เล่นหูเล่นตา:ตามหารักแท้(คนที่ใช่) | คมชัดลึก

 

  

          ในนิทานของฝรั่งผู้หญิงต้องจูบกบไปกี่ตัวกว่าจะได้เจอเจ้าชายในฝัน....แต่ในชีวิตจริงผู้หญิงต้องซักกางเกงลิงผู้ชายไปกี่ตัวกว่าจะเจอคนที่ใช่?!!

  

          “ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย” คำพูดเชยๆ ที่หลายคนหนีมันไม่พ้น!แม้ในยุคที่เทคโนโลยีบนมือถือทำหน้าที่แทน “คิวปิด” (cupid) ไม่ต้องลุกขึ้นมาแผลงศรใส่หัวใจใครเอาแค่ไลน์มาคุยกันก็จับคู่กันได้ในไม่กี่วัน การเข้าถึง “ตัว” ง่ายกว่าเข้าถึง “ใจ” อะไรๆ มันก็เลยไม่ขลังเป็นแค่อารมณ์ฉาบฉวยเฉียบพลัน ปุ๊บปั๊บได้กัน ปุ๊บปั๊บเลิกกันฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็นทางลัดช่วยประหยัดเวลาไม่ให้เราต้องมาเสียเวลาอดทนให้อภัยปรับตัวปรับใจไปกับใครที่ “ไม่ใช่” (คนที่คบแล้วขัดใจ) หรือเป็นข้ออ้างสำหรับคนที่เอาแต่ใจ (หลายใจ) มันมีมุมที่เป็นทั้งคุณและโทษแล้วแต่จะเลือกทำ....รุ่นพ่อแม่เวลาจีบกันเขาเขียนจดหมายหรือโทรเลขไปหากัน กว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ กว่าจะแอบพ่อแม่มาพบกัน มันต้องอาศัย “ใจ” ล้วนๆ มีทั้งความแน่วแน่ที่จะเจอจะจีบ มีทั้งความอดทนที่จะรอคอยให้อีกฝ่ายรับรัก ต้องฝ่าฟันอุปสรรคทั้งระยะทางและผู้ใหญ่ที่คอยขัดขวาง ไหนจะคู่แข่งแย่งกันจีบในยุคสมัยที่ผู้หญิงไทยไว้ตัวมากกว่าทุกวันนี้....วันนั้นผู้หญิงเราคิดไปเองว่า “เราเลือกได้” มีผู้ชายแท้ๆ อยู่มากมายยิ่งกว่าฝูงลิงคอยแย่งกันจีบ ไม่เคยสงสัยว่าผู้ชายเขากินกันเองเงียบๆ มานานแล้ว (เจ็บปวดนะยูว์) นานเข้าผู้หญิงก็เริ่มไม่มีใครมาจีบ หาคนที่จะถูกขอไปทำเมียทำแม่ของลูกได้ยากขึ้นเรื่อยๆ พวกนางก็เลยต้องหาทางเอาตัวรอดเพื่อป้องกันการสูญพันธุ์ของมวลมนุษยชาติเนื่องจากขาดพ่อพันธุ์ด้วยการออกโรงออกล่าเสียเองอยู่เฉยๆ ก็อดมันเป็นกฎธรรมชาติ ตามอัตราประชากรชายต่อหญิง 1:20 ใครดีใครได้ค่าคุณ!

 

          กระนั้นจำนวนหญิงโสดบนโลกก็พุ่งทะยานทะลุเพดาน “หาคู่ยาก” มากขึ้นทุกปีแม้จะออกตัวกันแรงขึ้นๆ ก็ตาม อันนี้ก็ต้องแยกแยะคำว่า "หาผัว" กับ "หารักแท้" ออกจากกันแบบเคลียร์ๆ ให้ได้เสียก่อน คือไอ้การหาผัวนี่มันเกิดจากอารมณ์เปลี่ยวเหงาคันหัวใจไปถึงไหนต่อไหนต้องอาศัยคนช่วยเกามันจึงเป็นความรู้สึกวูบวาบฉาบฉวยเหมือนจะจริงจังในตอนแรก เอาไงเอากันวะ! แต่ที่สุดก็ต้องบอกตัวเองว่า “กรูไม่ไหวกับมันแล้ว!”...ถ้าคำว่า “ผัว” ถูกจำกัดแค่ “มีอะไรกัน” ทั้งความหมายและการกระทำมันช่างตื้นเขินไม่ลึกซึ้งกินใจและกินเวลาเอาตามที่สบายใจ ที่ถนัด ที่อยากได้! คุณภาพของคำว่า “ผัว” ในแง่นั้นจึงตกต่ำดำดิ่งกินตัวตนและศักดิ์ศรีที่ดีงามของผู้หญิงไปอย่างไร้ค่าหาอะไรไม่ได้...นอกจาก...แค่ได้ทำตามอารมณ์! เป็นเหมือนยาทาระงับอาการคันในร่มผ้าที่ปลายเหตุไม่ได้มีผลฆ่าเชื้อที่ต้นเหตุ เป็นๆ หายๆ บางช่วงเป็นเองก็ปล่อยให้มันหายเองเพราะมันเริ่มดื้อยาแล้วค่าคุณตำรวจ! แต่ “การหารักแท้” นั้นเราหาคู่ใจคู่ชีวิตคนที่จะเข้าใจรับเราได้ให้อภัยเราและอยู่กับเราไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ช่างเป็นโจทย์ที่ยากจะตีแตกได้ง่ายๆ มีเพียงคนไม่กี่ล้านคนบนโลกที่ได้ดั่งใจเช่นนั้น ที่เหลือก็ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนหาคำตอบกันต่อไปจนตาย บางทีมันก็เบื่อของมันไปเองเมื่อถึงช่วง “เลยวัย” แบบฉันงี้ !...ขอย้ำว่าผู้หญิงหลายคนที่เป็นโสดไม่ใช่หาใครไม่ได้แต่ยังเลือกคนที่ใช่ไม่ได้มากกว่า....

 

          วันก่อนฉันนั่งดูรายการ “ออนท็อป” (Ontop) ทางช่องเนชั่นทีวีที่เพื่อนสนิทของฉัน "ท็อป” ดารณีนุช เป็นพิธีกรร่วมกับฟรอยด์เขาเชิญ “อาภาพร นครสวรรค์” มาสัมภาษณ์เรื่องความรัก นางตอบประมาณว่า...ที่ยังไม่มีใครเพราะยังหาที่ดีที่ถูกใจไม่ได้ ถ้าไม่เลือกป่านนี้ก็คงมีไปเยอะแยะแล้ว ฉันวางมือจากการซักชุดชั้นในตัวเองวิ่งมาดูที่หน้าทีวีอย่างจริงจัง ดูไปก็ขำไป...อือ...มันคือเหตุผลเดียวกับที่ฉันอยากตอบใครๆ เวลาถูกถาม คุณนายฮายเธอช่างน่ารักตรงไปตรงมาถูกใจฉันจริงๆ....ฉันรักผู้หญิงแบบนี้!... ใครๆ ก็อยากมีผู้ชายเป็นของตัวเองเอาไว้รักเอาไว้กอดเอาไว้ซุกเอาไว้ซบเอาไว้ปกป้องปรนเปรอทะนุถนอมและดูแลเรา...แต่เอาเข้าจริงๆ ทำไมมันกลายเป็น “ภาระ” ให้เราก็ไม่รู้! เท่าที่เคยเจอดูแลกันทั้งครอบครัวมันเลยค่า! เก่งไปมั้ยคะคุณ? อันนี้มันก็ “หนักเกินไปแล้วเกินจะแบก” ยังไม่นับเจ้าชู้หลายใจไม่ซำจั๋ง (ใส่ใจ) ถ้าอายุยังน้อยเวลาเหลือเยอะความอดทนก็ยังมีแยะ สมัยยังสาวสียังทนได้! (ทุกอย่าง) ระยะทางและการเงิน (ไม่ได้มีเยอะแค่ไม่คิดเยอะ!) ไม่ใช่ปัญหา เมนส์ยังมาอีกหลายสิบปีและยังไม่ต้องผ่อนเบี้ยประกันสูงวัย มีแรงก็ทำไป หามาก็ใช้ไป หมดก็หาใหม่ พ่อแม่ยังไม่แก่เฒ่าไม่เจ็บไม่ป่วยไม่ต้องส่งเสียเลี้ยงดู ลูกหลานก็ยังไม่มี มีแค่ใจกับจิ๊มิที่พาไปค้นหาตัวตนและตามหาคนที่ใช่ เวลาที่คิดไปเองว่า “มันเป็นอะไรที่ใช่...ต้องใช่แน่ๆ! “มันจะหน้ามืดมากทุ่มเทสุดแรง” ก็เพราะรักเธอทั้งหัวใจ...อะไรก็ยอมเธอ” แบบพี่เสกโลโซเลยงี้! ทำได้ทุกอย่างขอแค่ “โปรด...รักฉันรักฉันเถอะนะ จะไม่ทำให้เธอเสียใจ รู้ฉันสู้เขาไม่ไหวเทียบกับใครที่เธอมี....” (เพลงพลีส-อะตอม)

 

          ...อะไรที่ทำให้คนที่เรารักมีความสุขผู้หญิงเรายอมทำหมด พอกลับมานึกย้อนตอนนี้ก็นึกอายขึ้นมาเองว่า....“ตกลงแล้วนี่ผัวหรือลูกฟระ?” ทำไมเราต้องลำบากขนาดนั้น? กางเกงในยังต้องซักให้ อย่าว่าแต่เสื้อผ้าจะซักจะรีดข้าวปลาจะหาให้กิน ข้าวของจะสรรมาปรนเปรอ แม้จะไม่มีราคาค่างวดอะไร

   

          นอกจากแสดงความมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งผ่านของกระจุ๊กกระจิ๊กเล็กน้อยที่กลายเป็นขยะตอนเลิกกัน!....ถ้านับจำนวนคนที่คิดว่าใช่ที่เราคบผ่านๆ มาคูณด้วยระยะเวลาเป็นวันที่คบกันคูณด้วยจำนวนกุงเกงลิงที่ทั้งซื้อและซักให้ ฉันว่าบางคนได้ผลลัพธ์นับร้อยตัว ช่างเป็นเรื่องน่าขันตลกร้ายที่เคยผ่านมา...เวลาที่ใช้ “ใจ” อะไรก็ยอมเจงๆ ค่าคุณตำรวจ! แต่เวลาที่ใช้ “สมอง” คัดกรองหาความน่าจะเป็นและผลที่ตามมาในอนาคตในวัยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน...เอิ่ม...เก็บเวลาไว้สร้างความสุขให้ตัวเอง รักตัวเองให้มากๆ ใช้เวลาที่เหลือในชีวิตอันแสนสั้นของเราอย่างคุ้มค่าและมีคุณค่าจะดีกว่ามั้ย? ถ้าชีวิตนี้เราไม่ได้ให้ความหมายของชีวิตว่า “เป็นสตรีต้องมีผัว” แล้วโถมทุ่มหมกมุ่นจดจ่อจ่อมจมอยู่กับผู้ชายที่คิดว่าใช่ (แต่ไม่ใช่) จนเสียเวลาเสียคุณค่าในตัวเองไปค่อนชีวิตโดยหาสาระอะไรไม่ได้

 

          นอกจาก...เหนื่อย! ก็ต้องกลับมาทบทวนและหาแนวทางที่ค่อนข้างเข้าข้างตัวเองว่า “เป็นสตรีต้องเคยมีผัว” เอาแค่นี้พอนะ! ปัจจุบันจะมีไม่มีก็ช่างแต่อย่างน้อยที่ผ่านมาก็ “เคยมี” เก็บเอาจำนวนกุงเกงลิงของคนที่เคยใช่เอาไว้คิดแล้วอมยิ้มเวลาเหงาๆ อยู่คนเดียวดีกว่ายังนั่งซักมันอยู่ทั้งน้ำตาในเวลานี้ กอดไว้ได้แค่กางเกงลิงของมันแล้วตัวกับใจอยู่ไหนก็ไม่รู้.....ใจของผู้หญิงคือสิ่งสูงค่าที่สุดในโลก! ถ้าให้ใครไปแล้วไร้ค่าก็เก็บมันไว้กับตัวเถอะนะคะ.....

 

.......................................

(หมายเหตุ ตามหารักแท้(คนที่ใช่) : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)