ซีรีส์ไต้หวัน อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน14 | คมชัดลึก

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

    เยี่ยนเจ๋อพยายามใกล้ชิดอันซี อาสาพาเธอไปทำความสะอาดริมหาด แล้วยังให้เธอพาเที่ยว ยิ่วเชียนได้แต่มองตามไปอย่างไม่พอใจ แล้วเขาก็กลับมาอ่านหนังสือเพื่อสงบสติอารมณ์
    อันซีพาเยี่ยนเจ๋อมาที่สถานที่หนึ่ง ซึ่งบนต้นไม้จะมีแผ่นกระดาษเล็กๆ ห้อยไว้เต็มไปหมด เยี่ยนเจ๋อเอ่ยว่า
    “ถ้าผมเดาไม่ผิด นี่คือต้นไม้อธิษฐาน ถูกมั้ย เขียนความปรารถนาห้อยไว้ที่ต้นไม้ แล้วความปรารถนาจะเป็นจริง”
    “ฉลาดมากค่ะ แต่ว่า ผิด”
    “เหรอ”
    “นี่คือต้นสารภาพรัก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมากๆ ของเมืองนี้ ทำง่ายๆโดยการเขียนชื่อคนที่คุณชอบในการ์ดแดง แล้วห้อยเอาไว้บนต้นไม้ จากนั้นก็ไปซื้อหวีกับลุงคนนั้น แล้วก็เอาหวีนั้น ไปให้กับผู้หญิงที่คุณชอบ คำสารภาพรักของคุณก็สำเร็จแล้ว”
    “ศักดิ์สิทธิ์มั้ย”
    “ศักดิ์สิทธิ์สิ ศักดิ์สิทธิ์แน่นอน คุณดูชื่อมากมายก็น่าจะรู้”
    “ถ้าเกิดว่าฝนตกลงมาล่ะ การ์ดเหล่านี้”
    อันซียกนิ้วให้เยี่ยนเจ๋อเบาเสียง พลางชี้ให้ดูหญิงสาวคนหนึ่ง แล้วกระซิบเยี่ยนเจ๋อ
    “พวกเขายังไม่ได้สารภาพรักเลย”
    เยี่ยนเจ๋อหันไปมองหญิงสาวคนนั้น แล้วยิ้มๆ ให้อันซี
    “ทางนี้มีต้นไม้แค่ต้นเดียว ฉะนั้นทุกวันอาทิตย์ฉันจะมาเก็บการ์ดเหล่านี้ เพื่อแบ่งพื้นที่ให้คนที่ยังไม่ได้อธิษฐาน แต่ในกรณีที่ฝนตก ฉันจะมีงานพิเศษทำเพิ่ม”
    “ใช้การสารภาพรักทำเป็นธุรกิจ ฉลาดมาก”
    “เป็นธุรกิจก็จริง แต่เราไม่ได้โกหกนะ ลุงคนนั้นได้เมียดีก็เพราะอธิษฐานที่นี่ ไปค่ะ ลุงอ้าย”
    อันซีเดินไปที่โต๊ะขายหวีของลุงอ้ายชวนคุยว่ามีคนมาซื้อเยอะมั้ย เยี่ยนเจ๋อซื้อชุดหนึ่ง
    เหม่ยนเหวินและอันซีทำอาหารอยู่หลังเคาน์เตอร์ โดยยิ่วเชียนยืนถือหนังสือพลิกไปมาอยู่ตรงเคาน์เตอร์ จ้องอันซีตลอดเวลาจนเหม่ยเหวินเริ่มอึดอัด เข้าไปกระซิบถาม อันซีว่าเริ่มชินแล้ว ระหว่างนั้นมีพนักงานเข้ามาส่งเครื่องดื่มในร้าน

    เยี่ยนเจ๋อบอกว่าเลี้ยงทุกคน เขาหยิบให้แต่อันซีบอกว่ามือไม่ว่าง เยี่ยนเจ๋อเหล่มองยิ่วเชียนแล้วทำเป็นเอาน้ำไปป้อนให้อันซี ยิ่วเชียนไม่พอใจมาก อันซีกระซิบคุยกับเหม่ยเหวินก็รู้ว่ายิ่วเชียนไม่พอใจ
    อันซีมองหน้าเยี่ยนเจ๋อ แล้วตัดสินใจถามว่าจีบเธอเหรอ ยิ่วเชียนชะงักฟัง เยี่ยนเจ๋อยิ้มๆ
    “เฮ่อ คุณจับได้แล้วเหรอ”
    อันซีอึ้ง รีบหับไปมองหน้ายิ่วเชียน ยิ่วเชียนก็ยืนนิ่งอึ้งไม่แพ้กัน หยาเอินก้มหน้าเศร้า เหม่ยเหวิน จื้อหลิงต่างทำหน้าไม่ถูก เยี่ยนเจ๋อหยิบหวีที่ซื้อจากร้านลุงอ้ายขึ้นมา
    “คุณรู้มั้ยว่า ผมเขียนชื่อใครห้อยบนต้นไม้”
    อันซีหน้าเสีย จื้อหลิงพูดอย่างเศร้าๆ “นั่นมัน นั่นหวีสารภาพรักไม่ใช่เหรอ อย่าบอกนะว่าเยี่ยนเจ๋อชอบอันซีฮือๆ”
    หยาเอินฟังจื้อหลิงแล้วก็ได้แต่ก้มหน้าเศร้า เก็บความรู้สึกไว้ ยิ่วเชียนก้มหน้าร้อนใจพลางคิดเขายังไม่เคยไปกับอันซีเลย อันซีมองหน้ายิ่วเชียนแล้วเครียด บอกกับเยี่ยนเจ๋อ
    “ฉันไม่อยากรู้”อันซีเดินออกไปเลยยืนข้างหลังยิ่วเชียน เพื่อหลบเยี่ยนเจ๋อ แต่เยี่ยนเจ๋อตามไปพูดต่อ
    “ผมคิดว่าตอนนี้คุณคงรู้แล้ว รับน้ำใจของผมไว้สิ”
    อันซีอึ้งๆ “ฉันรับไม่ได้”
    “ทำไม”
    ยิ่วเชียนตัดสินใจพูดหลังจากที่เงียบอยู่นาน“นายออกมากับฉันหน่อย”
    อันซีมองยิ่วเชียนอย่างเป็นห่วง มองหน้าเยี่ยนเจ๋ออย่างไม่เข้าใจ และโกรธนิดๆ ในขณะที่เยี่ยนเจ๋อตามยิ่วเชียนออกไป
    ยิ่วเชียนพาเยี่ยนเจ๋อมาคุยที่ห้องถามว่ากำลังทำอะไร เยี่ยนเจ๋อว่า
    “ต้องการเล่นหมากรุกมั้ย เรื่องเงินนายถนัดไม่ใช่เหรอ มาเล่นด้วยกันสิ”
    “ไม่”
    “ทำไม”
    “เพราะนายเล่นได้แย่มาก”
    “ดี งั้นฉันไปถามอันซีว่าจะเล่นมั้ย”
    ยิ่วเชียนจำยอม “เดี๋ยวก่อน ฉันจะเล่นกับนาย”
    เยี่ยนเจ๋อยิ้มๆ “ความรู้สึกที่ได้รู้จุดอ่อนของนาย ทำให้ฉันรู้สึกดีมาก”
    ทั้งสองนั่งลงตรงหน้ากระดานหมากรุก ยิ่วเชียนพูดขึ้น“เริ่มเลย เมื่อคืนทำไมนายต้องไปเจออันซีด้วย”
    “ฉันเป็นคนสอนนายเล่นหมากรุก ไม่คิดว่าหลังจากนายเล่นเป็นแล้ว ฉันไม่เคยชนะนายเลย แต่จุดจบวันนี้ ผลลัพธ์อาจไม่ใช่อย่างที่นายคิดแล้วล่ะ”
    “ทำไมนายถึงสนิทกับอันซี ในระยะเวลาสั้นๆได้”
    “ฉันเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนอยู่แล้ว”
    “นี่ไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องการ”
    “โบราณกล่าวว่าความวิตกกังวล จะทำให้เกิดความวุ่นวาย บ๊ายบายนะทหารน้อยนายอยากรู้มากอย่างนี้ ฉันบอกก็ได้ มีอยู่คืนหนึ่ง ฉันออกไปดื่มเหล้า หลังจากตื่นขึ้นมา กลับมีสาวสวยนอนอยู่ข้างๆ นายคิดมากเกินไปรึเปล่า ถ้านายคิดว่าฉันเป็นศัตรู นายชกหน้าฉันตอนนี้ได้เลยนะ”
    “เรื่องที่นายพูด มันไม่ตลกเลยนะ”
    “งั้นเหรอ สาวน้อยฝ่ายกฎหมายมีส่วนร่วมด้วยเหรอ อ๋อ วันนี้ใช้พระราชินีตั้งแต่เริ่มแรกเลยนะ ปกตินายจะใช้มันตอนจบนี่ เป็นอะไร วันนี้ดูไม่ค่อยมีความอดทนเลย งั้นฉันขอย้ายมาอยู่ตรงนี้แล้วกัน”
    “ฉันรู้ว่านายไม่ได้จีบอันซีจริงๆ นายมีจุดประสงค์อะไร”
    “ฟังดูตลกสินะ ฉันต้องการช่วยพวกนายไง”
    “ช่วยพวกเราเหรอ”
    “อืม นายไม่สังเกตเหรอตอนฉันบอกว่าจะจีบเธอ เธอวิ่งไปหลบที่ไหน”
    ยิ่วเชียนนึก ตอนนั้นอันซีวิ่งมาหลบข้างหลังเขา“เห็นได้ว่า เธอใช่ว่าจะไม่สนใจนาย”
    “แต่เธอบอกว่าไม่อยากมีความรัก”
    “เซี่ยยิ่วเชียนนะเซี่ยยิ่วเชียน นายมองคนไม่ออกเป็นด้วยเหรอ สิ่งที่นายควรทำตอนนี้คือทำให้เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้”
    “ฉันต้องทำยังไง”
    “นายต้องทำให้เธอไปจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ที่นี่มีคนมากมายคอยปกป้องเธอ และมีข้อแก้ตัวที่สามารถหนีนายได้ ถ้านายต้องการทำลายที่พึ่งของเธอก็ต้องทำลายป้อมปราการก่อน อย่าบอกนะว่าเพราะเรื่องอันซี วันนี้ฉันเลยชนะนาย”
    “ฉันชนะแล้ว”
    “ตามปกติแล้ว งั้นฉันเอาอันนี้ไป”
    “บอกแล้วว่านายไม่เก่ง ทุกครั้งที่นายแพ้ก็เอากษัตริย์ของฉันไป นายจะเอากษัตริย์ของฉันไปกี่อัน”
    “ถ้านายไม่อยากซื้ออันใหม่ ก็ยอมแพ้ฉันสิ”เยี่ยนเจ๋อยิ้มๆ ลุกออกไป
    อันซีนั่งอยู่คนเดียวที่บันได บ่นๆ กับตัวเองอย่างกลุ้มใจพลันได้ยินเสียงยิ่วเชียนคุยโทรศัพท์กับหย่งชิงพอยิ่วเชียนหันมาเห็นเธอ อันซีก็รีบหลบ ยิ่วเชียนวางสายหย่งชิงตามไปทันที
    อันซีหันมาทำหน้าเป็นใส่แก้เขิน“เฮ่อ กำลังคุยกับคุณหูเหรอ”
    “เธอล่ะ มัวแต่หลบหน้าฉันทำไม ต่อหน้าเธอ ฉันไม่เคยมีความเชื่อมั่น การหลบหน้าของเธอ ความจริงสำหรับฉันแล้ว มันเหมือนการทำร้ายฉัน ฉันไม่รู้ว่าจะอดทนชอบเธอได้อีกนานแค่ไหน”
    ทั้งสองมองตากันอึ้งๆ ต่างก็รู้ความรู้สึกของตัวเอง ระหว่างนั้นหย่งชิงโทรศัพท์เข้ามา แต่ยิ่วเชียนไม่ได้สนใจ
    “เธอรู้ว่าฉันชอบเธอ และรู้ว่าฉันกลับมาเพราะเธอ แต่เธอหลบหน้าฉันตลอดเวลา ไม่ยอมพูดอะไร ไม่ยอมรับ และไม่ปฏิเสธ เหมือนว่าระหว่างเรา ฉันคิดไปเองอยู่ฝ่ายเดียว ดังนั้นโปรดให้คำตอบฉัน จะให้ฉันอยู่ต่อหรือไป เพราะฉันคงไม่สามารถรอเธอได้ตลอดไปหรอก แต่ว่าฉันไปครั้งนี้ จะไม่กลับมาแล้ว เพราะความอดทนของฉันมีขีดจำกัด” 
    ยิ่วเชียนเดินจากไป อันซีอึ้ง พูดอะไรไม่ออก
    ด้านหย่งชิงก็โทรคุยกับเยี่ยนเจ๋อ พร้อมวางแผนให้เยี่ยนเจ๋อพาอันซีออกจากบ้านมาเจอกับยิ่วเชียนที่ร้านสูท

    ตอนเช้า อันซีเดินถือตุ๊กตาผ้าลงบันไดมา หน้าบึ้งตึง เพื่อปฏิเสธยิ่วเชียน แต่พอเอาเข้าจริงเธอก็ไม่กล้าให้ แถมเยี่ยนเจ๋อจะชวนเธอออกไปข้างนอก อันซีพยายามหาคนอื่นไปแทนแต่ไม่มีใครยอมช่วย เธอจึงเยี่ยนเจ๋อว่าห้ามซื้อไรให้เธอ ถึงยอมไปด้วย
    ยิ่วเชียนเดินเข้ามาในร้านขายสูท เถ้าแก่ร้านเข้ามาทักโดยไม่รู้ว่าหย่งชิงหลบอยู่ด้านใน
    เยี่ยนเจ๋อพาอันซีขึ้นมาชั้นบนของร้าน ยิ่วเชียนรีบวิ่งไปนั่งที่เดิม หย่งชิงรีบปิดผ้าม่านไปเยี่ยนเจ๋อบอกกับอันซี
    “นี่คือร้านสูทที่มีชื่อเสียง ผมอยากมาตัดชุดที่นี่นานแล้ว”
    “ว้าว ที่แท้ช่างภาพ จำเป็นต้องใส่ชุดราคาแพงด้วยเหรอ”
    เถ้าแก่ถือน้ำชามาให้ยิ่วเชียน“เอ่อ คุณเซี่ย ดื่มน้ำชาครับ”
    อันซีได้ยินเถ้าแก่เรียกชื่อยิ่วเชียน เธอค่อยหันมามองแล้วต้องตกใจ ก่อนจะอึดอัดใจที่หันไปสบตาเขาอีก อันซีรีบหันหลังกลับไปยิ่วเชียนก็ทำตัวไม่ถูก แต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจอันซี ยกถ้วยน้ำชาดื่ม แต่ต้องสะดุ้งเพราะน้ำชาร้อนมาก ยิ่วเชียนเก็บอาการนั่งดูนั่งสือบนโต๊ะไป อันซีต้องหันมาพูดกับเขา
    “พระเจ้า คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
    ยิ่วเชียนเงยหน้าจากหนังสือ “ทำไมผมจะมาที่นี่ไม่ได้”
    อันซีงอนๆ เยี่ยนเจ๋อทำทีเดินมาหาอันซีแล้วเห็นยิ่วเชียน
    “คุณเซี่ย คุณมาที่นี่ได้ไงครับ”
    ยิ่วเชียนเดินเข้าไปตรงหน้าอันซี “ดูเหมือน ฉันคงไม่ใช่คำตอบของเธอ”
    ยิ่วเชียนเดินผิดหวังออกไป อันซีอยากจะพูดกับเขาแต่เหมือนพูดไม่ออกอันซีหยิบตุ๊กตาผ้าในกระเป๋ากางเกงออกมาอีกครั้ง เศร้า เยี่ยนเจ๋อถามว่าเป็นอะไร เธอสะดุ้ง เยี่ยนเจ๋อให้เธอช่วยเลือกผ้า
    “คุณช่วยแนะนำผ้าให้ผมหน่อย จากนั้นผมจะให้ผู้หญิงที่ผมชอบช่วยเลือกให้ครับ”
    ยิ่วเชียนหันมามองหน้าอันซี อันซีกลัวยิ่วเชียนเข้าใจผิด จึงรีบบอกเยี่ยนเจ๋อ
    “ไหนคุณบอกว่าจะไม่ซื้อของให้ฉัน”
    “ใช่ ผมถึงให้คุณช่วยเลือกผ้าให้ผมไง”
    “แต่ความหมายเดียวกัน ฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้คุณยังฝืนอีกเหรอ”
    “เพราะถ้าผมได้ใส่เสื้อที่คุณเลือกให้ ผมจะคิดถึงคุณตลอดเวลา”
    “เฮ่อ” อันซีหน้าเจื่อนเหลือบไปมองยิ่วเชียน กลัวเขาจะเข้าใจผิด แล้วเธอก็ทำเป็นหันหลังไปแอบกดโทรศัพท์ส่งไลน์หาเหม่ยเหวินให้โทรกลับมาหาเธอ แต่เหม่ยเหวินอ่านแล้วไม่โทรกลับมา
    อันซีหันไปมองหน้าเยี่ยนเจ๋อเอาเรื่อง“นี่ คุณใช้วิธีนี้จีบผู้หญิงเหรอ”
    “จีบยังไง”
    “จับตาดูไงล่ะ”
    “เพราะสำหรับบางคนไม่ควรให้เวลาคิดนาน”
    เถ้าแก่ถือผ้าตัวอย่างเข้ามาให้เยี่ยนเจ๋อเลือก เขาว่าขอเลือกก่อน ระหว่างนั้นยิ่วเชียนยืนอยู่อีกมุม เขาเดินผ่านหน้าอันซีไปโดยไม่สนใจ อันซีมองอย่างร้อนใจพยายามจะเรียกแต่เขาก็ไม่มองเธอเลย
“ทำไมไม่สนใจฉันนะ เซี่ยยิ่วเชียน”อันซีพูดเบาๆ เพื่อไม่ให้เยี่ยนเจ๋อได้ยิน
เยี่ยนเจ๋อสังเกตเห็นท่าทางของอันซี ก็แกล้งเข้าไปถาม“ทำไมคุณต้องมองคุณเซี่ยตลอดเวลา”
    “ฉันเปล่านะ”
    “คุณแคร์เขามากเลยงั้นเหรอ เขาเป็นแค่เจ้าหนี้ของคุณนะ”
    “ใช่”ยิ่วเชียนหันมามอง
    “ในเมื่อเป็นแค่เจ้าหนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับผม”
    อันซีเหลือบไปมองยิ่วเชียน “เพราะว่า เพราะว่า”
    “คุณไม่คิดเหรอว่าเรามีวาสนาต่อกัน เราควรรู้จักกันตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว ในเมื่อพระเจ้าให้เรามาพบกันอีก เราก็ควรไว้หน้าพระเจ้าท่านบ้างนะ”
    “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับพระเจ้าด้วย” 
    เยี่ยนเจ๋อทำทีเดินรุกไล่อันซีจนเธอถอยหลังเข้าไปใกล้ยิ่วเชียน ระหว่างนั้นหย่งชิงแอบมองอยู่ อันซีหันไปกระซิบยิ่วเชียนจะขอความช่วยเหลือ
    “ยิ่วเชียน เซี่ยยิ่วเชียนๆ”
    ยิ่วเชียนเดินดูโน่นดูนี่ไม่สนใจ อันซีโกรธ หย่งชิงแอบมองอยู่แบะปากอันซีหันมาบอกเยี่ยนเจ๋อ
    “ฉันไม่อยากมีความรักนี่” อันซีเดินเข้ามาหายิ่วเชียนพลางกระซิบเรียก“เซี่ยยิ่วเชียน”
    เยี่ยนเจ๋อเดินรุกอันซีต่อ“ถึงคุณไม่อยากมีความรัก ก็ควรลองคบกับผมดูผมจะทำให้คุณรู้ถึงความสวยงามของความรัก ถ้าลองแล้ว คุณไม่มีความรู้สึก คุณสามารถหันหลังกลับไปได้ ผมไม่ทำให้คุณเสียใจแน่”
    “ถึงฉันอยากลองคบแต่ต้องไม่ใช่คุณ ฉันมีคนที่อยากคบแล้ว”ยิ่วเชียนเงยหน้านิดๆ รอฟังอย่างใจจดจ่อ
    “ใคร” เยี่ยนเจ๋อรุกถาม
    “คุณอย่าสนใจเลย”
    “ใครล่ะ”
    อันซีถูกกดดันจนต้องชี้มือไปที่ยิ่วเชียน“เขาไงล่ะ”
    ยิ่วเชียนตะลึง หันมามองหน้าอันซี เยี่ยนเจ๋อแอบส่งสัญญาณให้ยิ่วเชียนแกล้งเดินหนีไปไม่สนใจ ยิ่วเชียนใจเต้นไม่อยากทำ แต่จำใจต้องเดินตามแผนต่อ อันซีอึ้ง ค้าง เยี่ยนเจ๋อเดินเข้ามาหา
    “ดูเหมือน เขาจะไม่อยากคบกับคุณนะ”
    อันซีโกรธ คิดเอาชนะ เดินเข้าไปจูบแก้มยิ่วเชียนทันที เพื่อให้เยี่ยนเจ๋อเชื่อ หย่งชิงมองตะลึง คิดไม่ถึง เยี่ยนเจ๋อก็อึ้งหนัก อันซีหันไปมองหน้าเยี่ยนเจ๋ออย่างผู้ชนะ แล้วเดินผละจากยิ่วเชียน แต่ชายหนุ่มดึงแขนเธอไว้ให้หันมา อันซีหันมาเผชิญหน้ากับยิ่วเชียนแล้วตกใจรีบหลบตา ยิ่วเชียนมองหน้าหญิงสาวอย่างสุดรัก ค่อยๆ จับใบหน้าอันซีให้หันมา
    “อย่าขยับ เธอบอกเองนะว่าจะลองคบกัน”อันซียิ้มๆ
    ยิ่วเชียนประคองใบหน้าหญิงสาวอย่างทะนุถนอม จ้องลึกเข้าไปในดวงตา
    “งั้นเรามาลองคบกันเถอะ”
    ยิ่วเชียนจูบหน้าผากอันซีอย่างสุดรัก หย่งชิงมองน้ำตารื้น น้อยใจ อันซีได้สติรีบถอยห่างจากยิ่วเชียน เอามือปิดหน้า พยายามไม่มองตาเขา
    “เดี๋ยวก่อน”ยิ่วเชียนยิ้มๆ จับมืออันซีออกจากใบหน้า
    “เธอไม่รู้เหรอ เรื่องวันนี้ สำหรับฉันแล้วมันมีความหมายมาก”
    อันซีจ้องตาชายหนุ่มอย่างเต็มตา ทั้งคู่จับมือกันแน่น ยิ่วเชียนยิ้มดีใจมาก อันซีเขินๆ เยี่ยนเจ๋อรู้สึกยินดีกับยิ่วเชียนด้วย หย่งชิงปิดม่านไปอย่างเศร้าๆ น้อยใจ เยี่ยนเจ๋อมองอย่างเห็นใจ
    ยิ่วเชียนเดินถือถุงเสื้อจับมืออันซีออกมาหน้าร้าน อันซีดึงมือให้หยุด
    “เซี่ยยิ่วเชียน”
    “สำหรับพฤติกรรมของผู้บริโภค การเปลี่ยนใจเป็นสิ่งที่พบบ่อยที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ซื้อเปลี่ยนใจ หลังจากการเซ็นสัญญาประสบความสำเร็จ ต้องดำเนินการตามสัญญาทันที ไม่งั้น ลูกค้าจะเปลี่ยนใจอย่างง่ายดาย อันซี เธอจะไม่เปลี่ยนใจใช่มั้ย”
    อันซีอึ้งๆ คลำตุ๊กตาผ้าที่เธอเตรียมจะให้ยิ่วเชียนตั้งแต่เมื่อเช้า แต่ก้ไม่ได้ให้ อันซียิ้มให้ยิ่วเชียนเป็นการตอบรับ ยิ่วเชียนยิ้มดีใจ จูงมือหญิงสาวไปขึ้นรถ

จบตอนที่ 14