อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 24 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 24.00 น. ทางช่อง NOW26

    ยิ่วเชียนคิดเรื่องที่เคยคุยกับหมิงเย่แล้วที่หย่งชิงมาต่อว่า กับเรื่องราวที่อันซีบอกเล่าถึงพ่อและแม่ของเธอทำให้เขาปะติดปะต่อแล้วตรงไปหาหมิงเย่ทันที
    “วันนี้คุณไปหมู่บ้านภูล่านมาเหรอ” 
    “หย่งชิง ไปเตือนเธออย่างที่คิดไว้ มิน่าล่ะโบราณถึงกล่าวว่า สำหรับผู้หญิง สิ่งที่เป็นอุปสรรคที่สุดคือความรัก ถอยแค่ก้าวเดียว ก็จะพ่ายแพ้ย่อยยับ”
    “อันซี เป็นลูกสาวของหัวหน้าใช่มั้ย”
    หมิงเย่อึ้ง มองหน้ายิ่วเชียนเขม็ง ก่อนจะหลบตา “ฉันเคยให้กำเนิดเขาเมื่อ 28 ปีก่อน” 
    “คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
    “หลังจากเยี่ยนเจ๋อไปหมู่บ้านภูล่าน”
    “แล้วทำไมไม่ยอมรับเธอ” 
    หมิงเย่พยายามกลั้นน้ำตาหันมาเผชิญหน้ากับยิ่วเชียน “เพราะเขาไม่คู่ควร”
    ยิ่วเชียนอึ้ง โกรธมาก นึกสงสารอันซี หมิงเย่ก็ขมขื่นไม่แพ้กัน
    “ฉันไม่คิดว่า เขาจะเป็นคนประเภทนั้น ไร้คุณสมบัติ พฤติกรรม การสนทนา ยิ่งกว่านั้นคือไร้การศึกษา ฉันไม่ต้องการลูกสาวแบบนั้น” 
    ยิ่วเชียนสงสารอันซีจับใจ “ลูกสาวไม่ใช่เพราะต้องการแล้วจะมีตัวตน คุณต่างหากที่เป็นคนให้ชีวิตเขา ผมเคารพหัวหน้ามาตลอด เพราะหัวหน้าเป็นคนเด็ดขาด และเป็นคนทำงานว่องไว เป็นคนชัดเจน แต่ผมเพิ่งรู้ว่า ความจริงแล้ว คุณสามารถโยนทุกอย่างของตัวเองทิ้งเหมือนกระสอบทรายได้ แต่ว่า กระสอบทรายมันหนักมาก ถึงคุณปีนขึ้นไปสูงยังไง วันหนึ่ง มันจะกลับมาเป็นตัวถ่วงของคุณ”
    “กระสอบทรายเหรอ งั้นฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ใครเป็นคนแรกที่ฉันจะตัดทิ้ง โปรเจคต์โครงการก่อสร้าง ตั้งแต่นี้ไป เธอไม่ต้องเข้ามายุ่ง เจนนิเฟอร์เข้ามา”
    หมิงเย่สะบั้นอารมณ์ ทำไม่สนใจยิ่วเชียน ยิ่วเชียนยืนอึ้ง เพิ่งรู้ซึ้งถึงจิตใจหมิงเย่ เจนนิเฟอร์เดินเข้ามา ยิ่วเชียนจำเดินออกไป หมิงเย่สอบถามความคืบหน้าการประชุมกองทุนรัสเซีย
    พอเจนนิเฟอร์คุยกับหมิงเย่แล้วก็ตรงไปหาเยี่ยนเจ๋อบอกเล่าให้เขาฟังอย่างสนิทสนมกันมาก
    ยิ่วเชียนรู้ความจริงแล้วว่า หัวหน้าของเขาคือแม่แท้ๆ ของอันซี แต่เขาตัดสินใจไม่บอกความลับนี้กับเธอ แม้จะรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอดก็ตาม เพราะเขารู้ดีว่าแม่ของเธอไม่ยอมรับเธอ เขาจึงไม่อยากเห็นเธอเจ็บปวดใจอีก  
    อันซีอยู่ที่บ้านพัก กระโดดคว่ำหน้าลงบนเตียงนอนอย่างมีความสุข ทันใดนั้นยิ่วเชียนก็มาเคาะเรียกหาเธอ อันซีเปิดให้เขาเข้ามา ยิ่วเชียนว่าคิดถึง อันซีว่าเว่อร์
    ยิ่วเชียนชวนคุยเรื่องพ่ออันซีนิดหน่อยแล้วเขาก็บอกว่าจะเล่านิทานให้ฟัง จับอันซีนอนแต่เธอย้อนว่าตอนนี้เธออายุเท่าไหร่แล้วจะให้มานอนฟังนิทาน แต่อันซีก็ยอมทำตามเล่าเรื่องชายคนหนึ่งร่ำรวยมาก แต่งงานกับเด็กสาวคนหนึ่ง แล้วสั่งห้ามเปิดห้องหนึ่งเด็ดขาด ภรรยาเขาอยากรู้ไปเปิดดูก็พบในห้องนั่นเต็มไปด้วยเลือดและศพของภรรยาเก่า อันซีถามว่าทำไมถึงเล่าเรื่องนี้ให้ฟังหรือว่าคืนที่เธอเมาพูดเรื่องแม่มากไป
    ยิ่วเชียนมองหญิงสาวอย่างจริงจัง จับมือเธอไว้ “อันซี ไม่เจอแม่ก็ไม่เป็นไร มีฉันก็พอแล้ว ขอให้ฉัน เป็นคนสำคัญที่สุดของเธอ ชีวิตนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอเหงาอีก ฉันสัญญา”
    อันซีซาบซึ้งในน้ำใจของชายหนุ่ม ทั้งคู่ยิ้มให้กัน
    เช้าวันรุ่งขึ้น อันซีตื่นก่อนเห็นยิ่วเชียนหลับก็แอบมาหอมแต่ยิ่วเชียนรู้สึกตัวสั่งให้หอมอีกข้างด้วย พอดีพวกเหม่ยเหวิน จื้อหลิงและหยาเอินมาเห็นก็แซว
    แถมตอนอาหารเช้าอันซีก็ตักของอร่อยให้ยิ่วเชียนโดยไม่สนใจเพื่อนๆ จนโดนล้อ อันซีเลยบอกให้ยิ่วเชียนกลับไทเปไปคนเดียวเลย ยิ่วเชียนว่างั้นเย็นจะกลับมานี่ เพื่อนๆ ไม่ยอมไล่ทั้งสองกลับไทเปไปด้วยกันเลย ก่อนที่พวกเธอจะเป็นตากุ้งยิง
    ระหว่างทางกลับ ยิ่วเชียนพาอันซีแวะที่หน้าผาที่เป็นความทรงจำของทั้งสอง
    “ฉันอยากมาที่นี่อีกครั้ง เพราะที่นี่คือครั้งแรกที่เรารู้จักกัน เธอเป็นคนพาฉันมา”
    ยิ่วเชียนนึกถึงเรื่องสมัยเรียนมัธยมที่อันซีพาเขามา แล้วปลอบใจเขาด้วยการตะโกน
    “ฉันเป็นผู้ชายที่พิเศษที่สุดในโลก คนที่รังแกฉันไปตายให้หมดซะ”
    อันซีหันมายิ้มๆ กับยิ่วเชียน พลางทำอย่างในอดีต ด้วยการตะโกนออกไป
    “เฮ้ ฉันเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก นายคิ้วเส้นตรงกับเซี่ยยิ่วเชียนเป็นคนคนเดียวกัน โชคดียิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งอีก ฮิๆๆ”
    ยิ่วเชียนยิ้ม มองอันซีอย่างเอ็นดู
    “มีอีกหนึ่งเหตุผล ที่ฉันอยากมาที่นี่ เพราะที่นี่อยู่ใกล้กับท้องฟ้าและทะเล สวัสดีครับคุณพ่อของอันซี ผมชื่อเซี่ยยิ่วเชียน ผมชอบลูกสาวของคุณมาก มอบเธอให้ผมดูแลโดยไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะพยายามทำให้เธอมีความสุข อากาศดีมาก ทะเลสงบมาก ฉันคิดว่า พ่อของเธอคงตกลงแล้ว” 
    อันซีแตะแขนยิ่วเชียน “ขอบคุณมาก ฉันจะพยายามทำให้คุณมีความสุข”
    ยิ่วเชียนจับมืออันซีเดินไปด้วยกัน
    ถึงที่ทำงานต้าอี๋รายงานยิ่วเชียนว่าเจนนิเฟอร์พบหมิงเย่เมื่อวานแล้วก็เข้าห้องเยี่ยนเจ๋อ เขาจึงเรียกเจนนิเฟอร์มาพบ และพูดเรื่องเยี่ยนเจ๋อ เธอว่าจะเปิดเผยเร็วๆ นี้แต่ยิ่วเชียนว่าคงไม่ได้เปิดเผยแน่ เจนนิเฟอร์ไม่พอใจ
    ยิ่วเชียนบอกให้ต้าอี๋ตรวจสอบเรื่องกองทุนรัสเซียว่าหัวหน้าเป็นใคร แล้วเริ่มซื้อที่ดินในหมู่บ้านภูล่านหรือยัง ยิ่วเชียนถอนหายใจเครียด
    ยิ่วเชียนกลับถึงบ้านก็เครียดๆ แยกตัวไปห้อง อันซีที่ดูหนังกับไป๋คังเลยขอตัวตามไปคุยด้วย 
    “มีปัญหาเหรอ”
    “อืม ใช่แล้ว ถ้าฉันเดาไม่ผิด บริษัทของเรากำลังเจอกับวิกฤติ แต่ว่าหัวหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด”
    “ทำไมล่ะ”
    “ขี้สงสัยเป็นนิสัยของเขา”
    “แล้วถ้าคุณ ยอมอ่อนข้อให้เขาล่ะ”
    “แบบนั้นยิ่งไม่ได้”
    “พวกคุณนี่แปลก อะไรก็ต้องสงสัย อย่างนี้จะไปซื้อผักในตลาดได้ไง ถ้าวันนี้แม่ค้าให้ฟักทองคุณ บอกคุณว่าฟักทองลูกนี้อร่อยมาก แต่ความจริงคุณต้องซื้อฟักทองกลับไปต้มก่อนถึงจะรู้ว่ามันอร่อยรึเปล่า” 
    ยิ่วเชียนฟังอย่างสนใจ “ปกติแล้ว เมื่อแม่ค้าบอกว่าฟักทองลูกนี้อร่อยมาก เธอก็ต้องเริ่มสงสัยแล้ว เขาจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าฟักทองลูกนี้อร่อย ถ้าเวลานี้ แม่ค้าบอกว่าขายให้เธอในราคาถูกๆ งั้นเธอก็ยิ่งต้องสงสัย ทำไมเขาถึงขายให้เธอราคาถูกกว่า แสดงว่า ฟักทองลูกนี้ต้องมีปัญหา ทำไมทุกเรื่องที่เธอพูดออกมา ดูเหมือนจะง่ายมากล่ะ”
    อันซีหน้าเศร้า ยิ่วเชียนแปลกใจถามว่าเป็นอะไร
    “แต่ว่า ถ้าฉันเป็นคุณหู ฉันจะพิสูจน์ให้หัวหน้าเห็นว่าคุณเป็นฟักทองลูกที่ดี แต่ว่าตอนนี้ หัวหน้าของคุณไม่ชอบฉัน ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้เลย ชาตินี้เขาคงไม่มีทางชอบผู้หญิงอย่างฉันใช่มั้ย” 
    ยิ่วเชียนเข้าไปกอดอันซีด้วยความสงสารจับใจ
    “อันซี อย่าไปคิดเรื่องของหัวหน้าเลย จะเป็นฟักทองลูกดี หรือไม่ดีก็ช่าง แค่เธอมีความสุขก็พอ”
    อันซีกอดตอบยิ่วเชียน “ฉันต่างหากที่ควรปลอบใจคุณ ทำไมคุณถึงมาปลอบฉันล่ะ”
    “แค่เธอมีความสุขทุกๆ วัน ฉันก็ดีใจแล้ว” อันซียิ้มซาบซึ้ง
    อันซีชงชาร้อนๆ ให้ไป๋คัง พลางถามยิ่วเชียนชอบอะไรเป็นพิเศษที่จะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น ไป๋คังว่าแต่ก่อนยากจน ยิ่วเชียนไม่เคยใช้เงินสิ้นเปลือง นอกจากสอบได้ไม่ดี หรือว่าไม่สบายใจ เขาถึงจะยอมเสียเงินซื้อเต้าฮวยกิน พอย้ายมาไทเปก็หาร้านที่รสชาติเหมือนบ้านเกิด แต่ว่าอยู่ไกล

    วันรุ่งขึ้น ยิ่วเชียนนั่งทำงานอยู่ต้าอี๋ก็ถือถุงบอกว่าอันซีฝากมาจากร้านเต้าฮวยที่ต้องไปต่อแถวยาวกว่าจะซื้อได้ แถมมีของต้าอี๋ด้วย ยิ่วเชียนยิ้มทันที
    อันซีหันหลังไปมองๆ บริษัท ระหว่างนั้นเยี่ยนเจ๋อเดินมาเห็น เขาทำทีเป็นเดินชนอันซี และทักทายกัน เยี่ยนเจ๋อยิ้มน้อยๆ ให้ ก่อนผละออกไปหน้าเหนื่อยๆ อันซีสงสัยบอกว่ามีอะไรไม่สบายใจก็คุยกันได้นะ ระหว่างนั้นเจนนิเฟอร์เดินมาเห็นทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนมอยู่หน้าบริษัท เจนนิเฟอร์เดินหน้าบึ้งเข้าไปในบริษัท สวนกับยิ่วเชียนซึ่งเดินถือถุงออกมาพอดี ยิ่วเชียนได้ยินเสียงเยี่ยนเจ๋อ
    “คุณนี่ช่างสังเกตจังเลยนะ” เยี่ยนเจ๋อชม
    “อืม นี่ อย่าหดหู่ไปเลย ไม่มีอะไรแย่เกินไปหรอก”
    “อืม เข้าบริษัทก่อนนะ”
    ยิ่วเชียนเดินเข้ามาหาทั้งคู่ เยี่ยนเจ๋อยิ้มทักแล้วเดินไป อันซีตะโกนบอก
    “นี่ เวลากับที่อยู่บอกฉันอีกทีนะ บ๊ายบาย”
    ยิ่วเชียนมองอันซีงอนๆ ก่อนพาเธอมานั่งคุยกันใต้ร่มไม้ ทั้งทียังงอนไม่ยอมพูด้วยเลย
    “ร้านกาแฟของบริษัทคุณดีจังเลย ยืมเสื่อได้ด้วย โธ่เอ๊ย ไม่เห็นมีอะไร แค่เยี่ยนเจ๋ออารมณ์ไม่ดีเลยคุยเป็นเพื่อนเขา ทำไมต้องโกรธด้วย ฉันอยู่ที่นี่ ไม่มีเพื่อนที่ไหนด้วย”
    “ฉันไม่ได้ห้ามให้พวกเธอเป็นเพื่อนกัน แค่ชั่วคราว รักษาระยะห่างกับเยี่ยนเจ๋อได้มั้ย” 
    “เพราะอะไร เพราะว่า ความสัมพันธ์ของคุณกับหัวหน้าคุณเหรอ คุณคิดว่าเยี่ยนเจ๋อ เป็นฟักทองลูกที่ดีของหัวหน้าเหรอ” 
    “ไม่เพียงเท่านี้ เยี่ยนเจ๋อ พักนี้ เยี่ยนเจ๋อดูแปลกๆ”
    “เขาอารมณ์ไม่ดีก็ต้องแปลกน่ะสิ อย่าบอกนะว่าคุณหึงฉัน”
    ยิ่วเชียนอึ้งๆ อันซีเข้าไปกอดไหล่เขายิ้มๆ
    “ไม่ต้องห่วง เยี่ยนเจ๋อไม่ใช่อาหารของฉัน เพราะฉันชอบหนอนหนังสือบางตัวที่ยิ้มยากที่สุด”
    “บางตัวเหรอ” ยิ่วเชียนเหล่
    “บางคนค่ะๆ” ยิ่วเชียนค่อยยิ้มๆ
    “ทำไมชอบจับผิดเค้าตลอด มา กินเต้าฮวย ฉันต่อแถวตั้งแต่เช้า” 
    ยิ่วเชียนยื่นช้อนให้อันซี หญิงสาวแปลกใจ เขาบอกให้เธอป้อน ตอนแรกอันซีให้กินเองแต่สุดท้ายก็ป้อนให้ ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างมีความสุข อันซีบอกยิ่วเชียนรู้สึกว่าคุณปู่เหนื่อยง่ายให้เขาพาไปตรวจบ้าง
    ต้าอี๋รีบวิ่งเข้ามาหายิ่วเชียนที่ห้องทำงาน
    “ผู้อำนวยการ เป็นอย่างที่คุณคาดการณ์ไว้ ที่ดินในหมู่บ้านภูล่านตอนนี้ไม่ใช่ของเจียงไห่โค่แล้ว มีการจดทะเบียนโดยใช้ชื่อที่แตกต่างกัน” 
    “คนเหล่านั้น คงถูกใช้ชื่อในนามเท่านั้น ดูเหมือนการร่วมงานครั้งนี้ กองทุนรัสเซียกำลังตีสองหน้ากับเรา ด้านหนึ่งซื้อที่ดินที่จำเป็นทั้งหมดของโครงการ อีกด้านหนึ่ง ขายที่ดินในราคาสูงให้บริษัทโอเชี่ยนของเรา” 
    “แต่โปรเจกต์เป็นการตัดสินใจของหัวหน้า ถ้ากองทุนรัสเซียคิดจะซื้อที่ดินไว้ล่วงหน้า แสดงว่าบริษัทต้องมีหนอนบ่อนไส้ หรือว่าจะเป็นเจนนิเฟอร์ หรือแม้แต่”
    “ฉันหวังว่าจะไม่ใช่เขา” ยิ่วเชียนถอนใจ
    เวลานั้นเยี่ยนเจ๋อยืนอยู่ในห้องทำงาน จับหมากรุกของยิ่วเชียนหมุนไปมา 
    “ในที่สุดก็จะออกจากที่นี่แล้ว เพราะตำแหน่งนี้ไกลเกินไปสำหรับฉัน เล็กเกินไปด้วย” เยี่ยนเจ๋อยิ้มๆ
    เจนนิเฟอร์เดินเข้ามาถามว่าเขาคุยอะไรกับหญิงคนนั้น เยี่ยนเจ๋อต่อว่าไม่ให้เข้ามาในห้องเขาพลการ เจนนิเฟอร์ว่าเลิกงานแล้ว และถามว่าเขาจะพาเธอไปกองทุนรัสเซียด้วยใช่มั้ย เยี่ยนเจ๋อนิ่งไป หันหลังให้ไม่ยอมตอบ เจนนิเฟอร์เข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง ถามเขาตรงๆ ว่าแค่คบเธอเล่นๆ ใช่มั้ย เยี่ยนเจ๋อกอดเอวแล้วดึงเจนนิเฟอร์เข้ามาหา
    “ทำไมคุณพูดอย่างนี้ล่ะ ผมชอบผู้หญิงมีความมั่นใจ ความมั่นใจของคุณล่ะ หรือคุณคิดว่า คุณจับผมไม่อยู่แล้ว” 
    เจนนิเฟอร์ผลักเยี่ยนเจ๋อออกอย่างแรง “ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าคุณไม่สามารถทิ้งฉันได้ และคุณอย่าลืมว่า เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว” 
    เยี่ยนเจ๋อยิ้มมีเลศนัย “เฮ่อ ผมจะลืมได้ไงล่ะ”
    เจนนิเฟอร์เดินออกไป เยี่ยนเจ๋อถอนใจก่อนจะยกหูโทรศัพท์โทรออก
    “ร้านดอกไม้ใช่มั้ยครับ ผมสั่งดอกไม้หนึ่งช่อ ใช่ครับ”
    เจนนิเฟอร์แอบฟังอยู่หน้าห้อง ยิ้มพอใจ คิดว่าเขาต้องให้เธอ
    ยิ่วเชียนกลับเข้ามาในบ้าน เห็นไป๋คังนอนหลับอยู่ที่โซฟา เขาเข้าไปขยับผ้าห่มให้ ไป๋คังรู้สึกตัวตื่นขึ้นบอกว่าอันซีรับโทรศัพท์จากเยี่ยนเจ๋อและออกไปแล้ว ยิ่วเชียนอึ้งไป

จบตอนที่ 24