รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง Someone Like You 14
ซีรีส์ไต้หวัน Someone Like You: รักครั้งใหม่ หัวใจอลเวง ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 08.30 น. / 01.00 น. ทางช่อง NOW26
เฉินหยู่ซีโทรขอให้หลี่โป๋เยี่ยนออกมาพบเธอ
“มีเรื่องสำคัญอะไรเหรอถึงต้องมาพูดต่อหน้าคุณไม่รู้เหรอว่าตอนนี้ผมทำงานอยู่”
เฉินหยู่ซีสวน “คุณจำที่ตรงนี้ได้ไหมคะ”
“เฮ้อ แน่นอนครับเราเริ่มรู้จักกันที่นี่ตรงสถานเหล็กข้างหลังนั่น”
“ใช่ค่ะตอนนั้นคุณอยู่ปีสามฉันเรียนพยาบาลปีสาม จู่ๆ คุณก็เดินเข้ามาบอกว่าเป็นแฟน ฉันมาช่วยไล่เด็กข้างโรงเรียนที่ถูกฉันปฏิเสธไปให้ แถมคุณยังบาดเจ็บ จากนั้นก็ยังเป็นที่นี่ ที่คุณบอกฉันไม่ว่าจะเจอคนมากแค่ไหนข้ามผ่านกี่เรื่องราว แต่ความรักของเราจะไม่เปลี่ยน คุณจะพยายามเพื่ออนาคตของเรา จะดูแลฉันจะปกป้องฉัน คุณยังจำได้อยู่ใช่ไหมคะ”
“จำได้สิ”
“แต่ว่าทำไม”
“ที่รักคุณอยากจะพูดอะไรกันแน่”
“วันนั้นที่คุณให้เต้าฮวยฉันฉันมีความสุขมากๆ แต่ว่าฉันไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของเต้าฮวยถ้วยนั้น มันไม่ธรรมดา ถึงเต้าฮวยที่ฉันได้มามันจะเย็นชืด แต่ฉันก็ยังซาบซึ้งใจมาก แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ทำไมมันถึงเย็นชืดแบบนั้น”
เฉินหยู่ซีนิ่งไปนิดก่อนจะบอกว่า “จุดประสงค์ของเต้าฮวยถ้วยนั้นมันไม่ธรรมดาฉันรู้แล้วว่าทำไมมันถึงเย็นชืดแบบนั้น”
“ที่รักผมยอมรับว่าวันนั้นผมทำเรื่องที่ไม่ดีลงไป แต่ว่าคุณทำงานอยู่ข้างๆ ฟางจ่านเฉิงคุณก็น่าจะรู้ ว่าบริษัทของเราเป็นคู่แข่งกัน คุณรู้ไหมว่าผมจะได้เป็นผู้ช่วยเลขา คุณรู้ไหมว่ามีกี่คนที่รอเหยียบย่ำผมอยู่”
“ฉันรู้ แต่ว่าคุณก็ไม่ควรที่จะทำเรื่องไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ลงไป เพราะมัน...”
หลี่โป๋เยี่ยนสวนอย่างโมโห “ผมก็ไม่อยาก! ผมก็ไม่อยากหลอกใช้ผู้หญิงที่ตัวเองรักด้วย เพราะผมรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ไม่ใช่แค่คุณผมก็เจ็บเหมือนกัน ผมก็ไม่อยากแต่ว่าผมต้องทำแบบนี้”
“ถ้าความสำเร็จของคุณ ได้มาด้วยการที่ทำเรื่องแบบนี้ งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะมองหน้าคุณยังไง แล้วก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับความรู้สึกของเรา”
หลี่โป๋เยี่ยนเสียงเบาลง “หรือว่าคุณไม่ต้องการผมแล้ว คุณก็รู้ว่าบนโลกใบนี้ผมมีแค่คุณ”
“ฉันขอกลับไปคิดดูอีกสักพักจะได้ไหม”
“ครับผมเข้าใจ ผมจะรอ”
“ผ้าพันคอคุณฉันคืนให้”
“ที่รักไม่ว่ายังไงผมก็จะรอคุณ”
หลี่โป๋เยี่ยนคิดถึงคำพูดของฟางจ่านเฉิงที่ว่า “ผมรู้ว่าคุณหลอกใช้หยู่ซีถ้าคุณไม่อยากสูญเสียเขาและทุกอย่างในตอนนี้ไปก็จำที่ผมพูดไปให้ดี”
เฉินหยู่ซีเดินกลับมาก็ถอนใจ “เฮ้อ เฉินหยู่ซีลืมเรื่องเมื่อกี้ไปให้หมดลืมมันไปซะตอนนี้ เรื่องที่สำคัญที่สุดคือดูแลบอส ให้เขาพักฟื้นดีๆ แล้วก็ไม่ต้องไปเป็นกังวลเรื่องอื่นอีก เฮ้อ”
เฉินหยู่ซีเข้าบ้านมาก็ตะโกนเรียกฟางจ่านเฉิง
“บอสฉันกลับมาแล้วบอสไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนค่ะเดี๋ยวฉันจะหั่นผลไม้ไปให้”
“ได้”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”
“อะไรเหรอ”
“เดี๋ยวก่อนค่ะมาเอาล่ะค่อยๆ นั่งค่ะเอาหมอนรองหลังจะสบายกว่า”
“ขอบคุณ”
“ฉันไปก่อนนะคะ”
ฟางจ่านเฉิงเรียกเสียงดัง “หยู่ซี”
“บอสทำไมคะ”
“พรุ่งนี้ไปบ้านพี่เจียนกัน”
เฉินหยู่ซีอึ้งไปนิด “ฮะ? ทำไมคะ”
“คุณไม่อยากไปเหรอ”
“เปล่าค่ะ ฉันแค่คิดว่ามันกะทันหันเกินไป”
“ที่เวยเหลียนบอกต้องผ่อนคลายพักฟื้นดีๆ แล้วก็คุณบอกว่าจะพยายามทำรสชาติที่ผมคิดถึงไม่ใช่เหรอ”
“บอสเดี๋ยวคุณคอยดูนะ”
“หยู่ซี”
“บอสวางใจเถอะ ฉันจะต้องทำให้ได้ฉันไปก่อนนะคะ”
เฉินหยู่ซีพาฟางจ่านเฉิงถึงบ้านพี่เจียน พี่เจียนดีใจมากรีบเรียกสวีหย่าถีออกมารับ ยิ่งรู้ว่าจะมาพักผ่อนสักสองสามวันก็รีบจัดห้องให้
สวีหย่าถีว่า “แต่ฉันจำได้ว่าวันนี้ที่พักเหลืออยู่แค่ห้องเดียวนี่นา”
เฉินหยู่ซีรีบบอก “ฉันนอนพื้นได้ค่ะ”
พี่เจียนว่า “ฉันจะให้แขกคนสำคัญนอนบนพื้นได้ยังไง”
ฟางจ่านเฉิงก็ว่า “ใช่หยู่ซี”
“ไม่เป็นไรค่ะฉันเป็นผู้ดูแลความจริงควรจะต้องคอยดูแลคุณใกล้ๆ อีกอย่างคุณก็เพิ่งผ่าตัดมา ฉันต้องดูแลคุณตลอดเวลาถึงจะถูก ตกลงตามนี้นะคะ หย่าถีถ้าเธอว่างเมื่อไหร่ มาสอนฉันทำคุ้กกี้หน่อยได้ไหม ฉันหวังว่าครั้งนี้ฉันจะทำคุ้กกี้ที่รสชาติเหมือนของเธอเปี๊ยบเลย”
“ได้แน่นอนเรามีเวลามากพออยู่ค่อยๆ ทำก็ได้”
เฉินหยู่ซีเสียงดัง “ไม่ได้ ไม่มีเวลาแล้ว”
สวีหย่าถีงง “ไม่มีเวลา?”
“ใช่ไม่มีเวลาแล้ว กิจการของพวกเธอขายดีจะตายไป จนเหลือแค่ห้องพักห้องเดียวก็ต้องยุ่งมากใช่ไหมล่ะ ถ้าแบ่งเวลามาให้ฉันแค่นิดหน่อยก็พอแล้วล่ะ เอ่อใช่ไม่มีเวลาแล้ว”
“พอดีเลยตอนนี้ฉันกำลังอบคุ้กกี้อยู่เธอจะไปด้วยกันไหมล่ะ”
เฉินหยู่ซีหันมาถามฟางจ่านเฉิง “บอสได้ไหมคะ”
ฟางจ่านเฉิงยิ้ม “ไปเถอะ”
“ขอบคุณนะคะพี่เจียนงั้นบอส”
พี่เจียนว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันดูแลเขาให้ ไปดูคุ้กกี้กันเถอะ”
“ขอบคุณนะคะปะ ไปกัน”
พี่เจียนมองตามสองสาว “คุณคะหยู่ซีเป็นอะไรเหรอ ฉันดูออกว่าเขามีเรื่องในใจ ไม่บอกฉันเหรอคะ ฉันเห็นพวกคุณสองคนเป็นเพื่อนสนิทของฉันเลยนะ โดยเฉพาะเจ้าเด็กหยู่ซีฉันรู้สึกถูกชะตากับเขา ถ้าคุณไม่บอกฉัน มันจะทำให้ฉันเสียใจเครียด จนคืนนี้ฉันคงจะนอนไม่หลับ”
“พี่เจียน หยู่ซีเขา เขามีเรื่องเข้าใจผิดกับแฟนนิดหน่อยน่ะครับ”
“คุณบอกว่าเขากับแฟนของเขาเหรอคะ? คือพวกคุณสองคนไม่ใช่”
“เอ่อไม่ใช่ครับ”
“จริงเหรอ”
“จริงครับ”
“โอเค เพราะว่าหยู่ซีจิตใจไม่ค่อยสงบ คุณก็เลยพาเขามาพักผ่อนหย่อนใจใช่ไหมคะ เป็นบอสที่ดีจริงๆ ดูและพนักงานของคุณได้ดีมาก”
“งั้นก็รบกวนด้วยนะครับ”
“ฮะๆ ได้ค่ะคุณวางใจได้ทุกอย่างเดี๋ยวพี่เจียนจัดการเองทำให้เจ้าเด็กนั่นมีความสุขใช่ไหม”
อบขนมไป สวีหย่าถีก็ถามอาการของฟางจ่านเฉิง เฉินหยู่ซีเล่าให้ฟังว่ายังมีเลือดออกในวุ้นตา ต้องใช้เวลาถึงจะหายเป็นปกติ
“เลือดออกในวุ้นตาคืออะไร” สวีหย่าถีถาม
“ได้ยินหมอบอกว่า เหมือนกับมีมือมาปิดตาไว้ ที่ปิดไว้ก็แค่ด้านนอกกระจกกลายเป็นส่วนหนึ่งของลูกตา”
“แล้วทำไงล่ะ เปล่าฉันหมายความว่า หลังจากนี้ต่อไปต้องรักษายังไงถึงจะดี”
“ไม่ต้องเป็นห่วงแค่รักษาใช้ยาค่อยๆ ให้มันดูดซึมสายตาก็จะค่อยๆ เป็นปกติ”
สวีหย่าถีเข้าใจ “อ้อ”
“แต่ว่าตอนนี้ต้องพักผ่อนให้มากๆ แล้วก็รักษาด้วยการใช้ยา ที่หมอให้ไปตรวจบ่อยๆ ก็โอเคแล้ว”
“ดีแล้วล่ะ”
“แปลกจังทำไมรู้สึกว่าเธอเป็นห่วงบอสฉันจังเลยล่ะ คงไม่ใช่ว่าเธอ” เฉินหยู่ซีจ้องหน้าสวีหย่าถี เธอเขินๆ
“เปล่าสักหน่อย แค่เป็นห่วงแบบเพื่อนเท่านั้นเอง”
เฉินหยู่ซีแซว “แค่เป็นห่วงแบบเพื่อนจริงๆ เหรอ”
“จริงสิฉันฉันไปทำงานก่อนนะ”
คืนนั้นฟางจ่านเฉิง พี่เจียน และสวีหย่าถี ต้องทนฟังเฉินหยู่ซีเมาและร้องเพลง ฟางจ่านเฉิงคอยถามว่าไหวมั้ย จนดึก สวีหย่าถีจึงประคองเฉินหยู่ถีกับฟางจ่านเฉิงมาส่งที่ห้อง ฟางจ่านเฉิงเอ่ยขอบคุณ
“ขอบคุณ คุณกับพี่เจียนที่ช่วยนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ อ้อจริงสิ ห้องพักครั้งนี้เป็นห้องเดียวกันกับครั้งที่แล้ว ของข้างในถูกจัดวางแบบเดิม หยู่ซีเขากำชับมากๆ หยู่ซีบอกว่าอยากให้คุณนอนพักห้องที่คุณคุ้นเคย พี่เจียนก็เลยไปจัดการหาห้องมาให้”
“ขอบคุณครับ แล้วก็ผมฝากขอบคุณพี่เจียนด้วยนะ”
“ค่ะ ถ้าคุณต้องการอะไรล่ะก็ เรียกฉันได้นะคะ”
“ครับ”
“ฝันดีค่ะ”
“เช่นกันครับ”
ฟางจ่านเฉิงกลับเข้ามาในห้อง ร้องเรียกเฉินหยู่ซี จนได้ยินเสียงเธออยู่ในห้องน้ำ ก็เข้าไปหา เฉินหยู่ซีเซมาปะทะจนล้มไปทั้งคู่
“หยู่ซี หยู่ซี”
“บอส”
“หยู่ซี ลุกขึ้นก่อน ผมจะช่วยประคองคุณกลับไป มา”
เฉินหยู่ซีเมา “ไม่ได้ ไม่ใช่คุณประคองฉัน ฉันต้องประคองถึงจะถูก ฉันจะประคองประคองโอ๊ะ” เฉินหยู่ซีล้มลงไปอีก
ฟางจ่านเฉิงเรียกกระซิบ “หยู่ซี”
เฉินหยู่ซีหัวเราะ “ฉันจะประคอง แล้วก็ดูแลคุณ ให้คุณแข็งแรงมากกว่าเดิม มองเห็นได้ชัดขึ้น ฉันจะทำให้คุณมองเห็นชัดขึ้น แบบนี้แล้วคุณดูคนไว้ไม่ผิดหรอก หาผู้ดูแลที่เพิ่มความไม่สบายใจให้คุณ” เฉินหยู่ซีร้องไห้ “ฉันทำให้คุณต้องทุกข์ใจบอส ฉันทำให้คุณไม่สบายใจ บอส บอส บอส บอสคุณรับปากฉัน รับปากฉันนะ รับปากฉันสิ”
ฟางจ่านเฉิงสวน “ผมรับปาก”
เฉินหยู่ซีร้องไห้ “คุณจะต้องมีความสุขมากๆ นะคะ คุณต้อง คุณจะต้อง คุณจะต้อง คุณจะต้องเพลิดเพลินมากๆ นะ ไม่สิๆ ที่จริงฉันอยากจะพูดว่า คุณต้องทำให้ตัวเองมีความสุข คุณรู้ไหมต้องใช้ชีวิตแบบมีความสุข เข้าใจไหมรับปากฉัน รับปากฉันสิ”
ฟางจ่านเฉิงรับปาก “ได้ๆ”
“รับปากฉัน”
“ได้ลุกขึ้นก่อนนะผมจะประคองคุณไป”
“ไม่เอา ไม่เอาฉันไปเอง ฉันเดินไปเองได้ค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันบอกตัวเองแล้วว่า จะไม่สร้างความปวดหัวให้คุณ งั้นฉันเดินไปเองดีกว่า คุณไม่ต้องประคอง เดี๋ยวฉันเดินไปเอง โอ๊ะ”
ฟางจ่านเฉิงตกใจ “หยู่ซี หยู่ซี”
เฉินหยู่ซีละเมอ “บอส”
“หยู่ซี”
“ฉันคงคิดถึงคุณ”
“อะไรนะ”
“ฉันคงคิดถึงคุณ” ฟางจ่านเฉิงนิ่งไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินหยู่ซีตื่นมาก็พบว่าตัวเองนอนบนเตียง ก็ตกใจมาก แถมฟางจ่านเฉิงก็ออกจากห้องไปแล้ว เธอรีบตามไปที่โต๊ะอาหารเช้า
ที่โต๊ะอาหารเช้า สวีหย่าถีเสริมอาหารเช้าให้ฟางจ่านเฉิง
“คุณฟางคะฉันวางน้ำผลไม้ไว้ทางขวาของคุณ หยู่ซีกำชับฉันเป็นพิเศษว่า ไม่ให้ดื่มอะไรที่ระคายเคือง ฉันก็เลยทำน้ำผลไม้มาให้น่ะค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
เฉินหยู่ซีตะโกนเข้ามา “บอสแหะๆ บอส เมื่อคืนนี้ฉัน” เฉินหยู่ซีอึกอัก
ฟางจ่านเฉิงถามสวนว่า “นอนพอหรือยัง”
“เอ่อฉันขอโทษเมื่อคืนนี้ฉันไม่...”
สวีหย่าถีว่า “หยู่ซี ฉันไปเตรียมอาหารเช้าให้นะ”
“บอสความจริงฉัน”
พี่เจียนทัก “ว่าไง ตื่นแล้วเหรอหืม เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม”
เฉินหยู่ซีหัวเราะแห้งๆ “บอสฉันขอโทษจริงๆ ค่ะฉันฉันไม่ได้ ไม่ได้ตั้งใจจะนอนบนเตียงคุณ”
พี่เจียนว่า “เธอไม่ได้แย่งที่นอนบอสหรอก เมื่อวานเขาใส่เสื้อคนใช้ แล้วก็นอนบนพื้น เธอแย่งที่ไหนกันมันเป็นแบบนี้”
“พี่เจียนพี่อย่าแกล้งฉันสิคะ”
“ฉันแกล้งที่ไหนกันหืม” พี่เจียนหัวเราะ “เอาล่ะๆ ฉันไม่กวนแล้ว ฉันไปดูดีกว่าว่าอาหารเช้าเสร็จหรือยัง”
“บอสนอกจากฉันจะนอนบนเตียงแล้ว คงจะไม่ไม่ได้ทำอะไร ไม่เหมาะใช่ไหมคะ”
(จบตอน 14)