เล่นหูเล่นตา:คนในกองฯ(6)
Play
07 ก.ย. 2558
คนในกองฯ(6) : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม
“ความยุติธรรมมีจริงหรือไม่?” ยังสงสัย ... แต่ความยุติธรรมและความเสมอภาคเกิดขึ้นจริง ในช่วงเวลาของ “ความตาย” และ “ความหิว” ที่ทุกคนไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ (ไม่ว่าจนหรือรวย ตราบเท่าที่เงินไม่อาจซื้อขาดความตายและความหิวไปได้ จึงทำได้แค่เพียงประนีประนอมกับมันเท่านั้น) และในช่วงเวลาของการตะเกียกตะกายดิ้นรนให้พ้นจากความทุกข์ทรมานจากทั้ง 2 สิ่งนั้น เราอาจจะได้พบกับความเห็นอกเห็นใจและความใส่ใจที่มนุษย์พึงมีต่อกัน และนั่นทำให้ความตายและความหิวไม่ได้โหดร้ายกับมนุษย์จนเกินไปนัก ...
“ความตาย” รอเราทุกคนอยู่ปลายทาง ... แต่ระหว่างทาง “ความหิว” คือสิ่งที่มนุษย์ต้องต่อกรกับมันอย่างไม่มีวันสิ้นสุด! ตราบเท่าที่เรารู้วิธีรอมชอมกับความหิว เราก็จะสามารถข้ามความทุกข์ทรมานไปหาความรู้สึกดีๆ ในช่วงเวลาของการบรรเทาความหิวได้ หนึ่งในความรู้สึกดีๆ นั้นก็คือ “การแบ่งปัน” และ “การช่วยเหลือเกื้อกูล” ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในรูปของความรู้สึกบ้านๆ ดิบๆ และจริงใจโดยไม่ต้องปรุงแต่ง ... นี่คือสิ่งที่ฉันได้สัมผัสในกองละครชาติพยัคฆ์ ...
เมื่อกองทัพต้องเดินด้วยท้องเพื่อเติมพลังให้เท้าก้าวเดินไปข้างหน้า ไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมาย การกินจึงใหญ่ยิ่งกว่าสิ่งใด (แต่ไม่ยักมีใครเรียกอาหารว่า “เจ้าโลก” ... น่าแปลกใจเสียจริงว่าสิ่งยิ่งใหญ่ของคนกลับเป็นสิ่งที่กินไม่ได้) แต่มันก็ไม่ได้หรูหราฟู่ฟ่าอะไร เป็นแค่ ... ความธรรมดาที่น่าประทับใจ ยิ่งในกองละครแล้วจะเห็นภาพชัด ... อย่างที่ฉันเคยบอก ... ฉันชอบบรรยากาศของกองละคร แต่ไม่ชอบเล่นละครนักเพราะมันช่างทุ่มเทเกินกว่าคนเกเรอย่างฉันจะทำไหว บรรยากาศที่ชอบที่สุดคือ “ช่วงพักกอง” เรียกอีกอย่างว่า “ช่วงพักกิน” สำหรับฉันมื้อเช้าก็เช้าไป ส่วนมื้อเย็นก็ไม่น่าสนใจ เพราะคนในกองเขารีบกิน รีบกลับไปทำงาน
ดังนั้นมื้อกลางวันจึงเป็นไฮไลท์ที่น่าสนใจที่สุด ทำงานมาครึ่งวันแรงยังเหลืออีกแยะ กว่าจะไปจบคิวสุดท้ายของการถ่ายละครที่ 4 ทุ่ม นักแสดงบางคนโชคดีกว่าคนอื่นตรงที่กินข้าวเสร็จแล้วไปนอนต่อได้อีกชั่วโมงสองชั่วโมงกว่าจะถึงคิวตัวเองเข้าฉาก อย่าให้เม้าท์ ... การนอนในกองของนักแสดงชายกองนี้ เอิ่ม คุณคะ ... ตกลงแล้วนอนเป็นอาชีพหรือแสดงเป็นอาชีพคะ! นอนเอาเป็นเอาตายมากค่ะคุณ กรนสนั่นยังกะเรือกลไฟ แต่ที่น่าสนใจกว่าก็คือ เขาไม่ดิ้น ไม่ขยับตัว เอาผ้าขนหนูหนุนหัวหลับ นอนท่าไหนก็ท่านั้น และที่สำคัญเหมือนล็อกหน้าเอาไว้ ตอนหลับก็ยังหน้าตาดี ลองเป็นฉันสิคะ นึกว่าไหลตายคากองถ่าย! แม้เสียงคนคุยกัน เสียงไดร์เป่าผมจะดังแค่ไหน นักแสดงชายของเราก็ไม่ตื่น คุณภาพของการนอนดีมากค่ะคุณ หลับลึกกึ่งตายเลยทีเดียว! แต่พอถึงเวลากิน นางตื่นมากินปุ๊บปั๊บ แล้วกลับมาหลับต่อ ... โชคดีแล้วที่ไม่มีผัวเป็นนักแสดง เกรงว่าอยู่บ้านจะไม่ได้ทำกิจกรรมสร้างสรรค์อันใดหากอยู่กันสองต่อสอง นอกจาก ... นอนกรน! สู้พวก “ตากล้อง” ไม่ได้ พวกนางไม่หลับไม่นอน และนางไม่หยุดค่า ว่างเว้นจากการถ่ายทำ ก็มาตำ (ส้มตำ) ขอบอกเลยว่าอยากส่งประกวดตำระดับประเทศมากค่ะคุณตำรวจ ถ้าไม่มีละครให้ถ่ายทำ ฉันว่าพวกนางควรไปเปิดร้านลาบส้มตำ เป็นตากล้องโดยสายอาชีพ แต่เป็นมือตำโดยสายเลือด ... เลือดอีสาน เครื่องเคราทั้งมะละกอสับ (ไม่ใช้ที่ขูดเพราะจะไม่ได้อารมณ์ที่สมจริง เหมือนฉากแอ็กชั่นแล้วใช้สตั๊นต์ มันต้องสับเองฝานเองจั่งสี้) มะเขือเทศสีดา มะอึก มะเขือเปราะ พริกขี้หนู กระเทียม ปูเค็ม น้ำปลาร้าปรุงสำเร็จ น้ำตาลปี๊บ มะนาว น้ำปลา และที่ขาดไม่ได้เดี๋ยวไม่นัว คือ ผงชูรส สาระมันอยู่ตรงนี้ ใส่ไปอย่าได้ยั้งค่ะคุณ ร่างกายต้องการผงชูรส ใครจะกลัวผงชูรสก็กลัวไป ยังไม่เคยมีใครตายเพราะผงชูรส อย่างเก่งก็แค่ ... หิวน้ำ! แทนที่จะกลัวผงชูรส กลัวของหวานกับของมันก่อนดีมั้ยคะคุณ เบาหวานกับคอเลสเตอรอลถามหาอยู่ค่ะ ...
เมื่อเครื่องปรุงครบแล้ว อุปกรณ์หลักครกกับสากอยู่ตรงหน้า ตำเลยค่ะ พี่น้อง! ครกแรกแซบสะเดิด รสชาติกลมกล่อม และนัวมาก ตากล้องคนอื่นๆ คนออกแบบแสง ผู้ช่วยผู้กำกับ มือตัดต่อ ฉันและสีเกด ทั้งจกทั้งจ้วงรวมกันเป็นการลงแขกส้มตำปูปลาร้า กินกันจนปากบึน ... เผ็ดมาก! ครกที่สอง ตากล้องอีกคนแตะมือกันมาตำ เสียงว่าเป็นมือวางอันดับ 1 ... เผ็ดเกิ๊น! ไม่เป็นไร เรายังมีมือวางอันดับ 3 รอตำอยู่ คราวนี้ทั้งเผ็ดทั้งเปรี้ยว จนคุณปุ่น (คนออกแบบแสง) อำว่า ... เป็นส้มตำชาววัง ... วังมะนาว! “โอเล่” กับ “คุณไพ” สองผัวเมียที่ดูแลอาหารการกินทั้งคาวหวาน ของว่างและเครื่องดื่มให้พวกเรา เสิร์ฟกันไม่หยุด เอาทั้งข้าวสวย ข้าวเหนียว ไข่เจียว ปลาทูทอดมาให้ “โน้ต” (ผู้จัดการกองถ่าย) ช่วยกันผัดหมี่โคราชมาให้กินกับส้มตำ ... วุ้ย! เข้ากันที่สุด! สักพัก “ น้องกัน ” ก็มาสมทบ คนนี้เขาสายแข็งเรื่องเผ็ดตามประสา “คนเปล่งพานิช” กินจนหน้าแดงเหงื่อแตกเป็นเม็ด แต่ไม่ถอย “พี่นก ฉัตรชัย” ยืนดูพวกเราแล้วเข้ามาจกปลาทู ดูจากสภาพส้มตำที่เหลือแกคงไม่อยากเสี่ยงชีวิต วันนี้ฉันไม่เข้าไปกินข้าวที่โรงอาหาร ฉันอยู่ที่ซุ้มคุณไพ นางเหมือนแม่ค้าอาหารตามสั่ง อยากกินอะไรขอให้บอก นางจัดให้เดี๋ยวนั้นถ้ามีของ นางช่างน่ารัก ขยันและรักการบริการ ฉันไม่เคยเห็นนางหยุดมือ
นางเล่าให้ฟังว่า เคยประจำกองของพี่ตั้ว ศรัณยู ประสบการณ์นางแน่นเรื่องอาหารและบริการ ส่วนโอเล่นั้นเป็นผลพลอยได้จากการทำงาน อายุน้อยกว่านาง 9 ปี ... ของเขาดีจริงๆ ค่ะ คุณไพนี่! โน้ต (ผู้จัดการกอง) กับชมพู่ (ประสานงาน) 2 สาวมาคอยช่วยทำช่วยจัดหาอีกแรง นางทำหลายหน้าที่ ไม่เคยเกี่ยง ล้างห้องน้ำก็ทำมาแล้ว พวกนางช่างขยันขันแข็งกันเสียเหลือเกิน ไม่รู้เอาเรี่ยวเอาแรงที่ไหนมาทำให้คนในกองกินกันได้ทั้งวันไม่หยุด (อีผู้ชายในกองนี่ก็กินไม่หยุดปากเสียด้วยสิ) เดี๋ยวนางก็ทอดไส้กรอก ปอกผลไม้ ทำแจ่วพริกป่น ตำน้ำพริกปลาทูปลาร้า แมงดาสารพัด แกงเปรอะ ไม่เคยได้ซ้ำกัน ของว่างที่ถูกใจสุดๆ ของผู้ชายในกองคือ “ของเปรี้ยว” ทั้งมะม่วงเบา มะขามอ่อน กระท้อน พี่ไพจะฝานเป็นชิ้นแช่น้ำแข็งให้กรอบเย็น แล้วคนน้ำปลา น้ำตาลทราย พริกป่น (บางทีก็ใส่ปลาป่น) เข้าด้วยกัน จิ้มทีไรติดทั้งน้ำทั้งเนื้อ น้ำลายสอ เปรี้ยวลื้ม!! ขณะที่พวกเรากำลังจกส้มตำกินกัน 3 ครก นางผัดหมี่โคราชเสร็จ นางก็ทำกะเพราะหมูสับต่อ ของโปรดของโน้ตๆ เลยต้องมาเป็นลูกมือ มีอุปกรณ์แค่กระทะไฟฟ้าใบน้อยที่ร้อนช้ากว่าใจฉันหลายเท่า กับตะหลิว 1 อัน แต่อีกะทะใบนี้แหละที่เนรมิตรังสรรค์อาหารได้มากมายเสียยิ่งกว่าครัวใหญ่ๆ ที่ทำอาหารในรายการทีวีเสียอีก พวกเราสำนึกในบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของกระทะใบนี้ จะไปว่ามันมากๆ เดี๋ยวมันน้อยใจช็อตขึ้นมาจะอดแดรกกันทั้งกอง! หมูสับมีอยู่ครึี่งกิโล แต่ใบกะเพราะที่คุณพี่ไพเด็ดไว้ ... เต็มตระกร้า! เด็ดมาทั้งสวนงี้! นอกจากพี่ไพ โน้ต และชมพู่แล้ว ตากล้องนี่แหละพ่อครัวหัวป่าตัวจริง คนทำอาหารภาคกลางเก่งไม่เก่งทดสอบกันที่ผัดกะเพราะกับไข่เจียว ถ้าเริ่ด! อย่างอื่นก็ไม่ต้องห่วง ส่วนคนทำอาหารภาคอีสาน ตำส้มตำต้องผ่านก่อนอันดับแรก ขอบอกว่าตากล้องเหล่านี้ตำอร่อยกว่าร้านดังๆ ที่ฉันไปกินมาตั้งหลายร้าน คราวหน้าจะให้พวกนางทำลาบให้กิน ...
บางวันช่างไฟเอาข้าวเหนียวมาจากสุรินทร์บ้านเกิดมาใส่หวดนึ่งที่กอง ใครถนัดอะไร มีอะไรมาจากบ้านเกิดก็เอามากองถ่ายมาทำกินกัน แบ่งปันกัน ในช่วงเวลาที่ฉันปั้นข้าวเหนียวจิ้มลงในจานส้มตำที่คนอื่นๆ กำลังรุมตักกิน ฉันได้รับรู้ถึงความมีน้ำใจ ความเสมอภาคและความยุติธรรมที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ไม่มีใครทันสังเกตเพราะความหิวมันบดบัง เราต่างไม่ถูกแบ่งแยกเพศ การศึกษา ฐานะ ตำแหน่งหน้าที่ หรือแม้แต่วัย เราก็แค่คนที่เสมอภาคกันด้วย “ความหิว” ต้นเหตุแห่งมิตรภาพและการแบ่งปันแบบบ้านๆ เป็นสิ่งธรรมดาสามัญที่น่าประทับใจ ... นี่คืออีกสิ่งที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งในตัวฉัน เมื่อก้าวเข้ามาเป็นคนในกองถ่ายชาติพยัคฆ์ ...
ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งในตัวฉัน เมื่อก้าวเข้ามาเป็นคนในกองถ่ายชาติพยัคฆ์ ...
........................................
(หมายเหตุ คนในกองฯ(6) : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)