เล่นหูเล่นตา:มือเก่าหัดเหงา(5) | คมชัดลึก

 

          การมาภูเก็ตยาวๆ คราวนี้ไม่รู้เพราะไม่มีอะไรทำในช่วงหยุดยาวสงกรานต์หรือฉันมาหาที่บริหารความเหงาและความดราม่าในตัวฉันเองก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะบางทีความรู้สึกบางอย่างก็ยากที่จะอธิบายเป็นคำพูด...“การเปลี่ยนที่เปลี่ยนทาง” บางทีมันก็ไม่ทำให้อะไร “เปลี่ยน” ตราบเท่าที่สมองและความรู้สึกของเรายังคงเหมือนเดิม “ตื้อๆ อึนๆ” เหมือนคนกลั้นหายใจในน้ำ คราวนี้ฉันเปลี่ยนที่นอนค้างอ้างแรมหลายที่...นอนลืมตาโพลงคิดสัปดนไปในที่มืดแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าหัวเราะดังๆ อยู่ใต้ผ้าห่มในห้องที่ทั้งมืดเย็นและเงียบยิ่งกว่าห้องเก็บศพ....เวลาไปอยู่ต่างที่ฉันชอบลุกขึ้นมาฉี่ตอนกลางดึกแล้วงงว่า...“ที่นี่ที่ไหนวะ” จนกว่าจะเริ่มตั้งสติได้แล้วดมกลิ่นเอา (ไม่ได้ก้มไปดมใต้ผ้าห่ม...อย่าคิดตาม!) กลิ่นไม่คุ้นเคย...มันต้องไม่ใช่คอนโดของฉันแหงๆ “กลิ่น” บอกอะไรได้มากกว่าคำพูดนะฉันว่า....บางทีฉันได้กลิ่นน้ำหอมฉันนึกถึงผู้ชายบางคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต....จู่ๆ ก็อารมณ์เสียขึ้นมาซะงั้นกรู!....ที่ที่ฉันจะพักมีเงื่อนไขอยู่แค่ 2-3 ข้อ....ข้อแรก ม่านต้องบังแดดจนมือสนิทเหมือนคนตาบอด ข้อ 2 แอร์ต้องเย็นจัด (ฉันจะได้ไม่เน่าเร็ว) ข้อ 3 เตียงต้องใหญ่ไซส์ 6-7 ฟุตมีหมอนใบโตๆ นุ่มๆ 4 ใบเอามากกมากอดแทนหมอนข้าง (ความจริงแล้วเป็นคนติดหมอนข้าง) ข้อ 4 ห้องน้ำต้องมีน้ำอุ่นและแยกส่วนเปียกกับส่วนแห้งออกจากกัน ที่สำคัญส่วนอาบน้ำต้องมีกระจกกั้นหรือม่านกันน้ำกระเด็นออไปเปียกส่วนอื่น ฉันชอบห้องน้ำกว้างๆ เอิ่ม....นี่มันหลายข้อแล้วนะ และถ้าเป็นไปได้ฉันจะขอดูห้องพักก่อนเช็กอิน ไม่ไว้ใจการดูจากรูปถ้าไม่ใช่โรงแรม 5 ดาว...เป็นคนเรื่องไม่เยอะแต่แยะ!...ที่น่าประทับใจในเที่ยวนี้คือ โรงแรมบลู มังกี้ มีทุกอย่างที่ฉันร้องขอ ตั้งอยู่ใกล้ๆ บขส.เก่าตรงข้ามกับโรงแรมรอยัลซิตี้ หน้าทางเข้ามีร้านอาหารใต้เจ้าอร่อยกินมานานหลายปี “ครัวเอ็น.ซี” แกงเหลือง แกงไตปลา แกงมัสมั่น เกี้ยน ฯลฯ อร่อยถึงเครื่องเหมือนเดิม ขอบอกว่าไม่ชอบกินอาหารเช้าโรงแรมที่มีไส้กรอกไข่ดาวขนมปังแต่ชอบกินอาหารพื้นเมืองของแต่ละจังหวัด.....ได้อารมณ์มากกว่า...ข้าวเหนียวหมูฝอยก็ยังเริดกว่านะคุณ.....ที่อื่นที่ฉันไปพักก็มีทั้ง “ควิปเบด”  ที่ออกแนวบูทีคโฮเทล ห้องปูนเปลือยตกแต่งร่วมสมัยระหว่างเก่ากับใหม่ดูดิบๆ แต่ได้อารมณ์...."โรงแรมชิโน" อยู่ตรงข้ามร้านหนังสือเส้งโห (ร้านหนังสือเก่าแก่ที่สุดของภูเก็ต) ตกแต่งแบบจีนๆ ให้แสงและโทนสีเก่าๆ เหมือนอยู่ในหนังของหว่องกาไว....โรงแรมฮิลตัน กะตะ อันนี้ 5 ดาว ห้องสวีทที่ฉันอยู่เห็นพระอาทิตย์ตกอยู่แทบเท้าที่ปลายเตียง จิบแชมเปญเย็นๆ กินกับชีสที่ทางโรงแรมจัดให้แล้วมองดูพระอาทิตย์สีเลือดที่ห้องรับแขกแล้ว...ยิ่งเหงา! พอดีมีโก้ มิสเตอร์แซ็กแมนอยู่ห้องข้างๆ ...นางแวะมาอยู่มาคุยเป็นเพื่อนแล้วจกชีสกินอย่างเมามัน.....อดเล่นเอ็มวีเลยกรู!

  

          โก้ชอบอยู่ในโรงแรมหรูๆ กินอาหารดีๆ ในห้องแอร์เย็นๆ โดยเฉพาะอาหารอิตาเลียนเน้นแป้งทั้งหลาย นางจะเลิฟมาก ยิ่งบริการดีๆ พูดจาดีๆ นางจะทิปหนัก เอาความจริงนางเป็นผู้ชายที่หนักเอาเบาสู้และไม่กลัวความลำบากเพราะผ่านมาหมดแล้ว ในเวลาทำงานโก้จะง่ายดายอะไรก็ได้แต่ในเวลาพักผ่อนโก้จะเต็มที่ โก้จะบอกกับฉันเสมอว่า....

  

          “เราต้องมีความสุขทุกวันนะพี่ไก่....มันไม่ใช่เวลาที่เราจะต้องลำบากอะไรแล้ว เราผ่านมันมาหมดแล้ว...”

  

          โก้จะรู้มั้ยว่า...คนอย่างฉันมีสันดาน “รนหาที่” ชอบพาตัวเองไปลำบาก ชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยนทำให้ชีวิตมันยุ่งยากวุ่นวายทั้งๆ ที่สบายอยู่แล้ว บางทีฉันก็ “เบื่อ” หรือกลัวตัวเองจะติดนิสัยรักสบายหรือทนอะไรไม่ได้ ก็เลยต้องพาตัวเองไป ละลาย “ความเคยตัว” เมื่อไหร่ที่ฉันทำอะไรตามใจตัวเองเกินไปหรือไหลไป นางจะ “เตือน”...ถ้าไม่ฟังนางจะ “ตาม”...ตามฉันกลับบ้าน!...แต่ไม่ว่าสักคำเพราะ....โก้รู้จักฉันดี!

  

          “เที่ยวสนุกมั้ย? เหนื่อยมั้ยพี่ไก่? กลับบ้านเราได้แล้ว....กลับบ้านเราเถอะนะ...คิดถึง...คิดถึง” (แปลจริงๆ ว่า....มรึงจะเตลิดเปิดเปิงไปถึงไหน? กลับบ้านเดี๋ยวนี้!...อย่าให้ต้องมาตามกลับ!)

  

          ส่งข้อความมาไม่ทันอ่าน นางจะรีบขึ้นเครื่องบินมายืนอยู่ข้างๆ ทำเป็นแวะมาเที่ยวเป็นเพื่อนแล้ววันสองวันก็ลากฉันกลับกรุงเทพฯ....ห่วงกรูยิ่งกว่าเตี่ยกรูอีก! โก้รู้ว่าฉันเอาตัวรอดเก่งอยู่ไหนก็ได้แต่ที่โก้กลัวก็คือ....กลัวฉันจะเสียใจ!...บอกไปหลายทีแล้วว่า “ขอเสียตัวก่อน...อย่าเพิ่งกลัวพี่เสียใจ!” นางไม่ยอมให้ฉันมีผัวหรือมีใครเพราะ...โก้รู้จักฉันดี!

  

          “ไปๆ ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน พี่ไก่อยากกินอะไร?”

  

          ทันทีที่มาถึงภูเก็ตโก้ก็ชวนกินชวนเที่ยวเป็นตี๋อ้วนชวนหิว เอาความจริงมั้ย? นางไม่เคยตามใจฉันเลย! (นางชอบกินบุฟเฟ่ต์ในโรงแรม 5 ดาว) นางจะเลือกร้านเลือกอาหารเลือกทุกอย่างที่นางชอบแล้วลากพวกเรา “ฉันกับอิวิ” (วิภา...เลขาฯคุณโก้) ต้องก้มหน้ากินตามดำริของนาง ไอ้จะไปกินอาหารร้านบ้านๆ หรือร้านข้างถนนแซบๆ แต่ร้อนอบอ้าวเหงื่อตกกีบ โก้จะกะพริบตาถี่ๆ แล้วกรอกตาไปมาให้รู้ว่า....“กรูไม่ชอบ...กรูร้อน...ร่างกายกรูต้องการแอร์!” เอ่อ....เอาที่คุณโก้สบายใจละกัน!

  

          วันแรกโก้โอเคกับโรงแรมบลู มังกี้ที่ฉันจองไว้ให้ โก้ว่าแอร์เย็นเฉียบและมืดดี จัดตกแต่งห้องได้เก๋มีสไตล์ห้องสีดำถูกใจนางแถมยังมีอ่างอาบน้ำที่ระเบียงไว้ให้นอนแช่แลดูทิวทัศน์ป่ากระถินที่อยู่ข้างๆ เพลินดีทีเดียว....วันต่อมาย้ายโรงแรม คุณโก้พาไปนอกเมืองเข้าไปในกะตะนอนหรูแต่อยู่คนเดียวอีกแล้วกรู!....“ฮิลตันกะตะ” ค่ะคุณ

   

          โปรดติดตามซีรีส์ความเหงาตอนต่อไปค่ะ