รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง Someone Like You 20 | คมชัดลึก

รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง Someone Like You 20
 

    วาเนสซ่าไปตรวจที่โรงพยาบาล เธอช็อกไปนิด เมื่อหมอบอกว่าเธอตั้งครรภ์ เธอคิดถึงหลี่โป๋เยี่ยน เวลานั้นหลี่โป๋เยี่ยนไปเจรจากับประธานกู่ 
    ฟางจ่านเฉิงชวนเฉินหยู่ซีมาที่ร้านหนังสือ เธอแปลกใจถามว่ามาทำไม
    “ฉันอยากซื้อหนังสือหน่อย”
    “บอส คุณจะซื้อหนังสือเหรอ”
    ฟางจ่านเฉิงพยักหน้า “อืม”
    “ตาของคุณเพิ่งจะหายดี ยังไม่ควรอ่านหนังสือมากนัก บอส คุณฟังฉันพูดหรือเปล่า ยิ้มอะไร บอส นี่เป็นพวกเรื่องสั้นทั้งนั้นคุณมาผิดหรือเปล่านี่ ไม่ใช่ประเภทที่คุณอ่านนี่ นี่กับนี่ไม่เกี่ยวกันเลย ความสุขป้ายต่อไป” เฉินหยู่ซีคิดถึงวันที่ปล่อยโคมลอย “ขอให้บอสมองเห็นอีกครั้งและได้เจอเนื้อคู่โดยเร็ว” เธอคิดๆ แล้วก็ยิ้มคนเดียว “หรือลอยโคมขอพรจะเป็นจริงบอสคิดได้แล้ว ยอมเปิดใจรับสิ่งใหม่ๆ ดีใจจัง”
    ฟางจ่านเฉิงเดินย้อนกลับมาเรียก “หยู่ซี”
    “เอ้อ บอส เข้าใจเลือกนะ ความสุขป้ายต่อไป เล่มนี้เนื้อหาอบอุ่นประทับใจ จนอยากทำให้เราออกไปตามหาความสุขแบบนั้นบ้าง”
    “เธอเคยอ่านแล้ว”
    “ไม่เคย” ฟางจ่านเฉิงยิ้ม “แต่ว่าป้ายต่อไปก็คือความสุข ฟังชื่อเรื่องแล้วมีความหวังเต็มเปี่ยมไม่ใช่หรือ ชีวิตคนก็เหมือนรถไฟแต่ละสถานีมีทิวทัศน์และความสุขที่ต่างกัน ไม่ว่าเคยเจออะไรมา แค่รถไฟวิ่งค่อไป ชีวิตยังเดินต่อ ต้องมีสักวันที่ได้พบความสุขแน่”
    “ชอบหนังสือเล่มนี้มาก ฉันให้เธอยืมก่อน”
    “ไม่ต้องๆๆ คุณต้องการมากกว่า”
    ในออฟฟิศ เฉินหยู่ซีนั่งคิดไรเพลินๆ แล้วยิ้ม เสิ่นเวยเหลียนเคาะโต๊ะ
    “คุณเลขาคิดอะไรอยู่นั่งยิ้มจนแก้มจะฉีกแล้ว”
    “ฉันจะบอกให้ บอสเพิ่งหนังสือมาหนึ่งเล่ม”
    เสิ่นเวยเหลียนแปลกใจ “หนังสืออะไร”
    “หนังสือชื่อว่า ความสุขป้ายต่อไป”
    “อืมแล้วยังไง”
    “โอ๊ย ความรู้สึกช้าจัง หมายถึงบอส คิดได้แล้วสิ ยอมออกตามหาความสุขในชีวิตตัวเอง ไม่งั้นเขาจะอ่านหนังสือนี้หรือจริงมั้ย แตไม่รู้ว่าใครทำให้บอส เปลี่ยนความคิดได้” แล้วเฉินหยู่ซีก็เข้ามากระซิบ “เอ๊ะคุณอยู่กับเขาตลอดรู้มั้ยว่าใคร บอกความลับหน่อยสิ เร็วเข้าใครกันใครกัน ใครน่ะ ช่างเถอะ ถามคุณไม่ได้เรื่อง มีความลับก็ไม่เคยบอก คุณจะกินอะไรกาแฟดำฉันจะไปชงให้”
    เสิ่นเวยเหลียนมองตามอย่างงุนงง “ความรู้สึกช้าอย่างนี้ยังว่าฉันความรู้สึกช้า จะบ้าตาย”
    เฉินหยู่อันเดินมากับเซี่ยเฟยเฟย เขาของคุณแทนเด็กๆ ระหว่างเดินนั้นเซี่ยเฟยเฟยเห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งแกล้งลูกหมาก็เข้าไปต่อว่า ทำให้เด็กพวกนั้นไม่พอใจ เฉินหยู่อันหันมาเห็นก็รีบวิ่งเข้าไปฉุดมือเซี่ยเฟยเฟยวิ่งหนี พวกเด็กๆ วิ่งตามไป
    เฉินหยู่อันพาเซี่ยเฟยเฟยหลบในซอก ทำให้พวกเด็กๆ หาไม่เจอ ทั้งสองต่างเหนื่อยหอบ เซี่ยเฟยเฟยถอนใจแล้วพิงเฉินหยู่ซี พอดีขึ้น เฉินหยู่ซีก็ขอโทษที่จับมือเธอ
    เฉินหยู่ซีถามหวางอี้เจินว่าทำกับข้าวหลายอย่างจัง หวางอี้เจินว่าเฉินหยู่อันพาเพื่อนมากินด้วย พอเฉินหยู่อันพาเซี่ยเฟยเฟยเข้ามา 
    เฉินหยู่ซี&เซี่ยเฟยเฟยเจอหน้ากันก็ตกใจพูดพร้อมกัน “เธออยู่ที่นี่ได้ไง”
    เฉินหยู่ซีว่า “นี่มันบ้านฉัน”
    “งั้นเธอก็คือพี่สาวหยู่อันงั้นหรอ”
    หวางอี้เจินงง เฉินอยู่ซีว่าเซี่ยเฟยเฟยคือน้องสาวฟางจ่านเฉิง หวางอี้เจินว่าคนละแซ่นี่
    “เออ คุณป้า แม่กับพ่อของหนูแต่งงานใหม่ หนูและพี่ชายไม่ได้เปลี่ยนแซ่ ก็เลยแซ่ไม่เหมือนกัน”
    “อ้อ ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง” หวางอี้เจินหัวเราะ “ถ้างั้นตอนที่หยู่ซีเป็นพยาบาลส่วนตัวดูแลพี่ชายเธอ คงได้รับความช่วยเหลือจากเธอไม่น้อยสินะ”
    เซี่ยเฟยเฟยนิ่งไป เฉินหยู่ซีว่า “ใช่แล้ว เฟยเฟยเป็นคนเปิดเผย มีอะไรก็พูดอย่างนั้นเข้ากันได้ดี”
    หวางอี้เจินหัวเราะ “แม่ก็ว่าอย่างนั้นมาๆๆๆ กินข้าวเถอะ กินข้าว นั่งนี่ๆ”
    หลังทานอาหาร เซี่ยเฟยเฟยกับเฉินหยู่ซีนั่งทานชากัน
    เซี่ยเฟยเฟยว่า “มิน่าเขาถึงว่าพรหมลิขิต เป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง”
    เฉินหยู่ซีว่า “นั่นสิ”
    “ดังนั้น ฝากดูแล พี่ชายฉันด้วยนะ” เฉินหยู่ซีตกใจ “ก็อย่างนี้ ฝากเธอด้วยนะ”
    “พี่ชายเธอ ให้ฉันดูแลพูดอย่างกับว่าฉันกับบอสเป็นอะไรกัน”
    “อะไรเธอไม่รู้หรือไง”
    “รู้อะไร”
    “พี่ชายฉันชอบเธอนะ”
    “เป็น เป็นไปได้ไง เขา ฉัน”
    เซี่ยเฟยเฟยขัด “ฉันพูดจริงนะ เรื่องอื่นฉันไม่กล้าพูด ปกติพี่ชายฉันไม่เคยพูดว่าใครแรงๆ แต่ก่อนนี้ที่ฉันบอกให้เธอลาออก เขาดุฉันจนร้องไห้ แต่เล็กจนโตเขาไม่เคยดุฉันอย่างนี้เลย แค่นี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้ว ว่าเธอเฉินหยู่ซีเป็นคนที่มีความสำคัญสำหรับพี่ชายฉันมาก เธอเป็นคนพิเศษมาก หรือว่าเธอไม่ชอบพี่ชายฉัน”
    เฉินหยู่ซีอึ้ง “ฉัน”
    “จะบอกให้ ฉันไม่เคยขอร้องใครเลย ยังไงพี่ชายฉันก็วานเธอด้วย”
    หวางอี้เจินกับเฉินหยู่อันออกมา หวางอี้เจินให้รีบกลับเดี๋ยวจะดึกไป บอกว่ามีเวลาก็แวะมาอีก
    เฉินหยู่ซีกลับมานั่งคิดในห้องนอน ถึงที่เซี่ยเฟยเฟยบอกกับเธอ แล้วยังที่หวางเสี่ยวหลินว่าเธอชอบฟางจ่านเฉิงอีก เธอพยายามถามตัวเองว่าคิดยังไง พอดีโทรศัพท์ฟางจ่านเฉิงเข้ามา เธออึกอักแต่ก็รับสาย
    วันรุ่งขึ้น เสิ่นเวยเหลียนขับรถพาหวางเสี่ยวหลินมาจอดที่หน้าสนามม้า เธอดีใจมาก แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นรถฟางจ่านเฉิงเข้ามาพร้อมกับเฉินหยู่ซี
    สองสาวนั่งอยู่หน้าสนามม้า เฉิยหยู่ซีขอโทษไม่คิดว่าจะมาขัดขวางการเดทครั้งแรกของเพื่อน พยายามง้อเพื่อน หวางเสี่ยวหลินว่าเธอไม่ได้โกรธ แต่กำลังคิดว่าเสิ่นเวยเหลียนจะรังเกียจิเธอมั้ย ว่าแล้วก็ขอให้เฉินหยู่ซีช่วยเธอ
    ในคอกม้า ฟางจ่านเฉิงกับเสิ่นเวยเหลียนให้อาหารม้ากัน
    เสิ่นเวยเหลียนคุย “เก่งมากๆๆๆๆ ความสุขป้ายต่อไป สนุกมั้ย แม่เลขาสาวเห็นนายซื้อหนังสือเล่มนี้แล้วดีใจแทบแย่ อย่างกับถูกรางวัลที่หนึ่ง แต่ว่า เธอดีใจเพราะคิดว่านายคิดได้ แล้วเธอไม่รู้ถึงเจตนาแท้จริงของนายเลย เฮ้ย เพื่อนรัก อยู่กับแฝดอีกคนนายไม่พูดไม่ได้ นายต้องคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้มั่น นายต้องสารภาพกับเธอ ต้องให้เธอรับรู้ แต่ ฉันไม่รู้ นายมั่นใจหรือเปล่า ว่าความสุขต่อไปก็คือ”
    ฟางจ่านเฉิงแทรก “ใช่ คือหยู่ซี ฉันชอบหยู่ซี”
    เฉินหยู่ซีเข้ามาได้ยินพอดี เธอชะงักหลบไป
    “ถูกต้อง อย่างนี้ถึงเป็นฟางจ่านเฉิง เปิดเผยจริงใจ ไม่งั้นพอถามนายเรื่องหยู่ซีทีไร นายจะเงียบสักพัก”
    “แต่ว่าหยู่ซีเจอเรื่องวุ่นวายมากพอแล้ว ฉันอยากให้เธอสบายใจก่อน แล้วค่อยบอกเธอ”
    เสิ่นเวยเหลียนถอนใจ “ฉันเข้าใจ”
    เฉินหยู่ซีพึมพำ “ไม่ ไม่ใช่มั้ง ความสุขต่อไปของบอส คือฉัน”
    ในสนามม้า ฟางจ่านเฉิงมีเฉินหยู่ซีนั่งหน้า เขาเรียกเธอเมื่อเห็นเธอนั่งเกร็งๆ
    “หยู่ซี นั่งไม่ถนัดใช่มั้ยจะถอยหลังมาหน่อยมั้ย”
    เฉินหยู่ซีสวน ไไม่ต้อง ไม่ต้อง อย่างนี้ดีแล้ว”
    “แต่เธอนั่งอย่างนี้อาจตกม้าได้นะ”
    “ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกบอส ฉันไม่เป็นไร”
    “นั่งให้ดีล่ะ”
    “ค่ะ” สักพักเฉินหยู่ซีเสียการทรงตัวก็ตกใจ “ว้าย”
    “เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
    “ไม่ค่ะ”
    “นั่งดีๆ ไม่งั้นอาจตกม้าทั้งสองคน นั่งดีๆ ฉันจะวิ่งเร็วขึ้นนะ”
    “ค่ะ”
    หลี่โป๋เยี่ยนได้เอกสารโอนหุ้นจากประธานกู่ก็รีบนำมาให้ประธานเกาดู พร้อมบอกว่าติดต่อเรื่องหุ้นอีก 6% ของคริสตันแล้ว ตัวเลขก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ประธานเกาว่าอีกไม่กี่วันจะมีประชุมคณะกรรมการบอร์ด จะเข้าประชุมด้วย และอาจจะเสนอให้หลี่โป๋เยี่ยนเป็นผู้จัดการแทน หลี่โป๋เยี่ยดีใจและกล่าวขอบคุณ วาเนสซ่าที่นั่งอยู่ด้วยไม่มีความเห็นใดๆ 
    ที่ห้องแช่น้ำ เฉินหยู่ซีเหม่อจนหวางเสี่ยวหลินเรียกและแซว เฉินหยู่ซีโดนคาดคั้นมาก็ยอมบอกว่าที่เหม่อเพราะได้ยินฟางจ่านเฉิงบอกว่าชอบเธอ หวางเสี่ยวหลินได้ยินก็ดีใจ
    หวางเสี่ยวหลินเสียงดัง “พูดจริงพูดเล่น ว้าย บอสชอบเธอ พระจันทร์ลอยเข้ามาใกล้แล้ว เธอยังไม่รีบคว้าเอาไว้”
    เฉินหยู่ซีเขินๆ “คว้าอะไร อย่าพูดจาเหลวไหล”
    “ไม่ได้พูดเหลวไหล ก็มันเป็นเรื่องจริง”
    “อะไร อย่าพูดส่งเดชสิ”
    “ได้ ฉันขอถามเธอ ตอนเธออยู่กับหลี่โป๋เยี่ยน ต้องเป็นเธอที่คอยปรับตัว คอยเอาใจเขา ใช่มั้ย แล้วตอนนี้ตอนที่เธออยู่กับบอสเธอล่ะ เธอเป็นอย่างนี้มั้ย”
    “ไม่ต้อง ตอนเวลาอยู่กับบอส ฉันสบายใจมาก ฉันเป็นตัวฉันเอง”
    “ต้องอย่างนี้สิ เวลาที่อยู่กับคนที่เราชอบ จะต้องมีความรู้สึก เป็นสุข อิสระ นี่ บอสพูดว่าชอบเธอแล้วนะ เธอก็รู้สึกดี เมื่อได้อยู่ใกล้เขามีสุข มีอิสระอย่างนี้ อย่าปล่อยให้หลุดมือไปล่ะ เฉินหยู่ซี เวลาคบใครก็ต้องเป็นแบบนี้ อยู่อย่างเป็นสุข ห้ามเป็นอย่างเมื่อก่อนนะ กดดันตัวเองตลอด”
    “แต่ว่า”
    “แต่ว่าอะไร”
    “ฉันกลัว เขาจะเห็นฉันเป็นตัวแทนใครน่ะสิ”
    หวางเสี่ยวหลินงง “เป็นตัวแทน”
    “ไม่แน่นะ อาจเป็นเพราะว่าฉันหน้าตาเหมือนลั่วหาน เขาก็เลย เขาถึงได้”
    “พวกเธอเหมือนกันมากเลยหรือ แล้วบอสเธอ เคยคิดว่าพวกเธอคือ คนๆ เดียวกันหรือเปล่า”
    “ข้อนี้ไม่มี เขาเคยบอกกับฉันว่า พวกเราหน้าตาเหมือนกันมาก แต่เขารู้ว่า ฉันก็คือฉัน ลั่วหานก็คือลั่วหาน พวกเราสองคนไม่เหมือนกันเลย”
    หวางเสี่ยวหลินดีใจ “ก็ดีแล้วนี่เฉินหยู่ซี แล้วเธอมัวรออะไร บอสเธอก็พูดอย่างนี้แล้ว เธอต้องรีบวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้ตอบรับที่เขาชอบเธอ”
    เฉินหยู่ซีแทรก “เธอนี่จริงๆ ไม่ต้องพูดแล้ว”
    “ต้องให้บอสกอดเธอไว้”
    “เธอ พูดอะไรออกมา ใครกอดใครกัน ฉันจะกลับห้องแล้วนะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงาน”
    หวางเสี่ยวหลินยังแหย่เฉินหยู่ซีอย่างสนุกสนาน
    วันรุ่งขึ้น ฟางจ่านเฉิงพาเฉินหยู่ซีขึ้นมาบนเขา 
    “หยู่ซี เธอรู้มั้ยอนาคตของพวกเราอยู่ที่ไหน”
    เฉินหยู่ซีงง “อนาคตของพวกเรา”
    “ใช่”
    “เธอรู้มั้ยว่า อนาคตห้างไจแอนด์อยู่ที่ไหน”
    “เออ เออ ต่อไปห้างไจแอนด์จะอยู่ที่ไหน”
    “ที่โน่น หยู่ซี” เฉินหยู่ซีตกใจ “เธอเป็นอะไร”
    “ไม่เป็นไร เออ เมื่อกี้คุณว่า ห้างไจแอนท์อยู่ที่ไหนนะ”
    “โน่นไง”
    “โน่นน่ะเหรอ ตรงนั้นทำเลดีมาก ไปมาสะดวก คนพลุกพล่าน ถ้าสร้างไจแอนท์ที่นั่นต้องดังแน่ ฉันเห็นพิมพ์เขียวแล้ว ถึงตอนนั้นคงมีสวนดอกไม้ ชั้นบนเป็นสวนสนุก ทำให้พ่อแม่ทุกคนที่พาลูกๆ มาเที่ยว กลับไปพร้อมกับความสุขความสนุก ยังมีเนอสเซอรี่ พ่อแม่จะได้หมดห่วงเวลาไปช็อปปิ้งเพอร์เฟคที่สุดเลย บอส ฉันคงจะตื่นเต้นเกินไป แต่ว่า ความฝันของบอสเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นแล้ว วิเศษจริงๆ”
    ฟางจ่านเฉิงยิ้ม “ฉันก็ดีใจมาก”
    เซี่ยเฟยเฟยเข้ามาที่ออฟฟิศ ฟางจ่านเฉิงแปลกใจ
    “เฟยเฟย มาได้ไง หาพี่มีอะไร”
    “ฉันไม่ได้มาหาพี่ซะหน่อย” ฟางจ่านเฉิงประหลาดใจ “ฉันมาหาเธอต่างหาก”
    เฉินหยู่ซีตกใจกว่า “หา”
    “ฉันอยากจะ ฉันอยากถามเธอ หยู่อันเขา”
    “หยู่อันเป็นอะไรเหรอ”
    “ไม่ใช่ล่ะ ฉันอยากให้เธอช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย”
    “แต่ตอนนี้ฉันกำลังทำงาน”
    เซี่ยเฟยเฟยมองฟางจ่านเฉิง “พี่ชายสุดที่รัก น้องสาวสุดที่รักของพี่ ต้องการตัว ต้องการตัวเลขาของพี่มาก จะให้ฉันยืมตัว เลขาของพี่หน่อยได้มั้ย”
    “ไปสิ ไม่ต้องห่วงเรื่องงานหรอก”
    เซี่ยเฟยเฟยดีใจ “จริงสิ พี่ฉันOK.แล้วไปเถอะ”
    เซี่ยเฟยเฟยลากเฉินหยู่ซีไปหาเสื้อที่เฉินหยู่อันชอบ แล้วให้เฉินหยู่ซีบอกขนาดไซด์ เซี่ยเฟยเฟยว่าอยากเซอรืไพรส์เฉินหยู่อัน
    เฉินหยู่ซีขัดว่า “เฟยเฟย เธอคงพอจะรู้หยู่อัน ศรัทธาพระเจ้ามาก อยากอุทิศตัว รับใช้ศาสนา”
    “รู้สิ”
    “แล้วเขา ยังเป็นคนเคร่งศีลอีกด้วย”
    “แน่นอน ก็เขาเป็นบาทหลวงนี่ ฉันถึงได้ชื่นชมเขาไง ยังเคยตามเขาไปเลย หยู่ซี” เฉินหยู่ซีอึ้ง 
    ประชุมคณะกรรมการบอร์ด เสิ่นเวยเหลียนเป็นประธานในการประชุม ประธานเกากับหลี่โป๋เยี่ยนก็เข้ามา ประธานเกาตรงมานั่งที่ปีระธานเลย เสิ่นเวยเหลียนว่า
    “ขอโทษด้วย ประธานเกา คุณกำลังนั่งที่นั่งของประธาน”
    ประธานเกาย้อน “แล้วไง”
    “ประธานในวันนี้คือผม”
    หลี่โป๋เยี่ยนกล่าว “พวกเราขอเสนอต่อที่ประชุมให้เปลี่ยนตัวผู้จัดการใหญ่”
    เสิ่นเวยเหลียนย้อนถาม “ถือสิทธิ์อะไร”
    “ถือสิทธิ์อะไร สิทธิ์เราซื้อหุ้นเพิ่มจากประธานกู่45% อีกทั้งได้การยอมรับจากกรรมการท่านอื่นๆ ทุกท่าน ท่านใดที่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนตัวผู้จัดการเสิ่นเวยเหลียช่วยยกมือขึ้น กรรมการเจียง”
    เจียงว่า “ผมคิดดูดีแล้ว การได้ร่วมงานกับไจแอนด์นั้นสำคัญที่สุด ต้องขอโทษด้วย”
    หลี่โป๋เยี่ยนโกรธเสียงดัง “ประธานเจียงทำไมคุณถึง ท่านประธาน”
    เสิ่นเวยเหลียนกระซิบ “เดี๋ยว จะทำอะไร ใจเย็น สูงกว่าราคาตลาด1.5เท่า ราคาดีมาก แต่ก็ไม่ทำให้ความเชื่อมั่นที่คุณเจียงมีต่อผมและจ่านเฉิงสั่นคลอนได้”
    หลี่โป๋เยี่ยนอึ้ง “คุณรู้เรื่องได้ยังไง”
    “ฮึ ฮึ” เสิ่นเวยเหลียนกระซิบ “กรรมการเจียงเป็นรุ่นพี่ผมและจ่านเฉิง” เสิ่นเวยเหลียนบอกในที่ประชุม “ต้องขอโทษด้วย กรรมการทุกท่าน ขอขอบคุณที่เข้าร่วมประชุมในวันนี้ ลำบากทุกคนแล้ว ยังไม่ถึงปลายทาง อย่าได้มั่นใจว่าตัวเองจะชนะลำบากแล้วนะ”

(จบตอนที่20)