    หมิงเย่ร้องไห้อย่างหนักกำผ้าพันคอผืนนั้นด้วยความปวดร้าว

จบตอนที่ 26