ซีรีส์ไต้หวัน อัพแมน มาปิ๊งรัก When I see You again ตอน 2 | คมชัดลึก

ซีรีส์ไต้หวัน วัยฝัน วันรัก When I see You again 
ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

    อันซี หยาลู่และเหม่ยเหวิน เห็นเงินรางวัลก็พากันดีใจ แต่การประกวดจะมีพรุ่งนี้แล้ว เพื่อนๆ บอกให้ไปบอกผู้ใหญ่บ้านให้ช่วย ซึ่งก็สำเร็จ คืนนั้นอันซีฝึกทำอาหารอย่างจริงจังเพื่อการประกวด 
    เช้าวันแข่งขัน พวกอันซีไปยืนประจำที่ในฐานะผู้เข้าประกวดทำอาหาร ผู้ใหญ่บ้านกล่างแนะนำยิ่วเชียน ผู้อำนวยการเซี่ยจากบริษัทโอเชี่ยน ที่เป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ อันซีเห็นถึงกับอึ้ง
    การประกวดดำเนินไป จนมาถึงทีมของอันซี ยิ่วเชียนแปลกใจ เพราะเป็นการเขียนเพิ่มเข้ามา ไม่ใช่ทีมที่พิมพ์มาแต่แรก เมื่อการประกวดจบ ยิ่วเชียนลุกขึ้นยืนแล้วประกาศต่อหน้าทุกคน
    “วันนี้ ผู้เข้าแข่งขันแต่ละกลุ่มน่าสนใจมาก บางกลุ่มแสดงถึงความมีน้ำใจ บางกลุ่มน่าประทับใจมาก ทำให้ผมเห็นความสวยงามของหมู่บ้านภูล่าน อีกสักครู่ ผมจะดูความคิดเห็นของเหล่าคณะกรรมการ เพื่อคัดเลือกผู้ชนะเลิศ ในขณะเดียวกัน เพื่อเป็นการขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจและพยายาม หลังจากตัดสินแล้ว นอกจากผู้ชนะเลิศ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนจะได้รับเงินรางวัลกลุ่มละห้าหมื่นหยวน”
    อันซีฟังแล้วตกใจ ทุกคนที่เข้าประกวดต่างตื่นเต้นดีใจรวมทั้งกลุ่มของอันซีด้วย แล้วยิ่วเชียนก็พูดต่ออีกประโยค
    “ยกเว้นกลุ่มที่หก”
    อันซีจ้องหน้าชายหนุ่ม พลางถาม “เพราะอะไร”
    “เพราะว่าคนอย่างเธอ ไม่มีสิทธิ์ในการแข่งขัน”
    “คนอย่างฉันเหรอ คนอย่างฉันเป็นยังไงงั้นเหรอ”
    “เพราะเพิ่งแทรกเข้ามา เที่ยงเมื่อวานก่อนหมดเวลาลงทะเบียน ผมไม่เห็นใบสมัครของกลุ่มที่หก คิดจะใช้วิธีนี้ นึกว่าผมจะหลงกลเหรอ เข้าออกโรงแรมกับผู้ชาย พอเห็นเงินรางวัลสูงก็เลยอยากเข้าร่วม ไร้ยางอาย ไร้คุณธรรม และยังไม่ทำตามกฎระเบียบ ถ้าให้คุณเป็นผู้ชนะ มันไม่ยุติธรรมกับชาวบ้าน คุณว่าจริงมั้ยล่ะ”
    อันซีเลิ่กลั่ก “ฉันเปล่านะ”
    “อ๋อ หรือว่าผมจำผิด เท่าไหร่นะ เก้าล้านหยวนเหรอ”
    กลุ่มคนฮือฮาวิพากษ์วิจารณ์ อันซีนึกถึงถ้อยคำที่เธอเคยพูดกับยิ่วเชียนที่สระน้ำ อันซีถอนใจอย่างยอมจำนน ยิ่วเชียนนั่งลงอย่างไม่สนใจอันซีอีก อันซีมองชายหนุ่มอีกครั้งก่อนจะเดินอย่างหมดแรงออกจากงานไป เพื่อนๆ ต้องรีบวิ่งตามไป แต่เธอขออยู่คนเดียว
    อันซีเดินผละจากเพื่อนๆ ไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก เธอมาหยุดลงตรงสะพาน ถอนใจอย่างเครียดๆ กับหนี้สินของตัวเอง เธอเดินไล่หยิบก้อนหินแถวนั้นไปเรื่อยๆ อันซีพยายามปลดปล่อยความเครียดด้วยการปาก้อนหินที่เก็บได้ออกไป แต่ต้องตกใจเมื่อก้อนหินไปถูกรถยนต์ที่วิ่งมาตามถนน เธอตกใจมาก รถคันนั้นจอดลงทันที  
    “หะ เฮ่อ โอ้แม่เจ้าโดนตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย ถ้ารถเสียหายฉันไม่มีปัญญาชดใช้นะ ตอนนี้ก็เป็นหนี้เก้าล้านแล้ว”
    อันซีรีบเดินเข้ามาดูความเสียหายของรถคู่กรณี ยิ่วเชียนเปิดประตูออกมาจากรถ อันซีเห็นโกรธทันที ทั้งสองชี้หน้าเพื่อขอให้อีกฝ่ายชดใช้ ยิ่วเชียนถามงงๆ
    “ฉันต้องชดใช้อะไรให้เธอ”
    “ทำลายชื่อเสียงของฉัน เมื่อกี้คุณตำหนิฉันท่ามกลางสาธารณชน ว่าเข้าโรงแรมเพื่อเงินเก้าล้าน คำพูดเหล่านี้จะพูดเหลวไหลไม่ได้นะ ที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ถ้าทุกคนเชื่อสิ่งที่คุณพูด ต่อไปฉันจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ยังไง”
    “เธอจะใช้ชีวิตอยู่ยังไงเหรอ”
    “ใช่”
    “มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย ฉันได้ยินมากับหูว่าเธอเข้าโรงแรม เรื่องเงินเก้าล้านฉันก็ได้ยินมากับหู ให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยเข้าร่วมการแข่งขันหลักฐานก็ชัดเจน สิ่งที่ควรทำก็ทำแล้ว มีอะไรต้องเสแสร้งอีกล่ะ”
    “ดี ในเมื่อคุณคิดว่าฉันเสแสร้ง ทำไมคุณไม่ตัดสิทธิ์ฉันแต่แรก ทำไมต้องให้ฉันแข่งขัน คุณรู้มั้ยว่าฉันเตรียมตัวเพื่อการแข่งขันครั้งนี้หนักมาก ทำไมคุณต้องให้ความหวังสุดท้ายแล้วก็ทำให้ผิดหวัง”
    “แล้วเธอ ไม่เคยให้ความหวังคนอื่น สุดท้ายก็ทำให้คนอื่นผิดหวังเหรอ” 
    “เกี่ยวอะไรกับการแข่งขันด้วย”
    “ถ้ากลัวจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไม่ได้ ทำไมไม่ใช้ชีวิตให้ดีตั้งแต่แรกล่ะ ดูสภาพของเธอตอนนี้สิว่าเหมือนตัวอะไร”
    ยิ่วเชียนเดินไปเปิดประตูขึ้นรถทันที อันซีรีบตามไป  
    “นี่ ใช้ชีวิตให้ดีเหรอ ใครไม่อยากมีชีวิตที่ดีเล่า เพราะฉันอยากมีชีวิตที่ดี เลยเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้”
    ยิ่วเชียนปิดประตูใส่แล้วขับรถออกไป อันซีโมโหระคนน้อยใจ ขว้างก้อนหินไล่หลัง
    “ล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่น คุณมันโหดร้ายสิ้นดีเลย หนึ่งหมื่น เอาไปเลยไอ้บ้า”
    เพื่อนๆ อันซีกลับมาที่หอพัก ต่างนั่งเศร้า เครียด ผู้ใหญ่บ้านเข้ามาถามหาอันซี ก็พอดีอันซีกลับมา อันซีบอกทุกคนว่ายิ่วเชียนหาเรื่องเธอเมื่อวานที่สระว่ายน้ำ
    ผู้ใหญ่บ้านแปลกใจ “เอ๊ะ เธอบอกว่าผู้อำนวยการเซี่ย เกลียดเธอก่อนจะแข่งขันแล้วงั้นเหรอ”
    “ใช่ ไม่รู้ฉันไปทำอะไรให้เขา ถึงได้ชอบหาเรื่องฉันตลอด”
    “งั้น แล้วบ้านพักล่ะ” หยาเอินถามขึ้น    
    ระหว่างนั้นทุกคนได้ยินเสียงรถไถแล่นเข้ามาในบ้าน ทั้งหมดต่างตกใจ รีบออกไปดู ไห่โค่ต่อว่าอันซีที่เมื่อวานไม่ไปหาเขา เขาจึงมายื่นข้อเสนอใหม่ ให้เธอตัดสินใจแต่งงานกับเขาภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ ไม่งั้นจะรื้อบ้านพัก ถ้าตัดสินใจได้แล้วให้ไปพบเขาที่วัด ทำพิธีแต่งงานเลย อันซีโกรธมาก ไห่โค่กลับไป พวกเพื่อนๆ ต่างทำอะไรไม่ถูก 
    อันซีไปนั่งเหม่อ คิดถึงเรื่องในอดีตระหว่างเธอกับยิ่วเชียน เมื่อครั้งที่เธอช่วยยิ่วเชียนจากเด็กเกเรพาวิ่งหนีไป เหม่ยเหวินเดินเข้ามานั่งด้วย พลางพูด
    “เธอรู้มั้ยว่าฉันจะพูดอะไร ความจริงการใช้ชีวิตตัวเองให้ดีมันสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด หลายปีมานี้เธอยอมทุ่มเทเพื่อบ้านพักของเรามามากพอแล้ว ฉันรู้ว่าเธอยังรอ แต่ว่าคนที่เธอรอ เขาไม่มีทางกลับมาอีกแล้ว” 
    “แต่ฉันรอเขาตั้งนานแล้วนะ” 
    “อันซี ผู้หญิงเราน่ะ มีช่วงชีวิตวัยรุ่นไม่กี่ปี การใช้ชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนก็เรียนหนังสือ บางคนก็แต่งงานมีลูก แต่ว่า สำหรับฉันแล้ว การรอใครสักคนเป็นเรื่องโง่มาก”
    “พี่เหม่ยเหวิน” 
    “เธอดูฉันสิ เธอยังคิดไม่ได้เหรอ”
    “ฉันรู้น่าฉันรู้ แต่ว่าฉันชอบที่นี่มาก บางครั้งฉันมักคิดว่า ที่จริงหลายปีมานี้ เขาคงมีชีวิตที่แย่ จึงไม่กล้ากลับมาหาฉัน หรือว่าวันหนึ่ง เขาอาจจะขับรถคันหรูมารับฉัน แล้วบอกฉันว่า ความพยายามหลายปีมานี้ เขาทำเพื่อฉันคนเดียว ที่เขาหายไปหลายปีเพราะทำเพื่อเรา อันซีปล่อยให้เธอรอนาน ฉันมารับเธอแล้วนะ เฮ้อ แต่ความจริงแล้ว ฉันแค่หวังลมๆ แล้งๆ แม้ว่าจะต้องรอ แต่ฉันก็มีความสุขมาก”
    “อื้ม แน่นอนอยู่แล้ว เพราะเธอมีพวกเราไง”  
    อันซีร้องไห้โผเข้ากอดเหม่ยเหวินอย่างจะหาที่พักพิง
    ยิ่วเชียนกับผู้ใหญ่บ้านมอบเงินให้กับผู้เข้าแข่งขันทุกกลุ่ม ปู่เกายิ้มดีใจ ผู้ใหญ่บ้านยิ้มยินดีกับทุกคน พลางหันมาพูดกับยิ่วเชียน 
    “เอ่อ ผู้อำนวยการเซี่ย กลุ่มที่หก ไม่สามารถได้รับเงินรางวัลเหรอคะ วันนี้น่าเสียดายกลุ่มอันซีมาก เพราะปกติแล้วปลาหมึกจะได้กินเฉพาะวันเกิดของเขาเท่านั้น ไม่มีอยู่ในเมนูอาหารของบ้านพักด้วย คิดไม่ถึงว่า วันนี้จะ...”
    “อาหารแบบนั้น พิเศษตรงไหนเหรอ” 
    “เมื่อกี้คุณกินไปกี่รส”
    “รสไข่เค็ม ข้าวเหนียวดำ”
    “นี่ คุณลองกินหลายๆ คำก็รู้เอง เพราะปลาหมึกแต่ละคำของเธอรสชาติไม่เหมือนกัน นี่แหละตัวตนของอันซี เห็นเขาสู้ขนาดนี้ ฉันสงสารจริงๆ ฉันทนเห็นเขาแต่งงานไม่ได้หรอก”
    “เขาจะแต่งงานเหรอ” ยิ่วเชียนอึ้งไปนิด
    “แต่งกับเจ้าหนี้ของเขาไง”
    “ก็ดีแล้วนี่ ที่เจ้าหนี้ยอมแต่งงานกับเขา”
    “เอ่อ ดีตรงไหนกัน เจ้าหนี้ของเขา วันๆ ไม่ทำอะไร ตามจีบอันซีทุกวัน ถ้าอันซีต้องการมีชีวิตที่ดี คงแต่งงานกับเขาไปสิบปีแล้ว แต่เธอไม่ใช่คนแบบนั้น หนี้สินบ้านพักเป็นสิบล้านเขาก็ใช้คืนหมดแล้ว แต่ต้องมาตายเพราะเงินเก้าล้านนี้ จะว่าไปแล้ว อันซีมีนิสัยที่ดื้อรั้นมาก ตอนพ่อของเธอสร้างบ้านพักตากอากาศ หนี้สินทั้งหมดเธอรับผิดชอบคนเดียว ค่ารักษาพยาบาลของพนักงานเธอก็รับผิดชอบ ทุกครั้งที่เห็นคนอื่นลำบาก เธอก็ช่วยเหลือโดยไม่มีเงื่อนไข ออกไปทำงานหาเงินทุกวัน เปิดบ้านพักตากอากาศแล้ว แต่เธอก็ยังออกไปทำงานทุกวัน 365 วัน ไม่เคยหยุดพักผ่อน ฉันเป็นห่วงสุขภาพของเขาจริงๆ”
    ยิ่วเชียนคิดถึงเรื่องที่เขาคุยกับอันซีในวันที่เธอปาก้อนหินถูกรถเขา ยิ่วเชียนเริ่มคิดอะไรบางอย่าง
    ไห่โค่มายืนรออันซีอยู่ที่วัดตามสัญญา อันซีเดินเข้ามา ต้าหูหันไปเห็นก็สะกิดเรียกไห่โค่ อันซีถอนใจอย่างตัดสินใจ ก่อนเดินเข้าไปหาไห่โค่ พอไห่โค่หันไปหา อันซีแทบจะหันหลังหนี ไห่โค่ไปดึงสัญญามาจากมืออันซี เธอยื้อไว้ไม่อยากจะให้
    “อันตูตู ไม่ต้องตื่นเต้น ฉันก็ครั้งแรกเหมือนกัน” 
    ไห่โค่พาอันซีเข้าไปในวัด “เทพเจ้าที่ศักดิ์สิทธิ์”
    “รอเดี๋ยว” อันซียื้อไว้
    “รอไม่ได้แล้ว ความรักของฉันไม่สามารถรอได้ ขออย่างเดียวเธออย่าห้ามฉันเลย ฉันอยากจัดงานแต่งงานที่แสนโรแมนติกให้เธอ” 
    ไห่โค่พิมพ์ลายนิ้วมือลงในสัญญา อันซีลังเลไม่อยากทำตาม ระหว่างนั้นหยาลู่ เหม่ยเหวินและจื้อหลิงรีบวิ่งเข้ามา แล้วตะโกนพร้อมกัน
    “เราคัดค้าน” ลูกน้องไห่โค่เข้าไปขวาง ไห่โค่รีบจับมืออันซีจะให้พิมพ์ลายนิ้วมือ อันซีฝืนไม่ยอม 
    “เร็วสิ ความรักที่โรแมนติก ต้องไม่บังคับจิตใจกัน อันตูตู เธอปั๊มเอง”   
    อันซีอ้ำอึ้งตัดสินใจ ทันใดนั้นยิ่วเชียนวิ่งเข้ามา ตะโกนเสียงดัง “ฉันขอคัดค้าน” 
    ไห่โค่มองอย่างแปลกใจ “นายเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาคัดค้าน นี่เป็นช่วงเวลาอันศักดิ์สิทธิ์นะ”
    “ฉันมาช่วยนาย”
    “ช่วยฉันเหรอ” ไห่โค่งงหนัก
    “ผู้หญิงอย่างเขา ไม่สมควรได้รับความรักของนาย”
    “นายกล้าดียังไงมาว่าอันตูตูเป็นผู้หญิงไม่ดี”
    ไห่โค่จะเข้าทำร้ายยิ่วเชียนแต่พลาด เซถลาเข้าไปซบอกลูกน้อง ยิ่วเชียนเดินเข้าไปหาอันซี จ้องหน้าเธอ ไห่โค่ตั้งตัวได้ ถลาเข้าไปจะไปจัดการยิ่วเชียน ยิ่วเชียนหลบได้ ไห่โค่ถลาไปอีกทาง ไห่โค่ชูสองนิ้ววิ่งเข้าไปหมายจะจิ้มตายิ่วเชียน แต่ชะงักค้างเมื่อฟังที่ยิ่วเชียนพูด
    “ถ้าตาฉันได้รับบาดเจ็บ นายติดคุกแน่ ไม่รู้ว่านายรู้หรือเปล่า ผู้หญิงคนนี้พูดกับฉันว่า แค่ฉันมีเงิน เธอจะยอมทำตามทุกอย่าง”
    “นี่ ฉันเปล่านะ” อันซีปฏิเสธ
    “พูดสิเธอลืมแล้วเหรอ”  
    อันซียอมรับ “แน่นอนสิ อ้อ วันนั้นฉันหมายความว่า”
    “จำได้แล้วเหรอ งั้นดีเลย อ่ะ เอาไป” ยิ่วเชียนยื่นเช็คให้ แต่อันซีปัดมือทิ้ง
    “ใครอยากได้เงินของคุณเล่า”
    “หนึ่งแสน”
    อันซีตาค้าง “หนึ่งแสน หนึ่งแสนหยวน ตั้งแสนเชียวเหรอ”
    “ผู้หญิงที่ชอบแต่เงิน ไม่ได้ชอบนาย ทำไมนายยังไปชอบเขาอีก” ยิ่วเชียนมองหน้าไห่โค่ ไห่โค่อึ้ง 
    อันซีจะเถียง “นี่ คุณ”
    “นายมักคิดเสมอว่า ความจริงใจแลกความว่างเปล่า ถึงนายบังคับให้เขาปั๊มลายนิ้วมือได้ แต่เขาก็ไม่รักนาย”
    อันซีเอาเช็คใบนั้นยื่นใส่มือไห่โค่ “นี่ๆๆ ดอกเบี้ยหนึ่งแสน นายรีบรับไว้ก่อน ที่เหลือฉันจะรีบคืนให้ วันนี้ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน บ๊ายบาย เร็วๆ”
    อันซีรีบพาเพื่อนกลับไป ยิ่วเชียนหันมาพูดอย่างจริงจังกับไห่โค่
    “และความรู้สึกแบบนั้น จะอยู่กับนายตลอดไป ดังนั้น นายคิดให้ดีแล้วกัน” ยิ่วเชียนเดินจากไป ทิ้งให้ไห่โค่ยืนอึ้ง คิดหนัก

จบตอนที่ 2