คมเคียวคมปากกา - แรงบันดาลใจเหนือกายพิการ
เขียนต้นฉบับวันอังคารที่ ๔ สิงหาคม ๒๕๕๒ ขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือนเก้า (ดาวอาบฝน)
อันเนื่องแต่ศุกร์ก่อน มีรูปประกอบเรื่อง “บางสถานีของคนเดินทางเล็กๆ” รูปถ่ายเป็น สลา คุณวุฒิ กำลังเล็งกล้อง ส่วนรูปวาดคนสวมหมวก เป็นคนเขียนพื้นที่ตรงนี้ ที่ขาดรายละเอียดไปนิดก็คือ ภาพนี้วาดโดยการใช้ปากคาบพู่กัน จากความสามารถสุดพิเศษของ ทนง โคตรชมภู
ครับ วาดไว้ตั้งแต่ปี ๒๕๔๙ ตอนนั้นมีค่าย “จุดประกายความใฝ่ฝัน เพาะเมล็ดพันธุ์วรรณกรรม” โดย กองทุนศิลปินครูบ้านป่า สลา คุณวุฒิ ที่โรงเรียนบ้านไผ่ เมืองขอนแก่น ในฐานะ “เขยบ้านไผ่” จึงถูกจับเป็นนายแบบ นั่งนิ่งๆ อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ท่ามกลางสายตาจับจ้องของคณะครูและนักเรียนนับร้อยชีวิต กระทั่ง อ. อ้วน อวบอั๋น ผู้ดูแลนักร้อง เอิ้นขวัญ กัลยา และ นิ้วก้อย กรรณิการ์ ถึงกับว่าในฐานะผู้เป็นโฆษกบนเวที “อาจารย์อย่าลืมหายใจนะครับ”
ไม่ลืมหายใจดอกครับ แต่ตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจ (๕๕๕) ที่ถูกสายตาจับจ้องมากและนานขนาดนั้น ที่สำคัญคือสายตาของจิตรกรเอกทนงผู้ทระนง สายตาอันเฉียบคมของเขา คงมองผมทะลุปรุโปร่งถึงข้างใน น่ากลัวเขาจะรู้ความลับความเศร้าความรักของผมมากที่สุดกระมัง เพราะเรารู้จักกันมานานเกือบยี่สิบปี (สมัยทำงานอยู่ “ชีวิตต้องสู้” โดยมีเจ้านายชื่อ สันติ เศวตวิมล ผู้มีสายตาไวและไกล ส่งผมไปยังบ้านถ่อน เมืองหนองคาย เจาะลึกชีวิตทนงก่อนใครๆ)
ว่ากันว่า - จะใครว่าเสียอีก ก็ อ.อ้วน อวบอั๋น ผู้มากอารมณ์ขันนั่นแหละ ว่าจิตรกรทนงนั้น วาดรูปได้ทุกแบบ ยกเว้นนางแบบนู้ด เพราะน้ำลายจะไหล พู่กันจะหลุดจากปาก (๕๕๕)
ความจริงวันนั้น (ไม่เกี่ยวกับความจริงวันนี้) ผมแต่งกลอนสดประกอบการวาดภาพด้วย แต่ทำเศษกระดาษหาย และลืมไปจากหน่วยความจำเสียสนิท ปกติแล้ว การแสดงวาดภาพของจิตรกรทนง มักจะมีการแสดงดนตรีประกอบ การอ่านบทกวี หรือไม่ก็โฆษกบรรยาย
บังเอิญเหลือเกิน (อีกแล้ว...) เพลงที่เขาชอบ ทั้งขับร้องเองและให้คนอื่นช่วยก็มี เพลง “รักและหวัง” ของ สุรชัย จันทิมาธร เพลง “ขุนเขายะเยือก” ของ นิด ลายสือ และเพลง “ฝันบนถนนเปลี่ยว” ของ ชูเกียรติ ฉาไธสง ซึ่งผมแต่งให้เพื่อนๆ เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน กลายเป็นเพลงโปรดของจิตรกรทนง บางครั้งถ้าเขาไม่สะดวกเปล่งเสียง ก็จะออกเสียงเหมือนอ่านบทกวี เรียกว่าทุกครั้งก่อนเข้าสู่รายการ เขาต้องร่ายต้นธารแรงบันดาลใจที่ชื่อ “ฝันบนถนนเปลี่ยว”
นิด ลายสือ เป็นผู้หนึ่งที่เข้าทางกับจิตรกรทนงได้ดี ถ้ามีกิจกรรมในรัศมีอีสานบ้านเฮา นิดมักถูกเรียกให้ไปเป็นตัวช่วย ล่าสุดก็ที่เมืองหนองคาย ต่อหน้าคณะครูร้อยกว่าชีวิต โดยมีนายแบบคือ สินสมุทร เสนาอาจ ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาหนองคาย เขต ๑
ส่วนที่เมืองกาฬสินธุ์ ได้ ไฝ สันติภาพ หรือ ไฝ ไอสไตล์ (สไตล์ฉันเอง เพราะทรงผมเหมือนไอน์สไตน์) ไปช่วยด้านดนตรี โดยมี เฉลิม โยสีดา ผู้อำนวยการศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนกาฬสินธุ์ รับบทเป็นนายแบบ
ในงานนี้เอง จิตรกรทนงนำรูปต้นฉบับที่เขาวาดตัวเองมาให้ดู ภาพนี้ปรากฏอยู่บนปกหนังสือ “ชีวิตทนง อหังการ์ของหัวใจที่ร่างกายไม่อาจกักขัง” เรียบเรียงโดย ภาณุมาศ ภูมิถาวร แม้ผมจะอ่านชีวิตทนงมาไม่น้อย แต่ยังไม่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้เลย ทว่าช่างบังเอิญ (อีกนั่นแหละ...) ที่ในห้วงเวลานั้น อยู่ๆ ผมก็แต่งบทกวีให้เขาชื่อ “แรงบันดาลใจเหนือกายพิการ” เขาจึงขอให้คัดลายมือลงบนรูปต้นฉบับ โดยรูปต้นฉบับของเขานั้นทิ้งพื้นที่ว่างไว้พอเหมาะ โดยมิได้นัดหมาย
“ปล่อยความรักผ่านพบอิสรภาพ” มิขังเบื้อง กำแพงบาป บอดใบ้
ที่สุด ยังมี ซึ่งหัวใจ ต้องรับ ต้องให้ ต้องใช้มัน
“ปล่อยความหวังโบยบินสุดปีกผีเสื้อ” ชีพเหลือ จริงพร่อง สมบูรณ์ฝัน
มือเล็ก เท้าลีบ มิตีบตัน ปากหยัด กัดฟัน ทะยานยุค
“ล่องโลกธาตุปาดป้ายด้วยปากเอก” ลงอักขระ ลงเลข เสกศิลป์สุข
นำศรัทธา เหนือพิการ น่านฟ้าทุกข์ ปลอบปลุก จิตวิญญาณ ยิ่งยืนยง
“บุญทิ้ง บ้านถ่อน ณ บ้านทุ่ง” สีรุ้ง สีปฐพี สีพิศวง
จิตรกร จิตรกรรม ค้ำคนคง อัศจรรย์ ใจ “ทนง โคตรชมภู” !
"ไพวรินทร์ ขาวงาม"