'จากมุมหนึ่งของต้นทางSon of Saul' | คมชัดลึก

 

          เป็นตัวเต็งกับออสการ์สาขาหนังต่างประเทศ แต่เบื้องหลังของหนังอย่าง Son of Saul ก็น่าสนใจ ไม่แพ้ตัวหนัง

นี่คือ บทสัมภาษณ์ของผู้กำกับ

 

          ผู้กำกับ : ตอนที่กำลังถ่ายหนังของเบลาทาร์เรื่อง The Man from London ในบาสเตีย กองถ่ายมีปัญหาต้องหยุดพักเป็นเวลา 1 สัปดาห์ผมเลยไปเตร่ที่ร้านหนังสือละแวกนั้นได้เจอหนังสือเล่มหนึ่งที่เป็นการรวมรวมข้อมูลจากผู้ที่ผ่านเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชื่อว่า Des Voix sous la cendre (แปลว่าจากเสียงร้องใต้กองเถ้า) ฉบับแปลภาษาอังกฤษใช้ชื่อว่า The Scrolls of Auschwitz คนเขียนหนังสือเล่มนี้เป็นยิวที่ทำหน้าที่สัปเหร่อในค่ายกักกัน (ศัพท์เฉพาะเรียกตำแหน่งนี้ว่า Sonderkommando-ซอนเดอร์คอมมานโด) เขาเก็บเอกสารการให้ปากคำของบรรดาเหยื่อทั้งหมดและซ่อนไว้ก่อนเกิดเหตุการณ์ลุกฮือขึ้นในปี 1944 เอกสารของจริงทั้งหมดถูกพบในหลายปีต่อมา เอกสารดังกล่าวเป็นบันทึกชีวิตประจำวันของพวกเขาเอง งานพวกเขาต้องทำอะไรบ้าง จัดการงานต่างๆ อย่างไร กฎเกณฑ์ในค่ายมีอะไรบ้างและทำลายศพอย่างไรแล้วพวกเขารวมกลุ่มกันต่อสู้กับทหารนาซีอย่างไร

 

 

          ผู้กำกับ : พวกทหารนาซีจะคัดเลือกนักโทษชาวยิวจำนวนหนึ่งมาทำหน้าที่นี้ งานของพวกเขาคือการคุมนักโทษชาวยิวคนอื่นๆ ไปยังห้องรมแก๊สคอยถอดเสื้อผ้าให้คนเหล่านั้นและคอยคุมพร้อมทั้งต้อนเข้าห้องรมแก๊ส หลังจากทุกคนตายหมดซอนเดอร์คอมมานโดก็จะเข้าไปกวาดศพออกมาหรือไม่ก็เผาศพ ทำยังไงก็ได้เพื่อเคลียร์พื้นที่ในห้องรมแก๊สมันเป็นงานที่ยากต้องทำแข่งกับเวลาเพราะมีนักโทษที่ต้องถูกต้อนเข้าห้องรมแก๊สจะมีมาเรื่อยๆ

 

          ค่ายกักกันเอาช์วิตซ์เบอร์เคเนาเปรียบเหมือนโรงงานผลิตศพและทำลายศพขนาดใหญ่ในฤดูร้อนปี 1944 เกิดวิกฤติศพล้นค่าย นักประวัติศาสตร์เคยประมาณการณ์ว่าภายในหนึ่งวันมีศพชาวยิวเกิดขึ้นหลายพันศพ คนที่ทำหน้าที่ซอนเดอร์คอมมานโดหรือแผนกฌาปนกิจนั้นจะได้รับเอกสิทธิ์บางอย่างเช่นถ้าพบเจออาหารตกหล่นก็หยิบกินได้และสามารถไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระในอาณาเขตที่กำหนดให้ เพียงแต่งานที่ได้รับมอบหมายนั้นมันโหดสาหัสพอดู หนำซ้ำหน้าที่นี้จะทำได้ไม่เกิน 3-4 เดือนเพราะทหารนาซีจะต้องกำจัดซอนเดอร์คอมมานโดเป็นระยะๆ เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนรู้เห็นเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มากเกินไป

 

 

          ผู้กำกับ : คนในครอบครัวของผมส่วนหนึ่งถูกสังหารในค่ายเอาช์วิตซ์มันเป็นเรื่องที่เราพูดกันอยู่เรื่อยๆ ในครอบครัว ตอนผมยังเด็กผมมีความรู้สึกเหมือนตัวเอง “ถูกความชั่วร้ายทำให้ด่างพร้อย” ผมจินตนาการเหมือนทุกคนในครอบครัวต่างมีรูโหว่อันดำมืดในใจอะไรบางอย่างในตัวเราที่แตกหักแล้วผมก็บอกไม่ถูกด้วยว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมาก ผมอยู่กับความสงสัยนั้นอยู่นานจนกระทั่งผมได้รับรู้ความเป็นมาของบรรพบุรุษนั่นแหละ