รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง Someone Like You 15 | คมชัดลึก

    ฟางจ่านเฉิงว่าไม่มี แล้วตัดบทให้เธอไปล้างหน้าล้างตาจะได้กินอาหารเช้ากัน สายๆ ทั้งสองก็พากันออกไปเที่ยวในเมือง
    เฉินหยู่ซีคอยบรรยายไปตลอดทางว่ามีสินค้าอะไรน่าสนใจบ้าง เธอตื่นเต้นกับสินค้าที่ราคาถูกๆ เธอเดินมาเจอตู้ถ่ายสติกเกอร์ก็ชวนฟางจ่านเฉิงเข้าไปถ่าย เขาอยากเห็น เธอว่าจะเก็บไว้ให้เขาดูตอนมองเห็นแล้ว
    เดินมาอีกหน่อยก็เจอสายไหม ฟางเจิ่งเฉิงให้เธอไปซื้อ แล้วขอทำเอง เฉินหยู่ซีสนุกสนานพลอยพาให้ฟางเจิ่งเฉิงสนุกไปด้วย
    ประธานเกาเรียกประชุมแล้วบอกวาเนสซ่าว่าต้องการได้ที่ดินเขต D12 เพื่อชิงเคาน์เตอร์แบนด์จากไจแอนท์ซิตี้ หลี่โป๋เยี่ยนมาช่วยพูดกับประธานเกาให้วาเนสซ่านอกรอบ แต่กลับโดนประธานเกาต่อว่าเรื่องครั้งก่อน ที่เขาเสนอแผนงบลงทุน แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ วาเนสซ่าเองก็ช่วยพูดว่าไม่ใช่ความผิดของหลี่โป๋เยี่ยน ประธานเกาไม่สนบอกวาเนสซ่าให้รีบแสดงความสามารถพิสูจน์ให้เห็น ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วนะ
    ฟางจ่านเฉิงนั่งดื่มชาเพียงลำพัง ก็ได้ยินเสียงหายใจแปลกๆ ก็ตั้งใจฟัง สวีหย่าถีรู้สึกเจ็บหัวใจ ทำให้หายใจแรง สักพักดีขึ้นจึงเดินเข้ามาหาฟางจ่านเฉิง
    “คุณฟางคะ”
    “ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ ไม่เข้าไปพักผ่อนข้างใน”
    “ผมรู้สึกว่าวันนี้อากาศดีน่ะ” ฟางจ่านเฉิงแปลกใจ “หยู่ซีล่ะ”
    “อ๋อ หยู่ซีอยู่ในครัวน่ะค่ะ”
    “อบคุ้กกี้อยู่เหรอ”
    “ใช่ค่ะ”
    “ขอบคุณมาก”
    สวีหย่าถีน้ำเสียงอ่อนหวาน “หยู่ซีดูแลคุณได้ดีมาก ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้จักมาเห็นพวกคุณอยู่ด้วยกัน บางทีคงนึกว่าเป็นคนในครอบครัวหรือว่าคู่รัก”
    “เธอกับหยู่ซีก็ไม่เหมือนเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกัน”
    สวีหย่าถียิ้มๆ “ฉันก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร รู้สึกถูกชะตาหยู่ซีเป็นพิเศษ ฉันคิดว่า อาจเป็นเพราะตั้งแต่ฉันยังเด็กอยากมีน้องสาวสักคน เป็นเพื่อนกันมาตลอด เพราะฉะนั้นฉันถึงได้เห็นหยู่ซีเป็นเหมือนน้องสาวตัวเอง”
    “คุณเป็นลูกสาวคนเดียวเหรอ”
    สวีหย่าถีอ้ำอึ้ง “ใช่ค่ะ”
    “ไม่เป็นไร ไม่ว่าใครก็มีเรื่องที่ไม่อยากบอกให้คนอื่นรู้ทั้งนั้นไม่อยากพูด ก็ไม่ต้องฝืนหรอกนะ”
    “ขอบคุณค่ะ”
    ฟางจ่านเฉิงขยับเสื้อทำให้สวีหย่าถีเห็นสร้อยคอ เธอตกใจ
    “ขอโทษค่ะ”
    “ผมต่างหากที่ผิด มีอะไรรึเปล่า”
    “เปล่าหรอกค่ะ” สวีหย่าถีลังเล “คือสร้อยคอรูปหัวใจของคุณหน้าตาเหมือนคุ้กกี้ที่ฉันทำเลยเหมือนกันมาก”
    “สร้อยคอเส้นนี้ออกแบบจากคุ้กกี้ที่คู่หมั้นผมลั่วหาน ทำขึ้นมาเป็นพิเศษน่ะ เพราะงั้นตอนที่ผมรู้ว่าคุ้กกี้ของคุณเหมือนกับคุ้กกี้ที่ลั่วหานทำขึ้นมาแบบนั้น ผมตกใจมาก”
    “มิน่าล่ะที่แท้ที่พวกคุณมาถึงที่นี่ ก็เพราะคุ้กกี้พวกนั้น” สวีหย่าถีนิ่งไป
    ฟางจ่านเฉิงแปลกใจ “หย่าถี คิดอะไรอยู่เหรอ”
    สวีหย่าถีสับสน “เปล่าค่ะ แค่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรสร้อยเส้นนี้ทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกับลวดลาย ที่ละเอียดอ่อนจะทำให้รู้สึกอบอุ่นจนสัมผัสได้ว่า”
    ฟางจ่านเฉิงยิ้มๆ “ที่จริง คุณกับลั่วหานมีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกันมาก”
    “คุณรักคู่หมั้นของคุณมากสินะคะ” ฟางจ่างเฉิงยิ้ม
    สวีหย่าถีออกมาเดินกับพี่เจียน พี่เจียนถามเธอตรงๆ ว่าหลงรักฟางจ่านเฉิงใช่มั้ย สวีหย่าถีอ้ำอึ้ง
    สวีหย่าถีสับสน “ฉันก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรตั้งแต่ฉันเจอเขาครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อนทุกครั้งจะมีเสียงหนึ่งที่ คอยร้องบอกกับฉันเหมือนกับพวกเราสองคนรู้จักกันมานานแล้วแบบนั้น”
    พี่เจียนเอ็นดู “เด็กโง่เอ๊ยในเมื่อรู้สึกคุ้นเคยกันขนาดนี้ก็ดีงั้นเธอก็เผชิญหน้ากับมันตรงๆเลยสิ”
    สวีหย่าถีดีใจ “ทำได้เหรอคะ”
    ขณะที่เฉินหยู่ซีตั้งหน้าตั้งตาทำคุ้กกี้
    หลี่โป๋เยี่ยนเครียดกับงาน จึงส่งข้อความหาเฉินหยู่ซีด้วยความเป็นห่วงให้ระวังอากาศหนาว เฉินหยู่ซีส่งข้อความขอบคุณไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอนำคุ้กกี้ให้ไปฟางจ่านเฉิงชิม
    ฟางจ่านเฉิงจับคุ้กกี้แล้วพอใจ “อืมม รูปทรงพอใช้ได้”
    เฉินหยู่ซีเซ็ง “เฮ้ออ ฉันไม่ได้พูดถึงรูปทรง คุณลองกินดูก่อนสิคะลองกินดู ลองดูค่ะรสชาติน่ะ รสชาติ เป็นไงบ้าง ลองกินดูเร็วเข้าสิคะ น้า”
    เฉินหยู่ซีกังวล “บอสคะ ไม่อร่อยเหรอคะ ทำไมคุณทำหน้าแบบนั้นล่ะ”
    ฟางจ่านเฉิงพอใจ “อร่อย ทำดีมาก”
    เฉินหยู่ซีดีใจ “พูดจริงเหรอคะไม่ได้ปลอบใจฉันใช่มั้ยเนี่ยที่จริงฉันก็รู้สึกว่าครั้งนี้ทำได้ดีมากเลยคิกคิกคิก บอสคะ คุณไม่ได้ปลอบใจฉันจริงๆ นะ ฉันกินแล้วแยกไม่ออกเลย”
    ช่างภาพคนหนึ่งมาขอร้องพี่เจียนให้ช่วยพูดกับเฉินหยู่ซีให้มาถ่ายแบบกับเขาที พี่เจียนบอกให้พูดเอง โดยพาเดินมาหาเฉินหยู่ซีที่อยู่กับฟางจ่านเฉิง เฉินหยู่ซีแปลกใจแล้วบอกว่าเธอทำไม่ได้ แล้วตอนนี้ก็ทำงานอยู่ แต่ฟางจ่านเฉิงว่า
    “เธอลองดูเถอะนะ”
    ช่างภาพดีใจ “ว้าวว บอสสุดหล่อเอ่ยปากแล้ว”
    “ก็เหมือนที่เขาพูดนั่นแหละนะ หาประสบการณ์เพิ่มเติมซักหน่อย ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ”
    “ใช่ บอสของคุณเข้าใจถูกต้องแล้ว ใช่มั้ยล่ะ ช่วยผมหน่อยได้มั้ย ขอร้องล่ะ ช่วยผมเถอะ ขอร้องคุณคนสวยได้โปรดเถอะครับ ยอมช่วยผมหน่อยเถอะนะ ช่วยผมเถอะ ขอร้องล่ะ ช่วยผมหน่อยเถอะนะ ขอร้อง ขอร้องล่ะ” เฉินหยู่ซียอมตกลง ช่างภาพดี๊ด๊า “เยสสสส ขอบคุณมากที่ช่วยผม ขอบคุณ ดีมาก ดีจริงๆ ขอบคุณมาก”
    เฉินหยูซีไปถ่ายแบบกับดอกซากุระ ฟางจ่านเฉิงไปด้วยนั่งฟังเสียงช่างภาพบอกให้เฉินหยู่ซีถ่ายแบบ 
    ถึงเวลาเปลี่ยนชุดแต่ช่างเสื้อผ้ากลับไปเข้าห้องน้ำที่พัก ซึ่งใช้เวลาเป็นชั่วโมง ฟางจ่านเฉิงต้องไปช่วยจับผ้าม่านเพื่อให้เฉินหยู่ซีเปลี่ยนชุด เธอต้องใช้ให้ฟางจ่านเฉิงช่วยหยิบเสื้อให้
    ถ่ายที่โล่งเสร็จก็ย้ายกันไปถ่ายในบ้าน แสงไฟเข้าตาทำให้ฟางจ่านเฉิงแสบ เฉินหยู่ซีในชุดเจ้าสาวเข้ามาเห็นก็ตกใจรีบบอกทีมงานให้ช่วยหยุดถ่าย
    “บอสคะ เป็นไงบ้าง ปวดตามากมั้ยคะ ฉันดูหน่อยนะคะ มองฉันค่ะ ค่อยๆ ลืมตาดูนะคะ ไม่เป็นไรค่อยๆ ค่ะ ไม่ต้องรีบ เป็นไงคะ ยังปวดอยู่มั้ยคะ ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบค่ะ ค่อยๆ ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบค่ะ”
    สวีหย่าถีเข้ามาเห็นภาพทั้งสองสนิทดูแลกันและกันก็เศร้าใจ
    ฟางจ่านเฉิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เฉินหยู่ซีตื่นเต้น “คุณมองฉันอยู่ใช่มั้ย จริงเหรอคะเนี่ย”
    ฟางจ่านเฉิงพึมพำ “ลั่วหาน”
    “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบค่ะ คุณมองฉันอยู่ใช่มั้ย จริงเหรอคะเนี่ย ฉันประคองคุณไปพักก่อนดีกว่า มาค่ะ ใส่แว่นก่อน มาค่ะ ฉันช่วยคุณเอง ระวัง ค่อยๆ นะคะ คุณมองฉันอยู่ใช่มั้ย”
    เฉินหยู่ซีกังวล “บอสคะ ยังรู้สึกเคืองตาอยู่รึเปล่าคะ ให้ฉันพาไปโรงพยาบาลมั้ย”
    “ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก”
    เฉินหยู่ซีกังวล “ไม่เป็นไรจริงนะคะ”
    ฟางจ่านเฉิงยืนยัน “ผมไม่เป็นไร”
    เฉินหยู่ซีโล่งอก “งั้นก็ดีค่ะ”
    ฟางจ่านเฉิงนั่งคิดถึงภาพที่เห็นเฉินหยู่ซีซึ่งเหมือนเหลียงลั่วหานอยู่ในห้อง เฉินหยู่ซีเข้ามาดู
    “ที่จริง เมื่อกี้น่ะ ฉันรู้สึกดีใจมากเลย”
    “ทำไมเหรอ”
    “ตอนที่คุณจ้องฉัน นึกว่าคุณมองเห็นแล้วซะอีก”
    “ฉันมองเห็นได้อีกครั้ง สำหรับเธอ มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”
    เฉินหยู่ซีสวน “แน่นอนค่ะ เพราะว่า คุณจะได้เริ่มต้น อนาคตที่สดใสไงคะ ทำเรื่องที่ตัวเองอยากทำ ไปเที่ยวที่ที่คุณอยากไป แล้วก็ ไม่ต้องมีคนคอยดูแล แถมยังจะได้...” เฉินหยู่ซีชะงัก
    ฟางจ่านเฉิงถาม “ได้ทำอะไร”
    “ตามหาความสุขอีกครั้งหนึ่ง”
    เฉินหยู่ซีสลด “บอสคะ ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเศร้านะคะ ฉันรู้ บางครั้งความสุขเหมือนจะจบไปแล้ว แต่เราก็สร้างขึ้นมาอีกได้นะคะ เพราะฉะนั้น...”
    ฟางจ่านเฉิงเสียงแผ่วเบา “ฉันเข้าใจ ขอบคุณมาก”
    เฉินหยู่ซีตื๊อ “บอสคะ”
    ฟางจ่านเฉิงตัดบท “ช่วยรินน้ำให้ฉันซักแก้วได้มั้ย”
    คอมพิวเตอร์วาเนสซ่าพัก เธอหงุดหงิดมาก หลี่โป๋เยี่ยนเข้ามาเห็นก็ช่วยกู้งานคืนสำเร็จ จากนั้นพนักงานก็นำเค้กวันเกิดเข้ามาอวยพร เธอดีใจมาก หลี่โป๋เยี่ยนมองเธออย่างมีความสุข วาเนสซ่ามองที่หลี่โป๋เยี่ยน ทั้งสองสบตากัน
    เซี่ยเฟยเฟยบอกเฉินหยู่อันว่าอยากไปบ้านเขา อยากรู้ว่าครอบครัวเป็นแบบไหนกันถึงเลี้ยงให้เฉินหยู่อันให้อุทิศตัวทำเพื่อศาสนา เป็นบาทหลวงตั้งแต่อายุเท่านี้ ทั้งสองขึ้นกระเช้าไปด้วยกัน
    เฉินหยู่อันบรรยายให้ฟัง “เฟยเทียนกู่ตั้งอยู่ที่แม่น้ำซินเตี้ยน ที่นี่ ไม่เหมือนที่ไหนหรอกนะ ส่วนใหญ่แล้วที่นี่จะมีหมอกหนาทึบอยู่ตลอด ที่นี่สวยเหมือนกับสรวงสวรรค์ ทุกคนก็เลยเรียกว่าเฟยเทียนกู่”
    เซี่ยเฟยเฟยชื่นชม “สวยเหมือนที่นายพูดไม่มีผิดเลย”
    “ใช่แล้วล่ะ ที่นี่เหมือนกับสวรรค์บนโลกมนุษย์ มีทุกอย่างเลย”

(จบตอนที่ 15)