ซีรีส์ไต้หวัน อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน13 | คมชัดลึก

ซีรีส์ไต้หวัน อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again  ตอน13

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

    เยี่ยนเจ๋อได้รับคำสั่งจากหมิงเย่ ให้ไปดูยิ่วเชียนที่หมู่บ้านภูล่าน
    อันซีหนีหน้ายิ่วเชียนไหว้พระที่ศาลเจ้า และเจอกับเยี่ยนเจ๋อที่กำลังถ่ายรูปอยู่ ก็เข้าไปบอกว่าห้ามถ่าย พอเห็นหน้าก็ต่างจำได้ว่าเคยเจอตอนเฝ้าไข้หยาเดิน เยี่ยนเจ๋อก็จำได้ว่าเธอคือผู้หญิงที่กัดเขาที่โรงพยาบาล อันซีทักว่าเป็นช่างภาพเหรอ เขาว่าใช่
    อันซีชวนยิ่วเชียนไปที่บ้านพักเธอ เพื่อจะเอากระดุมคืนให้
    หยาเอินนั่งอยู่ในบ้าน หมุนแหวนของเล่นที่เยี่ยนเจ๋อเคยสวมให้อย่างหงุดหงิด คิดถึงชายหนุ่ม ระหว่างนั้นเสียงอันซีดังขึ้น หยาเอินรีบเก็บแหวน
    “ที่นี่ก็คือบ้านพักเย่จือไห่ของฉันเข้ามาสิ”
    หยาเอินเห็นอันซีก็เข้าไปทัก อันซีให้หยาเอินดูแลแขก หยาเอินเห็นเหน้าเยี่ยนเจ๋อก็จำได้ เธอทำตัวไม่ถูก เยี่ยนเจ๋อยิ้มให้
    “จริงสิ ร่างกายเธอแข็งแรงดีรึยัง เธอเจอฉันครั้งนี้คงไม่สลบอีกนะเธอรู้มั้ย หลังจากวันนั้นฉันไปส่องกระจกดูหน้าตัวเองว่าหน้าฉันน่ากลัวมากเหรอ ถึงทำให้สาวน่ารักคนหนึ่งตกใจจนหมดสติ ขอโทษครับ ฮิ ฉันล้อเล่นเธอน่ะเธอต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”
    เยี่ยนเจ๋อจับหัวหยาเอินเขย่าอย่างเอ็นดู หย่าเอินยิ้มมีความสุข ระหว่างนั้นอันซีเดินลงมาจากข้างบน
    “เอ๊ะ คิดไม่ถึงว่าพวกคุณจะรู้จักกัน ฉันคิดว่าหยาเอินหมดสติ พวกคุณเลยยังไม่รู้จักกัน จริงสิ นี่ค่ะ”
    อันซียื่นกระดุมเสื้อสูทที่เคยทำของเยี่ยนเจ๋อหลุดหายที่โรงพยาบาลคืนให้ เยี่ยนเจ๋อแปลกใจมาก
    “คุณหาเจอแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะเจอสมบัติของผมอยู่ที่หมู่บ้านภูล่าน”
    ยิ่วเชียนเดินลงมาพอดี เขาทำหน้านิ่งๆ เมื่อเห็นเยี่ยนเจ๋อ แม้ว่าเขาจะแปลกใจมาก เยี่ยนเจ๋อทำเฉยๆ ไม่กระโตกกระตาก อันซียังคงพูดไปเรื่อย 
    “ฮิ สมบัติอะไรกัน จริงสิ คุณกระดุม คิดไม่ถึงว่าคุณจะเป็นช่างภาพ ชอบถ่ายภาพไปทั่ว ถ่ายจนมาถึงหมู่บ้านของเรา โชคชะตาช่างมหัศจรรย์จริงๆ”
    “คุณลิงพูดถูกครับ เพราะบางคนโชคชะตากำหนดให้เจอกันในเวลาและสถานที่ที่ไม่คาดคิด โชคชะตาน่าสนใจอย่างนี้แหละ” เยี่ยนเจ๋อเงยหน้าไปมองยิ่วเชียน
    “โชคชะตาอะไร” ยิ่วเชียนหันไปถามอันซี อันซีมองสบตาแล้วพยายามหลบตา 
    “ก็คือ ตอนอยู่โรงพยาบาล คุณกระดุมเคยช่วยเหลือหยาเอินไว้”
    “คุณกระดุม คุณไม่มีชื่อเหรอ” ยิ่วเชียนยิ้มๆ 
    เยี่ยนเจ๋อยิ้มตอบ “อ้อ เรียกผมว่าเยี่ยนเจ๋อก็ได้ครับ”
    “เยี่ยนเจ๋อเหรอ ชื่อเพราะดีนี่” อันซีชม
    “เยี่ยนเจ๋อ คุณไม่มีแซ่เหรอ พวกคุณสนิทกันแล้วเหรอ ถึงได้เรียกชื่อกันแล้ว” ยิ่วเชียนกระแนะกระแหนอันซี
    อันซีทำหน้าเบื่อหน่าย พยายามหลับตาไม่อยากสบตายิ่วเชียน
    “ก่อนหน้านี้คุณก็ให้ฉันเรียกว่า” อันซีไม่ยอมพูดต่อ หันไปมองหน้าเยี่ยนเจ๋อ
    “หวัดดีค่ะ ฉันชื่ออันซี ชื่อจริงชื่อเล่นเรียกเหมือนกัน พ่อฉันตั้งชื่อนี้เพื่อให้ฉันมีเพื่อนมากๆ”
    “ดีครับงั้นคุณเรียกผมว่าเยี่ยนเจ๋อก็ได้ ถึงตอนนี้ยังไม่สนิท เรียกไปเดี๋ยวก็สนิทกันเอง”
    เยี่ยนเจ๋อหันไปยิ้มยั่วยิ่วเชียน ยิ่วเชียนเริ่มไม่พอใจ กอดอกมองอันซีพูดไปเรื่อย
    “นั่นน่ะสิ ฉันว่านะเยี่ยนเจ๋อ ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ฉันขอเสียมารยาทถามคุณหน่อย คุณคิดจะอยู่หมู่บ้านภูล่านนานมั้ย”
    “อื่ม คิดว่า จะอยู่ไปเรื่อยๆ”
    “ดีจังเลย คุณเป็นช่างภาพเหรอ บ้านพักของเราต้องการถ่ายรูปลงเว็บไซต์พอดี จำเป็นต้องใช้รูปถ่ายบางส่วนลงในเว็บไซต์ ไม่ทราบว่า คุณยินดีช่วยเหลือมั้ย ถ้าจะให้ดีต้องลดราคาหน่อยนะ”
    ยิ่วเชียนไม่พอใจหันไปเสียงดังใส่อันซี“อันซี ฉันจะช่วยหาช่างภาพมืออาชีพ”
    “ช่างภาพมืออาชีพอยู่ตรงนี้แล้วไง”
    เยี่ยนเจ๋อว่าเรื่องราคาไม่มีปัญหา ขอแค่ห้องพักฟรี อันซียินดีเลย ยิ่วเชียนหันไปมองหน้าอันซีอย่างไม่พอใจ ที่ตกลงให้เยี่ยนเจ๋อพักเยี่ยนเจ๋อยื่นมือไปจับกับอันซีเมื่อตกลงกันได้ ยิ่วเชียนหันไปมองหน้าเยี่ยนเจ๋ออย่างไม่พอใจ

 

    เยี่ยมเจ๋อเดินออกมาที่รถซึ่งจอดอยู่หน้าบ้านพักยิบกระเป๋ายิ่วเชียนตามออกมาถามว่าหัวหน้าส่งมาใช่มั้ย เยี่ยนเจ๋อไม่ตอบ ถามว่า
    “อันซีคนเมื่อกี้ เป็นรักแรกของนายสินะ”
    “หัวหน้ายังไม่เชื่อใจฉัน นายเลยมาจับตาดูฉันใช่มั้ย”เยี่ยนเจ๋อไม่ยอมตอบอะไร
    เยี่ยนเจ๋อถ่ายรูปให้พวกอันซี เขาแสดงความสนใจอันซีเป็นพิเศษ ยิ่วเชียนที่คอยจับตาดูไม่ค่อยพอใจนัก
    ยิ่วเชียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง เห็นเยี่ยนเจ๋อกลับเข้ามาก็รีบวางหนังสือนั่งเฉยๆ เยี่ยนเจ๋อเดินมาเห็นหนังสือวางอยู่ ก็เข้าไปหยิบมาเปิดดูทำเสียงตื่นเต้นว่าอ่านหนังสือเยอรมันด้วย
    ยิ่วเชียนถาม “นายกำลังทำอะไร”
    “วิธีควบคุมอารมณ์ของนายนี่แปลกจริงๆ แต่ถ้านายไม่มากินข้าวเย็นด้วยกัน น่าเสียดายแย่ พวกเขาต้อนรับฉันอย่างอบอุ่น คนที่นี่ช่างอบอุ่นจริงๆ”
    “นายมาจับตาดูฉันไม่ใช่เหรอ ทำเรื่องที่นอกเหนือจากนี้ทำไม”
    “นายพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ฉันมาถึงสถานที่ลำบากอย่างนี้แล้ว ก็ต้องหาอะไรสนุกทำหน่อยสิ ฉันรู้แล้วว่าทำไมนายถึงชอบผู้หญิงชื่ออันซี เพราะว่าเธอแตกต่างกับนายมาก สิ่งที่นายสงสัยเธอก็เชื่อ สิ่งที่นายกลัว เธอก็ไม่สนใจ เธอมีชีวิตที่สบายกว่านายเยอะเลย แน่นอนว่า สบายกว่าฉันด้วย ดังนั้น ถ้ามีแฟนแบบผู้หญิงคนนี้ ถือว่าไม่เลวนะ ฉันอยากลองมีความรักสั้นๆ ในช่วงฤดูร้อนซะหน่อย”
    “ห้ามแตะต้องอันซี”
    “ทำไม เธอน่ารักมากนะ”
    ยิ่วเชียนโมโหมองหน้าเยี่ยนเจ๋อ “ฉันจะบอกนายนะ อย่าคิดแม้แต่จะหลอกลวงอันซี”
    เยี่ยนเจ๋อยิ้มกวนๆ ให้ ยิ่วเชียนจ้องเขม็ง ก่อนจะหยิบหนังสือเดินออกไป เยี่ยนเจ๋อมองตามยิ้มๆ  
    “เซี่ยยิ่วเชียนวิตกกังวลเรื่องอันซีขนาดนี้ เฮ้อ หูหย่งชิง แบบนี้เธอยังไม่กังวลอีกเหรอ” เยี่ยนเจ๋อส่ายหัวขำๆ
    อันซีกับเหม่ยเหวินช่วยกันเก็บจานล้าง อันซีนึกถึงชื่อเยี่ยนเจ๋อแล้วรู้สึกคุ้นมาก เธอขอเข้าไปในห้องพักของยิ่วเชียน เพื่อขึ้นไปเอาจดหมาย
    อันซีได้รู้ความจริงด้วยว่าเขาคือคนที่ส่งของขวัญของแม่เธอกลับมาเมื่อ 18 ปีก่อน ดังนั้น เธอจึงยังมีความหวังเล็กๆว่า จะได้พบแม่ของเธอซักครั้ง
    อันซียังขอเยี่ยนเจ๋อว่าห้ามเล่าเรื่องที่เธอกัดเยี่ยนเจ๋อให้ยิ่วเชียนฟัง อ้างว่ายิ่วเชียนไม่ชอบหน้าเธออยู่

จบตอนที่ 13