'11 ปีจีทีเอช'ยังทุ้มอยู่ในใจ | คมชัดลึก

 

          วันเสาร์ที่ผ่านมา ตั้งตาดูตอนจบของซีรีส์ชุด “Hormones 3 The Final Season" ช่อง GTH 

 

          ถัดมาอีก 1 วัน ก็มาร่วมอำลาค่ายจีทีเอช กับคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ “STAR THEQUE GTH 11 ปีแสงคอนเสิร์ต" ที่อิมแพ็ค เมืองทองธานี

 

          (อันที่จริงเขาตั้งใจจะเป็นคอนเสิร์ตครบรอบ 11 ปี แต่ในเมื่อเป็นงานสุดท้ายของชื่อ  GTH แล้ว คำว่าร่ำลาอาลัยน่าจะถูกกว่านะ)  

ความรู้สึกช่วง 2 วันนี้ ใจคอมันว้าวุ่นชอบกล... (ขอโหนกระแสฮอร์โมนหน่อย-ฮา)  

 

          ถึงจะค่อนข้างมั่นใจว่าคนมีฝีมือของค่ายนี้ ยังไงก็ต้องกลับมา เพียงแต่กังวลเล็กๆ ว่า เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ และในรูปแบบไหน 

 

          เพราะคำว่า “คุณภาพ” บอกเลยว่าเชื่อมือพวกคุณ! 

 

          ส่วนไอ้คำว่า “ไม่อยากให้ลืมกัน” อย่างที่โอปอลล์กล่าวแฟร์เวล ก่อนปิดฉากคอนเสิร์ตนั่นน่ะ เราไม่ลืมกันอยู่แล้ว...   

 

          เพียงแต่ แค่อยากจะติดตาม อยากเห็นสิ่งใหม่ๆ การสร้างสรรค์ดีๆ ในรูปแบบที่พวกคุณถนัดน่ะ..จะอีกนานมั้ย

 

          อย่าง “ฮอร์โมน” ทุกซีซั่นที่ผ่านมา ดิฉันก็เป็นแฟนคนหนึ่งที่ไม่พลาดชม

 

          ยิ่งมาซีซั่น 3 ก็ยิ่งจับตามอง เพราะคนเขียนบทเขียนได้ดีมากๆ ผูกปมละเอียด แฝงอะไรไว้เยอะทีเดียว น้องๆ นักแสดงก็เล่นดีด้วย ทั้งที่เป็นหน้าใหม่เกือบทั้งหมด ต้องยกเครดิตให้ผู้กำกับแอ็กติ้ง และ ผู้กำกับปิง-เกรียงไกร วชิรธรรมพร ที่เอาใจใส่ทุกรายละเอียดจริงๆ   

 

          เรา (ผู้ชม) ได้เห็นทั้ง “ความฝัน” และ “บาดแผล” ของเด็กๆ ที่เราไม่อาจเข้าใจ เผลอหลงลืม หรือไม่คิดอยากเข้าใจเลยก็ได้! 

 

          มันเจ็บปวดนะ ถ้าเด็กในบ้านเขาเติบโตมาพร้อมบาดแผลที่ผู้ใหญ่อย่างเราไม่เคยใส่ใจ และไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของพวกเขาเลย

 

          เหมือนกับเอ็มวีเพลง “ย้อน” ของวง Slot Machine ที่นำปมปัญหาของตัวละครมาบอกเล่าให้เราตีความ  

 

          ภาพแต่ละคนที่อยู่ในช่วงวัยที่พลุ่งพล่าน สับสน ถูกกระทำ เลือด และความรุนแรง มันสะท้อนออกมาหมด สะท้อนให้เห็นชีวิตจริงในสังคมทุกวันนี้ด้วย 

“บาดแผลมันกรีดลึกข้างใน”

 

          “หัวใจมันกร่อน”  

 

          ความจริง ความลวง ความงาม ความเจ็บปวด มันกรีดใจพวกเขา จนบางทีมันไม่แค่ทำร้ายตัวเขาและครอบครัวเท่านั้น แต่มันยังทำให้สังคมย่ำแย่ลงไปด้วย   

 

          วันเสาร์ที่ 19 ธันวาคม ถือเป็นตอนอวสานฮอร์โมนซีซั่น 3 แต่ยังมีฟุตภาพอันซีนที่ไม่ได้ออกอากาศ หรือคลี่คลายให้เราเห็นอะไรบางอย่าง น่าจะเป็นภาพที่น่าชม (เพราะเขาทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น--ฮาๆ)

 

          กลับมาที่เวทีคอนเสิร์ตใหญ่แบบยกค่าย เหมาชุด รวมสรรพประดามี ของจีทีเอชเลยก็ว่าได้ 

 

          ทั้งนักแสดงรุ่นเก่า-กลาง-ใหม่ มากันเพียบ

 

          นำทีมโดย ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์, เต๋อ-ฉันทวิชช์, พีค-ภัทรศยา, ไอซ์- ปรีชญา, มาริโอ้ เมาเร่อ, ใหม่-ดาวิกา, บี้-สุกฤษฎิ์, หนูนา-หนึ่งธิดา, วี-วิโอเลต, เผือก-พงศธร, ฟรอยด์-ณัฏฐพงษ์, เชน-อัฒรุต, บอมบ์-กันตพัฒน์

 

          ต่อ-ธนภพ, มาร์ช-จุฑาวุฒิ, กันต์ ชุณหวัตร, เปอร์-สุวิกรม, ว่าน-รัชชุ, ตั้ว-เสฎฐวุฒิ, ฝน-ศนันธฉัตร, เบลล์-เขมิศรา, โอบ-โอบนิธิ, แบงค์-ธิติ, แพรวา-ณิชาภัทร, เจมส์-ธีรดนย์, ต้าเหนิง-กัญญาวีร์, ฟรัง-นรีกุล, ไอซ์- ณัฐรัตน์ ฯลฯ

 

          ขาดก็แต่น้องพลอย-เฌอมาลย์ ที่คงติดขัดบางอย่างจริงๆ 

 

          แต่ทั้งนี้กว่า 30 ชีวิตที่ทั้งร้อง ทั้งเต้น ทั้งแปลงร่างเป็นสิ่งมีชีวิตบนดาวต่างๆ ในโปรดักชั่นแบบจัดเต็มยี่ห้อโฟร์โนล็อก ก็ทำให้ตื่นตาตื่นใจไม่น้อย

แสง สี เสียง มันบิวท์จนเผลอหลุดเข้าไปในดาวนั้นดาวนี้ บางทีก็เผลอลืมเรื่องไปเฉยๆ เลยก็มี (ฮาๆๆ)

 

          ท้ายที่สุดดูเหมือนไม่มีใครสนใจธีมเติมอะไรกันแล้ว ใครขึ้นมาก็กรี๊ดหมด ยิ่งพอวง GOT 7 ขึ้นเวทีเท่านั้นล่ะ เสียงกรี๊ดดังทั้งฮอลล์จนแสบแก้วหูไปหมด (ก็วัยรุ่นอ่ะเนอะ 555)     

 

          สรุปว่าค่ำคืนนั้นเป็นบทส่งท้ายที่เต็มไปด้วยความสุข และการอำลา...

 

          ยิ่งมาดีงามในตอนท้ายด้วยเพลง “ทุ้มอยู่ในใจ” ที่ให้นักแสดงในค่ายร้องกันคนละท่อน มีแบ็กกราวด์เป็นฉากหนัง-ซีรีส์ที่ตัวเองแสดง ร้อยเรียงเป็นวีทีอาร์ ที่บอกได้คำเดียวว่าเต็มความรู้สึกและเจ๋งมากๆ  

 

          ได้เห็นทุกโมเม้นต์ของค่ายหนังอารมณ์ดีนี้อย่างรอบด้านจริงๆ 

 

          ไม่แปลกเลยที่หลายคนโตมากับแฟนฉัน และลาไปกับฮอร์โมน... 

 

          ความรัก ความผูกพันมันเหนียวแน่น 

 

          ทำให้ทุกภาพจำ ทุกความรู้สึกของผู้ชมมัน "ทุ้มอยู่ในใจ” ตลอด 11 ปีที่ผ่านมา

 

          ขอขอบคุณจีทีเอชอีกครั้ง ที่ทำให้เรามีความสุข ในห้วงความทรงจำดีๆ

 

          เราจะพบกันอีก!!    

 

.......................................

(หมายเหตุ “11 ปีจีทีเอช” ยังทุ้มอยู่ในใจ : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม โดย... นันทพร ไวศยะสุวรรณ์)