อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 22 | คมชัดลึก

    ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 24.00 น. ทางช่อง NOW26

    หย่งชิงไปที่ศาลเจ้าหมู่บ้านภูล่าน เจอกันไห่โค่ก็มีปากเสียงกัน ก่อนไห่โค่เดินหนีไป หย่งชิงก็เข้าไปถามเจ้าหน้าที่เพื่อขอเจอประธานกรรมการ ปรากฎว่าก็คือไห่โค่
    หย่งชิงเจรจาซื้อบ้านของยิ่วเชียน ไห่โค่ยอมขายเพราะหัวอกเดียวกัน แต่บอกให้หย่งชิงรีบเอายิ่วเชียนคืนมาให้ได้ เขาจะได้อันซีคืนเหมือนกัน
    เยี่ยนเจ๋อนั่งคิดเครียดอยู่ที่ห้องทำงาน พนักงานนำเอกสารมามอบให้ เขาเปิดดูแล้วถอนใจ
    “เฮ่อ หัวหน้ากับอันซีเป็นแม่ลูกกันจริงๆ เฮ่อ ใครจะคิดว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กัน แต่ว่า ดูเหมือนหัวหน้าไม่ชอบอันซี ฉันคงต้องหาโอกาสทำให้พวกเขาสานความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ก่อนอื่นต้องทำให้หัวหน้าเปลี่ยนมุมมองในตัวอันซี”
    ไป๋คังนั่งเล่นหมากรุกกับอันซีอยู่ที่บ้าน ยิ่วเชียนส่งข้อความมาบอกว่าจะเลิกงานแล้ว หย่งชิงมาหาพร้อมชาของฝาก หย่งชิงพยายามทำดีกับคุณปู่ แถมใช้อันซีไปซื้ออาหารเจ้าอร่อยให้ไป๋คัง ทั้งที่ไป๋คังค้านว่าไม่ต้องแต่อันซียินดีไป
    หย่งชิงนั่งลงเล่นหมากรุกแทนอันซี ไป๋คังปล่อยให้หย่งชิงชนะ แล้วบอกเธอว่า
    “เห็นแก่เธอที่เคยช่วยชีวิตฉัน และเคยช่วยเหลือยิ่วเชียน ฉันขอบอกเธอตรงๆ เธอทำลายพื้นฐานความสนุกของเกมต้องเล่นด้วยใจ ถึงจะสนุก”
    ยิ่วเชียนเปิดประตูเข้ามา หย่งชิงยิ้มดีใจยิ่วเชียนแปลกใจ
    “ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณ”
    “อันซีล่ะ” ยิ่วเชียนถาม 
    หย่งชิงหน้าบึ้งตอบว่า “เขาไปซื้อขนมถั่วงาดำให้คุณปู่”
    ยิ่วเชียนไม่พอใจ ระหว่างนั้นอันซีกลับเข้ามาพอดี
    “ฉันกลับมาแล้ว ฉันซื้องาดำและงาขาวมาด้วยยิ่วเชียนคุณกลับมาแล้ว”
    “ฉันบอกแล้วไง ออกไปซื้อของกลางคืนต้องบอกฉันก่อน”
    “ตอนนี้เพิ่งหกโมงครึ่ง ยังไม่มืดเลยนะ”
    “หกโมงเย็นก็ถือว่ามืดแล้ว”
    “ใครเป็นคนกำหนดเอาล่ะๆ ต่อไปถ้าออกไปตอนมืดฉันจะบอกคุณโอเคมั้ย คุณปู่จะกินแบบไหนก่อนคะ คุณหูล่ะ”
    “เธอไปชงน้ำชาก่อน” ยิ่วเชียนไม่พอใจหย่งชิง หันมาบอกอันซี “ของคุณปู่คนเดียวพอ”
    ยิ่วเชียนหันไปมองหน้าหย่งชิงพลางบอก “ขึ้นมาข้างบนกับผมหน่อย”
    หย่งชิงถอนใจ มองอันซีอย่างถือดี ก่อนเดินตามยิ่วเชียนไป ยิ่วเชียนพูดหน้าเครียด
    “อันซีไม่ใช่คนรับใช้ ต่อไปอย่าเรียกใช้เธออีก”
    “คุณดูปกป้องเธอมากเลยนะถึงฉันจะเหยียบเธอ ถ้าเธอไม่เต็มใจก็คงบังคับเธอไม่ได้”
    “คุณมาบ้านผมต้องการอะไร”
    หย่งชิงยิ้ม “ฉันมีของขวัญชิ้นใหญ่จะให้คุณคุณเห็นแล้วต้องดีใจแน่”
    หย่งชิงหยิบสัญญาซื้อขายบ้านมายื่นให้ยิ่วเชียน
    “นี่เป็นสัญญาซื้อขายบ้านเก่าของคุณที่หมู่บ้านภูล่านฉันช่วยคุณซื้อไว้แล้ว”
    “คุณรู้ได้ไงว่าผมต้องการซื้อบ้านเก่า”
    “คุณไม่อยากได้เหรอ”
    ยิ่วเชียนนิ่งคิด และคิดว่าเป็นตอนที่โทรศัพท์คุยกับอันซีและเยี่ยนเจ๋ออยู่ด้วย เข้าใจทันที
    “พี่ชายคุณบอกให้ซื้อใช่มั้ย” หย่งชิงไม่ตอบ “คุณไม่พูดแสดงว่าใช่ คุณซื้อราคาเท่าไหร่ ผมเพิ่มให้อีกเท่าตัว”
    หย่งชิงโกรธ “เซี่ยยิ่วเชียน”
    “เท่าไหร่”
    “คุณต้องทำอย่างนี้ด้วยเหรอ ฉันมาหาคุณด้วยตัวเอง และพยายามเข้าหาคุณกับคุณปู่ปกติคนอย่างฉันไม่ทำแบบนี้ คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ”
    “ผมเข้าใจ แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงทำอย่างนี้”
    “ที่ฉันทำอย่างนี้เพราะ”
    “หูหย่งชิง ผมรู้ว่าคุณเป็นคนกลัวเสียหน้าอย่าพูดในสิ่งที่จะทำให้ตัวเองดูแย่”
    “คุณจำเป็นต้องทำอย่างนี้กับฉันด้วยเหรอ”
    “ผมเคยบอกคุณไปชัดเจนแล้ว”
    หย่งชิงกลั้นน้ำตา “ได้ งั้นฉันจะบอกคุณ และฉันเคยบอกคุณอย่างชัดเจนแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเราคุณไม่สามารถเป็นฝ่ายบอกเลิกได้ ถ้ามีใครสักคนต้องตัดสินใจ คนๆนั้นต้องเป็นฉันไม่ใช่คุณ”
    หย่งชิงกระชากสัญญาซื้อขายบ้านจากมือยิ่วเชียนกลับไปอย่างเจ็บช้ำ ยิ่วเชียนเครียด

    อันซีนั่งอยู่ในห้อง จดคำศัพท์ต่างๆ ที่อ่านเจอ ยิ่วเชียนมาเคาะประตู อันซีรีบเก็บบัตรคำศัพท์ซ่อนไว้ใต้หนังสือ แล้วทำเป็นกางหนังสือทับไว้ ยิ่วเชียนมองไป เห็นแผ่นกระดาษคำศัพท์โผล่ออกมานอกหนังสือ เขายิ้มๆ รู้ทัน
    ยิ่วเชียนถามอันซีว่าหย่งชิงมาหา แล้วถ้าบอกว่าต้องการสานสัมพันธ์กับเขาต่อละเธอจะหึงมั้ย อันซีว่าไม่ เพราะแฟนเธอหล่อ หลายคนชื่นชอบถ้าหึงเธอจะเหนื่อย
    “ดูเธอใจกว้างมากนะ แต่ถ้าเป็นฉัน ถ้าเจียงไห่โค่หรือลุงจิงวาผู้ชายคนไหนกล้าเข้าใกล้เธอ ฉันจะรู้สึกหึงหวงมาก เทียบกับฉัน เธอใจกว้างกว่ามากนะ”
    “แน่นอนสิ”
    ยิ่วเชียนค้อนนิดๆ มองแผ่นกระดาษคำศัพท์ใต้หนังสือ “นี่อะไร”
    “เอ๊ะ” อันซีพยายามซ่อน ยิ่วเชียนรีบดึงกระดาษแผ่นนั้นไปได้ 
    “นี่ไม่ใช่การ์ดคำศัพท์ของฉันนี่โฮมเสตย์ บอสเลดี้ ทำไมต้องอ่านพวกนี้ด้วย เป็นเพราะอาหารมื้อนั้นของหัวหน้าใช่มั้ย”
    “นั่นก็เป็นเหตุผลส่วนหนึ่ง”
    ยิ่วเชียนคาดคั้น “เอาล่ะๆๆ ความจริงฉันขี้หึงขี้หึงมากด้วย ฉันไม่ได้ใจกว้างเลยคุณกับหัวหน้าคุณหูกับเยี่ยนเจ๋อ พวกคุณรู้ทุกอย่าง วันนั้นที่ไปกินข้าว หัวหน้าพูดภาษาอังกฤษกับฉันแต่ฉันตื่นเต้นจนพูดไม่ออกเลย คุณยังฟังเพลงคลาสสิกได้ด้วยคุณกับคุณหูคงไปแกลเลอรี่ด้วยกันบ่อยสินะ คุณหูเป็นคนสวยมาก มีรถมีบ้านมีคนขับรถแต่ฉันไม่มีอะไรสู้เธอได้สักอย่างดังนั้น สิ่งเดียวที่ฉันมีคือความอดทน”
    ยิ่วเชียนยิ้มๆ เอ็นดู “ฮิ โกหก”
    “เอาล่ะๆๆโกหกก็ได้ เรื่องแค่นี้ยังต้องว่าคนอื่นอีก โธ่เอ๊ยคุณทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก”
    ยิ่วเชียนมองอันซีอย่างเข้าใจ เห็นใจ เขาดึงมือเธอให้ลุกขึ้นจากเตียงมายืนประจันหน้ากับเขา แล้วจับมืออันซีมาทาบที่หน้าอกตรงหัวใจของเขา 
    “หัวใจ เป็นเหมือนเครื่องยนต์ดูแลการทำงานของร่างกาย คนส่วนใหญ่ มันจะเต้น60 - 80 ครั้งต่อนาที ฉันก็เหมือนกันจนกระทั่งจนกระทั่งฉันได้พบเธอ”
    ยิ่วเชียนนึกถึงวันที่พบอันซีครั้งแรก เธอกระโดดข้ามรั้วมาแล้วพาเขาวิ่งหนีจากวงล้อมของเด็กผู้ชาย 3-4 คนที่รุมแกล้งเขา 
    “หัวใจของฉันเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ตอนเธอเลี้ยงข้าวหมูสับฉัน มันเพิ่มความเร็วเธอช่วยฉันดึงต้นหอม มันก็ยิ่งเพิ่มความเร็วตอนเราอยู่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ มันยิ่งเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม จนกระทั่ง วันที่ฉันเอาน้ำตานางฟ้าให้เธอ มันหยุดเต้นกะทันหัน และกลับสู่การทำงานของเครื่องยนต์เหมือนเดิมในระหว่างนี้ ฉันได้รู้จักคนที่พูดได้หกภาษา และได้รู้จักศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ และก็หย่งชิงคุณหนูลูกคนรวย แต่หัวใจของฉัน มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย ตอนนี้ มันเพิ่มความเร็วขึ้นแล้ว เธอคงรู้ว่าเพราะอะไร อันซี เธอทำให้หัวใจของฉันเต้นต่อไปได้”
    อันซียิ้มๆ เขินอายยิ่วเชียนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “อยากรู้มั้ยว่าหัวใจของฉันจะเต้นเร็วเท่าไหร่”
    ยิ่วเชียนชี้ที่แก้มของเขา อันซีเขินอาย หันหลังให้ “อะไรเล่า”
    ยิ่วเชียนยืนอยู่ด้านหลังแอบหอมแก้มอันซีอย่างรวดเร็ว อันซีเขินมาก หันมาแกล้งค้อนชายหนุ่ม ยิ่วเชียนมองอย่างเอ็นดู ก่อนจะจูบหน้าผากหญิงสาว
    “กู๊ดไนท์ หัวใจของฉัน” ยิ่วเชียนยิ้มเดินออกไป อันซีเขินหน้าแดง ทำอะไรไม่ถูก คืนนั้นเธอนอนไม่หลับ วุ่นวายใจ อันซีหยิบกระดาษที่เขียนขั้นตอนการมีแฟนของยิ่วเชียนมากางอ่าน
    หมิงเย่ ต้องการใช้หย่งชิงผูกมัดยิ่วเชียน จึงเสนอตำแหน่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด เป็นข้อ-ต่อรอง ให้ยิ่วเชียนจดทะเบียนสมรสกับหย่งชิง เพราะเธอรู้ดีว่าสำหรับเขาแล้ว งานที่รักคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต โดยที่เธอเอง ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
    หมิงเย่อึ้ง คาดไม่ถึง “นักกีฬาที่ต้องการประสบความสำเร็จ ต้องมีความก้าวร้าวและความมั่นใจในตนเองเป็นสำคัญ ดังนั้นโบรกเกอร์ที่ฉลาดก็รู้ว่าถ้าหากเขาต้องการสังเกตผู้เล่นกีฬา เขาจะเริ่มสังเกตจากแฟนของนักกีฬาคนนั้น ถ้าคนที่เขาจีบเป็นซูเปอร์โมเดล หรือคนมีชื่อเสียง ย่อมแสดงให้เห็นว่านักกีฬาคนนั้น มีความมั่นใจในตนเอง แต่ถ้าหาก เขาเห็นผู้หญิงธรรมดาเป็นของมีค่าล่ะก็คงถึงวาระที่ต้องล้มเหลวแล้ว”
    “อันซีเธอไม่ได้ธรรมดาพ่อแม่ของเธอจากเธอไปนานแล้ว แต่เธอไม่เคยมองโลกในแง่ร้ายแม้แต่น้อย ใช่ว่าคนทั่วไปจะทำได้”
    “ฮึ เธอรู้ได้ยังไง ว่าเขาไม่เคยโกรธพ่อแม่ของเขาล่ะ”
    “จนกระทั่งตอนนี้เธอยังรอการกลับมาของแม่เธอ แสดงให้เห็นว่าเธอไม่เคยโกรธแม่เลย”
    หมิงเย่อึ้ง แทบไม่เชื่อสิ่งเหล่านี้

จบตอนที่ 22