รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง Someone like you ตอน 30 | คมชัดลึก

รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง Someone like you ตอน 30

ซีรีส์ไต้หวัน Someone Like You: รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 08.00 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26

    สวีหย่าถีนั่งคุยกับฟางจ่านเฉิงที่ระเบียง
    “ชีวิตที่น่าแปลกนะ เพราะเสี่ยหยงฮัวรู้จักคุณกับหยู่ซี เลยทำให้เรากลายมาเป็นเพื่อนกัน”
    “นั่นสิ”
    “นี่ของคุณ ระวัง ระวังนะ”
    “ขอบคุณ”
    สวีหย่าถีเอ่ยต่อ “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าฉันจะชอบทำขนม ก่อนผ่าตัด ฉันไม่ชอบทำขนมเลยสักนิด ไม่คิดเลยหัวใจดวงนี้ จะส่งผลให้ฉัน ชอบทำขนมมากขนาดนี้ แล้วก็ ทำให้ฉันชอบคุณ”
    เฉินหยู่ซีเข้ามาได้ยินพอดี เธอยืนแอบข้างเสา 
    ฟางจ่านเฉิงเองก็อึ้ง “หย่าถี”
    “ฉันชอบคุณ ชอบคุณจริงๆ” สวีหย่าถีย้ำ
    ฟางจ่านเฉิงนิ่งไปนิด “หย่าถี ผมขอโทษ ผมไม่สามารถรักคุณตอบได้”
    “ทำไมคะ”
    “คุณเองก็รู้ ว่าผมรักหยู่ซี ผมรักหยู่ซีมากจริงๆ”
    สวีหย่าถีสวน “คุณรู้ใช่ไหมว่าหัวใจของฉันคือ”
    ฟางจ่านเฉิงสวน “เป็นของลั่วหาน”
    “คุณไม่รักลั่วหานแล้วหรือ”
    “ผมรักลั่วหาน จนตอนที่ลั่วหานจากไป ผมเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในความมืด จนทำให้ครอบครัวผม ต้องเป็นห่วง แต่ก็เพราะหยู่ซี เขาทำให้ผมก้าวผ่านมันมาได้ ทำให้ผมมีความสุข ทำให้ผมรู้ ว่าลั่วหานจากไปแล้วจริงๆ”
    ฟางจ่านเฉิงนิ่งไปนิดแล้วสงสัย “หย่าถี ผมเคยบอกคุณไปแล้วนี่ ว่าผมรักหยู่ซีเพราะว่าเขาเป็นเขา ทำไมถึงถามมันอีกล่ะ”
    “หยู่ซี ออกมาสิ” สวีหย่าถีเรียก แต่เฉินหยู่ซีรีบหลบอีก “ได้ยินแล้วใช่ไหม คุณฟางรักเธอมาก และเขาจะไม่ เปลี่ยนใจจากเธอเด็ดขาด ฉันรู้หมดแล้ว ที่เธอเลิกกับคุณฟางก็เพราะฉัน แต่หยู่ซี เธอคิดผิดแล้วล่ะ คุณฟางเขา เขาไม่ยอมเลิกกับเธอ เพราะเหตุผลนี้แน่นอน และฉันก็จะไม่ถือโอกาสนี้ ไปคบกับเขาแน่นอน เธอทำแบบนี้ มีแต่จะทำให้ฉันรู้สึกแย่มากขึ้น”
    เฉินหยู่ซีเข้ามาหาสวีหย่าถี “หย่าถี ฉันไม่อยากให้เธอเศร้า ฉันอยากให้เธอมีความสุข
    “หยู่ซี ขอแค่เธอมีความสุข ฉันก็มีความสุขมากแล้วล่ะ ฉันคิดแบบนี้จริงๆ”
    ฟางจ่านเฉิงตอบทันที “ไม่ได้”
    ฟางจ่านเฉิงเห็นเฉินหยู่ซีมองมาก็บอกต่อว่า “หยู่ซี ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงหย่าถี ผมเองก็เหมือนกัน แต่คุณทำแบบนี้ไม่ได้ คุณจะตัดสินใจแบบนี้ แทนพวกเราไม่ได้ เราเคยสัญญา ว่าจะดูแลหย่าถีด้วยกัน มันคือมิตรภาพ คุณไม่ควรเอาความรักของผมไปรวมกับมิตรภาพของพวกเรา”
    “ใช่แล้วหยู่ซี ทำแบบนี้ เหมือนฉันเป็นคนทำให้พวกเธอเลิกกัน ทำให้เธอเสียใจ”
    “เธอไม่ได้ทำนะ ฉันทำของฉันเองต่างหาก” เฉินหยู่ซีโทษตัวเอง
    สวีหย่าถีว่า “แต่หยู่ซี ฉันรู้หมดแล้ว ฉันรู้ว่าเธอคิดยังไง แต่เธอทำแบบนี้ ก็เหมือนทำร้ายเราทุกคน เธอรู้ไว้นะ ว่าความสุขของเธอ คือความกล้าที่ช่วยให้ฉันสู้กับโรคร้ายได้ จำไว้ ถ้าเธอทุกข์ ฉันก็จะทุกข์ไปด้วย ถ้าเธอสุข ฉันก็จะสุขไปกับเธอด้วย”
    สีหย่าถีหยิบคุ้กกี้ดอกทานตะวันให้ “คุ้กกี้ทานตะวันนี้ ฉันทำให้เธอ”
    เฉินหยู่ซียังนิ่ง สวีหย่าถีเอ่ยต่อ “หยู่ซี เธอรู้ความหมายของดอกทานตะวันไหม ดอกทานตะวันก็คือ กล้าที่จะตามหาความสุข เธอต้องเป็นแบบดอกทานตะวัน ตามหาความสุขของตัวเอง เพื่อฉัน และเพื่อคนที่รักเธอ เธอค่อยๆ คิดให้ดีๆ นะ”
    เฉินหยู่ซีเอาแต่มองดอกทานตะวัน ห้องข้างๆ ฟางจ่านเฉิงลองเคาะห้อง เฉินหยู่ซีนิ่งอึ้งไป
    ค่ำแล้ว เฉินหยู่ซีนอนคิดอะไรในห้องเพียงลำพัง ยิ่งทำให้เธอคิดถึง เดินมาจะเคาะตอบแต่ตัดใจไม่เคาะ
    ฟางจ่านเฉิงเคาะอีกครั้ง “ผมรักคุณ”
    เฉินหยู่ซีได้ยินก็จะร้องไห้ ทั้งสองได้แต่ยืนหันหลังพิงกำแพง ทันใดนั้นเกิดไฟดับ เสียงเฉินหยู่ซีร้องตกใจ ฟางจ่านเฉิงรีบคว้าไฟเดินไปหาที่ห้อง เฉินหยู่ซีค่อยๆ มาเปิดพลางถามว่าใคร จนเปิดออกก็เจอฟางจ่านเฉิง
    “เป็นไรหรือเปล่า”
    “ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ กุ๊ดไนท์” เฉินหยู่ซีจะปิดประตู
    ฟางจ่านเฉิงดันไว้ “ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนไหม
    “ไม่ต้องหรอก ฉัน”
    ฟางจ่านเฉิงเดินเข้าห้องมาเลย “ให้ผมอยู่เถอะ”
    ทั้งสองอยู่กันอย่างเงียบๆ ต่างไม่พูดอะไรกัน
    หวังเสี่ยวหลินก็ถามเสิ่นเวยเหลียนต้องดับไฟนานแค่ไหน เขาว่าต้องทั้งคืนสิ เสิ่นเวยเหลียนบ่นว่ากลัวจะไปหาเฉินหยู่ซีแต่เสิ่นเวยเหลียนว่าไม่ได้ ให้อยู่กับเขาไปก่อน หวังเสี่ยวหลินยิ้มดีใจ
    ฟางจ่านเฉิงนั่งหลับไปแล้ว เฉินหยู่ซีรู้สึกตัวลุกขึ้นมาหา อยากจับหน้าเขาแต่ก็ชะงักไว้ ดึกแล้ว เฉินหยู่ซีหลับ ฟางจ่านเฉิงรู้สึกตัวขึ้นมาห่มผ้าให้
    รุ่งเช้า เฉินหยู่ซีตื่นมาก็พบอมยิ้ม 2 แท่งวางอยู่ ยิ่งทำให้เธอคิดถึงฟางจ่านเฉิงเคยให้
    ที่บ้านเฉินหยู่ซี หวางอี้เจินกินข้าวกับเฉินหยู่อันและเซี่ยเฟยเฟย 
    “นี่จ๊ะ น่องไก่ของโปรดของหนู วันนี้กินให้อิ่มไปเลยนะ”
    “ขอบคุณค่ะ หนูจะกินให้เกลี้ยงเลย ตอนอยู่ที่โน้น จะได้ไม่ต้องคิดถึงฝีมือคุณน้ามากนัก”
    “เอ่อ เฟยเฟย หนูไปเรียนคราวนี้ ไปนานเท่าไหร่หรือ”
    “ประมาณ 2 ปี ค่ะ”
    “งั้นพอเรียนจบ 2 ปีก็กลับ มาเลยใช่ไหม”
    “ไม่แน่ค่ะ อาจจะนานกว่านั้น ถ้าหลังจากเรียนจบ ได้งานทำที่โน่นต่อเลย ก็คงจะไม่กลับมาที่นี่อีก”
    “ไม่กลับไม่ได้นะ น้าคิดถึงขึ้นมาจะทำไงล่ะ”
    “งั้นถ้าหนูว่างเมื่อไหร่ จะบินกลับมาหา ดีไหมคะ”
    “ดีสิ สัญญานะ อย่าหลอกน้าล่ะ”
    “สัญญาค่ะ” เซี่ยเฟยเฟยพยายามมองว่าเฉินหยู่อันจะพูดไรมั้ย เขาก็เอาแต่นิ่งเงียบ เธอถอนใจ
    หลังทานอาหารเสร็จ เซี่ยเฟยเฟยก็ลากลับ 
    หวางอี้เจินอวยพร “เอาล่ะ เดี๋ยวพอไปถึงที่โน่นแล้ว ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ”
    “รู้แล้วค่ะ”
    “งั้น ลาก่อนนะ ไม่อยากให้ไปเลย”
    “หยู่อัน ฉันไปแล้วนะ”
    “ดูแลตัวเองดีๆ นะ”
    “รู้แล้วล่ะ เธอด้วยนะ บ๊ายบาย”
    เซี่ยเฟยเฟยเดินไปแล้ว หวางอี้เจินเห็นเฉินหยู่อันนิ่งไปก็เอ่ยว่า
    “หยู่อัน แกเคยถามแม่ว่า แม่อยากให้แกทำอะไรบ้าง ใช่ไหม จริงๆ ก็มีนะ แม่ชอบเฟยเฟยมาก ถ้าได้เฟยเฟยมาเป็นสะใภ้ แม่คงมีความสุขมาก นี่คือความรู้สึกของแม่ แม่จะไม่ฝืนใจแก แกตัดสินใจเองนะ”
    เฉินหยู่ซีตัดสินใจมาเคาะห้องฟางจ่านเฉิง แต่ปรากฎว่าประตูได้เอง ฟางจ่านเฉิงไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว
    เฉินหยู่ซีคิดได้ก็ตกใจรีบวิ่งออกมาเจอสวีหย่าถี
    “หย่าถี เธอ เห็นจ่านเฉิง หรือเปล่า”
    “คุณฟาง เขามีธุระด่วน กลับไปแล้วน่ะ”
    “กลับไปแล้ว”
    สวีหย่าถีพยักหน้า “อืม”
    “ตั้งแต่เมื่อไหร่”
    “ก็ เมื่อกี้นี้เอง”
    เฉินหยู่ซีรีบวิ่งออกไป เห็นรถฟางจ่านเฉิงแล่นออกไปก็ตะโกน 
    “ฟางจ่านเฉิงๆๆ”
    เฉินหยู่ซีมองตามร้องไห้ ทำไมไม่รอฉัน ทำไมรอฉันก่อน ไหนบอกจะอยู่กับฉัน ไม่ทิ้งฉันไว้คนเดียวไงล่ะ ทำไมถึงทิ้งฉันไว้แบบนี้ โดยที่ไม่พูดอะไรเลย”
    เฉินหยู่ซีร้องไห้ใหญ่ “ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันไม่ควรแก้ปัญหา ด้วยการขอเลิกกับคุณ ไม่ควรทำร้ายความรู้สึกของคุณ ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ” เฉินหยู่ซีตะโกนเสียงดัง
    เฉินหยู่ซียังคงร้องไห้พร่ำพรรณนา “คุณไม่อยู่ แล้วฉันจะขอโทษได้ยังไง อย่าทิ้งฉัน อย่าทิ้งฉัน ฟางจ่านเฉิง”
    ฟางจ่านเฉิงเข้ามากอดเฉินหยู่ซี “ฉันจะทิ้งเธอได้ยังไง”
    เฉินหยู่ซีอึ้ง “คุณยังไม่ไป”
    “ถ้าผมไปแล้ว จะได้ยินคุณร้องไห้ ฟูมฟายขอโทษผมหรือ”
    เฉินหยู่ซียังร้องไห้ “ฉันกลัวมาก กลัวว่าคุณจะเลิกง้อ กลัวว่าคุณจะไม่สนใจฉันอีก”
    เฉินหยู่ซีนิ่งไปนิดแล้วเอ่ยว่า “เมื่อกี้คุณได้ยิน ฉันขอโทษคุณแล้ว คุณอภัยให้ฉันได้ไหมคะ”
    ฟางจ่านเฉิงมองเฉินหยู่ซี “ผมไม่เคยโกรธคุณเลยนะ แต่ คุณต้องรับปากผม 3 เรื่อง”
    “อะไรหรือ”
    “ข้อแรก ห้ามผลักไสผม ข้อสอง ต้องช่วยผม ทำความหวังให้เป็นจริง ข้อสาม กำก้อนหินในมือคุณไว้ให้แน่น ห้ามทิ้งมันเด็ดขาด”
    “ฉันรับปาก ฉันรับปากค่ะ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ที่ขอเลิกกับคุณ ทำให้คุณเสียใจ”
    “ผมไม่เคยคิดว่าผมเลิกกันอยู่แล้ว ผมไม่ยอมเลิก จำได้ไหม นอกจาก คุณจะไม่รักผมแล้ว หยู่ซี คนสองคนรักกัน ก็เหมือนหิน 2 ก้อนที่อยู่ด้วยกัน มักจะมีปัญหา ทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกัน แต่เมื่อเราผ่านมันไปได้แล้ว ความรักของเราก็จะเติบโต แล้วก็มั่นคงมาขึ้น”
    ฟางจ่านเฉิงกอดเธอไว้ สวีหย่าถีมองทั้งคู่แล้วยิ้มดีใจที่ทั้งสองคืนดีกัน
    เซี่ยเฟยเฟยกำลังจะลงกระเช้า ก็คอยมองว่าเฉินหยู่อันจะมาตามมั้ย แต่ก็ไม่มีวี่แวว เธอลงกระเช้าไป จู่ๆ กระเช้าก็หยุดชะงัก แล้วค่อยๆ กลับขึ้นไปใหม่ ทำเอาเซี่ยเฟยเฟยงง จนขึ้นมาก็พบเฉินหยู่อันรออยู่
    “นาย ทำไมนายถึง ที่กระเช้าลอยฟ้าย้อนกลับขึ้นมา”
    เฉินหยู่อันอ้ำอึ้ง “อืม ผม คุณ คือว่าคุณ เอ่อ คือว่าคุณ ไม่ไปได้ไหม”
    เซี่ยเฟยเฟยตอบทันที “ได้ ฉันจะไม่ไป”
    เฉินหยู่อันดีใจ “คุณจะไม่ไปแล้วจริงๆ หรือ”
    เซี่ยเฟยเฟยยิ้มๆ “ใช่ ฉันจะไม่ไปแล้ว”
    หลี่โป๋เยี่ยนสั่งงานฉลองกลางปี เสิ่นเวยเหลียนเดินมาโวยใส่หลี่โป๋เยี่ยน
    “พอใจหรือยัง เลื่อนงานฉลองห้างคริสตัลให้เร็วขึ้น ยังไม่พอ แต่นี่ยังเอาสินค้าและกิจกรรม เหมือนไจแอนท์ซิตี้อีก ที่นายทำแบบนี้ ต้องการอะไร”
    “งั้นผมขอถามผู้จัดการเก่าหน่อยเถอะว่า ทำไมตอนคุณทำงาน งานฉลองห้างคริสตัล ถึงต้องจัดหลังไจแอนท์ซิตี้ มาตลอดด้วย”
    เสิ่นเวยเหลียนโกรธ “ก็เพราะงานฉลองของ ห้างคริสตัลถูกกำหนด เอาไว้อยู่แล้ว มันเป็นแบบแผนตายตัว”
    “แบบแผน แบบแผนย่อมเปลี่ยนแปลงได้ ถ้าการปรับเปลี่ยนเหล่านั้น มีผลประโยชน์ต่อบริษัท นอกจากว่า ใครบางคน จะไม่ใส่ใจ”
    “หมายความว่าไง”
    “ก็อย่างที่เข้าใจ ผมในฐานะผู้จัดการห้าคริสตัล กำลังสร้างผลประโยชน์ อย่างสูงสุดให้กับบริษัท ตามหน้าที่”
    เสิ่นเวยเหลียนแค้น “ได้ นายก็แค่อยากหาเรื่องไจแอนท์ซิตี้”
    “ไม่ว่ายังไง ก็ดูเหมือนผมทำเพื่อบริษัท ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว จริงไหม คุณเสิ่น”
    “นายทำแบบนี้ จะเสียหายทั้งไจแอนซินตี้และคริสตัลต่างหาก”
    “แล้วจะทำไม ผมควรสนใจงั้นหรือ”
    “ได้ นายคุณว่านายยังจะเป็น ผู้จัดการต่อไปได้งั้นหรือ”
    “ผมไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด”
    “ผมรู้นะ ว่านายกุมความลับเรื่องที่ คุณจางมีเมียน้อยเอาไว้ แต่ถ้าวันหนึ่งความลับนี้ ถูกเปิดเผยล่ะ นายคิดว่านายยังจะ เป็นผู้จัดการได้อีกไหม”
    “ถ้านายเอาเวลาที่กำลังเพ้อเจ้ออยู่นี่ ไปพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น น่าจะดีกว่านะ ไม่ใช่เอาแต่พึ่งพาฟางจ่านเฉิง สมองจะกลวงเอาได้ นี่ผมเป็นห่วงจากใจจริงนะ”
    ค่ำวันนั้น เฉินหยู่ซีกับสวีหย่าถีจัดโต๊ะอาหารกัน
    สวีหย่าถีถาม “วันมะรืนเป็นวันเกิดคุณฟางงั้นหรือ”
    “ใช่แล้ว ฉันเลยอยากให้เธอ สอนฉันทำเค้กวันเกิดหน่อยน่ะ”
    “ได้เลยจ้ะ” สวีหย่าถียินดีมาก
    พี่เจี่ยนถือกับข้าวมาพร้อมฟางจ่านเฉิง “ใช้ได้นี่ รู้จักจัดโต๊ะเพื่อขอโทษด้วย”
    เฉินหยู่ซีรู้สึกผิด “พี่เจี่ยน เห็นแก่ที่หนูสำนึกผิด แล้วก็รู้จักขอโทษ อภัยให้หนูเถอะนะ”
    พี่เจียนยังนิ่งเหล่ๆ เฉินหยู่ซีอ้อน “นะคะ นะๆๆๆๆ”
    พี่เจี่ยนหัวเราะออกมา “ฮ่าๆ ก็ได้ ยกโทษก็ได้”
    เฉินหยู่ซีดีใจ “เย้ๆ ขอบคุณพี่เจี่ยนคนสวยนะคะ”
    “ต่อไปต้องไม่วู่วามอีกนะ รู้ไหม”
    เฉินหยู่ซีรีบยกมือขึ้น “หนูสาบานค่ะว่าต่อไป จะไม่ทำผิดอีก”
    “หือ ยังมีต่อไป”
    “ไม่ใช่ ไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าทำอีกแล้วค่ะ” ฟางจ่านเฉิงมองยิ้มๆ
    พี่เจี่ยนสวน “ต้องอย่างนี้สิ ฮ่าๆๆ”
    เฉินหยู่ซีชวนกินข้าว แล้วถามถึงว่ายังมีโคมไฟอีกมั้ย พี่เจียนว่ามี
    ฟางจ่านเฉิง เฉินหยู่ซีและสวีหย่าถีปล่อยโคมไฟด้วยกัน สีหย่าถีจุดไฟเสร็จ
    ฟางจ่านเฉิงว่า “ผมเขียนว่า ให้หยู่ซีกับหย่าถีมีความสุขตลอดไป”
    เฉินหยู่ซีว่า “คุณเขียนคล้ายๆ ฉันเลย ฉันเขียนว่า ขอให้หย่าถีหายเร็วๆ หย่าถี เธอล่ะ เขียนว่าอะไร”
    สวีหย่าถียิ้ม “ฉันขอให้ จ่านเฉิงกับหยู่ซีมีความสุขตลอดไป”
    เฉินหยู่ซีชักสีหน้า “หย่าถี ทำไมถึงขอพรให้พวกเราล่ะ ทำไมไม่ขอพรให้ตัวเอง”
    “ก็พวกเธอขอให้ฉันแข็งแรง แล้วนี่นา ฉันก็ต้องขอพรให้พวกเธอบ้างสิ”
    “อืม งั้นพวกเรา ทำตามที่พี่เจี่ยนบอก เขียนพรที่ปรารนาด้วยตัวเอง จึงจะศักดิ์สิทธิ์ ขอให้พวกเราสามคนสมปรารถนา ขอให้พรเป็นจริงด้วยเถอะ โอเคแล้วล่ะ ฉันนับหนึ่ง สอง สาม ปล่อยมือพร้อมกันนะ”
    ฟางจ่านเฉิง/เฉินหยู่ซี/สวีหย่าถีนับ “หนึ่ง สอง สาม ปล่อย”
    สองสาวหลับตาอธิษฐาน ฟางจ่านเฉิงมองสองสาวยิ้มๆ
    ฟางจ่านเฉิงโทรศัพท์คุยกับเสิ่นเวยเหลียน และเตือนเพื่อนว่า
    “เวยเหลียน แกอย่าเพิ่งวู่วาม ใจเย็นๆ ก่อน”
    “จะให้ใจเย็นไงไหว ท่าทางหลี่โป๋เยี่ยน ก็เหมือนที่ฉันเล่าให้แกฟัง น่าโมโหเป็นบ้า”
    “ถึงแกโกรธไปก็แก้ปัญหาไม่ได้อยู่ดี”
    “อืม แล้วจะให้ทำไงต่อไป จ่านเฉิง”
    “พรุ่งนี้เช้า เรียกประชุมทุกคน”
    “แกมีวิธีหรือ”
    “เดี๋ยวพรุ่งนี้แกก็รู้”
    “โอเค เจอกัน”
    “เจอกัน”
    วันรุ่งขึ้น นักข่าวต่างมาทำข่าวที่ห้าง ฟางจ่านเฉิงกับเสิ่นเวยเหลียนยืนมอง
    “ฟางจ่านเฉิงจากไจแอนท์ซิตี้ปล่อยแผนเด็ด ผู้จัดการไจแอนท์ซิตี้ ฟางจ่านเฉิง เริ่มฉลอง เทศกาลวันแม่ด้วยโปรโมชั่นเด็ดตั้งแต่วันนี้ สร้างความคึกคักให้วงการห้างอย่างมาก ทุกคนล้วนทราบว่า หลังสินค้าฤดูไม้ผลิวางตลาด วันแม่ถือเป็นช่วงแข่งขัน ของธุรกิจห้างอย่างมาก”
    เสิ่นเวยเหลียนดีใจมาก “แกนี่เจ้าแผนการจริงๆ ดีที่แกมีแผนเด็ด ใช้แผนฉลองเทศกาลล่วงหน้า ทั้งแจกทั้งลด แถมมีจับรางวัลอีก ได้ผลสุดๆ เห็นที่ศึกงานฉลองครั้งนี้ ต้องสนุกแน่ๆ ต่อให้หลี่โป๋เยี่ยน คิดจะเลียนแบบงานของแก ก็คงจะไม่ทันการแล้ว สุดยอดมาก”
    หลี่โป๋เยี่ยนนั่งมองอย่างไม่พอใจมาก
    เฉินหยู่อันไปเดินซื้อของกับเซี่ยเฟยเฟย แม่โทรมาตามเธอก็ว่าขาดอีกนิดหน่อย

(จบตอนที่ 30)