อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 16 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

    ยิ่วเชียนเริ่มงอนอันซี ที่เธอให้ความสำคัญกับคนอื่นหมดยกเว้นเขา เยี่ยนเจ๋อมาคุยกับยิ่วเชียนถึงคืนที่เขาคุยกับอันซี ยิ่วเชียนว่ารู้แล้วว่าเขาคือคนที่ส่งของขวัญคืนมาให้อันซี
    “นี่ พี่ชายต่างหาก น่าเสียดาย เวลาที่เสือโกรธไม่สามารถดึงเคราของมันมาเล่นได้”
    “นี่ นายสองคนพี่น้องนี่มันยังไงกัน คนหนึ่งว่างมากชอบเล่นเกม คนหนึ่งชอบแกล้งทำตัวเป็นคนดี”
    “รู้ตัวดีว่ามีบางอย่างที่พยายามแล้ว แต่ไม่สามารถได้ครอบครอง เฮ่อ ชีวิตก็อย่างนี้แหละ ทำตัวผ่อนคลายจะดีกว่า นายต้องขอบคุณฉันมากกว่า ไม่งั้นฉันจะจีบอันซีจริงๆ นะ เมื่อเทียบกับการรู้จักอันซี ฉันไม่ได้รู้จักช้าไปกว่านาย ถือว่าฉันได้รู้จักเธอเมื่อสิบปีก่อนแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมากเชียวล่ะ”  
    เยี่ยนเจ๋อนึกถึงคำพูดของอันซีในคืนนั้น
    “คุณกับฉันเหมือนกัน แม้ว่าจะมีคนห่วงใยหลายคน แต่บางครั้งก็ยังรู้สึกเหงาสินะ”
    เยี่ยนเจ๋อหันมาเล่าให้ยิ่วเชียนฟังต่อ
    “ฉันตั้งใจส่งของขวัญคืนให้เธอ เฮ่อ เพราะความขุ่นเคืองของเด็กผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น พ่อแท้ๆ ของฉันไม่ต้องการฉัน ดังนั้นเมื่อฉันเห็นเด็กผู้หญิงที่คิดถึงแม่ และส่งของขวัญมาให้แม่ตลอด ฉันจึงตัดสินใจส่งของขวัญคืนกลับไปให้เธอ เพราะต้องการบอกเธอว่า แม่ของเธอก็ไม่ต้องการเธอ ดังนั้นในวันหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน ฉันเคยทำให้ฝันเธอฝันสลาย เธอคงจะเสียใจมาก เพราะเธอส่งของขวัญมาทุกปี จำได้ว่าเธอเคยบอกฉันว่าวันนั้นเธออารมณ์เสียมากๆ”
    “นายว่าอารมณ์เสียเรื่องอะไร”   
    “เธอพูดเองว่า วันนั้นตอนฉันขอโทษเธอ ทำให้เธอคิดถึงนิสัยเสียของตัวเอง ตอนนั้นเธอยังเรียนมัธยมปลายอยู่เลย จะไม่ใจร้อนได้ไงล่ะ”   
    ยิ่วเชียนฟังแล้วนึกถึงคำพูดของเหม่ยเหวินที่เคยพูดกับเขา ทำให้เขารู้ว่าในอดีตวันที่อันซีทำร้ายจิตของเขา จนเกิดผลกระทบกับชีวิตของเขาอย่างรุนแรงนั้น เป็นวันที่เธอเสียใจที่สุดในชีวิต เขาจึงรู้สึกผิดมาก ที่ไปสารภาพรักเธอผิดเวลา เขาจึงต้องการให้ทุกวันของเธอมีความสุขที่สุด
    อันซีเข้ามาให้อาหารปลาทองในห้องของเธอ ซึ่งตอนนี้เป็นห้องของยิ่วเชียน 
    “เขามีดีตรงไหน ทำไมถึงเป็นเขา เพราะอะไร เฮ้อ พูดตามตรงแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกของเขาดูหล่อมาก แต่ตอนที่เพิ่งรู้จักเขา เขาเป็นคนน่ารำคาญมาก ถึงหล่อแค่ไหนฉันก็ไม่อยากอยู่ใกล้เขา หนอนหนังสือ แกว่าเขามีความพิเศษตรงไหน หรือเพราะว่า เขาเป็นผู้มีพระคุณของฉัน แล้วทำไมฉันต้องหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะกับคนที่ช่วยเหลือฉันด้วย ไอ้แว่น แกว่า ทำไมฉันต้องคบกับเขาด้วย หรือเป็นเพราะว่า เขากับเขา มีดวงตาที่เหมือนกันมาก หรือว่าเขาดูคล้ายๆ กัน ใครเห็นแล้วก็อยากจะเข้าใกล้เขา ใช่มั้ยนะ ทำไมเขาดูฉลาด แต่ไม่เชื่อใจใครล่ะ ไอ้เขียว แกว่า ฉันคบกับคนที่แปลกมากใช่มั้ย” อันซีถามปลาทองไปเรื่อยๆ

    ระหว่างนั้นยิ่วเชียนเดินเข้าประตูมาเงียบๆ ได้ยินสิ่งที่อันซีคุยกับปลาทอง เขายืนฟังเงียบๆ พลางคิด
    “ฉันรู้ว่า ปีที่เธออายุ 18 เธอไม่ได้อารมณ์ร้ายใส่ฉัน แต่ว่า ฉันไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไร”
    อันซีหันมาเห็นยิ่วเชียนพอดี
    “เอ๊ะยิ่วเชียน เข้ามาทำไมไม่ส่งเสียงล่ะ คุณจะทำงานเหรอ ฉันเข้ามาให้อาหารปลา ฉันจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้” 
    อันซีจะเดินออกไป ยิ่วเชียนรั้งแขนเธอไว้
    “ช่วยทำให้ฉันมั่นใจ ฉันหวังว่าไข้หวัดของฉัน ต้องไม่หายตลอดไป”
    “คุณเป็นหวัดเหรอ ฉันดูหน่อยสิ” 
    อันซีเอามืออังที่หน้าผากชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง ยิ่วเชียนดึงหญิงสาวเข้ามากอดอย่างแสนรัก 
    “ฉันต้องการเดินกับเธอ แบบนี้ตลอดไป” อันซียืนอึ้งๆ อยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม
    เยี่ยนเจ๋อแนะนำให้ยิ่วเชียนใช้แผนเดิม โดยกันอันซีออกไปจากบ้านพัก ไม่งั้นเธอก็จะไม่มีเวลาให้ยิ่วเชียน เพราะคอยช่วยเหลือดูแลคนอื่นตลอด และวันนี้ก็พาหยาเอินไปหาหมอ
    อันซีกับหยาเอิน เดินมาตามทางในโรงพยาบาล ระหว่างนั้นอันซีเห็นยิ่วเชียนกับเยี่ยนเจ๋อยืนอยู่
    “เอ๊ะ พวกคุณมาที่นี่ได้ไง”
    “พวกคุณมารับเราเหรอ” หยาเอินถาม
    “ใช่ ฉันมารับเธอ ส่วนอันซี คุณเซี่ยจะพาเขาไปที่อื่น” 
    “ไปไหนอีกล่ะ”
    ยิ่วเชียนคว้ามืออันซีออกไป “ไปถึงก็รู้เอง”
    “นี่ บ้านพักของฉัน”
    “มีพี่เหม่ยเหวิน”
    “แต่ฉันต้องทำงาน”
    “จื้อหลิงจะช่วยทำแทน” 
    “หยาเอินล่ะ”
    “เขามีพี่ชาย”
    “แต่ฉัน”
    “เธอมีแฟนแล้ว เธอควรจะหาเวลาดูแลแฟนตัวเองหน่อยมั้ย” 
    “แต่ว่า”
    “ในฐานะที่เป็นเจ้าของบ้านพัก เจ้าหนี้ที่ถูกแฟนเมินเฉยและไม่เอาใจใส่ แถมเจ้าหนี้คนนี้ยังนิสัยดีมาก ถึงตอนนั้นถ้าฉันทำอะไรไม่ดี”
    อันซีใจไม่ดี รีบจับมือยิ่วเชียนอ้อนๆ “แฮะๆ เจ้าหนี้ อย่าใจร้อนสิมีอะไรคุยกันได้”
    ยิ่วเชียนยิ้มๆ “ก็ได้ ฉันคิดว่าจะลองหาเวลาคุยกับเธอให้เข้าใจ”
    “ไม่มีปัญหา หูฉันใหญ่มาก อยากพูดอะไรพูดมาเลย แล้วคุณอยากไปไหน” 
    ทั้งสองพากันออกไป เยี่ยนเจ๋อยิ้มๆ หันมาบอกหยาเอิน “งั้นเรากลับกันเถอะ”
    “เอ๊ะ ฉันไปสถานที่หนึ่งก่อนได้มั้ย” เยี่ยนเจ๋อฟังแล้วแปลกใจ

    หยาเอินให้เยี่ยนเจ๋อพามาที่ชายหาด เยี่ยนเจ๋อถามว่าอยากมาที่นี่เหรอ หยาเอินว่าคนหมู่บ้านภูล่านว่ายน้ำเป็นทุกคน มีเธอคนเดียว ที่ไม่เคยมาริมชายหาด เยี่ยนเจ๋อว่าทุกคนคิดว่าเธอป่วย
    “ใช่ เป็นโรคที่ไม่สามารถได้รับผลกระทบทางอารมณ์ เวลามีคนจุดประทัด พี่ชายฉันกับอันซีจะรีบมาปิดหูของฉัน เมื่อฉันขยับตัวนิดหน่อย พวกเขาจะแสดงท่าที กังวล และเป็นห่วงกลัวอาการจะกำเริบ” 
    “ดังนั้น เธอไม่ต้องการให้เขากังวล เลยไม่กล้าบอกพวกเขาว่าอยากเล่นน้ำ และเพราะฉันเป็นคนแปลกหน้า แม้เธอจะเป็นลมหมดสติต่อหน้าฉัน ฉันจะไม่รู้สึกผิดกับเธอ ถ้าเธอเป็นอะไรไปงั้นเหรอ โอเคน่า เธอคิดอย่างนี้ก็ไม่เป็นไร บางครั้ง เพื่อต้องการให้คนอื่นสบายใจ จึงต้องยิ้มแย้มอยู่เสมอ หรือไม่ก็ต้องเอาใจคนอื่น เพราะรู้สึกว่าตัวเองต้องมีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่น ใช้ชีวิตแบบนี้ไปนานๆ คงจะเบื่อน่าดู”
    “ไม่ใช่หรอก พี่ชายฉันกับอันซีดีกับฉันมาก ก็เพราะว่าอย่างนี้ ฉันยิ่งไม่ควรทำให้พวกเขา”
    “ดี งั้นวันนี้ฉันจะดูแลเธอเอง แต่สิ่งหนึ่งที่เธอต้องทำคือ ห้ามเป็นลมเด็ดขาด ได้มั้ย”
    หยาเอินพยักหน้ายิ้มๆ “ให้ฉันดูก่อนนะ เราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนนะ ดี เริ่มจากตรงนี้แล้วกัน”  
    เยี่ยนเจ๋อลงนั่ง หยาเอินตกใจ เยี่ยนเจ๋อม้วนกระโปรงของหยาเอินให้เป็นปมเพื่อจะได้ไม่ปลิวตามแรงลม เยี่ยนเจ๋อจูงมือหยาเอินลงไปย่ำน้ำทะเล หยาเอินดีใจ มีเด็กๆ มาเล่นด้วย ทั้งสองเปียกปอน
    เยี่ยนเจ๋อพาหยาเอินมาซื้อเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้า พนักงานเดินเข้ามาให้ลองสวม หยาเอินเกรงใจว่าเดี๋ยวก็แห้ง เยี่ยนเจ๋อว่า
    “รับไว้เถอะ วันนี้ฉันเป็นคนดูแลเธอ ต้องเชื่อฟังฉัน รีบไปเปลี่ยนเร็ว”
    ระหว่างรอหยาเอินลองชุด เยี่ยนเจ๋อเดินดูเสื้อผ้าไปเรื่อยๆ พนักงานสาวสองคนเห็นเยี่ยนเจ๋อหล่อสมาร์ทก็ซุบซิบกันอย่างพอใจ พอหยาเอินได้ยินจ่ายเงิน เยี่ยนเจ๋อก็ชวนเธอกลับ
    “ไปเถอะ ที่รัก”
    “ค่ะ ที่รัก” หยาเอินรับคำอึ้งงง แล้วรีบเดินนำหน้าออกไปก่อนเลย เยี่ยนเจ๋อรีบตามมา
    “เธอเดินออกมาอย่างนี้พวกเขาก็รู้สิว่าเราโกหก โง่จริงๆ เลย”
    หยาเอินก้มหน้ารู้สึกผิด “เอาล่ะไม่ได้ว่าเธอโง่นะ ฉันแค่ล้อเล่น กลับเถอะ”  
    เยี่ยนเจ๋อจับหัวหยาเอินโยกอย่างเอ็นดูแล้วเดินนำไป หยาเอินแอบยิ้มดีใจอยู่คนเดียว
    ยิ่วเชียนพาอันซีมาที่บ้านของเขา อันซีตื่นเต้นพลางถามว่าทำไมต้องมาบ้านเขา
    “หาเวลาอยู่ด้วยกัน สร้างความสัมพันธ์ที่ดีไง”
    “อยู่บ้านพักก็สร้างความสัมพันธ์กันได้นี่” 
    “ฉันต้องทำงาน อีกอย่างอยู่บ้านพักไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเลย”
    “ทำไมจะไม่มีเล่า เอาล่ะๆๆ เราอยู่ด้วยกันแค่วันเดียวนะ พรุ่งนี้ฉันกลับแล้ว”
    “ทำไมล่ะ”   
    “ฉันไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาด้วย” 
    ยิ่วเชียนเข็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาให้อันซีตรงหน้า
    “พี่เหม่ยเหวินเตรียมให้เธอแล้ว” 
    “อ้อ พี่เหม่ยเหวิน คุณให้อะไรเขากันแน่ ทำไมเขาช่วยคุณทุกทีเลย” 
    “เขาไม่ได้ช่วยเหลือฉัน เขาทำไป เพราะหวังดีกับเธอ”
    “ขอให้จริงเถอะ โทรถามเขาก่อน” 
    อันซีหยิบโทรศัพท์มาโทรหาเหม่ยเหวิน แต่ติดต่อไม่ได้ ยิ่วเชียนวิดิโอคอลหาเหม่ยเหวินให้ อันซีต่อว่า เธอขอโทษ แล้วบอกว่ายิ่วเชียนแนะนำลูกค้าให้เธอไม่ต้องห่วง ดูแลได้ ยิ่วเชียนแกล้งยื่นหน้าเข้ามาในจอโบกมือบอกให้เหม่ยเหวินพอได้แล้ว
    “เอาล่ะๆ งั้น งั้นพวกเธอเที่ยวให้สนุกนะ แค่นี้ล่ะ” เหม่ยเหวินปิดโทรศัพท์ไป
    ยิ่วเชียนยิ้มๆ แย่งโทรศัพท์จากอันซีคืนมา
    “เราสองคนเพิ่งคบกันก็มาอยู่ด้วยกันแล้วเร็วเกินไปมั้ย” 
    “ฉันพักอยู่บ้านเธอมาสองอาทิตย์แล้วนะ”
    “บ้านฉันเป็นบ้านพักนี่” 
    “งั้นเอาอย่างนี้ เธอต้องการทำยังไง เราทำตาราง ดำเนินการตามนั้น”
    “เอ่อ เฮ่อ ไม่ใช่นะ คือว่า การสื่อสารระหว่างคนรัก ต้องเริ่มจากการจับมือไม่ใช่เหรอ” 
    “จับมือเหรอ” ยิ้มเชียนยิ้มดีใจเข้าไปจับมืออันซีอย่างทะนุถนอม ยิ้มให้หญิงสาว 
    อันซียิ้มตอบเขินๆ “จากนั้นล่ะ” 
    “จากนั้น เอ่อ”
    “เธอพูดสิ เธอต้องการยังไง ฉันจะให้ความร่วมมือ ความต้องการของฉันง่ายนิดเดียวเอง”  
    “ง่ายยังไง”
    “ง่ายมากๆ ในโลกของเราสองคน เธอต้องการทำอะไรก็ได้ สิ่งสำคัญคือ ขอแค่มีเธอกับฉัน แค่เราสองคน” 
    ยิ่วเชียนยื่นหน้าเข้าไปใกล้อันซี หญิงสาวเหมือนตกอยู่ในภวังค์เคลิ้มไปกับบรรยากาศที่อบอวลด้วยความรัก ยิ่วเชียนกำลังจะจูบอันซี แต่แล้ว เสียงต้าอี๋ดังขึ้น
    “คุณปู่ระวังครับ” 
    อันซีผลักอกยิ่วเชียนออกทันที กลัวใครเห็น แล้วก็เหลือบไปเห็นไป๋คังเข้ามา อันซีชะงัก
    “เอ๊ะ คุณปู่” ยิ่วเชียนงง
    “สาวน้อยปลาหมึก”   
    อันซียิ้มๆ นึกถึงเหตุการณ์หลังจากวันเข้าประกวดทำอาหารแต่เธอถูกตัดสิทธิ์จึงเดินเศร้าๆ ออกมจากงาน แล้วเจอไป๋คังนั่งดื่มอยู่คนเดียวในซุ้มข้างทาง พูดอยู่คนเดียวราวกับนั่งคุยอยู่กับเพื่อนเก่า เธอจึงเอากล่องปลาหมึกให้ไป๋คัง
    ยิ่วเชียนก็นึกถึงกล่องปลาหมึกที่เขาเคยเจอในตู้เย็นและหยิบมาลองชิมดู รู้ว่าเป็นฝีมือของอันซี ยิ่วเชียนยิ้มที่เหตุการณ์มาประจวบเหมาะกัน นึกถึงความใจดีของอันซีที่มีต่อปู่ของเขา
    “คุณปู่ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อารมณ์ดีขึ้นรึยังคะ”
    “ดีขึ้นมากแล้ว ครั้งก่อนได้กินปลาหมึกของเธอ ทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น เธอล่ะ วันนั้นดูเหมือนเธออารมณ์ไม่ค่อยดีนะ”
    “เอ่อ ฉันอารมณ์ดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ต้องขอบคุณยิ่วเชียน เขาทำให้อารมณ์ของฉันดีขึ้นมาก”
    “เอ่อ คุณเรียกผู้อำนวยการเซี่ยว่ายิ่วเชียน คุณคือ” ต้าอี๋งงๆ 
    “แฟนฉันเอง”
    ยิ่วเชียนพูดเต็มปากเต็มคำ ต้าอี๋อึ้ง ไป๋คังยิ้มพอใจ
    “ผู้อำนวยการ คุณไปหมู่บ้านภูล่านไม่ถึงสามอาทิตย์เลยนะ”
    “ดีมากๆ ต่อไปยัยคางแหลมคนนั้นก็ไม่ต้องสั่งให้แกทำโน่นนี่แล้วสินะ” 
    อันซีหันไปกระซิบถามยิ่วเชียน “ใครเหรอ”
    “หย่งชิงไง คุณปู่ หย่งชิงเคยช่วยชีวิตคุณปู่นะ”
    “ใช่ ไม่งั้นฉันลากเขาไปเรียนมารยาทแล้ว” 
    ต้าอี๋หัวเราะ ยิ่วเชียนขำๆ สักครู่ อันซีมองต้าอี๋แล้วทักว่าเสื้อเขาขาด ให้ถอดมาจะช่วยเย็บให้ ต้าอี๋มองหน้ายิ่วเชียน จะให้เขาทำอย่างไรดี อันซีเร่ง ต้าอี๋จำส่งเสื้อให้ อันซีรับเสื้อไปเย็บอย่างคล่องแคล่ว ไป๋คังมองอย่างพอใจ ต้าอี๋ซาบซึ้งมาก
    “นี่คือสูทที่แม่ผมซื้อให้ตัวแรก ฉลองที่ผมหางานได้แล้ว”
    “ไม่บอกแต่แรก ถ้ารู้ฉันจะได้เย็บให้ละเอียดหน่อย”
    “ไม่เป็นไรครับ” 
    ยิ่วเชียนมองอย่างเป็นห่วง “อันซี ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวจะโดนมือ”
    “ค่ะ”
    “ก็ไม่ใช่เสื้อสูทราคาแพงอะไร แต่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่แม่ผมซื้อให้ ตอนแรกท่านบอกว่าจะไปซื้อที่ตลาด ซื้อสูทราคาถูกๆ แต่ว่าสุดท้าย ท่านก็ไปซื้อที่ร้านตัดสูทโดยเฉพาะ” 
    “ยิ่วเชียน หลานควรดูแลผู้ช่วยของหลานบ้างนะ”
    “ไม่ต้องหรอกครับ ผู้อำนวยการดีกับผมมากแล้ว ผมการศึกษาไม่สูง เป็นคนในชนบท แถมยังซุ่มซ่าม เข้ากับใครก็ไม่ค่อยได้ เอ่อ ผู้อำนวยการเลือกผมเป็นผู้ช่วย แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วครับ”
    “เห็นมั้ยล่ะ ยิ่วเชียนของเราเป็นคนดีมาก”
    อันซีชื่นชม ยิ่วเชียนยิ้มให้ “ฉันว่ายิ่วเชียนคงถูกชะตากับเจ้าหมอนี่ นึกถึงภาพตัวเองในอดีตไงล่ะ เพราะตอนนั้นยิ่วเชียน”
    ยิ่วเชียนอึ้งๆ ก่อนปรามไป๋คัง “คุณปู่ อย่าพูดถึงเรื่องอดีตเลยครับ”
    “อ้อ ได้ๆๆ ไม่พูดๆ ไม่พูดๆ”
    อันซีเย็บเสร็จพอดี “เสร็จแล้ว มาค่ะ”
    ต้าอี๋เกรงๆ ยิ่วเชียนจ้องต้าอี๋หึงๆ “หันไปสิ” 
    อันซีสวมเสื้อให้ต้าอี๋ ต้าอี๋แอบมองยิ่วเชียนนิดหนึ่ง “ว้าว คุณเก่งเหมือนแม่ผมเลย”   
    อันซีเข้าไปจัดเสื้อให้เข้าที่ “ขอบคุณครับ”
    ยิ่วเชียนทนไม่ได้รีบขัดให้ต้าอี๋กลับได้แล้ว เขารีบเดินไปส่ง

จบตอนที่ 16