‘มือเก่าหัดเหงา’ | คมชัดลึก

 

        “เวลาเราเหลือน้อยแล้วพี่ไก่ อยากทำอะไรก็รีบทำ เราต้องมีความสุขทุกวัน...เมื่อก่อนโก้อยากซื้อที่ดินเก็บเอาไว้ ไม่มีลูกก็ไม่รู้จะให้ใคร เดี๋ยวนี้โก้ไม่ซื้ออะไรมาเป็นภาระแล้ว....หาเวลาไปกินไปเที่ยวที่สวยๆ หาความสุขใส่ตัวดีกว่านะพี่ไก่...”

 

        โก้ มิสเตอร์แซ็กแมน ผู้เป็นทั้งเพื่อนแท้และผู้ชายที่ฉันรักที่สุดรองจากเตี่ย(ผู้ล่วงลับ) ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา โก้คอยรักคอยดูแลและเอาใจใส่ฉันไม่เคยห่างไปไหน เราเข้าใจและผูกพันกันมีความคิดคล้ายๆ กัน แม้บางทีจะขัดแย้งกันก็จะคอยปกป้องและคอยระวังหลังให้อีกคนในยามที่คนใดคนหนึ่งประมาทหรือผลีผลามเอาแต่ใจอย่างไร้เหตุผล...ฉันไม่อาจเข้มแข็งได้ในวันนี้หรือเดินมาไกลได้ถึงขนาดนี้ถ้าไม่มีโก้คอยสนับสนุนและให้กำลังใจ....ถ้า “ขวัญหรือจิตวิญญาณ” มีจริง...โก้คือ “ขวัญ” และ “ของขวัญ” ในชีวิตฉัน...ฉันไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้...

 

        “ฮัลโหล...หนูแหม่ม...เรากำลังจะขึ้นเครื่องไปภูเก็ต เราอยากจะไปพักที่ศรีพันวาอ่ะ...”

 

        “ได้...รอเดี๋ยวนะมาดาม...เดี๋ยวโห่ให้” หนูแหม่ม สุริวิภา เป็นคนที่รู้จักบุคคลสำคัญมากมายทั่วประเทศ นั่นยังไม่สำคัญเท่ากับการที่นางเป็นคนมีน้ำใจกว้างใหญ่เป็นแม่น้ำ ไม่ว่าใครออกปากอยากได้อะไรนางจะจัดให้เต็มๆ เดี๋ยวนั้น...แม้จะกำลังวุ่นอยู่กับการโยคะตอนเช้าๆ แบบนี้ก็ยังกุลีกุจอเป็นธุระให้ ไม่เกิน 5 นาทีก็โทรกลับมา

 

        "ไปได้เลยนะมาดาม โทรบอก ‘ปลาวาฬ’ (เจ้าของศรีพันวา) ให้แล้ว เขาบอกให้ไปพักเลยเขาจะดูแลพี่คิ้มเอง..."

 

        เอ่อ...ฉันมันจะโชคดีเกินไปมั้ย? ฉันบอกกับตัวเองแบบนั้นในวันที่ไม่ได้วางแผนอะไร จู่ๆ ก็ซื้อตั๋วบินไปเที่ยวภูเก็ตคนเดียวไปหาทุกอย่างเอาดาบหน้า แต่กลับได้สิ่งที่ดีที่สุดมาอย่างไม่คาดคิด เพราะคนอย่างฉันวางแผนทีไรพังพินาศตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าออกจากบ้าน ฉันเลยไม่ชอบวางแผนอะไรนัก นึกอยากทำอะไรก็ลุกขึ้นมาทำ ถ้ามันไม่เกี่ยวกับงานก็ไม่ต้องไปคิดมาก การทำอะไรด้วยตัวเองคนเดียวแบบนี้มันช่างท้าทาย ตลอดเกือบ 10 ปีที่ผ่านมามีลูกน้อง (นุช สีเกด) คอยทำให้ด้วยความรักและความรำคาญอย่างสูง! เพราะเช้าจะเอาแบบนั้นตกเย็นเปลี่ยนใจจะเอาแบบนี้จนลูกน้องปวดหัว ตอนนี้ฉันทำเองทุกอย่างมันทั้งแปลกและท้าทาย มันทำให้ได้คิด....“โลกนี้ไม่มีสิ่งใดแน่นอน” ดังนั้นอย่ายึดติด! เปลี่ยนแปลงตัวเองให้อยู่รอดเป็นวันๆ มีความสุขไปวันๆ หรือต่อให้ทุกข์ก็ให้มันผ่านไปวันๆ วันนี้ทุกข์พรุ่งนี้สุขสลับกันไปนี่คือ “สมดุลแห่งชีวิต” ที่ไม่มีกฎตายตัว แต่ละคนมีวิธีในการเอาตัวรอดที่แตกต่างกันไป...และนี่คือความพิเศษที่แตกต่างในแต่ละคนไม่ว่าคนคน นั้นจะยากดีมีจนแค่ไหนเราต่างก็ต้องเวียนว่ายต่อสู้ดิ้นรนจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ...งั้นช่วงนี้ขอมีความสุขก่อนนะ (โก้กล่าว)

 

        ฉันผลักประตูไม้ 2 บานที่ประกบกันออกไป....พอเงยหน้าขึ้นเห็นวิวทะเล 180 องศา อยู่ตรงหน้า “สวยจนหยุดหายใจ” มันเป็นอย่างนี้นี่เอง...มีคนบอกว่า...สิ่งที่น่าประทับใจไม่ได้เกิดขึ้นตอนเราหายใจปกติ...แต่มันจะเกิดขึ้นตอนที่เราตื่นเต้นจนหยุดหายใจชั่วขณะ!....“ศรีพันวา วิลล่า โอเชี่ยนวิว” ที่มีแค่ 16 หลัง ซึ่งฝรั่งต้องบันทึกไว้เป็น 1 ใน 100 สถานที่บนโลกที่ต้องมาพักก่อนตาย!...ฉันเคยคิดว่ามันจะแค่ไหนกันเชียว ดูในทีวีตามรายการต่างๆ หรือในหนังสือท่องเที่ยวก็งั้นๆ แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเอง ความงดงามของธรรมชาติผสมผสานกับสิ่งปลูกสร้างที่คัดเอาสิ่งที่ดีที่สุดมาไว้รวมกันเราเรียกมันว่า “ความพิเศษ” ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า....

 

        เรือนที่สร้างจากปูนผสมไม้กรุกระจกที่มองเห็นทะเลสีฟ้าครามกับท้องฟ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา มีสระน้ำโอบล้อมเรือนกระจกเป็นแนวยาวระดับเดียวกับน้ำทะเลราวกับว่าจะว่ายจากสระออกสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่ได้ ฉันเดินสำรวจเรือนหลักที่เป็นห้องนอนใหญ่เล่นระดับลักลั่นต่ำลงเป็นห้องรับแขกมองเห็นเรือลำเล็กใหญ่แล่นอยู่ไกลๆ เวลาที่เรือแล่นแหวกสายน้ำเห็นเห็นรอยแตกของฟองคลื่นสีขาวบนผิวน้ำสีฟ้าๆ นั่น....“สวยจัง” ฉันชื่นชมมันเบาๆ ไม่รู้ว่าเวลาที่เหลือในชีวิตฉันเหลือน้อยหรือที่นี่มันสวยจนอดชมไม่ได้มองไปทางไหนก็มีความสุขไปหมด ซึ่งความจริงก็คือ....คนเราต้องมีความสุขเก็บสะสมอยู่ในใจไว้เป็นต้นทุนอยู่ก่อนแล้ว จะอยู่ที่ไหนก็มีความสุข แต่ถ้าในใจขาดแคลนความสุข ต่อให้สวรรค์อยู่ตรงหน้าเราก็หาคำว่า “ความสุข” ไม่เจอ.....แต่นี่จะเป็นข้อยกเว้นสำหรับคน “ดราม่า” อย่างฉัน บทจะสุขก็สุขลื้มมม! บทจะเศร้าก็เศร้าขึ้นมาเฉยๆ มันขึ้นอยู่กับว่าในหัวคิดอะไร บางทีฉันมองเห็นความจริงมากเกินไปมันก็สุขได้ยาก เพราะอีกแง่หนึ่งของการมองโลกในแง่ดีคือการหลอกตัวเองเล็กๆ หรือการแกล้งมองข้ามความเป็นจริงอันโหดร้ายไป....“ความฉลาด” มันไม่อนุญาตให้ฉันมีความสุขสักเท่าไหร่นักหรอก นักร้องสร้างความสุขให้คนเป็นร้อยเป็นพันได้แต่บางที...ก็สร้างความสุขให้ตัวเองไม่ได้....เพราะความจริงมันเจ็บปวดนะยูว์!....ถึงเวลาที่ประตูความสุขเปิดฉันจึงวิ่งเข้าใส่มันไม่ยั้ง...อย่างตอนนี้ไง!....“ศรีพันวา วิลล่า” ขาดแค่ผู้ชายหน้าตาดีที่สักคนที่คิดตรงกันกับเรา...เขาจะพาฉันขึ้นสวรรค์(ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำบุญ)ได้ไม่ยากแม้ตลอดชีวิตจะทำดีน้อยนิดเหลือเกิ๊น!...

 

        ฉันเดินอ้อมไปด้านข้างเป็นส่วนของห้องน้ำกว้าง มีอ่างล้างหน้าทำจากหินแกรนิต 2 อัน...อ่างจากุซซี่ระบบน้ำหมุนน้ำวนให้คน 2 คนลงไปแช่ ลำพังค่าอ่างก็ปาเข้าไป 2 แสนกว่าบาทแล้ว ราคาห้องคืนละ 43,400- จึงดูคุ้มค่ามหาศาลถ้าเทียบกับข้าวของเครื่องใช้ในวิลล่านี้ ชักโครกแยกออกไปอีกส่วน ส่วนอาบน้ำมีทั้งฝักบัวใหญ่(เหมือนฝนตก)กับฝักบัวน้อยให้เลือกอาบ ที่เก๋กว่านั้นคือ...ส่วนอาบน้ำด้านนอกมองเห็นทะเลและท้องฟ้า....ลองไม่ใส่อะไรเลยแล้วไปยืนนุ่งลมห่มฟ้าอาบน้ำดู....มีอยู่ 2 อารมณ์ที่เข้ามาแทรกแซงในหัว “อุจาดกับโรแมนติก” ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับน้ำหนักและส่วนโค้งส่วนเว้าของเรา....ใครจะว่าไงก็ช่าง!...กรูจะแก้ผ้าอาบล่ะนะ...คราวนี้จะแยกไม่ออกระหว่างเล่นเอ็วีหรือเอวี....สรุปเป็นช่องแอนิมอลแพลนเน็ต...อาบน้ำช้าง! อาจทำให้วิลล่ากลายเป็น “ปางช้าง” ได้!

 

        เดินกลับเข้ามาที่ห้องนอนเตียงเดี่ยวกว้างใหญ่น่าวิ่งไล่จับหรือเล่นผีผ้าห่มกับคนหน้าตาดีสักคน บนที่นอนพนักงานเอาผ้าห่มมาพับม้วนเป็นรูปช้างน้อยมีงวงน่ารักประดับที่นอนด้วยกลีบกุหลาบฉีกเป็นฝอยๆ...ฮันนีมู้น...ฮันนีมูน...ไม่เห็นใจคนโสดอย่างกรูเล้ย!...แล้วอิกลีบกุหลาบเนี่ย...ภาระกรูมั้ยคะ? ที่จะต้องหยิบออกไปทิ้งน่ะ!.....ฝากบอก “คุณปลาวาฬ อิสสระ” ด้วยว่า...“เห็นใจกันมั่งเหอะ!....ถ้าจะเอาแบบนี้แถมผู้ชายหล่อๆ มาพร้อมห้องเลยจะดีมากค่ะ”.......เสียงเพลงฝรั่งฟังชิลๆ ดังมาจากเครื่องเล่นเสียบไอพอด....ถ้าจิบแชมเปญเย็นๆ เดินไปมาจะชิลกว่านี้ แต่....จะเมาหลับไปเฉยๆ คนเดียวแล้วจะพลาดการชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ปลายเตียงในตอนเช้า ถ้าในหนังฝรั่งนางเอกจะต้องใส่เสื้อเชิ้ตของผู้ชายสีขาวตัวโคร่งๆ ชายเสื้ออยู่เหนือหัวเข่าดูเซ็กซี่ เดินถือแก้วกาแฟออกมาตรงระเบียงเรือนเล็กที่อยู่ข้างๆ จิบกาแฟร้อนๆ ควันหอมกรุ่นนั่งดูพระอาทิตย์สีส้มแดงค่อยๆ โผล่ยิ้มให้ที่เส้นขอบฟ้า...เอาความจริงป่ะ? ฉันใส่ชุดนอนมูมู่เดินโง่หัวกระเซิงสะลึมสะลือตะกายลงจากเตียงมาดึงมู่ลี่ลงบังแสงแยงตา...แล้วปีนกลับขึ้นเตียงซุกตัวลงในผ้าห่มกลิ้งม้วนตัวไป 2-3 รอบ มีสภาพเหมือนไส้กรอกห่อเบคอนแล้วทำท่าจะหลับต่อ...แต่...มันไม่ยอมหลับ....นอนลืมตาโพลงแล้วคิดในใจว่า...

 

        “อยากเขียนคำว่า ‘เหงา’ ตัวเท่าท้องฟ้า” เป็นไง!....บอกแล้วว่า...ดราม่าตัวแม่!!

 

        โปรดติดตามความเหงาตอนต่อไป