อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 20 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

    ยิ่วเชียนมาที่บ้านพักของอันซีอย่างร้อนใจ เคาะประตูเรียก แต่พวกเหม่ยเหวินคอยขวางไว้ไม่ให้พบ เขาก็หาทางไปจนถึงห้องอันซี ทันใดนั้น ยิ่วเชียนได้ยินเสียงดีดกีตาร์ เขามองอึ้งๆ ทุกคนยิ้มรู้ เดินเลี่ยงออกไป ปล่อยให้ยิ่วเชียนยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น อันซีใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลายดีดกีตาร์ลงบันไดมา ยิ่วเชียนยิ้มอย่างมีความสุขมาก อันซีดีดกีตาร์ด้วยความประหม่า รู้ว่าตัวเองดีดได้ไม่ดีนัก ยิ่วเชียนประทับใจมาก อันซีเดินมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม
    “โปรแกรมที่คุณเขียนเอาไว้ก่อนหน้านี้ หวังว่า เราจะได้เรียนเครื่องดนตรีด้วยกัน และไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน” ยิ่วเชียนยิ้มประทับใจ “เฮ่อ เพลงนี้ ชื่อว่า”
    “ฉันรู้ ความรักโรแมนติก”
    “อืม งั้น คุณคงรู้ว่า ฉันอยากพูดอะไรใช่มั้ย แต่คำพูดที่คุณอยากได้ยิน ฉันไม่กล้าพูด เฮ่อ ที่จริงพี่เหม่ยเหวินเคยสอนฉันดีดกีตาร์ เพียงแต่ฉันลืมไปแล้ว เอ่อ หลายวันนี้ ฉันฝึกจนนิ้วถลอกหมดแล้ว”
    ยิ่วเชียนมองอันซีซาบซึ้งใจ และจับนิ้วมืออันซีที่ถลอกมาจูบอย่างทะนุถนอม รู้ว่าเธอทำเพื่อเขา อันซีอึ้งเขินอาย ยิ่วเชียนถามว่าเธอไม่โกรธเหรอ อันซีว่าขอทำอะไรอย่างสิ อันซีหยิบแว่นตาของยิ่วเชียนมาสวมให้ เธอน้ำตารื้น ตื้นตันที่ได้เจอนายคิ้วเส้นตรงอีกครั้ง
    “นายคิ้วเส้นตรง ฉันขอโทษ ฉันอารมณ์ร้ายเกินไป” อันซีร้องไห้ ยิ่วเชียนยิ้มปลาบปลื้ม 
    “ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าชอบฉัน แต่ฉันไม่เคยตอบคุณอย่างจริงจัง นั่นเพราะใจฉันยังมีเงาของคนคนหนึ่ง เป็นเงาของคนที่ฉันนึกถึงเมื่อไหร่ จะรู้สึกผิดต่อเขามาก ถ้าฉันมีความสุขแล้ว เขายังโดดเดี่ยวจะทำยังไง เขาจะเรียนจบม.ปลายมั้ย ย้ายไปที่ไหน การผ่าตัดประสบความสำเร็จมั้ย มีผลกระทบอะไรบ้าง เขาไม่ชอบพูดคุยกับใคร ถ้าเขาต้องโดดเดี่ยว จะทำยังไง”
    ยิ่วเชียนตื้นตัน น้ำตาคลอ เพิ่งรู้ความรู้สึกของอันซีในวันนี้
    “เขา เรียนไม่จบม.ปลาย แต่สอบเทียบเข้ามหาวิทยาลัย ย้ายไปอยู่ไทเป การผ่าตัดประสบความสำเร็จ ใช้เวลาหนึ่งปีในการฟื้นฟู เขาก็ยังไม่ชอบพูดคุยกับใคร แต่ว่า เขาก็มีวิธีการอยู่ร่วมกับคนอื่น” อันซีสะอื้น
    “ดีมาก ฉันคิดเสมอว่า เขาจะไม่มีความสุขเพราะฉัน ดังนั้น ตอนนี้เขาสุขสบายดีใช่มั้ย” 
    ยิ่วเชียนยิ้มๆ “อาจจะไม่ถึงกับสุขสบาย เพราะว่าเธอต้องเก็บความรู้สึกผิดนี้ไว้ในส่วนลึก เพื่อที่เธอจะได้จดจำเขาไว้ และนี่คือ สิ่งที่ฉันยังเป็นกังวลที่สุด” 
    อันซียิ้มทั้งน้ำตา ตื้นตัน แล้วถอดแว่นของยิ่วเชียนออก
    “เฮ่อ ตอนนี้ ฉันไม่ได้พูดกับนายคิ้วเส้นตรงแล้ว ฉันจะพูดกับยิ่วเชียน คำพูดที่คุณหูพูด ฉันคิดมาตลอดทั้งวัน อาจเป็นอย่างที่คุณหูพูด สำหรับคุณแล้ว ฉันเป็นแค่ความเสียใจในช่วงวัยรุ่นเท่านั้น”
    “ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน” 
    “แต่ตอนนี้ ฉันแอบหวังว่า อาการหวัดของคุณจะไม่มีวันหาย เพราะว่า เพราะว่า”
    อันซีพูดไม่ออก ยิ่วเชียนลุ้น ตื่นเต้น “ฉันชอบคุณ ชอบคุณมากๆๆ”
    ยิ่วเชียนอึ้งที่อันซียอมพูดความในใจ อันซีอึกอักเขินอาย
    “น่าอายจัง ยังไง ฉันก็ได้บอกความรู้สึกไปแล้ว คุณคิดให้ดีแล้วกัน งั้นฉันขอออกไปข้างนอกก่อนนะ”
    อันซีเดินออกไป ยิ่วเชียนรีบตามออกไปคว้ามืออันซี จูบหญิงสาวด้วยความรักที่มีเต็มหัวใจ อันซีจูบตอบเช่นกัน เพราะความรักของเธอไม่ต้องรู้สึกผิดต่อใครอีกแล้ว

    ยิ่วเชียนขับรถพาอันซีไปที่ร้านอาหารที่เขาเตรียมไว้ ระหว่างทางยิ่วเชียนมองหน้าอันซี ยิ้มๆ ยิ่วเชียนทำทีเป็นมือจับเกียร์อยู่ อันซีจึงเอื้อมมือจะไปเปิดเอง ชายหนุ่มจึงจับมืออันซีมากุมไว้หน้าตาเฉย แล้วไม่ยอมปล่อย ทั้งสองยิ้มๆ เข้าใจความรู้สึกของกันและกัน ยิ่วเชียนพาอันซีไปที่ร้านอาหาร อันซีเดินเข้าไปก็เห็นตู้ปลา ก็ตื่นตาตื่นใจ ยิ่วเชียนยิ้มๆ ที่ทำให้อันซีพอใจ แล้วอันซีก็หันมาบอก
    “ของปลอมเหรอ” ยิ่วเชียนงง รีบก้มลงไปดูปลา เห็นเป็นของปลอมจริง เขาหัวเสียโกรธต้าอี๋ “แต่น่ารักมากเลย ฮิๆ”
    ยิ่วเชียนเดินจับมืออันซีไปที่โต๊ะอาหาร แล้วเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง “ขอบคุณนะ”

    ยิ่วเชียนเดินไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ ทั้งสองรู้ตัวก็เริ่มอึ้งๆ เมื่อเห็นว่าหัวโต๊ะอยู่ไกลกันมาก ยิ่วเชียนเซ็ง เสียหน้า พึมพำอย่างหัวเสียถึงต้าอี๋ พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ อันซีมองจานอาหาร
    “นี่คือ กลิ่นแบบนี้ ข้าวหมูสับนี่นา ไม่คิดว่าคุณยังจำได้”
    ยิ่วเชียนยิ้มดีใจที่ทำให้อันซีประทับใจ “แน่นอน เธอคิดว่า ทำไมฉันช่วยเธอดึงต้นหอมล่ะ” 
    อันซียิ้มๆ “แต่ว่า ไม่มีผักเลย ฮิๆ”
    ยิ่วเชียนงง มองดูในจาน นึกโมโหต้าอี๋อีก
    “งั้นฉันกินแล้วนะ อื้ม” 
    พนักงานเดินถือช่อดอกไม้มาให้ยิ่วเชียน “นี่ครับคุณเซี่ย” 
    ยิ่วเชียนเดินถือช่อดอกกุหลาบที่มีต้นหอมปักแซมมาหาอันซี หญิงสาวมองๆ เขิน
    “ฉันคิดไม่ถึงว่า คำสารภาพรักของฉัน จะถูกเธอชิงบอกก่อน” 
    “ต้นหอมนี่นา น่ารักจัง คุณเตรียมไว้แต่แรกแล้วใช่มั้ย”
    “ถ้าไม่มีหย่งชิง ฉันอยากบอกเธอแต่แรกแล้ว ว่าฉันคือนายคิ้วเส้นตรง เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เห็นฉัน เมื่อก่อนคนเหล่านั้น ชอบหาว่าฉันน่าเกลียด แต่ฉันไม่เคยสนใจพวกเขาเลย เพราะฉันรู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นยังไง พวกเขามีความสุข บนความทุกข์ของคนอื่น แต่ว่าเธอเข้ามาเปลี่ยนความคิดของฉัน ทำให้ฉันสนใจเธอ แต่เธอก็ทิ้งบาดแผล ไว้ให้ฉันไม่น้อย เดิมทีฉันคิดว่าบาดแผลนั้นเป็นเพียงความเจ็บปวด แต่มันกลับเป็นเครื่องหมาย บอกฉันว่าอย่าลืมเธอ รอวันที่เธอกลับมา จนกระทั่งตอนนี้ เธอก็กลับมาแล้วจริงๆ ตอนนี้ เราก็ได้พบกันอีกครั้งแล้ว” 
    อันซีซาบซึ้งยิ้มให้ชายหนุ่ม ยิ่วเชียนยิ้มมีความสุขมาก อันซีหันไปเห็นลูกโป่งปลาการ์ตูนลอยขึ้นมา ยิ่วเชียนมองตะลึง ยิ้มพอใจที่ต้าอี๋รู้จักทำเพิ่มให้
    อันซียิ้มชอบใจ จนกระทั่งเห็นป้ายกระดาษที่ห้อยติดมากับปลาการ์ตูน 
    “เอ๊ะ เปลี่ยนแปลงผู้อำนวยการเซี่ย ช่วยเขา”
    “จงต้าอี๋” ยิ่วเชียนเสียงดัง โกรธมาก หันไปยิ้มเจื่อนๆ ให้อันซี

    หลังจากทานข้าวเสร็จ พนักงานขับรถมาจอดรอยิ่วเชียน เขาชวนเธอขึ้นรถ อันซีเดินนำไปที่รถ ยิ่วเชียนรีบวิ่งไปกอดเธอจากด้านหลัง อันซีตกใจร้องลั่น
    “เมื่อฉันรู้ว่า ควรจะตัดใจจากเธอ”
    อันซีมองหน้ายิ่วเชียนงงๆ ตกใจ และแปลกใจในคำพูดของเขา “ไม่โรแมนติกเหรอ”
    “คุณถามเขาสิ”
    อันซีชี้ไปที่พนักงานร้านอาหาร พนักงานส่ายหน้า ยิ่วเชียนหน้าเสีย อันซีหน้าเจื่อนๆ ไม่รู้ว่ายิ่วเชียนทำอะไร จากนั้นยิ่วเชียนจูงมืออันซีไปที่หน้าผาจำลอง สำหรับการฝึกปีนเขา 
    “คุณไม่ชอบงานที่ต้องใช้แรงไม่ใช่เหรอ”
    ยิ่วเชียนยิ้มๆ ระหว่างนั้นมีเสียงไลน์ดังขึ้น เขารีบเปิดดู อันซีไม่ทันมอง
    “ยิ่วเชียน คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” 
    ยิ่วเชียนอ่านข้อความจากไลน์แล้วทำตามทันที เขาจับอันซีมาพิงผนังหน้าผาจำลอง แล้วกางแขนคร่อมเธอไว้ ใบหน้าทั้งสองใกล้กันมาก อันซีตกใจ
    “อันซี วันนี้ดูคุณ พิเศษกว่าทุกวันนะ” ยิ่วเชียนจับผมอันซีทัดหูอย่างอ่อนโยน 
    อันซีแปลกใจ “พิเศษตรงไหน” 
    “หูแดงไงล่ะ” 
    “หูแดงเหรอ ตรงไหน คุณจะทำอะไร” 
    “ฉันต้องการเป็นเพื่อนกับเธอ” 
    อันซีขำนิดๆ “เราเป็นเพื่อนกันแล้วไง” 
    ยิ่วเชียนนึกได้ มัวแต่พูดตามบทจนลืมความจริง “มองนาฬิกาของฉันสิ”
    อันซีหันไปมอง “ไม่ใช่เรือนนี้ เรือนนั้น”
    ยิ่วเชียนชี้ไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ปุ่มปีนหน้าผา อันซีตกใจ “ดูนาฬิกาของคุณทำไม” 
    “ซูส์ หนึ่งนาที” 
    อันซีงงๆ แต่ยอมทำตาม ยิ่วเชียนยื่นหน้าเข้าไปใกล้อันซีขึ้นเรื่อยๆ อันซีพยายามหลบ  
    “ถึงหนึ่งนาทีแล้ว จะทำอะไร” ยิ่วเชียนหยิบนาฬิกาเรือนนั้นมา
    “2015 คืนนี้ ก่อนจะถึงสามทุ่ม เธออยู่กับฉัน เพราะว่า หนึ่งนาทีของเธอ ฉันจะจดจำไม่มีวันลืม” ยิ่วเชียนยิ้มๆ พูดตามบท อันซีมองแปลกๆ  
    “อันซี” ยิ่วเชียนจับมืออันซี นำนาฬิกาเรือนนั้นใส่มือเธอ 

    ยิ่วเชียนกับอันซีเดินมาตามทางกลับบ้าน เสียงไลน์ดังอีก ยิ่วเชียนรีบหยิบมาอ่าน อันซีหันมามอง ยิ่วเชียนรีบเก็บ ยื่นมือไปหาอันซี หญิงสาวยื่นมือมาจับ แล้วยิ่วเชียนก็จับตัวอันซีหมุนหงายหลังลงมาที่แขนของเขา ทั้งสองจ้องตากัน
    “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรักเธอไม่มีวันเปลี่ยนแปลง และรักตลอดไป” 
    ยิ่วเชียนพูดได้แค่นั้นก็หยุดกะทันหัน ไม่รู้ต้องพูดอะไรต่อ อันซีงงมาก และปวดหลัง
    “คุณทำอะไรเนี่ย โอย” 
    เสียงไลน์ดังอีก อันซีเริ่มรู้ เธอแย่งโทรศัพท์มือถือจากยิ่วเชียนไปทันที และเริ่มอ่านไลน์
    “เปลี่ยนแปลงเซี่ยยิ่วเชียน ช่วยจงต้าอี๋ นี่มันอะไรกัน ภายใน 30 นาที ถ้านายไม่คิดวิธี ที่ทำให้อันซีโรแมนติก ฉันจะทำให้นายไม่มีวันสงบสุข ว้าว คุณเป็นหัวหน้าที่ร้ายมาก ฮิๆ กอดจากด้านหลัง”
    ยิ่วเชียนยิ้มอายๆ กับสิ่งที่เขาทำ
    “นี่ ฉันจำได้ว่าตอนจบของตวนเปยซัน ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ” 
    “ใช่”
    “อืม อาเฟยกับจางก๋อ ก็ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ”
    “งั้นเหรอ”
    “อืม แล้วก็ยังมีนางสาวอี้กับนายไป๋”
    “อย่าบอกนะ ว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก”
    “ใช่” 
    ยิ่วเชียนหน้าเสีย โมโหติดหมัด พึมพำ “จงต้าอี๋” 
    อันซีขำ พลางส่งโทรศัพท์คืนยิ่วเชียน “ฮิ ถือไว้ ยืนให้ดี เงยหน้าขึ้น”  
    ยิ่วเชียนยอมทำตาม อันซีปลดเนคไทของเขาออก แกะกระดุมเสื้อเม็ดบน หยิบสายหนังที่คล้องแหวนออกมา บรรจงจูบแหวนอย่างแผ่วเบา ยิ่วเชียนมองอึ้ง อันซีนำสายหนังคล้องคอมาจากยิ่วเชียน ปลดแหวนออกมาสวมนิ้วให้เขา 

จบ 20