ซีรีส์ไต้หวัน อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 11 | คมชัดลึก

ซีรีส์ไต้หวัน อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 11

ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

    ยิ่วเชียนรอฟังคำตอบจากอันซีในเรื่องความรักของเธอเขาอยากรู้เหตุผล เธอว่าไม่มีเหตุผล แค่ไม่อยากมีความรัก
    “การตัดสินใจของทุกคน ต้องมีเหตุผลในตัวของมัน เธอคิดให้ดีๆ ไม่แน่ว่าเหตุผลนั้น”
    “ฉันไม่อยากคิด”
    “ทำไมถึงไม่อยากคิด”
    “ฉันไม่อยากคิดเพราะฉันรู้เหตุผลไงล่ะ”
    “ในเมื่อรู้เหตุผล”
    “แต่ฉันไม่อยากพูดถึงมัน เฮ่อ พักนี้คุณเป็นอะไร เริ่มคุยกับฉันก่อนและยังถามมากมาย คุณต้องการอะไรฉันจะบอกคุณนะ มีสิ่งหนึ่งที่คุณห้ามถามฉันเด็ดขาดคือบ้านผีสิง วันเกิดอายุ18 ปีฉันได้รับบาดเจ็บยังไงฉันจะมีความรักมั้ย เพราะเรื่องราวทั้งหมดนี่เป็นปมในใจของฉัน ชาตินี้ฉันไม่อยากพูดถึงอีกขอร้อง”
    ยิ่วเชียนนิ่งไปนิด“สิ่งหนึ่งเหรอ ทั้งหมดนี้ สำหรับเธอแล้วเป็นเพียงสิ่งหนึ่ง แต่สิ่งที่ฉันต้องรับรู้มีเพียงเรื่องเดียวไม่ใช่ทั้งสี่เรื่องที่เธอพูดมานี่”
    อันซีนั่งกินเค้ก เพราะไม่อยากพูดแล้ว ยิ่วเชียนมองหน้าเธอ
    อันซีกลับถึงบ้าน เธอก็เรียกเพื่อนๆ ไปที่ห้องของเธอแล้วแจกของฝาก เหม่ยเหวินพยายามซักถามเรื่องที่ทั้งสองออกไปด้วยกัน แล้วยังซื้อของกลับมาเพียบ อันซีว่าที่ยิ่วเชียนซื้อให้เพราะต้องการไถ่โทษที่เคยใจร้ายกับเธอ
    เหม่ยเหวินไปหาจื้อหลิงที่ยังตื่นเต้นกับรองเท้าคู่สวยและแพงที่ยิ่วเชียนซื้อให้อันซี ถามว่าผู้ชายซื้อให้แบบนี้แปลว่าอะไร จื้อหลิงตอบทันทีว่าจีบ อันซีเถียงว่าไม่สามารถพิสูจน์ได้ 
    เหม่ยเหวินถามหยาเอินว่า ถ้ามีผู้ชายพาเธอออกไปเที่ยวไปกินข้าวแล้วยังซื้อของขวัญให้เธอคิดว่าเขาหยาเอินสวนทันทีกำลังจีบ อันซีค้านว่าจื้อหลิงชอบเพ้อฝัน หยาเอินก็ไร้เดียงสา หยาลู่เข้ามพอดี
    เหม่ยเหวินถามหยาลู่ ถ้าเขาชอบผู้หญิงคนหนึ่งจะพาเขาไปเที่ยวมั้ย หยาลู่ตอบทันทีว่าพาไปช้อปปิ้ง อยากกินอะไรก็พาเธอไปกิน อยากได้อะไรก็ซื้อให้
    “ได้ยินรึยัง ซื้อของขวัญมาเยอะแยะ” เหม่ยเหวินย้ำอีก
    “ถ้ารู้ว่าเธอชอบอะไรเป็นพิเศษ ฉันจะแอบไปซื้อให้เธอ เพื่อเป็นการเซอร์ไพรส์ ให้เธอเป็นของขวัญ”
    อันซีรีบบอกเหม่ยเหวิน“ได้ยินรึยัง แอบไปซื้อของ ยิ่วเชียนไม่ได้แอบไปซื้อของให้ฉัน ของพวกนี้เขาซื้อให้อย่างเปิดเผย เขาไม่ได้จีบฉัน หืม”
    ระหว่างนั้นมีเสียงเคาะประตู ทุกคนแปลกใจ ยิ่วเชียนเปิดประตูเข้ามา
    “อันซี เธอว่างมั้ย ออกมานี่หน่อยสิ”
    “อืมได้”อันซีเดินไปหายิ่วเชียนที่ประตูถามว่ามีอะไร
    ยิ่วเชียวบอกเธอว่า “หันข้างสิ”
    ยิ่วเชียนหยิบต่างหูปลาการ์ตูนที่อันซีอยากได้ขึ้นมา อันซีทั้งดีใจ ปลื้มใจ และตกใจ
    “ตอนที่เราช็อปปิ้ง เธอชอบปลาการ์ตูนไม่ใช่เหรอ ตอนเธอซื้อของขวัญให้พี่เหม่ยเหวิน ฉันแอบไปซื้อให้เธอ”
    ยิ่วเชียนพูดพลางใส่ต่างหูให้อันซี ทุกคนมองอึ้งๆ เหม่ยเหวินสะกิดหยาเอิน จื้อหลิงเสียดาย หยาลู่มองเจื่อนๆ ยิ่วเชียนยิ้มๆ ส่วนอันซียืนอึ้งทำตัวไม่ถูก
    “อีกข้างนึง”อันซีเขินๆ หันไปมองเพื่อน 
    จื้อหลิงเบะปากบ่นที่ทำไมยิ่วเชียนไม่ชอบเธอ
    ยิ่วเชียนมองหน้าอันซี“สวยมาก”
    อันซียิ้มเขินๆ มองตาชายหนุ่ม เหม่ยเหวินเคลิ้ม แล้วนึกได้ รีบห้ามทั้งสอง
    “เดี๋ยวๆๆ พวกเธอทำอะไร คุณเซี่ย คุณมีแฟนอยู่แล้วทำไมต้องส่งสายตาปิ๊งๆให้อันซีของเราด้วยคุณคิดอะไรอยู่”
    จื้อหลิงเดินเข้ามาสมทบ“ใช่ คุณเซี่ย คุณมีแฟนอยู่แล้วอย่าเข้าใกล้อันซีของเรา”
    “คุณพูดมาสิคุณอธิบายเรามาเดี๋ยวนี้นะ” เหม่ยเหวินผลักยิ่วเชียนออกไปนอกห้อง
    “เดี๋ยวก่อนๆ ให้ฉันพูดจบก่อน”
    “พูดสิ”ทุกคนตามเหม่ยเหวินออกไป หยาลู่มองหน้าอันซีนิดหนึ่งแล้วตามทุกคนออกไป อันซียืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก
    “มุกของคุณใช้ไม่ได้กับที่นี่หรอก”เหม่ยเหวินชี้หน้าเอาเรื่อง
    จื้อหลิงเสริม “ใช่ คุณเซี่ยครั้งนี้ฉันช่วยคุณไม่ได้แล้ว ทำไมคุณถึงจีบอันซีทั้งที่แฟนของคุณยังอยู่ในห้อง”

 

    ประตูห้องยิ่วเชียนเปิดออกมา คนของหย่งชิงขนกระเป๋าออกจากห้อง หย่งชิงเดินมาบอกยิ่วเชียนว่าจะกลับก่อน ทุกคนต่างแปลกใจ เมื่อได้ยินหย่งชิงพูด หยาเอินหันไปกระซิบพี่ชายว่าหย่งชิงรู้เรื่องแล้วโกรธรึเปล่า
    เหม่ยเหวินพูดขึ้น “โกรธเหรอ งั้นดีเลย นี่ คุณหูขอโทษทีนะ พาแฟนของคุณกลับไปด้วย อย่ามาทำร้ายคนในหมู่บ้านภูล่าน เราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ไม่ต้อนรับผู้ชายเจ้าชู้”
    หย่งชิงว่า “ฉันก็อยากพาเขากลับไป แต่ว่า เขาไม่ใช่แฟนฉัน”
    จื้อหลิงว่า “แต่วันที่ไอ้บ้านั่นมาหาเรื่อง พวกคุณบอกว่าเป็น”
    “เขาเป็นแฟนฉันในเวลาที่ฉันต้องการเท่านั้น อย่าทำให้ยิ่วเชียนต้องเหนื่อยเปล่านะ”
    หย่งชิงพูดพลางเหลือบไปมองอันซี แล้วหันไปจูบแก้มลายิ่วเชียน“ไปก่อนนะ คุณแฟน”
    หยาลู่รีบปิดตาหยาเอินไม่ให้มองยิ่วเชียนทำหน้านิ่งๆ อันซีมองอึ้งๆ หย่งชิงไม่สนเดินออกไป ทุกคนมองตาม อันซีลอบมอง พอหันมาอีกทีก็เห็นยิ่วเชียนมองเธออยู่ ทั้งสองสบตากันนิ่ง ทำตัวไม่ถูก
    ค่ำคืนเดียวกันนี้นั้น อันซีออกมานั่งที่เก้าอี้สนามอย่างครุ่นคิด ตั้งตัวไม่ทันกับเรื่องที่เกิดขึ้น ยิ่วเชียนเดินออกมาหา ยืนตรงหน้าอันซีเธอทำตัวไม่ถูก
    “ครั้งนี้จะให้ฉันพูดก่อนเหรอ”ยิ่วเชียนยิ้มๆ “เขาไม่ใช่แฟนคุณจริงเหรอ”
    “ไม่ใช่”
    อันซียิ้มนิดๆ อายๆ “คุณจะจีบฉันจริงเหรอ”
    ยิ่วเชียนจับมืออันซีให้ลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้“ใช่ ได้มั้ยล่ะ”
    อันซีอึ้ง เขินทำหน้าไม่ถูก
    เช้าวันใหม่ อันซีเปิดประตูห้องออกมา พลางหาวหวอด ยิ่วเชียนซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เปิดประตูห้องออกมาเช่นกัน อันซีเห็นตกใจ ยิ่วเชียนเอ่ยทักทาย อันซีทำตัวไม่ถูก วิ่งหนีไปรดน้ำต้นไม้ ยิ่วเชียนตามออกไปอันซีทิ้งสายยางวิ่งหนีไปเช็ดโต๊ะในบ้าน จื้อหลิงเข้ามาถามว่าจะไปถามยิ่วเชียนมากินข้าวมั้ย อันซีให้จื้อหลิงไปตามเอง ทำเอาจื้อหลิงงง
    อันซีหนีมาเช็ดเก้าอี้สนามหน้าบ้าน ยิ่วเชียนเปิดประตูบ้านออกมา อันซีเห็นรีบหลบ ยิ่วเชียนยิ้มๆ เดินมาดักหน้าอีกทาง อันซีชะงัก 
    “เธอทำอะไร”
    “เฮ่อ เอ๊ะ คุณดูนั่นสิ คุณดูนี่สิ”
    อันซีทำเป็นเบี่ยงเบนความสนใจของยิ่วเชียน แต่เขารู้ทันไม่หลงกลหันไปมอง อันซีหน้าเจื่อน รู้ว่าหลอกไม่ได้ จึงแกล้งปาผ้าเช็ดโต๊ะใส่ยิ่วเชียนแล้ววิ่งหนีไป ยิ่วเชียนยิ้มๆ เอ็นดู

 

    วันต่อมาอันซีก็หนีไปทำงานที่สำนักงานผู้ใหญ่บ้าน ยิ่วเชียนไปถามจากจื้อหลิงกับเหม่ยเหวินก็ยอมบอก
    ยิ่วเชียนมาที่สำนักงานผู้ใหญ่บ้าน เห็นเงียบๆ ก็เดินดู เวลานั้นอันซีไปช่วยหยาลู่จัดหนังสือที่ห้องสมุดโรงเรียน หยาลู่ถามว่าทำไมบอกเหม่ยเหวินว่าไปทำงานที่ออฟฟิศผู้ใหญ่บ้าน อันซีอ้างว่าตอนนี้เหม่ยเหวินสนิทกับยิ่วเชียน แล้วจะบอกให้ยิ่วเชียนตามมาหาเธอ หยาลู่แนะว่าถ้าไม่ชอบยิ่วเชียนก็ให้แสดงออกไปเหมือที่ทำกับเจียงไห่โค่สิ อันซีว่าทำงานกับเขาเสร็จแล้วจะกลับไปทำแบบนั้นหยาลู่มองออก เขาเอ่ยกับอันซีว่า
    “เธอกลัวว่าหลังจากบอกให้เขาเลิกวุ่นวายกับเธอแล้วเขาจะไปจริงๆใช่มั้ย”
    “ฉันเปล่านะ”
    “ความจริงฉันคิดว่าคุณเซี่ยเป็นคนดีนะ ทำไมไม่ให้โอกาสเขาล่ะ”
    “ฉันไม่ชอบขี้หน้าเขานี่”
    “ไม่ชอบยังไง”
    “เขา ฉลาดเกินไป ถ้าฉันต้องอยู่กับคนอย่างเขา ฉันต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมาย เหนื่อยเกินไปน่ะ อีกอย่าง เขาหล่อเกินไป ถ้าฉันคบกับเขา ฉันต้องซื้อครีมบำรุงผิวรักษาหน้าอีก”
    “ฮิๆ”
    “และต้องไล่ผีเสื้อทุกวันด้วย”
    “ผีเสื้อเหรอ”
    “หน้าตาของเขาดึงดูดสาวๆสวยๆ นี่ นอกจากนี้ เขารวยเกินไป เวลาซื้อของขวัญต้องซื้อของราคาแพงๆ ฉันไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก นอกจากนี้ เขาจิตใจดีเกินไป ถึงเวลาฉันก็กลายเป็นแม่มดน่ะสิ”
    “เธอรู้มั้ยว่าเมื่อกี้พูดอะไรออกมา”
    “ข้อเสียของเขาไง”
    “ข้อดี ข้อดีทั้งหมดเลย”
    “ไม่ใช่”
    “ตอนที่เขาดูถูกเธอ ทำไมเธอไม่พูดถึง เขาจะบริจาคบ้านพัก ทำไมเธอไม่พูด นึกถึงแต่ข้อดีของเขานั่นแสดงว่า เธอก็สนใจเขาเหมือนกัน”
    “เฮ่อ ไม่มีทางหรอก”
    “เมื่อก่อนเธอบอกว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องความรัก ฉันคิดว่าเธอยังไม่เจอคนที่ใช่ คิดไม่ถึงว่าเธอจะต่อต้านความรักจริงๆ เพราะอะไรงั้นเหรอ”
    “มีความรักมันดีตรงไหน นายดูพ่อแม่ฉันสิ พวกท่านมีฉันแล้วก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน สำหรับพวกท่านแล้ว ความรักเป็นแค่เกมเท่านั้น นอกจากนี้ นายก็รู้ว่าพี่เหม่ยเหวิน รอผู้ชายคนเดียวมาสิบปีแล้วนะ ทุกปีเขาจะไปรอผู้ชายคนนั้นในสถานที่เดิมทุกครั้ง แล้วผู้ชายคนนั้นเคยมามั้ย ความรักมีดีตรงไหนล่ะ นอกจากนี้ จื้อหลิง”อันซีอ้างไปเรื่อย
    หยาลู่ถาม “จื้อหลิงทำไม เขาตั้งใจกับความรักของเขาทุกครั้งนี่”
    “นายอย่าไปหลงเชื่อจื้อหลิง เขาต้องการผู้ชายที่มั่นคงและไปจากที่นี่ แต่ทุกคนที่มาพักร้อนที่นี่เขาแค่ลางานมาพักผ่อน จื้อหลิงเป็นเพียงทางผ่านที่พวกเขาผ่านมาเท่านั้น หลังจากที่จื้อหลิงเจ็บปวดกับความรัก เขาก็เฮฮา หัวเราะตลอด ความรักน่ะ เป็นได้แค่จินตนาการเท่านั้น เพราะความจริงแล้วมักจะทำให้ทุกคนผิดหวัง”
    “แค่เพราะความรักของคนอื่นไม่ราบรื่น เลยทำให้เธอผิดหวังเหรอ”
    “ความจริง ฉันก็เคยทำให้คนอื่นผิดหวัง ในวันที่ฉันอายุ18 ปี ฉันทะเลาะกับพ่อหนักมาก เลยทำร้ายคนบริสุทธิ์คนหนึ่งโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ ดูเหมือนเพราะเรื่องนี้ เขาคนนั้นไม่เคยกลับมาที่หมู่บ้านภูล่านอีกเลย”
    “เธอเลยรู้สึกผิดต่อเขา”
    “ไม่ได้รู้สึกหรอก ฉันผิดจริงๆ จนถึงตอนนี้ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจฉันยังรู้สึกเจ็บจี๊ดอยู่เลย ถ้ามันเป็นความรักจริงๆ ฉันจะรู้สึกผิดต่อเขาคนนั้นมาก”
    “เธอรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่”
    “ตอนอยู่ ม.ปลาย”
    “ทำไมฉันไม่รู้จักล่ะ”
    “นายจะรู้จักได้ไง ฉันไม่ได้เล่าให้ฟังนี่”
    “งั้นก็แปลกแล้ว”
    “เพราะอะไร”
    “เพราะเธอเป็นคนคุยเก่งมาก ดังนั้น อันซี บางครั้งที่คนเรามองเห็นตัวเอง มักจะรู้สึกติดค้างคนอื่น จึงไม่สามารถอยู่กับเขาได้ บางครั้งรู้สึกว่า ถ้าก้าวออกจากตรงนั้นได้คงจะดี หรือถ้าได้ให้โอกาสตัวเองบ้างคงจะดีเธอเป็นคนดี เธอจึงมีสิทธ์ที่จะมีความรัก เธอไม่รู้ตัวเหรอว่าที่หูเธอใส่อะไรอยู่”
    “อะไร”หยาลู่ยิ้มๆ อันซีเขินๆ เอามือจับต่างหู แล้วปลดออกใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง พลางเอามือคลำที่กระเป๋ากางเกง หยาลู่มองเข้าใจ

    อันซีไปที่สวนสัตว์ที่ชอบไปกับยิ่วเชียนตอนเป็นนักเรียน พลางคิดสมัยที่มากับยิ่วเชียน อันซีนึกถึงนายคิ้วตรงคนนั้น พลางคิด
    “ไม่รู้ว่าตอนนี้ เขาอยู่ที่ไหน เขาเป็นคนฉลาด ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ก็คงมีชีวิตที่ดี แค่อย่าทำตัวงี่เง่าเท่านั้น”
    อันซีนึกถึงวันที่ยิ่วเชียนเอาขวดน้ำตานางฟ้ามาให้เธอแล้วโดนเธอปฏิเสธ เธอยังเสียใจและนึกมาถึงตรงนี้ก็โกรธตัวเอง
    “ยัยโง่ๆๆ เธอเป็นควายเหรอ พอเห็นคนก็พุ่งชน นิสัยเสียจริงๆ เฮ่อ ถูกต้อง ฉันใช้ชีวิตอย่างนี้มา 28 ปีแล้ว อยู่ต่อไปอีก 28 ปีไม่เห็นจะเป็นไร ทำไมฉันต้องเปลี่ยนแปลงด้วย ฉันไม่เปลี่ยนหรอก”
    อันซีปล่อยตัวเองไหลลงไปบนสไลเดอร์ โดยที่ไม่รู้ว่าปลายทางยิ่วเชียนยืนรออยู่ ชายหนุ่มคว้ามืออันซีไว้ อันซีตกใจ อึ้ง ตะลึง
    “ดูสิว่าจะหนีไปไหนอีก”
    อันซีจะเดินหนี แต่ยิ่วเชียนคว้ามือไว้แล้วจับไหล่ให้หันมามองหน้าเขา อันซีฮึดฮัดจะดิ้นให้หลุด
    “รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่”
    “หยาลู่บอกฉัน”
    “หยาลู่เหรอ เรียกสนิทสนมเชียวไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่”
    “จะสนิทหรือไม่ ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ เธอมีอะไรจะพูดกับฉันมั้ย”
    “คิดว่าฉันจะพูดอะไรกับคุณ”
    ยิ่วเชียนปล่อยแขนอันซี“คืนที่ฉันให้ต่างหูเธอ คำถามที่ฉันถาม เกี่ยวกับจีบเธอ”
    “เฮ่อ”อันซีหันคอไปข้างหลังไม่ยอมมองหน้ายิ่วเชียน เขาถามว่าไม่เมื่อยเหรอ เธอว่าไม่
    ยิ่วเชียนโน้มหน้าเข้าไปใกล้แก้มของอันซี พลางพูดเบาๆ อันซีทำหน้าไม่ถูก
    “พอดีเลย คำถามที่ฉันถาม เธอยังไม่ได้ตอบเลย”
    “เฮ้ยๆ อยู่ห่างๆฉันหน่อยสิ”
    “ฉันแค่ต้องการคำตอบจากเธอ”
    “คุณคิดว่าจะตอบได้ง่ายๆ เหรอ คุณต้องให้เวลาฉันบ้างสิ”
    “ฉันให้เวลาเธอสองวันแล้วยังไม่พอเหรอ วันหยุดของฉันใกล้สิ้นสุดลงแล้ว ไม่นาน ฉันก็ต้องกลับแล้ว”
    “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”
    “ใครลางานได้นานๆ บ้างล่ะ ฉันสารภาพความในใจของฉันแล้ว ตามมารยาท เธอก็ควรให้คำตอบฉัน ดีหรือไม่ดี เธอต้องเลือกเดินทางเดียวเท่านั้น”
    “เฮ่อ คุณออกไปห่างๆฉันก่อน”ยิ่วเชียนทำหน้าไม่ไว้ใจ“โธ่เอ๊ย ฉันไม่หนีหรอกน่า ออกไปห่างๆ หน่อย คำตอบของฉัน คำตอบของฉันคือ นี่คือคำตอบของฉัน” 
    อันซีเอาต่างหูปลาการ์ตูนใส่มือยิ่วเชียน“ขอให้คุณโชคดี”
    ยิ่วเชียนเปิดมือออกดู เห็นต่างหูก็เข้าใจ “ถ้านี่คือคำตอบของเธอ”
    “แน่นอน”
    “ฉันก็ไม่มีเหตุผลต้องกลับมาอีก”
    ยิ่วเชียนหันหลังกลับไปด้วยความผิดหวัง เสียใจ อันซีก็เศร้าไม่แพ้กัน
    อันซียืนอยู่บนดาดฟ้า เห็นรถยิ่วเชียนขับออกไป 

    อันซีเข้ามาในห้องของเธอ ซึ่งถูกยิ่วเชียนยึดไปพักหนึ่ง เธอเดินสำรวจไปรอบๆ มองเสาที่เธอเคยทำเครื่องหมายอายุของตัวเองไว้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น 
    “ฉันมาหมู่บ้านภูล่านตอนอายุ 6 ขวบ ตอนอายุ12 ขวบ จบชั้นประถมศึกษา พ่อแม่ทุกคนต่างมาร่วมงาน คุณครูบอกว่า อันซี เธอเป็นเด็กดี เดี๋ยวพ่อแม่เธอก็มา สุดท้ายพ่อฉันไปเล่นกระดานโต้คลื่น แม่ฉันก็ไม่เคยปรากฏตัวเลย ดังนั้นตอนอายุ 15 ฉันตัดสินใจไม่เป็นเด็กดีแล้ว เพราะยังไงพ่อกับแม่ก็ไม่สนใจฉัน จนเมื่ออายุ 18 ฉันเหมือนควายบ้าทำร้ายคนคนหนึ่ง เธอนี่ไม่โอเคเลยนะ”
    อันซีไปหยิบกล่องของขวัญที่เธอเก็บไว้มาดูอย่างเศร้าๆ
    “ปลาบางชนิด จะไม่มีวันไปจากสถานที่ที่เคยอยู่ แต่ทุกคนไปจากที่นี่กันหมด เหลือแค่ฉันที่ยังอยู่ที่เดิม รอคอยว่าจะมีใครกลับมาหาฉันบ้าง แต่สุดท้ายไม่มีใครกลับมาเลย” อันซีเศร้า
    คืนนั้นอันซีนอนฝันถึงแม่ของเธอว่าได้เจอกันต่างโหยหาซึ่งกันและกัน อันซีนอนกอดหมอนร้องไห้หนัก ก่อนจะลืมตาตื่นเมื่อรู้ว่าฝันไปเธอนอนกอดหมอนแทนกอดแม่ อันซีพยายามระงับความรู้สึก ลุกขึ้นนั่งบนเตียง
    “เขารู้มั้ยว่าฉันชื่ออันซี ถึงจะไม่รู้ เขาเป็นแม่ฉัน ถ้าเห็นฉัน เขาน่าจะรู้ว่าฉันเป็นใคร เฮ้อ”
    อันซีลุกจากเตียงเดินลงมาข้างล่าง ให้อาหารปลาทองอันซีมองข้างๆ ตู้ปลา เห็นพวงกุญแจปลาการ์ตูนของเธอที่หายไป ก็ตกใจ
    “หะปลาการ์ตูนนำโชคของฉัน ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ หรือว่าเมื่อก่อนฉันไม่ทันสังเกต”
    อันซีเห็นการ์ดใบหนึ่งวางอยู่เธอหยิบมาอ่าน
    “ได้ยินเธอบอกว่ากำลังตามหาปลาการ์ตูนของเธอ ตอนนี้ ฉันคืนให้เธอแล้ว แต่เธอลองนึกให้ดี ทำไมมันถึงมาอยู่กับฉันได้ตั้งนาน”
    “โธ่เอ๊ย ฉันไม่อยากนึกหรอก ให้ฉันนึกทุกทีเลย คุณก็รู้ว่าฉันไม่ชอบใช้สมอง ไม่อยากนึก”
    เวลาเดียวกันนั้น ยิ่วเชียนนั่งรอโทรศัพท์ของอันซีอย่างจดจ่อ พลางคิด
    “เขาน่าจะเห็นแล้วนะ หรือว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล จึ๊ ทำไมไม่มีการตอบสนองเลย”
    ยิ่วเชียนมองโทรศัพท์ แล้วหันไปมองต่างหูของอันซีอีกครั้งเยี่ยนเจ๋อยืนมองอยู่นาน ก่อนจะถามขึ้นดูอะไร ยิ่วเชียนไม่ตอบย้อนถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
    “เมื่อกี้คุณปู่เปิดประตูให้ฉันเข้ามา”
    เยี่ยนเจ๋อมองต่างหู“ซื้อให้ผู้หญิงเหรอ ดูเหมือนไม่ใช่รสนิยมของหย่งชิงเลยนะ ซื้อให้ผู้หญิงที่นายจีบอยู่เหรอ”
    “นายจะอยากรู้ไปทำไม” ยิ่วเชียนลุกขึ้นพร้อมเก็บต่างหูไปด้วย
    “นายจีบผู้หญิงอยู่ใช่มั้ย”
    “นายมาที่นี่ทำไม”
    “นายจะเริ่มทำงานพรุ่งนี้แล้ว ฉันเลยแวะมาทักทาย หย่งชิงโทรมาบอกฉันว่า นายเปลี่ยนไป แต่ก็พูดไม่ค่อยละเอียดว่าทำไม ฉันเลยอยากรู้ คิดไม่ถึงว่าหยุดไปสองอาทิตย์ นอกจากผิวจะคล้ำแล้ว ยังเริ่มตามจีบสาวด้วย เฮ่อ ดูจากสีหน้ากังวลของนาย อย่าบอกนะว่านายไม่เคยมีความรักมาก่อน”
    “มีแน่นอน”
    “ไม่นับรักข้างเดียวนะ”ยิ่วเชียนถอนหายใจ

จบตอนที่ 11