อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน17 | คมชัดลึก

อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน17

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

อันซีนอนไม่หลับเพราะแอร์หนาวมาก จึงออกจากห้องมาเจอไป๋คังกำลังหาขนมกิน เธอจึงบอกว่าจะทำอะไรให้กิน แต่ปรากฏว่าในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย อันซีบอกให้ไป๋คังรอ เธอจะออกไปซื้อบะหมี่ให้
อันซีเปิดจีพีเอสเดินไปซื้อของกินที่ซุปเปอร์มาร์เกตมาให้ไป๋คังกิน
“แท่นๆๆๆ บะหมี่ไก่เย็นค่ะ ฉันกลัวว่าถ้าคุณปู่กินบะหมี่ร้อนกลางคืน ความร้อนสูงเกินไปจะย่อยยาก ดังนั้น ฮิๆๆ”
ไป๋คังปรบมือให้ว่าน่ากินมาก ไป๋คังลองกิน “อื้ม อร่อยๆ”
“ใช่ค่ะ คุณปู่ ค่อยๆ กินนะคะ มาค่ะ กินบะหมี่เสร็จแล้ว อย่าลืมดื่มน้ำชาร้อนหน่อย ลดความดันโลหิต”
“ดีมาก นี่เป็นบะหมี่เย็น แต่พอฉันกินเข้าไปมันรู้สึกอุ่น”
“เพราะว่า ฉันใส่ข่าลงในบะหมี่ด้วย เลยทำให้รู้สึกอุ่น”
“ไม่ๆๆๆๆ เป็นเพราะว่าเธอนั่งกินเป็นเพื่อนฉัน เลยทำให้หัวใจของฉันรู้สึกอบอุ่น”
“ฮิๆ คุณปู่ ยิ่วเชียน ไม่ค่อยนั่งกินข้าวกับคุณปู่เหรอคะ”
“เขางานยุ่ง ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ถึงจะอยู่บ้าน เขาก็ทำงานอยู่ในห้องหนังสือ ฉันพยายามไม่กวนเขา เพราะถ้ามีเวลา ฉันอยากให้เขาพักผ่อนมากๆ ฉันแก่แล้ว อยู่คนเดียวจนชินแล้ว ไม่เป็นไรหรอกน่า”
“คุณปู่ รู้สึกมั้ยว่าบ้านหลังนี้ หนาวเย็นมาก”
“นั่นนะสิ เธอก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ” ไป๋คังย้อนถาม อันซีพยักหน้ารับ “เดิมทีฉันอยากเลี้ยงนก จะได้มีเพื่อนคุยด้วย แต่ฉันกลัวว่านกจะหนาวตาย ฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกยิ่วเชียนแล้ว แต่เขากลับซื้อนกที่สามารถร้องเพลงได้ไปไว้ในห้องของฉัน เขายังบอกอีกว่า มันเป็นศิลปะ ฉันลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก เธอรู้มั้ย มันทำฉันตกใจหมดเลย”
อันซีมองรอบบ้าน “เฮ้อ ของในบ้านนี้จัดเก็บไว้เป็นระเบียบเกินไป ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์เลย เยือกเย็นมาก”
“เฮ้อ มุมมองของยิ่วเชียนที่มีต่อโลกนี้ สะท้อนอยู่ในบ้านหลังนี้ทุกๆ อย่าง เลยเยือกเย็นไงล่ะ”
“เฮ้อ ยิ่วเชียน เขาคงเหงาและต่อต้านโลกใบนี้สินะ” อันซีว่า
“รสชาติดี ฉันไม่ได้กินอาหารอร่อยๆ ที่สาวสวยทำมานานแล้ว ยัยคางแหลมคนนั้น แม้แต่น้ำแก้วเดียวยังไม่เคยยกให้ฉัน”
อันซีรู้ทันที “เอ่อ คุณหูเหรอคะ”
“ฉันรู้จักยัยคางแหลมคนนั้นมานานแล้ว เข้ากันไม่ได้เลย แต่เธอพอฉันเห็นเธอครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาแล้ว อย่างนี้เรียกว่าโชคชะตา”
“คุณปู่มีวิสัยทัศน์ที่ดี” อันซียิ้ม ไป๋คังหัวเราะ “ฉันชอบคุณปู่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้ว”
“โชคดีที่ครั้งนั้นฉันกลับบ้านเกิด ไม่งั้นคงไม่ได้รู้จักเธอหรอก”
อันซีแปลกใจ “คุณปู่ บ้านเกิดของคุณปู่ อยู่หมู่บ้านภูล่านเหรอคะ”
“ใช่” อันซีอึ้ง คิดๆ ว่าทำไมยิ่วเชียนไม่เคยบอกเธอเลย
วันรุ่งขึ้นยิ่วเชียนออกมาเจออันซีทำอาหารแต่เธอไม่สนใจเขาเลย จนยิ่วเชียนแปลกใจ อันซีจึงเอ่ยว่าทำไมเขาไม่เคยบอกว่าบ้านเกิดอยู่ที่หมู่บ้านภูล่าน
“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจปกปิดเธอ แต่เพราะว่า”
“เพระพวกคุณย้ายไปตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันรู้ว่าคุณไม่ค่อยพูด แต่เรื่องคุณเป็นคนภูล่านก็ยังไม่ยอมบอกฉัน ทำเกินไปรึเปล่า”
ยิ่วเชียนขรึมลง “สักวัน ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังทั้งหมด”
“จึ๊ สัญญานะ กินข้าวเช้าก่อนสิ”
“เธอทำอาหารเช้าเหรอ”
“ใช่ เมื่อคืนฉันไปซื้อที่ซุปเปอร์มาเก็ต”
พอยิ่วเชียนรู้ว่าเธอไปซุปเปอร์มาร์เก็ตก็ต่อว่า แล้วสั่งว่าครั้งหน้าจะไปไหนตอนมืดให้เรียกเขา ไป๋คังแอบฟังทั้งสองคุยกันยิ้มๆ ในความสนิทสนมของทั้งคู่

หลังกินข้าว ยิ่งเชียนพาอันซีเดินมาตามทางอันร่มรื่นในโรงเรียนที่ยิ่วเชียนเคยเรียน แล้วเอาตารางที่เขาเคยคิดว่าจะใช้ตอนมีแฟนครั้งแรก แต่ด้วยความที่เขาขี้เหร่มากเลยไม่มีแฟนสักคน
ยิ่วเชียนเข้าไปจับไหล่อันซีให้มองหน้าเขา พร้อมบอกกับเธอว่า
“เราจะร่วมกันตามหาความสนใจของเธอ เธอต้องทำให้ความฝันของฉันเป็นจริง”
ยิ่วเชียนหอมแก้มอันซีอย่างอ่อนโยน อันซีจับแก้มตัวเองอึ้งๆ
“เวลาเดินอยู่บนถนน ได้หอมแก้วแฟนของตัวเอง จากนั้นก็ยอมรับสายตาอิจฉาของคนที่ผ่านไปมา เด็กเนิร์ดก็มีหัวใจเหมือนกันนะ”
อันซียิ้มๆ ระหว่างนั้น เสียงโทรศัพท์ของยิ่วเชียนดังขึ้น เขาหยิบมาดูชื่อ เป็นต้าอี๋โทรมาตามเข้าบริษัท เขาจึงพาอันซีไปด้วย แล้วให้ไปอยู่ห้องของเขา
ยิ่วเชียนเปิดลิ้นชักหยิบแฟ้ม บอกว่าจะเอาข้อมูลไปให้หัวหน้า อันซีรู้สึกเขินๆ จะขอไปรอด้านล่าง ยิ่วเชียนว่าไม่เป็นไรไม่มีใครเข้ามาที่ห้องเขาแล้ว
พอยิ่วเชียนออกไปสักพัก อันซีหยิบของบางอย่างมาหมุนเล่น ทำให้ของตกลงไปใต้โต๊ะทำงาน เธอตกใจรีบก้มลงไปหาใต้โต๊ะ จังหวะนั้นหมิงเย่เดินเข้ามาในห้องทำงานของยิ่วเชียน เห็นอันซีก้มอยู่ใต้โต๊ะทำลับๆ ล่อๆ อันซีคลานออกมาจากใต้โต๊ะตกใจเห็นหมิงเย่ยืนอยู่
“เธอเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในนี้”
อันซีตอบ “เอ่อ ยิ่วเชียนบอกให้ฉันรอเขาที่นี่ ไม่ทราบว่าคุณคือ”
อันซีมองหน้าหมิงเย่ “ยิ่วเชียนไปหาหัวหน้าของเขาแล้ว คุณจะนั่งรอเขาที่โซฟาก่อนมั้ยคะ”
หมิงเย่ได้ยินอันซีเรียกชื่อยิ่วเชียนอย่างสนิทสนมก็แปลกใจ แล้วก็โทรตามรปภ.มา บังเอิญยิ่วเชียนที่ไปหาหมิงเย่แล้วไม่เจอกลับมาที่ห้อง เจอหมิงเย่ที่กำลังจะให้รปภ.จับอันซี ยิ่วเชียนถามว่าเกิดอะไรขึ้น
หมิงเย่ว่า “เมื่อกี้เธอมุดอยู่ใต้โต๊ะ ไม่รู้กำลังทำอะไร ถ้าเขาใส่เครื่องดักฟังในห้องของเธอ ความสูญเสียของบริษัท ใครจะรับผิดชอบ”
อันซีจะอธิบาย แต่ยิ่วเชียนพูดขึ้นก่อน “ไม่ว่าเธอทำอะไรอยู่ในห้องผม ผมเชื่อว่า เธอไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีแน่นอน”
อันซียิ้มนิดๆ ที่ยิ่วเชียนเข้าใจเธอ หมิงเย่บอกรปภ.ให้ออกไป แล้วหันมาว่ายิ่วเชียน
“เดี๋ยวนี้ เธอกล้าพาคนนอกเข้ามาในบริษัทแล้วสินะ”
“ผมถูกเรียกให้เข้ามาในบริษัทในช่วงวันหยุดของผม ถ้าเธอไม่ควรปรากฏตัวอยู่ที่นี่ งั้นผม ก็ไม่ควรอยู่ที่นี่เหมือนกัน”
หมิงเย่ยิ้มๆ “เฮ่อ ข้อมูลล่ะ”
ยิ่วเชียนส่งข้อมูลให้หมิงเย่ หมิงเย่รับมาแล้วหันไปมองอันซี อันซีทำตัวไม่ถูก ยิ่วเชียนมองอันซีอย่างให้กำลังใจ หมิงเย่จะเดินออกไป แล้วชะงักนิดหนึ่งพูดกับยิ่วเชียน
“ที่แท้เขาเป็นรักแรกของเธอเหรอ ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ”
ยิ่วเชียนมองหน้าอันซี รู้ว่าเธอสงสัยกับคำนี้อย่างมาก
อันซีเดินมึนออกมานอกบริษัท ยิ่วเชียนตามมาว่าอย่าใส่ใจเลย หมิงเย่ต้องการเล่นงานเขา
“เขาบอกว่าฉันเป็นรักแรกของคุณ ถ้างั้นตอนคุณเรียนมัธยม” อันซีพูดแล้วชะงัก
ยิ่วเชียนใจไม่ดีกลัวหญิงสาวจะหัวเราะเยาะ เมื่อรู้เรื่องของเขา อันซีหันมาจ้องหน้ายิ่วเชียน แล้วหลุดขำ
“ฮิๆๆ ก็ไม่เคยมีความรักน่ะสิ โธ่เอ๊ย มิน่าล่ะคุณถึงมีตารางวางแผนความรัก ผลคือ ตอนเรียนมหาลัยก็ไม่เคยมีแฟน เฮ้อ ฉันคิดว่าคุณจะเก่งเรื่องความรัก งั้นสายตาและรอยยิ้มน่าหลงใหลของคุณ ผลคือฉันคิดมากเกินไปเอง ประสบการณ์ความรักของคุณคือศูนย์เหรอ ฮิๆๆ”
ยิ่วเชียนถูกล้อ เดินงอนๆ ไป “โธ่เอ๊ย อย่างอนสิ ผู้ชายไร้เดียงสา เราเป็นเพื่อนกันดีมั้ย ฮิๆๆ”
ยิ่วเชียนเดินงอนๆ ไปอีก แล้วไม่เห็นอันซีเดินเกาะแขนตามมา หันไปมอง เห็นอันซีทำปากจู๋ ราวกับตกใจมาก
“น่าเกลียดมาก” ยิ่วเชียนบอก
อันซีเซ็งเปลี่ยนท่าใหม่ จนยิ่วเชียนหัวเราะออกมาแล้วบอกว่าเขาไม่ได้โกรธเธอ
“โธ่ ไม่บอกแต่แรก ฉันอุตส่าห์ลงทุนขนาดนี้”
“เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย เมื่อกี้ คำพูดพวกนั้นของหัวหน้า”
“ไม่เป็นไร เขาไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน ถ้าเขาพูดอะไรแล้วฉันเสียใจงั้นฉันก็เหนื่อยแย่นะสิ”
ยิ่วเชียนยิ้มๆ “เวลานี้ต้องขอบคุณเธอมากที่ไม่ใจกว้าง ฮิๆๆ”
อันซีทำหน้าทะเล้นตลกๆ ใส่ยิ่วเชียน ชายหนุ่มขำออกมาทันที “เย่ คุณยิ้มแล้ว ฉันชนะแล้ว เย่ฉันชนะแล้ว”
“เอาล่ะๆๆ ได้ๆ เธอชนะแล้วๆ”
“น่าจะยิ้มตั้งแต่แรกแล้ว เมื่อกี้ไม่ตลกเลยเหรอ”
หย่งชิงจะเดินเข้าบริษัท เห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนิม มีความสุขมาก ยิ่วเชียนหัวเราะไม่หยุด ยิ่วเชียนพาอันซีออกไป

เยี่ยนเจ๋อเตรียมตัวกลับ เหม่ยเหวิน จื้อหลิงและหยาเอินรอส่ง เขาลาสามสาว จื้อหลิงเห็นสายตาหยาเอินที่เฝ้ามองเยี่ยนเจ๋อก็พอรู้ จึงให้หยาเอินไปส่งเขาที่รถ เยี่ยนเจ๋อก็พอเข้าใจ เขาใจแข็งบอกหยาเอินว่า
“ฉันมองเธอออกได้อย่างง่ายดาย ฉันจะบอกเธอตอนนี้เลย เธอต้องฟังให้ชัดเจนนะ เธอห้ามชอบฉันเด็ดขาด ฉันไม่ชอบดูแลใคร โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างเธอ เพราะเธอจะซื่อสัตย์กับฉัน แต่ฉันไม่มีทาง สำหรับฉันแล้ว เธอคือตัวปัญหา”
หยาเอินเศร้า ก้มหน้านิ่ง เยี่ยนเจ๋อก็รู้ว่าเขาพูดแรงเกินไป แต่จำใจต้องพูด แล้วเขาก็หยิบหวีที่ซื้อมาจากร้านลุงอ้ายใส่ในมือหยาเอิน จับหัวหญิงสาวอย่างเอ็นดู
“ไปนะ” เยี่ยนเจ๋อยิ้มให้ แล้วไปขึ้นรถ หยาเอินมองหวีในมือ จื้อหลิงเดินตามออกมา หยาเอินเก็บซ่อนไว้ไม่แสดงออกมา
“ฉันสังเกตเห็นสายตาที่เธอมองเยี่ยนเจ๋อ เลยคิดว่า ทำไมมันคุ้นเคยอย่างนี้ เฮ่อ ถึงคิดได้ว่าจริงสิ เวลาชอบใครฉันก็ชอบมองเขาแบบนี้”
“จื้อหลิง ความรู้สึกที่ชอบคนอื่นแต่ไม่ได้รับการยอมรับ มันเจ็บปวดอย่างนี้ใช่มั้ย”
“อื้ม แต่ว่า เธอรู้มั้ยว่าความรักสำคัญตรงไหน”
“ตรงไหนเหรอ”
“อารมณ์ความรู้สึกชอบใครสักคน มันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมาก ถึงจะเป็นความรักข้างเดียวก็เถอะ อย่างน้อยเราก็ยังได้ชอบไม่ใช่เหรอ โชคดีกว่าพวกที่ตามหาไม่เจอเยอะเลย ดังนั้น ได้แค่ความรู้สึกแบบนี้ก็ถือว่าดีแล้ว จริงมั้ย มา มารับรู้ความรู้สึกของความรักกัน หายใจเข้าลึกๆ ถอนหายใจ แล้วเข้าบ้านกัน” จื้อหลิงเดินกอดพาหยาเอินเข้าบ้านไป
เยี่ยนเจ๋อมาพบหมิงเย่ที่ห้องทำงาน พลางพูดเรื่องยิ่วเชียน ส่งแฟ้มข้อมูลให้ดู หมิงเย่เปิดแฟ้มแล้วชะงัก
“ฮิ บ้านพักหลังหนึ่ง เปิดในสถานที่เล็กๆ ลูน่ามาเรีย เธอ เธอแซ่อะไร”
“ใครครับ”
“เจ้าของบ้านพักคนนั้น”
“อ้อ แซ่อัน ชื่ออันซีครับ” หมิงเย่ชะงัก เยี่ยนเจ๋อชี้รูปอันซีให้ดู “คือเธอคนนี้”
หมิงเย่ดูรูปอันซีแล้วนึกถึงตอนที่เจออันซีในห้องทำงานยิ่วเชียน เธอแทบคุมสติไม่อยู่ ตื่นเต้น ตกใจมาก แต่พยายามควบคุมอารมณ์
“พ่อของเธอล่ะ”
“พ่อของอันซีเหรอครับ เสียชีวิตแล้ว”
หมิงเย่ตกใจมาก แต่พยายามเกลื่อนสีหน้าให้เป็นปกติ
“อ้อ งั้นก็หมายความว่า เธอ ดูแลบ้านพักคนเดียวใช่มั้ย”
“ใช่ครับ” เยี่ยนเจ๋อมองหน้าหมิงเย่อย่างแปลกใจ พลางคิดว่ายังไม่เคยพูดถึงเรื่องพ่ออันซีเลย เยี่ยนเจ๋อขอตัวออกไป
หมิงเย่หมกตัวอยู่ในห้องทำงาน หมิงเย่น้ำตารื้น เสียใจ เธออ่านประวัติของบ้านพักที่เขียนลงบนเว็บไซต์
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคู่รักคู่หนึ่ง มาเจอกันในหมู่บ้านภูล่าน ผู้หญิงพูดว่า เฮ่อ ที่นี่ มีทะเลสีครามที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มีดวงจันทร์สวยที่สุด และสักวันหนึ่ง เธอจะอยู่ท่ามกลางแสงของความงาม และใช้ชีวิตวัยชราที่นี่ แต่จู่ๆ วันหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็ขาดการติดต่อ ผู้ชายกลับมาเริ่มต้นใหม่ที่หมู่บ้านภูล่าน เพื่อสร้างบ้านพัก เย่จือไห่ของเขาสองคน การรอคอยของเขาจึงเริ่มขึ้น เฝ้ารอวันที่ผู้หญิงจะกลับมาอีกครั้ง เฮ่อ ไม่คิดเลยว่า เขายังจำคำพูดที่ฉันพูดได้”
หมิงเย่ร้องไห้อย่างหนัก
ยิ่วเชียนเดินลงมาจากข้างบน อึ้งไปเมื่อเห็นอันซีเล่นหมากรุกกับไป๋คัง เขาไปร่วมเล่นด้วย แต่ยังไม่ทันได้เล่น เยี่ยนเจ๋อก็มาหา อันซีแปลกใจมากที่เยี่ยนเจ๋อมาที่นี่ แถมทักทายไป๋คังอย่างสนิทสนม
อันซีแปลกใจมาก “คุณปู่เหรอ พวกคุณรู้จักกันนี่”
เยี่ยนเจ๋อว่า “นายคงไม่คิดจะปิดบังตลอดไปใช่มั้ย เพื่อนรัก”
อันซีงงหนัก “เพื่อนรักเหรอ”
ยิ่วเชียนหน้าเจื่อนๆ เมื่อเรื่องทั้งหมดถูกเปิดเผย “ไม่เพียงเท่านี้ ผมยังเป็นพี่ชายของหูหย่งชิง”
“คุณเป็นพี่ชายของคุณหู แล้วทำไมต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันด้วย” อันซีมองเอาเรื่อง
ยิ่วเชียนรีบปราม “เดี๋ยวก่อนนะ ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันแค่ไม่ได้บอกความจริงเท่านั้น”
“พวกคุณร่วมมือกันใช่มั้ย ตอนอยู่บ้านพัก ฉันหลบหน้าคุณ เขาก็ปรากฏตัว ฉันออกไปกับเขาคุณก็รู้น่ะสิ”
“เราไม่ได้ร่วมมือกันนะ” ยิ่วเชียนพยายามอธิบาย
“ตอนที่อยู่ร้านสูท พวกคุณสมรู้ร่วมคิดกันใช่มั้ย คุณทำเป็นไม่สนใจฉัน ฉันนี่มันหลอกง่ายจริงๆ เซี่ยยิ่วเชียน คุณนี่มันร้ายมาก”
อันซีผลุนผลันจะเดินออกไป ยิ่วเชียนร้องเรียก แล้วรีบลุก
“เอ่อ นี่ อันซี โอ๊ย” ยิ่วเชียนรีบจะตามไป ทำให้เดินชนกับขอบโต๊ะ
 
จบตอนที่ 17